Elektryczność przepłynęła z jego ust do moich. Dał mi jeden czysty pocałunek, a potem się odsunął, zanim ponownie się nachylił, czekając, czy wyjdę mu naprzeciw. Cóż, wspomniał, że żyjemy w fantazji, prawda? Więc wspięłam się na palce, żeby go pocałować. Zacisnął ramiona wokół mnie i pogłębił pocałunek. Zatraciliśmy się, podczas gdy z głośników rozbrzmiewała piosenka 'You and I'.
Nie obchodziło nas to. To była idealna piosenka, idealny moment... idealny pocałunek. Dreszcze przebiegły wzdłuż mojego kręgosłupa, sprawiając, że chciałam poczuć jeszcze więcej. Byłam wdzięczna, że był wystarczająco silny, by mnie trzymać, bo nie sądziłam, żebym była w stanie ustać sama.
Nad nami wybuchły fajerwerki, a tłum wiwatował jeszcze głośniej. Oparł czoło o moje, wciągając głęboko powietrze.
"Wow..." powiedział cicho.
Zamknęłam oczy i uśmiechnęłam się, czując jak jego ramiona wokół mnie się zacieśniają, jakby bał się przerwać więź, którą właśnie nawiązaliśmy.
Odwróciłam się w stronę sceny. Owinął ramiona wokół mojej talii i przyciągnął mnie do siebie tak, że moje plecy spoczęły na jego piersi. Trzymał mnie tak i czułam się komfortowo i bezpiecznie, mimo że był obcym. Nigdy wcześniej nie byłam tak blisko nikogo, a jednak ramiona Zacha wydawały się prawdziwe... i właściwe. To było znajome, jakby już kiedyś ktoś tak mnie obejmował, a jednocześnie dziwne, jakby to był pierwszy raz, gdy odkrywam te uczucia, ten dreszcz emocji i napływ uczuć.
Nie znałam go, a jednak czułam, że mogę mu zaufać, a nie było to dla mnie łatwe. Wciąż wiele ukrywałam nawet przed moimi najlepszymi przyjaciółmi. Nigdy nie okazywałam nikomu słabości. Dlatego nigdy wcześniej nie miałam chłopaka. Nie czułam się komfortowo, otwierając się i ufając komuś. Zaufać to okazać słabość. A słabi nie przetrwali – nie w moim świecie. Wierzyć, że ktoś wróci po ciebie, to czysta głupota. Nigdy nie wracali.
Położyłam ręce na jego, a on przyciągnął mnie jeszcze bliżej. Słuchaliśmy cicho muzyki. Delektowałam się ramionami tego nieznajomego wokół mnie. Oparł policzek o moją głowę.
"Jaki jest twój prawdziwy kolor włosów?" wyszeptał.
Zachichotałam. "Nie podoba ci się taki, jaki jest teraz?"
"Podoba. Ale myślę, że jesteś pierwszą dziewczyną z tęczowymi włosami, która mnie zainteresowała."
Zaśmiałam się. "Jakie zwykle ci się podobają? Blondynki? Rudowłose? Brunetki?"
Przez chwilę się zamyślił, a potem powiedział: "Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Ale teraz, kiedy pytasz, myślę, że mam pewną słabość do dziewczyn o popielatych blond włosach i dużych brązowych oczach."
Bez jaj!
Kusiło mnie, żeby powiedzieć mu prawdę o moich kolorach, ale się powstrzymałam. Ta noc była od przygód i fantazji. Może jeśli zobaczymy się jeszcze raz po tej nocy, po prostu go zaskoczę.
"Myślę, że kiedyś zapamiętasz mnie jako tą dziwną."
Delikatnie obrócił mnie w swoją stronę. Gdy spojrzałam na niego, miał zmarszczone brwi. "Dlaczego? Nie zamierzasz się ze mną już więcej spotkać?"
Trzeba mu przyznać, że brzmiał na rozczarowanego.
Uśmiechnęłam się. "Dziewczyny jak z anime nie istnieją w prawdziwym życiu, przystojniaku. Istnieję tylko dziś wieczorem. Jutro zniknę."
W pewnym sensie to nie było kłamstwo. Jutro wracam do dawnego życia. Ten sześciu letni urlop się kończył. Tak samo jak moje życie, jakie znałam i kochałam. Nie ma sensu wciągać Zacha w bałagan, do którego wrócę.
"Czuję, że nie podasz mi swojego numeru telefonu," powiedział.
"Chciałeś o niego zapytać?"
"No jasne!" odpowiedział bez wahania.
"Szkoda," powiedziałam z przepraszającym spojrzeniem.
Pokręcił głową. "Cóż, ta impreza potrwa do rana. Mam więc czas, żeby zmienić twoje zdanie."
