Zazwyczaj spędzanie czasu z grupą facetów, których dopiero co poznałam, byłoby dla mnie niewyobrażalnie niezręczne. Nie popierałam otwarcie tego, że moje przyjaciółki umawiały się z nieznajomymi. I nigdy nie wyobrażałam sobie, żebym sama miała to zrobić. Ale z drugiej strony, naprawdę było coś w Zachu, co mnie intrygowało— poza faktem, że był naprawdę przystojny!
Wszyscy byli od nas starsi. Kenzo i Michael mieli po dwadzieścia trzy lata. Zach dopiero co skończył dwadzieścia cztery w ten weekend. On i jego przyjaciele byli tu na koncercie, żeby świętować.
Spotkałam wielu atrakcyjnych facetów. Z niektórymi nawet się umawiałam. Niełatwo było mnie zaimponować, a na pewno nie traciłam głowy dla czyjegoś seksapilu. Zwykle tacy faceci jak Zach tryskali pewnością siebie— a raczej arogancją, jeśli mam być precyzyjna. Ale Zach wydawał się inny. Wyglądał na pewnego siebie, wiedział, czego chce. Ale nie sprawiał wrażenia zapatrzonego w siebie ani łaknącego aprobaty. Bardziej przypominał typ: "bierzesz albo zostawiasz".
Patrzył na mnie przez krótką chwilę, a potem odwracał wzrok. Śmiał się z kolegami, zupełnie mnie ignorując. Kiedy wpadł na mnie w namiocie, rzeczywiście spojrzał na mnie z zainteresowaniem i wyglądał na kogoś, kto chciałby się przedstawić. Ale teraz mnie lekceważył, jakby uważał mnie za przeciętną i niezbyt interesującą. Zwykle uznałabym to za ulgę. Ale tym razem jakaś część mnie nie mogła powstrzymać się od poczucia... lekkiego urażenia.
Postanowiliśmy wszyscy sprawdzić strefę gier. Zobaczyłam strzelnicę i nie mogłam powstrzymać fali wspomnień zalewających moją głowę. Uwielbiałam strzelanie do celu. Mój brat i ja robiliśmy to często. To on nauczył mnie celować i trafiać. Przez lata chodziłam na automaty do gier, żeby trenować strzelanie. A potem, gdy byłam starsza, regularnie odwiedzałam klub strzelecki w Londynie. Dzięki temu czułam, że mój brat nadal jest przy mnie.
Chłopaki podchodzili po kolei. Kenzo zdobył czterdzieści punktów na siedemdziesiąt pięć możliwych. Michael marnie— ledwie trzydzieści. Patrzyłam uważnie, jak Zach trafiał w cele z większą precyzją niż jego koledzy. Kiedy przekroczył czterdziestkę, przestał traktować to poważnie. Śmiał się i odwracał wzrok od celów. A mimo to udało mu się zdobyć siedemdziesiąt punktów.
— Wow! Jesteś snajperem! — powiedziała Jessie, wyraźnie pod wrażeniem.
— Chcecie spróbować? — zapytał Zach. Patrzył na moje przyjaciółki, ale dlaczego miałam wrażenie, że tak naprawdę wyzywa mnie ?
Marie pokręciła głową. — My nawet nie wiemy, jak się trzyma pistolet.
Zach się uśmiechnął, jakby właśnie tej odpowiedzi się spodziewał.
— Ja spróbuję — powiedziałam śmiało.
Spojrzał na mnie przez chwilę i uniósł brew. — No dobrze. Proszę bardzo.
Podał mi pistolet, a jego palce lekko musnęły moje, wywołując dreszcz na mojej skórze. ' Z czego zrobiona jest jego skóra?', pomyślałam, lekko marszcząc brwi na swoją reakcję.
— Zapłacę za twoją rundę — szepnął, kładąc banknot na ladzie.
Nie okazywał tego, ale wiedziałam, że mnie nie docenia, myśląc, że wszystkie dziewczyny nie mają pojęcia, jak się obchodzić z bronią.
Chyba dziś nie miał szczęścia, co? Bo byłam pewna, że zdobędę więcej niż siedemdziesiąt punktów.
