passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Brother After Dark - Rozdział #3 - autor Jerilee Kaye

Brother After Dark

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Westchnęłam z rezygnacją. Moi przyjaciele wiedzieli, że zrobię wszystko, by odzyskać ten medalion. To była jedyna pamiątka, jaka mi została po moim bracie. To prawda, nie byliśmy spokrewnieni krwią, ale kochał mnie bardziej niż moi biologiczni rodzice kiedykolwiek. Był moim bohaterem, moim rycerzem na białym koniu. Kiedy go straciłam, nie mogłam się już nigdy w pełni pozbierać. Mając ten medalion, czułam, że wciąż mam przy sobie cząstkę jego.

Odwróciłam się na pięcie i wróciłam do łazienki, nie dając im żadnej odpowiedzi.

To będzie długi i interesujący wieczór!

***

Czerwony Festiwal był znany nie tylko jako jeden z najlepszych corocznych koncertów rockowych, ale też z dzikich imprez. Ludzie lubili się tu przebierać, udawać kogoś innego. Może moi przyjaciele wybrali idealną okazję, żeby wyzwać mnie, bym puściła wodze fantazji.

Miałam na sobie biały, bezrękawnikowy, obcisły top z golfem, białe dopasowane spodnie i buty na wysokim obcasie.

Moje zwykle popielatoblond włosy były pofarbowane na fioletowo i niebiesko. Końcówki zakręciłam, żeby uzyskać zalotny efekt. Założyłam czarne soczewki kontaktowe, by zakryć bardzo charakterystyczne oczy. Kochałam moje rzadkie bursztynowe oczy. Pod światło miały pomarańczowy odcień i ognistoczerwony środek. Nie byłam pewna, skąd je mam. Oboje rodzice mieli niebieskie oczy, tak jak mój brat. Może dlatego kochali bardziej jego. Bardziej do nich pasował nawet, jeśli był adoptowany.

Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze. Płaski brzuch był odsłonięty, więc widać było mój kryształowy kolczyk w pępku w kształcie motyla. Uznałam, że wyglądam uroczo i zalotnie, a wcale nie wyzywająco.

Kiedy wyszłam z łazienki, Marie i Jessie patrzyły na mnie z szeroko otwartymi oczami i rozdziawionymi ustami.

„Okej, ja ją rezerwuję,” wyszeptała Marie.

Zmarszczyłam na nią nos.

„Jesteś taką latawicą,” powiedziała do niej Jessie. Potem zwróciła się do mnie: „Wyglądasz po prostu nieziemsko! Wygląda na to, że jesteś wystrojona na przygodę życia.”

Przewróciłam oczami. „Oczywiście, to może być moja ostatnia!”

„Wyglądasz jakbyś wyszła prosto z kart mangi. Założę się, że faceci będą się o ciebie zabijać.”

„Jestem tu, żeby się bawić na największym koncercie na świecie. Nie żeby podrywać facetów.”

„A co z naszym zakładem?” Marie zrobiła kwaśną minę.

Wzruszyłam ramionami. „Jeśli pojawi się ktoś interesujący, może zagram z wami w tę grę. Jeśli nie, odzyskam medalion w inny sposób. Nawet jeśli będę musiała was obie zamordować! Wiecie, jak ważny jest ten naszyjnik!”

„Wiemy,” powiedziała Marie. „Ale serio, twój brat nie może być największym facetem twojego życia.”

„Nie znasz rzeczy, które dla mnie zrobił,” powiedziałam poważnym tonem.

Dotknęłam blizny na prawym przedramieniu. Przypomniała mi o tym, jak kiedyś uciekłam z domu, desperacko próbując zwrócić na siebie uwagę rodziców. Schowałam się w starej szopie, ponad półtora kilometra od domu. Nikt nie przyszedł. Nawet przez wiele godzin. Tylko mój brat, który wiedział dokładnie, co myślę. Przekonał mnie, żebym wróciła do domu. Wychodząc, metalowy pręt spadł z sufitu, rozcinając mi ramię i jemu plecy. Oboje trafiliśmy na pogotowie i potem zszywano nam rany. Moi rodzice nie wychodzili z jego pokoju. U mnie czuwały nianie.

Mój brat powiedział rodzicom, że chciał się bawić w szopie. Ja byłam tam tylko dlatego, że go powstrzymywałam. Powiedział im, że metalowy pręt odpadł z sufitu i gdyby nie ja, dostałby nim prosto w głowę. Powiedział, że uratowałam mu życie, ale było zupełnie odwrotnie. To on mnie uratował, zranił się przeze mnie i okłamał rodziców, żeby mnie nie ukarali. Od tamtej pory wiedziałam, że mój brat zrobiłby dla mnie wszystko, bez względu na więzy krwi.

„On zawsze będzie najwspanialszym facetem mojego życia.” Westchnęłam.

„Wiele z nas wzoruje się na ojcach, wybierając idealnych facetów. Ty chyba wzorujesz się na starszym bracie.”

Zaśmiałam się bez wesołości. „Tak, masz rację. Bo uważam, że wszyscy inni faceci są lepsi niż mój ojciec.”