"Szczerze wątpię, przystojniaku. Jestem wyjątkowo uparta."
"A ja wyjątkowo wytrwały," powiedział spokojnie.
Zaśmiałam się. "Zobaczymy. A jak nie, to zostawmy to losowi."
Pokręcił głową. "Jestem raczej typem, który sam kształtuje swoje przeznaczenie." Jego wzrok powędrował na moje ramię, gdzie miałam tymczasowy tatuaż. "Ale może los jest dziś po mojej stronie."
"Co masz na myśli?"
"Jakie są szanse, że zrobiłaś sobie tatuaż z moją inicjałem kilka minut przed tym, zanim mnie poznałaś?"
Zaśmiałam się. "Nie bądź śmieszny. To nie twój inicjał."
"Ostatnio sprawdzałem, Zach zaczyna się na Z ."
"No tak. Ale..." Myślałam o kimś innym, kiedy go robiłam. "To po prostu moja ulubiona litera alfabetu. Spotkać faceta, którego imię zaczyna się na Z , to czysty przypadek."
"To przeznaczenie. Zwłaszcza że Z to piąta najrzadsza litera na inicjał u facetów."
Zmrużyłam oczy. "Przypadek. Myślałam o kimś innym."
Przez chwilę milczał, a potem ostrożnie zapytał: "Nie masz już chłopaka, prawda? Nie muszę cię nikomu odbijać? Złożyłem przysięgę, że nigdy nie będę pożądał dziewczyny innego faceta. Ale dla ciebie może zrobiłbym wyjątek."
Zaśmiałam się. "Spokojnie. Nie spotykam się z nikim. Związki nie przychodzą mi łatwo."
Uniósł brew. "Dlaczego? Rodzice są surowi?"
Pokręciłam głową. "Moi rodzice mają mnie gdzieś."
"Nadopiekuńczy starszy brat, który pobije każdego, kto spróbuje cię zepsuć?" zapytał żartobliwie.
Nagle nastrój mi się zmienił. Zasmuciło mnie, że tak, mój brat był kiedyś wobec mnie opiekuńczy. Myślę, że byłby nadopiekuńczy i paranoiczny wobec chłopaków, z którymi bym się spotykała. Nie, nie ułatwiłby mi zdobycia chłopaka. Ale łamało mi serce, że to już tylko hipotetyczne. Bo mój brat nie był już moim bratem. Nie biologicznie. Nawet nie prawnie. Nie miałam prawa nazywać go bratem. W tej chwili byliśmy tylko obcymi ludźmi.
"Powiedziałem coś nie tak?" zapytał.
Pokręciłam głową. "Nie."
"Cóż, w każdym razie, żaden twój brat nie powstrzymałby mnie przed tym," powiedział i bez ostrzeżenia pochylił się i pocałował mnie. Tym razem nie był delikatny. Wdarł się do moich ust. Zacisnął palce na mojej nagiej talii, a jego skóra wysyłała nieskończone impulsy elektryczności przez moje ciało.
Było mi gorąco, a całe ciało mrowiało. Nagle zapomniałam, że jesteśmy w środku tłumu. Całowaliśmy się, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi na koncercie. Zacisnął ramiona wokół mojego ciała, przyciągając mnie do siebie, dotykając tylko tam, gdzie wiedział, że to bezpieczne, ostrożny, by mnie nie przestraszyć, nie odstraszyć ani nie zrazić.
Fajerwerki po raz drugi tej nocy wystrzeliły na niebo – dosłownie i w przenośni. Spojrzałam w górę, gdy tysiące kolorów zapłonęło nad nami. Potem wpatrzyłam się w wyraziste, niebieskie oczy Zacha. Uśmiechał się do mnie. I po prostu wiedziałam, że czuje tę samą magię co ja.
Zespół zagrał piosenkę 'All I Wanna Do'. Znowu spojrzał na mnie i się uśmiechnął. "Fajna piosenka," rzucił zaczepnie.
Nie mogłam powiedzieć, że nie myślę o tym samym, co on. Po takim pocałunku trudno było nie pragnąć czegoś więcej.
Nigdy wcześniej nie czułam czegoś podobnego. Zazwyczaj na tym etapie randki już układałam w głowie trzy plany ewakuacji. Jakąkolwiek wymówkę, która nie zrani uczuć faceta, ale sprawi, że nigdy więcej do mnie nie zadzwoni.
Ale z Zachem czułam się coraz bardziej przyciągana. Jakbym chciała, żeby ten wieczór trwał wiecznie. Nie czułam się ani bezpieczna, ani zagrożona. Czułam ekscytację i dreszcz. I po raz pierwszy chciałam z nim eksplorować więcej, bo czułam, że mogę mu zaufać.