Wycelowałam w najłatwiejszy, nieruchomy cel. Potem spojrzałam na niego kątem oka, posyłając mu zalotne oczko, tylko po to, żeby go zirytować, podkreślając, jak bardzo jestem „dziewczyną”, zanim nacisnęłam spust. Cel padł natychmiast. Skierowałam broń na kolejne trzy nieruchome cele, łatwo je zbijając. Potem przeszłam do ruchomych, trafiając dwadzieścia pod rząd, zanim wróciłam do stacjonarnych, kończąc rundę z wynikiem siedemdziesiąt trzy.
Odłożyłam pistolet i zwróciłam się do przyjaciółek, które patrzyły na mnie z otwartymi ustami. Chłopaki też gapili się na mnie w szoku. Nie odważyłam się spojrzeć na Zacha.
— O mój Boże! — powiedziała Jessie. — Mamy się teraz ciebie bać?
Roześmiałam się. — To tylko gra.
— Gra, w którą jesteś mistrzynią! — powiedziała dumnie Marie.
Wróciliśmy na teren koncertu. Michael i Kenzo szli obok Marie i Jessie. Ja szłam z tyłu i wkrótce poczułam, jak Zach idzie obok mnie.
Szliśmy w ciszy przez kilka minut. W końcu odważyłam się na niego spojrzeć. Patrzył w ziemię z rękami w kieszeniach. Na twarzy miał lekko krzywy uśmiech i wyglądał na szczerze rozbawionego z jakiegoś powodu, którego nie znałam i nie miałam odwagi zapytać.
Znaleźliśmy miejsce z boku, pod dużym drzewem. Muzyka była wystarczająco głośna, ale nie na tyle, żebyśmy nie mogli się słyszeć.
— Chcesz się czegoś napić? — usłyszałam, jak Zach pyta obok mnie.
Spojrzałam na swoje przyjaciółki, które siedziały na ziemi, spoufalając się z dwoma chłopakami. Pomyślałam, że zmiana otoczenia dobrze mi zrobi. — Jasne, czemu nie.
— Kupisz nam piwa, co? — rzucił Michael w jego stronę.
— Jasne, jasne — mruknął Zach.
Poczułam jego dłoń na swoich plecach, kiedy prowadził mnie w stronę strefy z napojami.
— Pijesz coś? — zapytał. Nagle jego stosunek do mnie zrobił się trochę milszy.
— Jeśli liczysz wodę albo colę, to tak — odpowiedziałam.
— Breezer? — Wskazał na smakową wódkę wystawioną przed barem.
Zawahałam się przez chwilę, ale przypomniałam sobie, że jutro wracam do domu. To może być ostatnia okazja, żeby się napić.
— Dobra, czemu nie? Wezmę arbuzową.
— Dobry wybór. — Odwrócił się do barmana i poprosił o jedną arbuzową Breezer i sześć puszek Budweisera.
— Myślałam, że nie kupisz im piwa.
— Nie zamierzałem. To wszystko dla mnie! — zaśmiał się.
Otworzyłam szeroko oczy, a on zaraz się roześmiał. — Kenzo jest dla mnie jak starszy brat. Wiesz, ten typ szefa, który cię dręczy? I tak by mnie zmusił.
— A Michael?
— To kuzyn Kenzo. Przyjechał tylko na weekend. Jest z Alaski. Kenzo i ja chodziliśmy na ten sam uniwersytet. Jest moim najlepszym przyjacielem. Więc świętuję z nim nowy rozdział w życiu.
— A twoja rodzina?
Nagle jego twarz spoważniała i przestraszyłam się, że poruszyłam drażliwy temat.
„Przepraszam”, powiedziałam szybko. „Zapomnij, że pytałam. Sama też nie chciałabym rozmawiać o swojej rodzinie. Przychodzimy na koncert, żeby zostawić swoje zmartwienia w domu, prawda?”
Uśmiechnął się szeroko. „Gdzie nauczyłaś się tak strzelać?”
„Wychowywałam się z bratem, który uwielbiał tę grę”, odpowiedziałam. „Poświęcił mnóstwo czasu, żeby mnie nauczyć.”
„Wyglądałaś, jakbyś miała sporo praktyki”, powiedział.