To była prawda. Ojciec ledwo na mnie patrzył. A jeśli już, to lekceważąco, jakbym była najmniej ważną osobą na świecie.

„To naprawdę przykre,” powiedziała Jessie.

„Ale naprawdę prawdziwe.” Westchnęłam. „Dobra, nie chcę psuć sobie ostatniego dnia wolności, myśląc o facecie, który ma mnie gdzieś, albo o kimś, kogo nie ma w moim życiu od czternastu lat. Może macie rację. Może gdzieś tam jest facet, który nie przyniesie mi cierpienia.”

„Amen!” – dziewczyny zakrzyknęły.

Na teren koncertu dotarłyśmy piętnaście minut później. Było tłoczno. Głośna muzyka rozbrzmiewała z głośników ustawionych w czterech rogach placu. Niektórzy ludzie rozbili namioty i już pili piwo.

„No, czas na alkohol!” – powiedziała podekscytowana Marie.

Obejrzałyśmy sklepiki po bokach terenu koncertowego. Były stoiska z tymczasowymi tatuażami, sklepy z pamiątkami i budki z jedzeniem. Marie przekonała nas wszystkie, żebyśmy zrobiły sobie tymczasowe neonowe tatuaże.

„To nie zejdzie przez kilka dni! Moi rodzice nie będą zadowoleni,” protestowałam.

„I co z tego?” – Marie uniosła na mnie brew.

Miała rację! Poza tym, kiedy moi rodzice naprawdę przejęli się tym, co robię? Kiedy w ogóle się mną przejmowali?

Więc zdecydowałam się na tatuaż motyla z literą Z pośrodku, w neonowym różu i zieleni. Poprosiłam, żeby artysta narysował go na mojej bliźnie. Kiedy skończył, byłam naprawdę zadowolona, że się na to zdecydowałam.

„Dlaczego litera Z?” – zapytała Marie.

Zaśmiałam się. „Może to jest mój warunek wstępny do twojej małej gry. Umówię się z facetem… tylko jeśli jego imię zaczyna się na Z .”

Marie zmierzyła mnie wzrokiem. „Chyba sobie żartujesz? Musiałaś wybrać najtrudniejszą literę w alfabecie?”

„Zawsze zostaje X i Q ,” odparłam ze śmiechem.

Przewróciła oczami i odeszła wściekła.

Zapłaciłam za nasz rachunek, a potem wyszłam z namiotu, żeby za nią pójść.

„Marie, pocze—” wrzasnęłam, gdy moja stopa zaplątała się w linę przy wejściu do namiotu. „Kurwa!” zaklęłam.

Zanim jednak zdążyłam upaść na twarz, poczułam, jak silne ramiona mnie łapią, ratując przed bólem i totalnym upokorzeniem.

„Spokojnie, laleczko,” usłyszałam głos faceta. Postawił mnie na nogi. Spojrzałam w górę i zobaczyłam parę przepięknych, niebieskich oczu, które patrzyły na mnie z góry.

Przełknęłam ślinę.

Cholera! On jest piękny!

Był wysoki, z zaczesaną do tyłu ciemno-blond grzywką i wygolonymi bokami. Miał mocno zarysowaną szczękę i głęboko osadzone niebieskie oczy oprawione długimi, ciemnymi rzęsami. Nosił czarną skórzaną kurtkę na białej, dopasowanej koszulce, która subtelnie podkreślała wyrzeźbione mięśnie brzucha pod spodem.

Cholera! Dlaczego to zauważyłam?

„Dz-dzięki,” udało mi się powiedzieć i naprawdę miałam nadzieję, że nie zapiszczałam.

„Uważaj, dobra?” powiedział, a jego oczy zalśniły, gdy się uśmiechnął, ukazując głębokie dołeczki w obu policzkach.

„Jasne… zapamiętam to,” odpowiedziałam.

Staliśmy tak przez kilka sekund. Czułam, jak niezręczna cisza gęstnieje.

„Jestem…” zaczął mówić.

W tym samym czasie powiedziałam: „Śpieszę się.” I zaczęłam się wycofywać.

Cholera! Co miałam powiedzieć? Zapytać go: „Chciałeś coś powiedzieć?” bo zamierzał się przedstawić?

Nie mogąc tego odwrócić, pomachałam mu lekko i pobiegłam w kierunku, w którym poszła Marie. Wciąż wyglądała na wkurzoną, kiedy ją znalazłam.

„Co się stało?”

„Jestem tobą sfrustrowana,” burknęła. „Jeśli jesteś nieszczęśliwa, to dlatego, że odmawiasz uwierzenia, że zasługujesz na szczęście! Myślę, że to ty jesteś problemem! Nie faceci, z którymi się umawiałaś! Ty!”

Nigdy wcześniej nie widziałam wściekłej Marie. Zawsze była pozytywna, zawsze widziała dobro w ludziach. To ten typ, co pójdzie do domu z facetem i naprawdę wierzy, że zadzwoni, kiedy obieca, że zadzwoni – a prawie nigdy tego nie robią. Ale ona nie traciła nadziei. Gdy jej się nie udawało, po prostu próbowała znowu. Marie nie była dziwką, po prostu beznadziejną romantyczką.