Zach obrócił mnie i objął ramionami. Oparłam głowę na jego ramieniu, podziwiając spektakularny pokaz fajerwerków dookoła. Poczułam, jak delikatnie podgryza mi ucho.
"Jesteś piękna," wyszeptał. "Ale pewnie już to słyszałaś."
"Nie wierzę we wszystko, co słyszę."
"Dobra dziewczynka," powiedział. "Ale uwierz mi, kiedy mówię, że jesteś przepiękna. Rzadko kiedy dziewczyna przyciąga mnie od pierwszego wejrzenia. Zwłaszcza jeśli nie ma popielatych blond włosów. Ale jest w tobie coś, co mnie do ciebie przyciągnęło, już tam, w studiu tatuażu. Kiedy uciekłaś, bałem się, że już cię nie zobaczę."
"Może jesteśmy sobie przeznaczeni dzisiejszej nocy," powiedziałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zach złożył delikatny pocałunek u podstawy mojej szyi, wywołując dreszcz, który przebiegł mi po kręgosłupie.
– Coraz bardziej zaczynam wierzyć w przeznaczenie – powiedział.
– Może najwyższy czas, żebyś zaczął – odwróciłam się w stronę sceny i dalej obserwowałam grający zespół.
Nagle poczułam mdłości. Pot zaczął zbierać mi się na czole. Poczułam, jak dreszcz przebiega mi po plecach. Znałam to uczucie i już dawno przestałam liczyć, ile razy mi się to przydarzyło.
Zach odsunął się ode mnie i spojrzał na moją rozpaloną twarz. Szybko wyciągnął coś z kieszeni. To był cukierek. – Weź to – powiedział. Wzięłam go od niego bez słowa. Potem dodał: – Chodźmy coś zjeść.
Mogłam się tylko uśmiechnąć. Jakoś zorientował się, co się dzieje. Miałam hipoglikemię, bo od godzin nic porządnego nie jadłam.
Wziął mnie za rękę i spleciony nasze palce.
– Jesteś diabetyczką? – zapytał.
Skinęłam głową.
– Dobrze, musimy coś zjeść. Mają burgery, sushi, makaron i sałatki. Japońskie, chińskie, włoskie czy meksykańskie?
Rozejrzałam się po terenie, gdzie stały food trucki. Nie mogłam się zdecydować, na co mam ochotę. Gdy spojrzałam na Zacha, patrzył na mnie wyczekująco.
– Wezmę makaron w pudełku – odpowiedziałam.
Pociągnął mnie do stoiska z włoską kuchnią i złożył zamówienie na wynos.
– Napój gazowany? Sok? Woda?
– Sok z arbuza – odparłam.
Kiedy dostaliśmy nasze zamówienia, Zach wyciągnął portfel. Ja sięgnęłam do kieszeni po trochę gotówki.
– Ja płacę – powiedział.
Pokręciłam głową. – Nie, ile za moje?
– O nie, nigdy nie pozwalam dziewczynie płacić na randce.
– Randce? To nie jest randka! Dopiero cię poznałam.
Pochylił się i uciszył mnie pocałunkiem. – A właśnie, że jest. Skoro uparcie nie chcesz dać mi swojego numeru, to może być nasza pierwsza i ostatnia randka. Więc zamknij się i pozwól mi zrobić wszystko, żebyś chciała drugą.
Zaśmiałam się. – No dobrze. Dawaj z siebie wszystko, macho.
Pochylił się i jeszcze raz pocałował mnie delikatnie w usta, zanim pociągnął mnie do jednego ze stolików na końcu placu.
– Ciekawe, gdzie są moi znajomi – powiedziałam, zerkając jeszcze raz na telefon.
– Nie martw się, Kenzo to całkiem odpowiedzialny gość – powiedział z pewnością. Podał mi mój makaron, sok z arbuza i butelkę wody Voss.
Podczas kolacji opowiedział mi trochę więcej o sobie. Ukończył dwa kierunki, jeden z biznesu, drugi z programowania komputerowego. Teraz robił magisterkę z cyberbezpieczeństwa na uniwersytecie.
– Lubisz się uczyć? – zapytałam. Byłam zaskoczona. Większość chłopaków, których znałam, była na studiach przez sport. Mało ich obchodziły zajęcia i nie mogli się doczekać, aż skończą szkołę.
Zach skinął głową. – Byłem w tym naprawdę dobry. Nawet ukończyłem liceum wcześniej, bo przeskoczyłem rok. Ale potem... musiałem pracować dwa lata, żeby zarobić na studia.
– Co robiłeś?
– Rano pracowałem w firmie IT kolegi. Wieczorami byłem barmanem.
– Na tym można dobrze zarobić – przyznałam. – Dobrze, że miałeś siłę woli, żeby to wszystko rzucić i wrócić na studia.