Unoszę brew w jego stronę. „Czujesz się wyzwany?”
Roześmiał się. „Później. Zagrajmy jeden na jednego. Poważny zakład. Bez naszych przyjaciół, którzy nas rozpraszają. Wtedy myślałem, że żadne z was nie może stanowić dla mnie wyzwania w strzelaniu.”
Wpatrywałam się w niego. Wyglądał na poważnie zdeterminowanego, by odzyskać godność, więc się zgodziłam. „Pewnie. Tylko ostrzegam, nie potrafię udawać, że jestem kiepska w tej grze.”
Spojrzał na mnie zwężonymi oczami. „Wyzwanie przyjęte.”
„Jasne.”
W drodze powrotnej do naszych przyjaciół Zach zatrzymał się w sklepie z pamiątkami i kupił matę. Gdy wróciliśmy, rozłożył ją na trawie i gestem zaprosił mnie, żebym usiadła obok niego. Ucieszyłam się, że miał na tyle wyczucia, by zauważyć, że mam białe spodnie.
„Dziękuję”, powiedziałam.
Otworzył mojego Breezera i podał mi go.
„Na jakim kierunku studiujesz?” zapytał. Brzmiał, jakby teraz był bardziej zainteresowany rozmową ze mną. Może zrozumiał, że skoro jego przyjaciele są zajęci moimi przyjaciółkami, utkwił ze mną.
„Biznes,” odpowiedziałam znużonym tonem.
Wyłapał mój ton i zapytał: „I czemu ci się to nie podoba?”
„Bo to był wybór mojego ojca, nie mój. Już studiowałam projektowanie. Kazał mi się przenieść.”
„Projektowanie mody?” zgadł.
„Wyglądam, jakbym interesowała się projektowaniem mody?”
Spojrzał na moje kolorowe włosy i uśmiechnął się. „Wyglądasz, jakbyś świetnie się w tym odnalazła.”
Zaśmiałam się. „Dzięki. Byłeś blisko. Projektowałam biżuterię. Chciałam kiedyś stworzyć własną linię biżuterii. Ale mój ojciec miał dla mnie inne plany.”
Zamyślił się. „Cóż, studiować biznes, jeśli kiedyś chcesz założyć własną firmę, to brzmi rozsądnie. Może o to chodzi twojemu ojcu.”
Uśmiechnęłam się kpiąco. „Wątpię. Myślę, że po prostu go to nie obchodzi.”
Przez chwilę milczał. Gdy spojrzałam na niego, patrzył na mnie zamyślony. Potem uśmiechnął się i upił łyk piwa. „Chyba nie jestem jedyny z problemami z ojcem.”
„Tak. Ale czy nie ustaliliśmy, że zostawiamy zmartwienia w domu?” zapytałam łagodnie. Potem odwróciłam się w stronę sceny, gdzie zespół grał „Sweet Child of Mine”. „O Boże, uwielbiam tę piosenkę!”
Tłum zaczął szaleć w rytm muzyki. Zach wstał i wyciągnął do mnie rękę. „Chodź, zatańczmy.”
Ruszyliśmy w stronę środka koncertowego terenu i dołączyliśmy do reszty tłumu, tańcząc i śpiewając z zespołem. Potem zespół zagrał „Smells Like Teen Spirit”, a potem „Wild World”. Zorientowałam się, że Zach i ja mamy podobny gust muzyczny.
Może to przez muzykę, szaleństwo, albo alkohol, ale wkrótce poczułam się swobodniej i zaczęłam się do niego przekonywać, tak jakby on zmieniał swoje zdanie o mnie.
Był uroczy, był przystojny, ale to nie ograniczało się tylko do fizycznego przyciągania. Był zabawny i błyskotliwy. Nie wnikał w szczegóły, których nie chciałam zdradzić. Niektórzy chłopcy, próbując zdobyć zaufanie, wypytują o prywatne sprawy, choć tak naprawdę ich to nie interesuje. Zrobią wszystko, udają kogokolwiek, byle tylko dostać się do twoich spodni. Zach natomiast brał to, czym się dzieliłam, i prowadził rozmowę na tej podstawie. Nie drążył za mocno i nie był fałszywy.