„Przepraszam,” powiedziałam. „Tylko się z tobą droczyłam. Jestem otwarta na możliwości. Właściwie potknęłam się po drodze tutaj i naprawdę piękny facet złapał mnie w ramiona.”

Jej oczy się rozszerzyły. „Żartujesz!”

Pokręciłam głową. „Ale nie poznałam jego imienia. Biegłam za tobą.”

„Co? Wybrałaś mnie zamiast fajnego faceta, który mógłby sprawić, że zobaczysz tęcze i gwiazdy?”

„Oczywiście! Jesteś moją przyjaciółką. Laski przed facetami. Dziewczyny przed ch... chłopakami? Słyszałaś takie popularne powiedzenia?”

„No to jako twoja przyjaciółka, nakazuję ci wrócić tam!”

Pociągnęła mnie z powrotem w stronę namiotu z tatuażami. W pewnym sensie też miałam nadzieję znowu go zobaczyć. Niełatwo mnie zaimponować, i rzadko podoba mi się ktoś od pierwszego wejrzenia, ale z nim było inaczej. Dziwny, a jednocześnie dziwnie znajomy. Niebezpieczny, ale godny zaufania.

„To on?” Marie wskazała blondyna stojącego przed namiotem. Był przystojny, ale nie bardziej niż ten, na którego wpadłam.

Pokręciłam głową.

„To on?” wskazała na innego chłopaka.

Znów pokręciłam głową.

„Ten?”

„Daj spokój, Marie, chodźmy poszukać Jess,” powiedziałam. „Jego już tu nie ma.”

„Och, to smutne. Pierwszy facet, który ci się spodobał, mógł odejść przeze mnie.”

„Nie przejmuj się, Marie. Wierzę w przeznaczenie. Jeśli ma być, to jeszcze go zobaczę.”

Marie jęknęła, gdy poszłyśmy w inną stronę, żeby znaleźć Jessie, która ostatnio, kiedy ją widziałyśmy, robiła sobie warkoczyki. Znalazłyśmy ją, gdy śmiała się wesoło z przystojnym chłopakiem o czarnych włosach.

Właściwie odpowiednim słowem było flirtowała . A gdy Jess flirtowała, to znaczyło, że naprawdę jej się podobał.

Przedstawiła go jako Kenzo. Chodzi na studia, a gdy Marie zobaczyła puszkę piwa w jego ręku, aż się rozpromieniła.

„To są moje przyjaciółki, Marie i Bee,” powiedziała Jessie.

Podszedł do nas kolejny chłopak. W ręku trzymał cztery puszki piwa. „A to jest Michael,” przedstawił go Kenzo. On też był przystojny i widziałam, że Marie już patrzy na niego z zainteresowaniem.

Michael otworzył puszkę piwa dla Marie. Musiała być potrząsana w trakcie, gdy ją niósł. Kiedy pociągnął za zawleczkę, rozległ się głośny syk. Strumień cieczy był skierowany prosto na mnie. Nie miałam szans uskoczyć, ale nagle poczułam, że ktoś mnie odciąga.

„Spokojnie, laleczko,” odezwał się znajomy głos. Spojrzałam w górę i zobaczyłam tego samego faceta, który złapał mnie przy namiocie. Patrzył na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. „Nie powinniśmy spotykać się w takich okolicznościach,” zażartował.

Nieśmiało uśmiechnęłam się do niego. „Dzięki… znowu.”

Delikatnie odsunęłam się od niego i cofnęłam o krok. Michael podszedł do mnie. „Przepraszam. Nie zauważyłem cię.”

Uśmiechnęłam się do niego. „Nic się nie stało. I tak zostałam uratowana.”

„Tak, bardzo gładko, Z,” powiedział Kenzo do chłopaka, który mnie złapał.

Odwróciłam się do niego. Marie też.

„Przepraszam? Jak powiedziałeś, że masz na imię?” zapytała Marie.

„Z,” odpowiedział chłopak. Potem zwrócił się do mnie i powiedział: „Cześć, mam na imię Zach.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Zazwyczaj spędzanie czasu z grupą facetów, których dopiero co poznałam, byłoby dla mnie niewyobrażalnie niezręczne. Nie popierałam otwarcie tego, że moje przyjaciółki umawiały się z nieznajomymi. I nigdy nie wyobrażałam sobie, żebym sama miała to zrobić. Ale z drugiej strony, naprawdę było coś w Zachu, co mnie intrygowało— poza faktem, że był naprawdę przystojny!

Wszyscy byli od nas starsi. Kenzo i Michael mieli po dwadzieścia trzy lata. Zach dopiero co skończył dwadzieścia cztery w ten weekend. On i jego przyjaciele byli tu na koncercie, żeby świętować.