Kiedy spojrzałam na niego, zauważyłam, że mi się przygląda, jakby obserwował moje reakcje na historie ze swojego życia, szczególnie na to, czy przejmę się tym, że nie było go stać na studia. Nie obchodziło mnie to. Umawiałam się z facetami w Porsche, a nie byli nawet w połowie tak interesujący jak Zach. Wolałam faceta z głową na karku niż takiego z samymi mięśniami i fajnym autem.
– Czyli zamierzasz zhakować Pentagon, a potem sprzedać im oprogramowanie, które uczyni ich systemy niewrażliwymi na ataki? Genialne, niekoniecznie etyczne, ale za to świetny biznes.
Przez chwilę patrzył na mnie, po czym uśmiechnął się szeroko. – Skoro już znasz moje plany, będę musiał cię zabić.
Zaśmiałam się. – No, po co innego studiować te trzy kierunki?
– Bo mogę – puścił mi oczko. – Sama mówiłaś, dobry biznes na przyszłość.
– Ciekawe, jak to wszystko mieścisz w swoim grafiku.
– Jak naprawdę zależy ci na marzeniach, znajdziesz sposób, żeby je zrealizować.
Uśmiechnęłam się do niego. – Zawsze miło spotkać ambitnego faceta.
Gdy skończyliśmy kolację, spacerowaliśmy trzymając się za ręce po terenie koncertu.
– To co, może ten pojedynek jeden na jednego? – zapytał wyzywająco.
– Dobrze. O ile twoje ego jeszcze się nie obraziło – odparłam z zadziornym uśmiechem.
Pociągnął mnie do strefy z grami. – Dwóch graczy. System punktowy – powiedział gościowi w budce. Facet wręczył nam pistolety. Wiedziałam, o co chodzi. Oboje strzelamy i kto zdobędzie więcej punktów, wygrywa. Strzelaliśmy do tych samych celów, więc nie tylko trzeba było być celniejszym, ale też szybszym.
– O co się zakładamy? – zapytałam.
Spojrzał na mnie z boku i posłał mi seksowny, krzywy uśmiech. – O twój numer telefonu.
– Co? Czekaj, co—? Nim zdążyłam dokończyć, światła się zaświeciły na zielono i Zach od razu zaczął strzelać. – Cholera! – zaklęłam i też zaczęłam strzelać.
Zach był w swoim żywiole. Zorientowałam się, że kiedy grał wcześniej, udawał, że mu nie idzie, bo wiedział, że żaden z jego kumpli go nie pokona, a nie sądził, że któraś z nas dziewczyn w ogóle potrafi grać. Ale teraz, kiedy coś było stawką, był o wiele lepszym strzelcem ode mnie. I myślałam, że tylko mój brat jest w tej grze lepszy ode mnie.
W końcu wygrał, sześćdziesiąt do czterdziestu.
Spojrzał na mnie z satysfakcją. „Widzisz? Mówiłem ci, że w końcu zdobędę twój numer telefonu.”
„Nie zgodziłam się na to!” zaprotestowałam.
„Hej, nie słyszałem też, żebyś się nie zgodziła. Zakład to zakład,” powiedział, wyciągając telefon z kieszeni i podając mi go. Wzięłam od niego telefon. „Twój telefon musi zadzwonić, okej?”
Przewróciłam oczami i wybrałam swój numer na jego telefonie. Po kilku sekundach mój telefon zadzwonił. Pokazałam mu go.
„Zadowolony?” zapytałam.
Szeroko się do mnie uśmiechnął. „Tak. Chodź, napijmy się czegoś.”
Nie byłam wielką amatorką alkoholu. Miałam bardzo słabą tolerancję. Dlatego nigdy nie piłam przy obcych. Nikomu nie ufałam. Ale tutaj z Zachem powoli się upijałam, nie przejmując się, że znam go mniej niż dzień. Nawet nie znałam jego pełnego imienia. Łatwo było mu zaufać, łatwo było się do niego zbliżyć. I bez wątpienia, gdybyśmy spotkali się jeszcze kiedyś, łatwo byłoby się w nim zakochać.
Był piękny i ładnie pachniał – świeżym mydłem i miętową wodą po goleniu. Był bystry i zabawny. Flirtował, ale nie łapał za nic. Czuł się jak przyjemny, pachnący, ciepły koc, uszyty specjalnie dla mnie.
To musiał być alkohol, może to był mój ostatni dzień na robienie, co chcę, a może po prostu Zach i jego nieodparty seksapil. Ale wiedziałam, że powoli się w nim zatracam.
O dziesiątej koncert zamienił się w pełnoprawną imprezę. Ludzie byli coraz bardziej pijani, a pary coraz bliżej siebie. My z Zachem nie stanowiliśmy wyjątku. Zapomnieliśmy nawet o naszych znajomych i reszcie świata. Czułam, jakbyśmy byli tylko my dwoje.