Po raz pierwszy zaczęłam być ciekawa chłopaka i zastanawiać się, jakby to było go dotknąć... zostać przez niego dotkniętą. Jednak przez 98% czasu ręce Zacha nawet nie zbliżały się do mojego ciała. W przeciwieństwie do jego przyjaciół, których języki już powędrowały do gardeł moich koleżanek.
Robiło się ciemno, a zespół zwolnił tempo, grając „Send Me an Angel”.
Zach zrobił krok w moją stronę. Chłopięco się uśmiechnął i rozłożył ramiona. Uśmiechnęłam się, zanim weszłam w jego objęcia, by zatańczyć wolnego. Przyciągnął mnie bliżej, oplatając ramionami moją nagą talię. Położyłam dłoń na jego twardej, umięśnionej klatce piersiowej i oparłam głowę na jego ramieniu. Kołysaliśmy się w ciszy, czując rytm muzyki. Poczułam, jak opiera policzek o moją głowę.
„Naprawdę urodziłaś się z fioletowymi włosami?” wyszeptał mi do ucha.
Zachichotałam. „Chciałabym. Ale nie miałam tyle szczęścia.”
„Czuję się, jakbym żył jedną ze swoich dziecięcych anime-fantazji”, wyszeptał.
„Ja też”, powiedziałam. „A jutro wrócę do rzeczywistości. Moi rodzice nie mogą zobaczyć mnie z takimi włosami.”
„Są piękne”, powiedział. „Niewiele dziewczyn mogłoby wyglądać tak zniewalająco i ciekawie z fioletowo-niebieskimi włosami.”
Uśmiechnęłam się do siebie. Po raz pierwszy dał do zrozumienia, że jest mną zainteresowany.
„Ciekawie? Ignorowałeś mnie, dopóki nie pokonałam cię w strzelaniu.”
Uśmiechnął się krzywo, po czym pokręcił głową. „Jesteś pewna, że cię ignorowałem? Jestem wyjątkowo dobry w ukrywaniu emocji, w tym ciekawości i zainteresowania.”
„Pewnie nie zrobiłam najlepszego pierwszego wrażenia. Zmieniłeś zdanie dopiero, gdy trafiłam kilka celów.”
„Nie zmieniłem zdania”, powiedział. „Po prostu przeszedłem do rzeczy. Bo zrozumiałem, że jeśli nie zrobię ruchu, zrobi to ktoś inny. A nie chciałem spędzić reszty nocy w więzieniu za to, że skopałem jakiegoś gościa, który spróbuje do ciebie zagadać.”
W jego słowach nie było nic chłopięcego ani niepewnego. Ani w tym, jak zacisnął ramiona wokół mojej talii. Już nie udawał, że nie jest mną zainteresowany.
„Poszedłbyś do więzienia za dziewczynę, która wygląda jak postać z japońskiej kreskówki?”
Mrugnął do mnie. „Od zawsze jestem fanem anime. A to może być po prostu strona z mojej nastoletniej fantazji.” Zawahał się, a potem spojrzał na moje usta i powiedział: „A skoro już o spełnianiu fantazji mowa...” urwał. Jego spojrzenie nagle zrobiło się gorące i ciężkie. I zanim zdążyłam pomyśleć o czymkolwiek, jego twarz zbliżyła się do mojej i musnął moje usta swoimi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Elektryczność przepłynęła z jego ust do moich. Dał mi jeden czysty pocałunek, a potem się odsunął, zanim ponownie się nachylił, czekając, czy wyjdę mu naprzeciw. Cóż, wspomniał, że żyjemy w fantazji, prawda? Więc wspięłam się na palce, żeby go pocałować. Zacisnął ramiona wokół mnie i pogłębił pocałunek. Zatraciliśmy się, podczas gdy z głośników rozbrzmiewała piosenka 'You and I'.
Nie obchodziło nas to. To była idealna piosenka, idealny moment... idealny pocałunek. Dreszcze przebiegły wzdłuż mojego kręgosłupa, sprawiając, że chciałam poczuć jeszcze więcej. Byłam wdzięczna, że był wystarczająco silny, by mnie trzymać, bo nie sądziłam, żebym była w stanie ustać sama.