Spotkałam wielu atrakcyjnych facetów. Z niektórymi nawet się umawiałam. Niełatwo było mnie zaimponować, a na pewno nie traciłam głowy dla czyjegoś seksapilu. Zwykle tacy faceci jak Zach tryskali pewnością siebie— a raczej arogancją, jeśli mam być precyzyjna. Ale Zach wydawał się inny. Wyglądał na pewnego siebie, wiedział, czego chce. Ale nie sprawiał wrażenia zapatrzonego w siebie ani łaknącego aprobaty. Bardziej przypominał typ: "bierzesz albo zostawiasz".

Patrzył na mnie przez krótką chwilę, a potem odwracał wzrok. Śmiał się z kolegami, zupełnie mnie ignorując. Kiedy wpadł na mnie w namiocie, rzeczywiście spojrzał na mnie z zainteresowaniem i wyglądał na kogoś, kto chciałby się przedstawić. Ale teraz mnie lekceważył, jakby uważał mnie za przeciętną i niezbyt interesującą. Zwykle uznałabym to za ulgę. Ale tym razem jakaś część mnie nie mogła powstrzymać się od poczucia... lekkiego urażenia.

Postanowiliśmy wszyscy sprawdzić strefę gier. Zobaczyłam strzelnicę i nie mogłam powstrzymać fali wspomnień zalewających moją głowę. Uwielbiałam strzelanie do celu. Mój brat i ja robiliśmy to często. To on nauczył mnie celować i trafiać. Przez lata chodziłam na automaty do gier, żeby trenować strzelanie. A potem, gdy byłam starsza, regularnie odwiedzałam klub strzelecki w Londynie. Dzięki temu czułam, że mój brat nadal jest przy mnie.

Chłopaki podchodzili po kolei. Kenzo zdobył czterdzieści punktów na siedemdziesiąt pięć możliwych. Michael marnie— ledwie trzydzieści. Patrzyłam uważnie, jak Zach trafiał w cele z większą precyzją niż jego koledzy. Kiedy przekroczył czterdziestkę, przestał traktować to poważnie. Śmiał się i odwracał wzrok od celów. A mimo to udało mu się zdobyć siedemdziesiąt punktów.

— Wow! Jesteś snajperem! — powiedziała Jessie, wyraźnie pod wrażeniem.

— Chcecie spróbować? — zapytał Zach. Patrzył na moje przyjaciółki, ale dlaczego miałam wrażenie, że tak naprawdę wyzywa mnie ?

Marie pokręciła głową. — My nawet nie wiemy, jak się trzyma pistolet.

Zach się uśmiechnął, jakby właśnie tej odpowiedzi się spodziewał.

— Ja spróbuję — powiedziałam śmiało.

Spojrzał na mnie przez chwilę i uniósł brew. — No dobrze. Proszę bardzo.

Podał mi pistolet, a jego palce lekko musnęły moje, wywołując dreszcz na mojej skórze. ' Z czego zrobiona jest jego skóra?', pomyślałam, lekko marszcząc brwi na swoją reakcję.

— Zapłacę za twoją rundę — szepnął, kładąc banknot na ladzie.

Nie okazywał tego, ale wiedziałam, że mnie nie docenia, myśląc, że wszystkie dziewczyny nie mają pojęcia, jak się obchodzić z bronią.

Chyba dziś nie miał szczęścia, co? Bo byłam pewna, że zdobędę więcej niż siedemdziesiąt punktów.

Wycelowałam w najłatwiejszy, nieruchomy cel. Potem spojrzałam na niego kątem oka, posyłając mu zalotne oczko, tylko po to, żeby go zirytować, podkreślając, jak bardzo jestem „dziewczyną”, zanim nacisnęłam spust. Cel padł natychmiast. Skierowałam broń na kolejne trzy nieruchome cele, łatwo je zbijając. Potem przeszłam do ruchomych, trafiając dwadzieścia pod rząd, zanim wróciłam do stacjonarnych, kończąc rundę z wynikiem siedemdziesiąt trzy.

Odłożyłam pistolet i zwróciłam się do przyjaciółek, które patrzyły na mnie z otwartymi ustami. Chłopaki też gapili się na mnie w szoku. Nie odważyłam się spojrzeć na Zacha.

— O mój Boże! — powiedziała Jessie. — Mamy się teraz ciebie bać?

Roześmiałam się. — To tylko gra.

— Gra, w którą jesteś mistrzynią! — powiedziała dumnie Marie.

Wróciliśmy na teren koncertu. Michael i Kenzo szli obok Marie i Jessie. Ja szłam z tyłu i wkrótce poczułam, jak Zach idzie obok mnie.

Szliśmy w ciszy przez kilka minut. W końcu odważyłam się na niego spojrzeć. Patrzył w ziemię z rękami w kieszeniach. Na twarzy miał lekko krzywy uśmiech i wyglądał na szczerze rozbawionego z jakiegoś powodu, którego nie znałam i nie miałam odwagi zapytać.

Znaleźliśmy miejsce z boku, pod dużym drzewem. Muzyka była wystarczająco głośna, ale nie na tyle, żebyśmy nie mogli się słyszeć.

— Chcesz się czegoś napić? — usłyszałam, jak Zach pyta obok mnie.