„Idę do łazienki,” powiedziałam do niego. Złapał mnie za rękę i zaczął iść. „Nie musisz iść ze mną.”
„Oczywiście, że muszę,” powiedział. „Wiesz, ilu pijanych idiotów spotkasz po drodze tam i z powrotem? Nie ryzykuję.”
Uśmiechnęłam się. To było faktycznie słodkie i dżentelmeńskie. Uśmiech nie schodził mi z twarzy, a gdy spojrzałam w górę, zobaczyłam, że patrzy na mnie.
„Co?”
Uśmiechnął się i pokręcił głową. „Rycerstwo jednak nie umarło.”
„I rozkoszuję się tym odkryciem.”
„Jakich palantów ty wcześniej spotykałaś?”
Wzruszyłam ramionami. „Różnych.” Ale to nie była prawda. Tak naprawdę nigdy nikomu nie dałam szansy. Może czekałam na pewien typ. Jakbym w głowie namalowała obraz idealnego faceta, a nikt się nawet nie zbliżył do tego wyobrażenia – aż do teraz.
Weszliśmy do budynku, gdzie były toalety. Na szczęście nie było tłoczno. Sprawdziłam się w lustrze, żeby upewnić się, że nie wyglądam jak bałagan. Smoky-eye był nadal nienaruszony, dzięki wodoodpornemu makijażowi, który pożyczyła mi Marie. Ale pomadka odporna na pocałunki nie wytrzymała intensywności pocałunków Zacha. Nie poprawiałam jej. Czułam, że to nie był nasz ostatni pocałunek.
Wybrałam numer Jessie. Nie odebrała. Spróbowałam Marie. Po dwóch próbach w końcu odebrała.
„Jestem z powrotem w hotelu,” powiedziała.
„Wyszłaś beze mnie? A co z Jessie?”
„Tak, tak—o boże!”
Cholera! Uprawia seks, rozmawiając ze mną?
Zaczęłam się wkurzać. „Marie!”
„Tak!” odpowiedziała.
„Czyje to łóżko?” usłyszałam męski głos. Brzmiał jak Michael.
„Nie ważcie się uprawiać seksu na moim łóżku!” prawie na nią wrzasnęłam. Usłyszałam śmiech po drugiej stronie i potem niepodrabialny jęk.
Rozłączyłam się. Zadzwoniłam do Jessie. Odebrała po pięciu sygnałach.
„Przepraszam, Bee. Myślałyśmy, że ty i Z naprawdę dobrze się bawicie, więc wyszłyśmy bez ciebie.”
„Marie uprawia seks w naszym pokoju hotelowym!” powiedziałam sfrustrowana.
„Wiem.”
„Co? Gdzie jesteś?”
„Kenzo... wynajął dla nas osobny pokój.”
Cholera!
„A gdzie ja mam spać?”
„Nie wiem. Może zapytaj Z?”
„Jessie!” jęknęłam.
„Baw się dobrze, Bee. Nie martw się, Kenzo powiedział mi wszystko o Z. Jest czysty. Inteligentny i dość odpowiedzialny. Masz szczęście.” Po czym się rozłączyła.
Byłam sfrustrowana. Moja mina była nie do opisania, gdy wyszłam z łazienki. Zach patrzył na mnie z zaciekawieniem.
„Kto ci tam zgasił światło?”
„Nikt. Jest okej.” Próbowałam się uśmiechnąć.
Szliśmy w ciszy przez parę minut. Zach obserwował mój nastrój. Ja byłam zajęta liczeniem, ile mam pieniędzy w kieszeni. Nie mogłam wrócić do naszego pokoju hotelowego. Michael i Marie mogli to robić całą noc. Musiałam wynająć własny pokój.
„Wiesz, kiedy ktoś mnie okłamuje, od razu to widzę,” powiedział Zach. Uniosłam na niego brew. „Nie jest z tobą okej.”
Pokręciłam głową. „Dam sobie radę.”
„Na kogo jesteś wkurzona?”
„Nie na ciebie,” odpowiedziałam. Nie mogłam mu chyba powiedzieć, że jestem rozczarowana moimi przyjaciółkami, bo są takie rozwiązłe, prawda?
„Dobrze, byle to było jasne,” powiedział, próbując się do mnie uśmiechnąć. Potem złapał mnie za rękę i ścisnął ją, a następnie splótł nasze palce. „Chcesz się czegoś napić?”
Idealnie!
Mocna butelka wódki to chyba to, czego potrzebowałam, żeby uspokoić nerwy i nie udusić przyjaciółek, jak tylko je znowu zobaczę.