Nad nami wybuchły fajerwerki, a tłum wiwatował jeszcze głośniej. Oparł czoło o moje, wciągając głęboko powietrze.
"Wow..." powiedział cicho.
Zamknęłam oczy i uśmiechnęłam się, czując jak jego ramiona wokół mnie się zacieśniają, jakby bał się przerwać więź, którą właśnie nawiązaliśmy.
Odwróciłam się w stronę sceny. Owinął ramiona wokół mojej talii i przyciągnął mnie do siebie tak, że moje plecy spoczęły na jego piersi. Trzymał mnie tak i czułam się komfortowo i bezpiecznie, mimo że był obcym. Nigdy wcześniej nie byłam tak blisko nikogo, a jednak ramiona Zacha wydawały się prawdziwe... i właściwe. To było znajome, jakby już kiedyś ktoś tak mnie obejmował, a jednocześnie dziwne, jakby to był pierwszy raz, gdy odkrywam te uczucia, ten dreszcz emocji i napływ uczuć.
Nie znałam go, a jednak czułam, że mogę mu zaufać, a nie było to dla mnie łatwe. Wciąż wiele ukrywałam nawet przed moimi najlepszymi przyjaciółmi. Nigdy nie okazywałam nikomu słabości. Dlatego nigdy wcześniej nie miałam chłopaka. Nie czułam się komfortowo, otwierając się i ufając komuś. Zaufać to okazać słabość. A słabi nie przetrwali – nie w moim świecie. Wierzyć, że ktoś wróci po ciebie, to czysta głupota. Nigdy nie wracali.
Położyłam ręce na jego, a on przyciągnął mnie jeszcze bliżej. Słuchaliśmy cicho muzyki. Delektowałam się ramionami tego nieznajomego wokół mnie. Oparł policzek o moją głowę.
"Jaki jest twój prawdziwy kolor włosów?" wyszeptał.
Zachichotałam. "Nie podoba ci się taki, jaki jest teraz?"
"Podoba. Ale myślę, że jesteś pierwszą dziewczyną z tęczowymi włosami, która mnie zainteresowała."
Zaśmiałam się. "Jakie zwykle ci się podobają? Blondynki? Rudowłose? Brunetki?"
Przez chwilę się zamyślił, a potem powiedział: "Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Ale teraz, kiedy pytasz, myślę, że mam pewną słabość do dziewczyn o popielatych blond włosach i dużych brązowych oczach."
Bez jaj!
Kusiło mnie, żeby powiedzieć mu prawdę o moich kolorach, ale się powstrzymałam. Ta noc była od przygód i fantazji. Może jeśli zobaczymy się jeszcze raz po tej nocy, po prostu go zaskoczę.
"Myślę, że kiedyś zapamiętasz mnie jako tą dziwną."
Delikatnie obrócił mnie w swoją stronę. Gdy spojrzałam na niego, miał zmarszczone brwi. "Dlaczego? Nie zamierzasz się ze mną już więcej spotkać?"
Trzeba mu przyznać, że brzmiał na rozczarowanego.
Uśmiechnęłam się. "Dziewczyny jak z anime nie istnieją w prawdziwym życiu, przystojniaku. Istnieję tylko dziś wieczorem. Jutro zniknę."
W pewnym sensie to nie było kłamstwo. Jutro wracam do dawnego życia. Ten sześciu letni urlop się kończył. Tak samo jak moje życie, jakie znałam i kochałam. Nie ma sensu wciągać Zacha w bałagan, do którego wrócę.
"Czuję, że nie podasz mi swojego numeru telefonu," powiedział.
"Chciałeś o niego zapytać?"
"No jasne!" odpowiedział bez wahania.
"Szkoda," powiedziałam z przepraszającym spojrzeniem.
Pokręcił głową. "Cóż, ta impreza potrwa do rana. Mam więc czas, żeby zmienić twoje zdanie."
"Szczerze wątpię, przystojniaku. Jestem wyjątkowo uparta."
"A ja wyjątkowo wytrwały," powiedział spokojnie.
Zaśmiałam się. "Zobaczymy. A jak nie, to zostawmy to losowi."