Spojrzałam na swoje przyjaciółki, które siedziały na ziemi, spoufalając się z dwoma chłopakami. Pomyślałam, że zmiana otoczenia dobrze mi zrobi. — Jasne, czemu nie.

— Kupisz nam piwa, co? — rzucił Michael w jego stronę.

— Jasne, jasne — mruknął Zach.

Poczułam jego dłoń na swoich plecach, kiedy prowadził mnie w stronę strefy z napojami.

— Pijesz coś? — zapytał. Nagle jego stosunek do mnie zrobił się trochę milszy.

— Jeśli liczysz wodę albo colę, to tak — odpowiedziałam.

— Breezer? — Wskazał na smakową wódkę wystawioną przed barem.

Zawahałam się przez chwilę, ale przypomniałam sobie, że jutro wracam do domu. To może być ostatnia okazja, żeby się napić.

— Dobra, czemu nie? Wezmę arbuzową.

— Dobry wybór. — Odwrócił się do barmana i poprosił o jedną arbuzową Breezer i sześć puszek Budweisera.

— Myślałam, że nie kupisz im piwa.

— Nie zamierzałem. To wszystko dla mnie! — zaśmiał się.

Otworzyłam szeroko oczy, a on zaraz się roześmiał. — Kenzo jest dla mnie jak starszy brat. Wiesz, ten typ szefa, który cię dręczy? I tak by mnie zmusił.

— A Michael?

— To kuzyn Kenzo. Przyjechał tylko na weekend. Jest z Alaski. Kenzo i ja chodziliśmy na ten sam uniwersytet. Jest moim najlepszym przyjacielem. Więc świętuję z nim nowy rozdział w życiu.

— A twoja rodzina?

Nagle jego twarz spoważniała i przestraszyłam się, że poruszyłam drażliwy temat.

„Przepraszam”, powiedziałam szybko. „Zapomnij, że pytałam. Sama też nie chciałabym rozmawiać o swojej rodzinie. Przychodzimy na koncert, żeby zostawić swoje zmartwienia w domu, prawda?”

Uśmiechnął się szeroko. „Gdzie nauczyłaś się tak strzelać?”

„Wychowywałam się z bratem, który uwielbiał tę grę”, odpowiedziałam. „Poświęcił mnóstwo czasu, żeby mnie nauczyć.”

„Wyglądałaś, jakbyś miała sporo praktyki”, powiedział.

Unoszę brew w jego stronę. „Czujesz się wyzwany?”

Roześmiał się. „Później. Zagrajmy jeden na jednego. Poważny zakład. Bez naszych przyjaciół, którzy nas rozpraszają. Wtedy myślałem, że żadne z was nie może stanowić dla mnie wyzwania w strzelaniu.”

Wpatrywałam się w niego. Wyglądał na poważnie zdeterminowanego, by odzyskać godność, więc się zgodziłam. „Pewnie. Tylko ostrzegam, nie potrafię udawać, że jestem kiepska w tej grze.”

Spojrzał na mnie zwężonymi oczami. „Wyzwanie przyjęte.”

„Jasne.”

W drodze powrotnej do naszych przyjaciół Zach zatrzymał się w sklepie z pamiątkami i kupił matę. Gdy wróciliśmy, rozłożył ją na trawie i gestem zaprosił mnie, żebym usiadła obok niego. Ucieszyłam się, że miał na tyle wyczucia, by zauważyć, że mam białe spodnie.

„Dziękuję”, powiedziałam.

Otworzył mojego Breezera i podał mi go.

„Na jakim kierunku studiujesz?” zapytał. Brzmiał, jakby teraz był bardziej zainteresowany rozmową ze mną. Może zrozumiał, że skoro jego przyjaciele są zajęci moimi przyjaciółkami, utkwił ze mną.

„Biznes,” odpowiedziałam znużonym tonem.

Wyłapał mój ton i zapytał: „I czemu ci się to nie podoba?”

„Bo to był wybór mojego ojca, nie mój. Już studiowałam projektowanie. Kazał mi się przenieść.”

„Projektowanie mody?” zgadł.

„Wyglądam, jakbym interesowała się projektowaniem mody?”

Spojrzał na moje kolorowe włosy i uśmiechnął się. „Wyglądasz, jakbyś świetnie się w tym odnalazła.”

Zaśmiałam się. „Dzięki. Byłeś blisko. Projektowałam biżuterię. Chciałam kiedyś stworzyć własną linię biżuterii. Ale mój ojciec miał dla mnie inne plany.”

Zamyślił się. „Cóż, studiować biznes, jeśli kiedyś chcesz założyć własną firmę, to brzmi rozsądnie. Może o to chodzi twojemu ojcu.”

Uśmiechnęłam się kpiąco. „Wątpię. Myślę, że po prostu go to nie obchodzi.”

Przez chwilę milczał. Gdy spojrzałam na niego, patrzył na mnie zamyślony. Potem uśmiechnął się i upił łyk piwa. „Chyba nie jestem jedyny z problemami z ojcem.”