Na scenę wyszedł kolejny mój ulubiony zespół. Z Breezerem w dłoni, ramionami Zacha wokół talii, zatraciłam się w muzyce i zaczęłam tańczyć i śpiewać.
Impreza szła świetnie, aż nagle niebo przecięła błyskawica, a zaraz po niej rozległ się grzmot.
No nie!
Świetnie się bawiłam z chłopakiem, którego właśnie poznałam. To nie był moment, żeby dowiedział się, że pocę się, drżę i trzęsę nienormalnie przy dźwięku grzmotu.
Kolejny ostry grzmot i znieruchomiałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wspomnienia nocy, gdy moja matka niemal zatłukła mojego brata, bo sądziła, że bije mnie, zalały mój umysł. Bałam się burzy i błyskawic. Każde dziecko się bało. Ale kiedy szukałam pocieszenia u rodziców, byłam albo ignorowana, albo bita, co tylko pogłębiało mój strach i z czasem przerodziło się w pełnowymiarową fobię.
Grzmot zabrzmiał po raz trzeci, więc zakryłam usta, tłumiąc krzyk. Moje ciało zaczęło się trząść.
„Hej, hej!” – usłyszałam głos Zacha obok mnie. Przytulił mnie, a ja wtuliłam twarz w jego tors. Gładził mnie delikatnie po głowie i pochylił się, żeby szeptać mi do ucha. „Ciiii... Wszystko dobrze, maleńka. Jestem tu. Mam cię.”
Przez lata nauczyłam się radzić sobie z moją fobią, ale nigdy wcześniej nie byłam na otwartym polu podczas takiej burzy.
Kolejny grzmot przetoczył się po niebie. Nie mogłam się powstrzymać i krzyknęłam: „Zachary!” Łzy spłynęły mi po policzkach, myśli uciekły do ostatniego razu, kiedy ktoś trzymał mnie podczas burzy. To było tak dawno temu, że wydawało się innym życiem. „Proszę, nie zostawiaj mnie!”
Poczułam, jak obejmuje mnie mocniej. „Jestem tu, maleńka. Nie zostawię cię. Obiecuję.”
Wkrótce potem niebo otworzyło się i wylało na nas gniewne łzy. Tłum wokół nas oszalał jeszcze bardziej, a nawet zespół grał głośniej. Deszcz potęgował euforię koncertu.
Stałam tam, zamknięta w objęciach Zacha, zbyt przestraszona, by puścić, gdy moje łzy toczyły się po policzkach. Nie puszczał mnie. Gładził mnie po głowie i szeptał kojące słowa do ucha. Niesamowite, jak używał tych samych słów, które zawsze chciałam usłyszeć – słów, które zawsze mnie uspokajały.
Kiedy w końcu się uspokoiłam, poczułam, jak mnie puszcza. Potem pochylił się i uniósł mnie na rękach.
W końcu spojrzałam na niego. Uśmiechnął się do mnie uspokajająco. „Mam cię, dobrze?” Ruszył w stronę budynków, niosąc mnie w ramionach, jakbym nic nie ważyła.
Dotarliśmy do wnętrza pierwszego budynku. Postawił mnie na nogi w ustronnym miejscu. Było ciemno, ale przynajmniej miałam pewność, że jesteśmy zamknięci, bardziej chronieni niż na otwartym terenie.
„Wszystko w porządku?” – zapytał w końcu.
Wzięłam głęboki oddech i skinęłam głową. „Przepraszam. Nie powinieneś był tego widzieć.”
Uśmiechnął się uspokajająco. „Ale widziałem. I teraz wiem, że masz astrafobię.”
„Nie pomyślałeś, że jestem po prostu tchórzliwa?”
Zaśmiał się. „Znam te oznaki. I potrafię odróżnić.”
Uśmiechnęłam się do niego z zażenowaniem. „Dziękuję.”
Objęłam się ramionami, żeby nie dygotać. Moje włosy były całkowicie mokre, nawet nie chciałam myśleć o makijażu. Miałam nadzieję, że jest tak wodoodporny, jak obiecywali. W przeciwnym razie pewnie wyglądałam teraz jak Alice Cooper. Ale wyglądało na to, że Zachowi to zupełnie nie przeszkadza. Wyglądał na zafascynowanego swoim odkryciem mojej słabości i bałam się, że go to odstrasza.
Oparł jedną rękę o ścianę przy mojej głowie. Drugą dłonią uniósł moją brodę, żebym spojrzała na niego.
„Byłoby niestosowne, gdybym teraz znowu cię pocałował?” – wyszeptał.
Uśmiechnęłam się do niego. „Może właśnie tego mi trzeba, żeby się uspokoić.”
„Uspokoić nerwy?” – zapytał, unosząc brew. „Och! Nie doceniasz moich pocałunków, maleńka.”