Pokręcił głową. "Jestem raczej typem, który sam kształtuje swoje przeznaczenie." Jego wzrok powędrował na moje ramię, gdzie miałam tymczasowy tatuaż. "Ale może los jest dziś po mojej stronie."
"Co masz na myśli?"
"Jakie są szanse, że zrobiłaś sobie tatuaż z moją inicjałem kilka minut przed tym, zanim mnie poznałaś?"
Zaśmiałam się. "Nie bądź śmieszny. To nie twój inicjał."
"Ostatnio sprawdzałem, Zach zaczyna się na Z ."
"No tak. Ale..." Myślałam o kimś innym, kiedy go robiłam. "To po prostu moja ulubiona litera alfabetu. Spotkać faceta, którego imię zaczyna się na Z , to czysty przypadek."
"To przeznaczenie. Zwłaszcza że Z to piąta najrzadsza litera na inicjał u facetów."
Zmrużyłam oczy. "Przypadek. Myślałam o kimś innym."
Przez chwilę milczał, a potem ostrożnie zapytał: "Nie masz już chłopaka, prawda? Nie muszę cię nikomu odbijać? Złożyłem przysięgę, że nigdy nie będę pożądał dziewczyny innego faceta. Ale dla ciebie może zrobiłbym wyjątek."
Zaśmiałam się. "Spokojnie. Nie spotykam się z nikim. Związki nie przychodzą mi łatwo."
Uniósł brew. "Dlaczego? Rodzice są surowi?"
Pokręciłam głową. "Moi rodzice mają mnie gdzieś."
"Nadopiekuńczy starszy brat, który pobije każdego, kto spróbuje cię zepsuć?" zapytał żartobliwie.
Nagle nastrój mi się zmienił. Zasmuciło mnie, że tak, mój brat był kiedyś wobec mnie opiekuńczy. Myślę, że byłby nadopiekuńczy i paranoiczny wobec chłopaków, z którymi bym się spotykała. Nie, nie ułatwiłby mi zdobycia chłopaka. Ale łamało mi serce, że to już tylko hipotetyczne. Bo mój brat nie był już moim bratem. Nie biologicznie. Nawet nie prawnie. Nie miałam prawa nazywać go bratem. W tej chwili byliśmy tylko obcymi ludźmi.
"Powiedziałem coś nie tak?" zapytał.
Pokręciłam głową. "Nie."
"Cóż, w każdym razie, żaden twój brat nie powstrzymałby mnie przed tym," powiedział i bez ostrzeżenia pochylił się i pocałował mnie. Tym razem nie był delikatny. Wdarł się do moich ust. Zacisnął palce na mojej nagiej talii, a jego skóra wysyłała nieskończone impulsy elektryczności przez moje ciało.
Było mi gorąco, a całe ciało mrowiało. Nagle zapomniałam, że jesteśmy w środku tłumu. Całowaliśmy się, jakbyśmy byli jedynymi ludźmi na koncercie. Zacisnął ramiona wokół mojego ciała, przyciągając mnie do siebie, dotykając tylko tam, gdzie wiedział, że to bezpieczne, ostrożny, by mnie nie przestraszyć, nie odstraszyć ani nie zrazić.
Fajerwerki po raz drugi tej nocy wystrzeliły na niebo – dosłownie i w przenośni. Spojrzałam w górę, gdy tysiące kolorów zapłonęło nad nami. Potem wpatrzyłam się w wyraziste, niebieskie oczy Zacha. Uśmiechał się do mnie. I po prostu wiedziałam, że czuje tę samą magię co ja.
Zespół zagrał piosenkę 'All I Wanna Do'. Znowu spojrzał na mnie i się uśmiechnął. "Fajna piosenka," rzucił zaczepnie.
Nie mogłam powiedzieć, że nie myślę o tym samym, co on. Po takim pocałunku trudno było nie pragnąć czegoś więcej.
Nigdy wcześniej nie czułam czegoś podobnego. Zazwyczaj na tym etapie randki już układałam w głowie trzy plany ewakuacji. Jakąkolwiek wymówkę, która nie zrani uczuć faceta, ale sprawi, że nigdy więcej do mnie nie zadzwoni.