„Tak. Ale czy nie ustaliliśmy, że zostawiamy zmartwienia w domu?” zapytałam łagodnie. Potem odwróciłam się w stronę sceny, gdzie zespół grał „Sweet Child of Mine”. „O Boże, uwielbiam tę piosenkę!”

Tłum zaczął szaleć w rytm muzyki. Zach wstał i wyciągnął do mnie rękę. „Chodź, zatańczmy.”

Ruszyliśmy w stronę środka koncertowego terenu i dołączyliśmy do reszty tłumu, tańcząc i śpiewając z zespołem. Potem zespół zagrał „Smells Like Teen Spirit”, a potem „Wild World”. Zorientowałam się, że Zach i ja mamy podobny gust muzyczny.

Może to przez muzykę, szaleństwo, albo alkohol, ale wkrótce poczułam się swobodniej i zaczęłam się do niego przekonywać, tak jakby on zmieniał swoje zdanie o mnie.

Był uroczy, był przystojny, ale to nie ograniczało się tylko do fizycznego przyciągania. Był zabawny i błyskotliwy. Nie wnikał w szczegóły, których nie chciałam zdradzić. Niektórzy chłopcy, próbując zdobyć zaufanie, wypytują o prywatne sprawy, choć tak naprawdę ich to nie interesuje. Zrobią wszystko, udają kogokolwiek, byle tylko dostać się do twoich spodni. Zach natomiast brał to, czym się dzieliłam, i prowadził rozmowę na tej podstawie. Nie drążył za mocno i nie był fałszywy.

Po raz pierwszy zaczęłam być ciekawa chłopaka i zastanawiać się, jakby to było go dotknąć... zostać przez niego dotkniętą. Jednak przez 98% czasu ręce Zacha nawet nie zbliżały się do mojego ciała. W przeciwieństwie do jego przyjaciół, których języki już powędrowały do gardeł moich koleżanek.

Robiło się ciemno, a zespół zwolnił tempo, grając „Send Me an Angel”.

Zach zrobił krok w moją stronę. Chłopięco się uśmiechnął i rozłożył ramiona. Uśmiechnęłam się, zanim weszłam w jego objęcia, by zatańczyć wolnego. Przyciągnął mnie bliżej, oplatając ramionami moją nagą talię. Położyłam dłoń na jego twardej, umięśnionej klatce piersiowej i oparłam głowę na jego ramieniu. Kołysaliśmy się w ciszy, czując rytm muzyki. Poczułam, jak opiera policzek o moją głowę.

„Naprawdę urodziłaś się z fioletowymi włosami?” wyszeptał mi do ucha.

Zachichotałam. „Chciałabym. Ale nie miałam tyle szczęścia.”

„Czuję się, jakbym żył jedną ze swoich dziecięcych anime-fantazji”, wyszeptał.

„Ja też”, powiedziałam. „A jutro wrócę do rzeczywistości. Moi rodzice nie mogą zobaczyć mnie z takimi włosami.”

„Są piękne”, powiedział. „Niewiele dziewczyn mogłoby wyglądać tak zniewalająco i ciekawie z fioletowo-niebieskimi włosami.”

Uśmiechnęłam się do siebie. Po raz pierwszy dał do zrozumienia, że jest mną zainteresowany.

„Ciekawie? Ignorowałeś mnie, dopóki nie pokonałam cię w strzelaniu.”

Uśmiechnął się krzywo, po czym pokręcił głową. „Jesteś pewna, że cię ignorowałem? Jestem wyjątkowo dobry w ukrywaniu emocji, w tym ciekawości i zainteresowania.”

„Pewnie nie zrobiłam najlepszego pierwszego wrażenia. Zmieniłeś zdanie dopiero, gdy trafiłam kilka celów.”

„Nie zmieniłem zdania”, powiedział. „Po prostu przeszedłem do rzeczy. Bo zrozumiałem, że jeśli nie zrobię ruchu, zrobi to ktoś inny. A nie chciałem spędzić reszty nocy w więzieniu za to, że skopałem jakiegoś gościa, który spróbuje do ciebie zagadać.”

W jego słowach nie było nic chłopięcego ani niepewnego. Ani w tym, jak zacisnął ramiona wokół mojej talii. Już nie udawał, że nie jest mną zainteresowany.

„Poszedłbyś do więzienia za dziewczynę, która wygląda jak postać z japońskiej kreskówki?”

Mrugnął do mnie. „Od zawsze jestem fanem anime. A to może być po prostu strona z mojej nastoletniej fantazji.” Zawahał się, a potem spojrzał na moje usta i powiedział: „A skoro już o spełnianiu fantazji mowa...” urwał. Jego spojrzenie nagle zrobiło się gorące i ciężkie. I zanim zdążyłam pomyśleć o czymkolwiek, jego twarz zbliżyła się do mojej i musnął moje usta swoimi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Elektryczność przepłynęła z jego ust do moich. Dał mi jeden czysty pocałunek, a potem się odsunął, zanim ponownie się nachylił, czekając, czy wyjdę mu naprzeciw. Cóż, wspomniał, że żyjemy w fantazji, prawda? Więc wspięłam się na palce, żeby go pocałować. Zacisnął ramiona wokół mnie i pogłębił pocałunek. Zatraciliśmy się, podczas gdy z głośników rozbrzmiewała piosenka 'You and I'.