„Nie, ja tylko—” Nie zdążyłam dokończyć zdania. Jego twarz zbliżyła się do mojej, zabierając moje usta w jednym, żądnym pocałunku.
Jego język wtargnął do moich ust, a jego ramiona objęły moją nagą talię, przyciągając moją drobną, kruchą sylwetkę do jego twardego, wysportowanego ciała.
Objęłam go za szyję i odwzajemniłam pocałunek, z taką samą łapczywością, z jaką on mnie całował. Grzmoty i błyskawice szybko odeszły w niepamięć. Liczyły się tylko jego ramiona wokół mnie, jego usta pochłaniające moje. Nigdy wcześniej nie czułam się tak wolna, tak wyzwolona z nikim innym.
Szybciej, niż mogłam sobie wyobrazić, wpadłam w wir uniesień. Jego dłonie powędrowały w dół, obejmując moje pośladki, unosząc mnie nad ziemię. W idealnej synchronizacji oplecionałam nogami jego biodra, gdy przyparł mnie do ściany. Ruch ten sprawił, że naparł na mnie, trafiając w mój słodki punkt swoją twardą jak skała erekcją pod dżinsami.
„O Boże!” – wyszeptałam na jego ustach.
Poczułam, jak jego wargi wykrzywiają się w uśmiechu, gdy nabrał głębokiego oddechu. „Jak twoje nerwy teraz, maleńka?”
„Rozpłynęły się!” – przyznałam.
Obdarzył mnie zadowolonym uśmiechem, zanim oparł czoło o moje i wciągnął mój zapach. „Doprowadzasz mnie do szału!”
Objął mnie mocniej w pasie, przyciągając bliżej siebie, a tym samym wywołując większy nacisk na nasze złączone biodra, na moją cipkę i wszystkie moje wrażliwe miejsca. Te doznania były dla mnie zupełnie nowe. Przez lata myślałam, że nie potrafię się podniecić. Bałam się, że jestem oziębła. Ale teraz czułam gorący płyn wypływający z mojego wnętrza. Pocałunki Zacha wprawiały mnie w szał. Otulił moją szyję, sprawiając, że jęknęłam. Jego oddech był gorący na mojej skórze. Trafiał w każde właściwe miejsce.
Zach był nie tylko przystojny i seksowny. Był zabawny, inteligentny, dawało się z nim czuć swobodę. Pewny siebie, a jednocześnie skromny. Był gentlemanem. Właśnie pokazał mi, jak opiekuńczy potrafi być. Teraz pokazuje mi swoją inną stronę. Może być zaborczy i dziki, kiedy trzeba zawalczyć o swoje.
Może dlatego czułam, że jest inny. Miał w sobie większość cech, których pragnęłam u mężczyzny. Można znaleźć przystojnego chłopaka, zabawnego albo inteligentnego. Można mieć opiekuńczego albo zaborczego, albo dowolną kombinację tych cech. Ale nie wszystkie naraz. Może właśnie na to czekałam – na kogoś, kto połączy to wszystko w jednej osobie.
Wpatrywałam się w niego. Jego oczy były ciemne, wyglądał jak upojony pożądaniem. Nadal czułam jego podniecenie między swoimi nogami. Ale uśmiech, który mi posłał, był łagodny i wiedziałam, że bez względu na to, jak bardzo był podniecony, nigdy nie zmusiłby mnie do niczego, czego bym nie chciała.
Odwzajemniłam uśmiech. „Chyba już przestało padać. Lepiej wróćmy na zewnątrz.”
Skinął lekko głową. „Mam lepsze pomysły w głowie, ale tak… twój wydaje się rozsądniejszy.”
Delikatnie postawił mnie na nogi i trzymał ręce na mojej drobnej talii, żeby upewnić się, że stoję stabilnie. Potem pochylił czoło do mojego, biorąc długie, głębokie wdechy. Trzymał swoje ciało z dala ode mnie, poza dłońmi i czołem.
„W porządku?” zapytałam.
„Potrzebuję chwili, maleńka”, odpowiedział. Odsunął dłonie z moich bioder i położył je na ścianie po obu stronach mojej twarzy. Odchylił się trochę do tyłu, żeby żadna część jego ciała już mnie nie dotykała. Spojrzał na ziemię i wziął kilka głębokich, równych oddechów.
Stałam tam i patrzyłam, jak odzyskuje kontrolę. Stał stabilnie, ale wiedziałam, że w jego wnętrzu toczy się walka rycerskości z testosteronem. Chyba zakochiwałam się w nim coraz mocniej.
W końcu spojrzał mi w oczy.
„W porządku?” zapytałam jeszcze raz.
„Tak. A ty?”
Kiwnęłam głową. „Przepraszam.”