Nie obchodziło nas to. To była idealna piosenka, idealny moment... idealny pocałunek. Dreszcze przebiegły wzdłuż mojego kręgosłupa, sprawiając, że chciałam poczuć jeszcze więcej. Byłam wdzięczna, że był wystarczająco silny, by mnie trzymać, bo nie sądziłam, żebym była w stanie ustać sama.

Nad nami wybuchły fajerwerki, a tłum wiwatował jeszcze głośniej. Oparł czoło o moje, wciągając głęboko powietrze.

"Wow..." powiedział cicho.

Zamknęłam oczy i uśmiechnęłam się, czując jak jego ramiona wokół mnie się zacieśniają, jakby bał się przerwać więź, którą właśnie nawiązaliśmy.

Odwróciłam się w stronę sceny. Owinął ramiona wokół mojej talii i przyciągnął mnie do siebie tak, że moje plecy spoczęły na jego piersi. Trzymał mnie tak i czułam się komfortowo i bezpiecznie, mimo że był obcym. Nigdy wcześniej nie byłam tak blisko nikogo, a jednak ramiona Zacha wydawały się prawdziwe... i właściwe. To było znajome, jakby już kiedyś ktoś tak mnie obejmował, a jednocześnie dziwne, jakby to był pierwszy raz, gdy odkrywam te uczucia, ten dreszcz emocji i napływ uczuć.

Nie znałam go, a jednak czułam, że mogę mu zaufać, a nie było to dla mnie łatwe. Wciąż wiele ukrywałam nawet przed moimi najlepszymi przyjaciółmi. Nigdy nie okazywałam nikomu słabości. Dlatego nigdy wcześniej nie miałam chłopaka. Nie czułam się komfortowo, otwierając się i ufając komuś. Zaufać to okazać słabość. A słabi nie przetrwali – nie w moim świecie. Wierzyć, że ktoś wróci po ciebie, to czysta głupota. Nigdy nie wracali.

Położyłam ręce na jego, a on przyciągnął mnie jeszcze bliżej. Słuchaliśmy cicho muzyki. Delektowałam się ramionami tego nieznajomego wokół mnie. Oparł policzek o moją głowę.

"Jaki jest twój prawdziwy kolor włosów?" wyszeptał.

Zachichotałam. "Nie podoba ci się taki, jaki jest teraz?"

"Podoba. Ale myślę, że jesteś pierwszą dziewczyną z tęczowymi włosami, która mnie zainteresowała."

Zaśmiałam się. "Jakie zwykle ci się podobają? Blondynki? Rudowłose? Brunetki?"

Przez chwilę się zamyślił, a potem powiedział: "Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Ale teraz, kiedy pytasz, myślę, że mam pewną słabość do dziewczyn o popielatych blond włosach i dużych brązowych oczach."

Bez jaj!

Kusiło mnie, żeby powiedzieć mu prawdę o moich kolorach, ale się powstrzymałam. Ta noc była od przygód i fantazji. Może jeśli zobaczymy się jeszcze raz po tej nocy, po prostu go zaskoczę.

"Myślę, że kiedyś zapamiętasz mnie jako tą dziwną."

Delikatnie obrócił mnie w swoją stronę. Gdy spojrzałam na niego, miał zmarszczone brwi. "Dlaczego? Nie zamierzasz się ze mną już więcej spotkać?"

Trzeba mu przyznać, że brzmiał na rozczarowanego.

Uśmiechnęłam się. "Dziewczyny jak z anime nie istnieją w prawdziwym życiu, przystojniaku. Istnieję tylko dziś wieczorem. Jutro zniknę."

W pewnym sensie to nie było kłamstwo. Jutro wracam do dawnego życia. Ten sześciu letni urlop się kończył. Tak samo jak moje życie, jakie znałam i kochałam. Nie ma sensu wciągać Zacha w bałagan, do którego wrócę.

"Czuję, że nie podasz mi swojego numeru telefonu," powiedział.

"Chciałeś o niego zapytać?"

"No jasne!" odpowiedział bez wahania.

"Szkoda," powiedziałam z przepraszającym spojrzeniem.

Pokręcił głową. "Cóż, ta impreza potrwa do rana. Mam więc czas, żeby zmienić twoje zdanie."

"Szczerze wątpię, przystojniaku. Jestem wyjątkowo uparta."

"A ja wyjątkowo wytrwały," powiedział spokojnie.

Zaśmiałam się. "Zobaczymy. A jak nie, to zostawmy to losowi."

Pokręcił głową. "Jestem raczej typem, który sam kształtuje swoje przeznaczenie." Jego wzrok powędrował na moje ramię, gdzie miałam tymczasowy tatuaż. "Ale może los jest dziś po mojej stronie."

"Co masz na myśli?"

"Jakie są szanse, że zrobiłaś sobie tatuaż z moją inicjałem kilka minut przed tym, zanim mnie poznałaś?"

Zaśmiałam się. "Nie bądź śmieszny. To nie twój inicjał."

"Ostatnio sprawdzałem, Zach zaczyna się na Z ."

"No tak. Ale..." Myślałam o kimś innym, kiedy go robiłam. "To po prostu moja ulubiona litera alfabetu. Spotkać faceta, którego imię zaczyna się na Z , to czysty przypadek."

"To przeznaczenie. Zwłaszcza że Z to piąta najrzadsza litera na inicjał u facetów."

Zmrużyłam oczy. "Przypadek. Myślałam o kimś innym."

Przez chwilę milczał, a potem ostrożnie zapytał: "Nie masz już chłopaka, prawda? Nie muszę cię nikomu odbijać? Złożyłem przysięgę, że nigdy nie będę pożądał dziewczyny innego faceta. Ale dla ciebie może zrobiłbym wyjątek."

Zaśmiałam się. "Spokojnie. Nie spotykam się z nikim. Związki nie przychodzą mi łatwo."

Uniósł brew. "Dlaczego? Rodzice są surowi?"

Pokręciłam głową. "Moi rodzice mają mnie gdzieś."

"Nadopiekuńczy starszy brat, który pobije każdego, kto spróbuje cię zepsuć?" zapytał żartobliwie.

Nagle nastrój mi się zmienił. Zasmuciło mnie, że tak, mój brat był kiedyś wobec mnie opiekuńczy. Myślę, że byłby nadopiekuńczy i paranoiczny wobec chłopaków, z którymi bym się spotykała. Nie, nie ułatwiłby mi zdobycia chłopaka. Ale łamało mi serce, że to już tylko hipotetyczne. Bo mój brat nie był już moim bratem. Nie biologicznie. Nawet nie prawnie. Nie miałam prawa nazywać go bratem. W tej chwili byliśmy tylko obcymi ludźmi.

"Powiedziałem coś nie tak?" zapytał.

Pokręciłam głową. "Nie."

"Cóż, w każdym razie, żaden twój brat nie powstrzymałby mnie przed tym," powiedział i bez ostrzeżenia pochylił się i pocałował mnie. Tym razem nie był delikatny. Wdarł się do moich ust. Zacisnął palce na mojej nagiej talii, a jego skóra wysyłała nieskończone impulsy elektryczności przez moje ciało.

Było mi gorąco, a całe ciało mrowiało. Nagle zapomniałam, że jesteśmy w środku tłumu. Całowaliśmy się, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi na koncercie. Zacisnął ramiona wokół mojego ciała, przyciągając mnie do siebie, dotykając tylko tam, gdzie wiedział, że to bezpieczne, ostrożny, by mnie nie przestraszyć, nie odstraszyć ani nie zrazić.

Fajerwerki po raz drugi tej nocy wystrzeliły na niebo – dosłownie i w przenośni. Spojrzałam w górę, gdy tysiące kolorów zapłonęło nad nami. Potem wpatrzyłam się w wyraziste, niebieskie oczy Zacha. Uśmiechał się do mnie. I po prostu wiedziałam, że czuje tę samą magię co ja.

Zespół zagrał piosenkę 'All I Wanna Do'. Znowu spojrzał na mnie i się uśmiechnął. "Fajna piosenka," rzucił zaczepnie.

Nie mogłam powiedzieć, że nie myślę o tym samym, co on. Po takim pocałunku trudno było nie pragnąć czegoś więcej.

Nigdy wcześniej nie czułam czegoś podobnego. Zazwyczaj na tym etapie randki już układałam w głowie trzy plany ewakuacji. Jakąkolwiek wymówkę, która nie zrani uczuć faceta, ale sprawi, że nigdy więcej do mnie nie zadzwoni.

Ale z Zachem czułam się coraz bardziej przyciągana. Jakbym chciała, żeby ten wieczór trwał wiecznie. Nie czułam się ani bezpieczna, ani zagrożona. Czułam ekscytację i dreszcz. I po raz pierwszy chciałam z nim eksplorować więcej, bo czułam, że mogę mu zaufać.

Zach obrócił mnie i objął ramionami. Oparłam głowę na jego ramieniu, podziwiając spektakularny pokaz fajerwerków dookoła. Poczułam, jak delikatnie podgryza mi ucho.

"Jesteś piękna," wyszeptał. "Ale pewnie już to słyszałaś."

"Nie wierzę we wszystko, co słyszę."

"Dobra dziewczynka," powiedział. "Ale uwierz mi, kiedy mówię, że jesteś przepiękna. Rzadko kiedy dziewczyna przyciąga mnie od pierwszego wejrzenia. Zwłaszcza jeśli nie ma popielatych blond włosów. Ale jest w tobie coś, co mnie do ciebie przyciągnęło, już tam, w studiu tatuażu. Kiedy uciekłaś, bałem się, że już cię nie zobaczę."

"Może jesteśmy sobie przeznaczeni dzisiejszej nocy," powiedziałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Brother After Dark

Brother After Dark

68 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

68

Treść

Aa