„Za to, że jesteś nieodparcie seksowna i piękna? To nie twoja wina,” zapytał. „Nigdy wcześniej nie obmacywałem dziewczyny publicznie – nigdy. Nie jestem fanem okazywania uczuć publicznie. Ale jest w tobie coś, co sprawia, że tracę kontrolę. Myślę, że gdybyś mi pozwoliła, wziąłbym cię… właśnie tutaj.”
Westchnęłam. „Nie byłam pewna, czy bym ci na to nie pozwoliła,” przyznałam niemal szeptem.
Pochylił się, żeby pocałować mnie w usta. „To chyba lepiej, żebyśmy wyszli na zewnątrz, zanim nie będę mógł się już powstrzymać. Bo nie chcę, żeby nasz pierwszy raz był w ciemnym korytarzu starego, publicznego budynku.”
O Boże! Nasz pierwszy raz?
Tak blisko byliśmy. Czy chciałam, żeby mój pierwszy raz był właśnie z nim?
Zdjął swoją kurtkę i zarzucił mi ją na ramiona. „Załóż to. Wiem, że jest trochę mokra, ale i tak cieplejsza niż to, co masz teraz na sobie.”
Jego kurtka była ciepła na mojej skórze i pachniała nim – świeżo i miętowo… męsko.
Kiedy wziął mnie za rękę i pociągnął w stronę wyjścia, poczułam ciepło, mimo że moje ubrania były mokre; moja skóra płonęła, choć zimny podmuch na zewnątrz był lodowaty jak diabli. Gdy spojrzałam na jego przystojną twarz, zadrżał, bo miał na sobie tylko cienką koszulę z długim rękawem. Ale widziałam blask w jego oczach i subtelny, chłopięcy uśmiech na ustach. Nie wiedziałam, że można zakochać się w kimś, kogo zna się mniej niż dwadzieścia cztery godziny, ale wiedziałam, że jestem w ogromnym niebezpieczeństwie, że właśnie to mi się przytrafia. I nie wiedziałam, skąd to wiem. Ale jakoś czułam… on też się we mnie zakochuje.
Zach spojrzał na zegarek. „Jest północ,” powiedział. „Chcesz wrócić do hotelu czy… wolisz zostać jeszcze trochę?”
„A ty?”
Odpowiedział: „Wolę spędzić z tobą więcej czasu.”
Uśmiechnęłam się i kiwnęłam głową. „Koncert jeszcze się nie skończył.”
Szeroko się uśmiechnął. Potem pochylił się i pocałował mnie w czoło. „Nie mogę ci obiecać, że burza już minęła. Ale obiecuję, jestem tuż obok ciebie, dobrze?”
„Wiem.” I naprawdę to miałam na myśli. Już mu ufałam.
Wypiliśmy jeszcze kilka butelek. Byłam lekko wstawiona, ale wciąż w pełni świadoma tego, co dzieje się dookoła mnie. Poddawałam się wszystkim nowym doznaniom, które czułam. Przyjmowałam wszystkie emocje, które tylko Zach potrafił we mnie wywołać. I wiedziałam, że to nie tylko fizyczność. To był pierwszy raz, kiedy naprawdę nawiązywałam kontakt z mężczyzną.
O drugiej w nocy burza znów uderzyła. Przy pierwszym błysku pioruna Zach przyciągnął mnie do siebie. Przytulił moją głowę do swojej piersi, dociskając do niej moje lewe ucho, a prawe zakrywając dłonią. Gdy tylko huknął grzmot, ledwo go usłyszałam. Zamknęłam oczy i rozkoszowałam się komfortem, który dawał mi Zach. Po raz pierwszy od lat poczułam, że mogę być bezbronna. Że to nie znaczy, że jestem słaba. Czasem po prostu oznacza, że ludzie wokół ciebie są warci twojego zaufania.
Deszcz lał wściekle, zmuszając wielu uczestników koncertu do szukania schronienia – nas też.
„Chyba czas iść!” zawołałam.
Pobiegliśmy do wyjścia. Walka o taksówkę była zaciekła. Przemokliśmy do suchej nitki, nawet kurtka Zacha nie była w stanie mnie ochronić przed deszczem. Staliśmy na deszczu piętnaście minut, czekając na kolejną wolną taksówkę.
„Odwiozę cię do hotelu. Gdzie on jest?”
„To… to na północ, pół mili stąd,” odpowiedziałam.
„Nie przejdziemy tak daleko. Przynajmniej nie w twoich obcasach,” powiedział.
„Tak myślisz?” Umiałabym iść, ale nie w taki deszcz.
Zach wziął mnie za rękę i poprowadził przez ulicę.
„Dokąd idziemy?”
„Do mojego hotelu,” odpowiedział.
O Boże!
Przesuń w górę, aby kontynuować