Ale z Zachem czułam się coraz bardziej przyciągana. Jakbym chciała, żeby ten wieczór trwał wiecznie. Nie czułam się ani bezpieczna, ani zagrożona. Czułam ekscytację i dreszcz. I po raz pierwszy chciałam z nim eksplorować więcej, bo czułam, że mogę mu zaufać.
Zach obrócił mnie i objął ramionami. Oparłam głowę na jego ramieniu, podziwiając spektakularny pokaz fajerwerków dookoła. Poczułam, jak delikatnie podgryza mi ucho.
"Jesteś piękna," wyszeptał. "Ale pewnie już to słyszałaś."
"Nie wierzę we wszystko, co słyszę."
"Dobra dziewczynka," powiedział. "Ale uwierz mi, kiedy mówię, że jesteś przepiękna. Rzadko kiedy dziewczyna przyciąga mnie od pierwszego wejrzenia. Zwłaszcza jeśli nie ma popielatych blond włosów. Ale jest w tobie coś, co mnie do ciebie przyciągnęło, już tam, w studiu tatuażu. Kiedy uciekłaś, bałem się, że już cię nie zobaczę."
"Może jesteśmy sobie przeznaczeni dzisiejszej nocy," powiedziałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zach złożył delikatny pocałunek u podstawy mojej szyi, wywołując dreszcz, który przebiegł mi po kręgosłupie.
– Coraz bardziej zaczynam wierzyć w przeznaczenie – powiedział.
– Może najwyższy czas, żebyś zaczął – odwróciłam się w stronę sceny i dalej obserwowałam grający zespół.
Nagle poczułam mdłości. Pot zaczął zbierać mi się na czole. Poczułam, jak dreszcz przebiega mi po plecach. Znałam to uczucie i już dawno przestałam liczyć, ile razy mi się to przydarzyło.
Zach odsunął się ode mnie i spojrzał na moją rozpaloną twarz. Szybko wyciągnął coś z kieszeni. To był cukierek. – Weź to – powiedział. Wzięłam go od niego bez słowa. Potem dodał: – Chodźmy coś zjeść.
Mogłam się tylko uśmiechnąć. Jakoś zorientował się, co się dzieje. Miałam hipoglikemię, bo od godzin nic porządnego nie jadłam.
Wziął mnie za rękę i spleciony nasze palce.
– Jesteś diabetyczką? – zapytał.
Skinęłam głową.
– Dobrze, musimy coś zjeść. Mają burgery, sushi, makaron i sałatki. Japońskie, chińskie, włoskie czy meksykańskie?
Rozejrzałam się po terenie, gdzie stały food trucki. Nie mogłam się zdecydować, na co mam ochotę. Gdy spojrzałam na Zacha, patrzył na mnie wyczekująco.
– Wezmę makaron w pudełku – odpowiedziałam.
Pociągnął mnie do stoiska z włoską kuchnią i złożył zamówienie na wynos.
– Napój gazowany? Sok? Woda?
– Sok z arbuza – odparłam.
Kiedy dostaliśmy nasze zamówienia, Zach wyciągnął portfel. Ja sięgnęłam do kieszeni po trochę gotówki.
– Ja płacę – powiedział.
Pokręciłam głową. – Nie, ile za moje?
– O nie, nigdy nie pozwalam dziewczynie płacić na randce.
– Randce? To nie jest randka! Dopiero cię poznałam.
Pochylił się i uciszył mnie pocałunkiem. – A właśnie, że jest. Skoro uparcie nie chcesz dać mi swojego numeru, to może być nasza pierwsza i ostatnia randka. Więc zamknij się i pozwól mi zrobić wszystko, żebyś chciała drugą.
Zaśmiałam się. – No dobrze. Dawaj z siebie wszystko, macho.
Pochylił się i jeszcze raz pocałował mnie delikatnie w usta, zanim pociągnął mnie do jednego ze stolików na końcu placu.
– Ciekawe, gdzie są moi znajomi – powiedziałam, zerkając jeszcze raz na telefon.
– Nie martw się, Kenzo to całkiem odpowiedzialny gość – powiedział z pewnością. Podał mi mój makaron, sok z arbuza i butelkę wody Voss.
Podczas kolacji opowiedział mi trochę więcej o sobie. Ukończył dwa kierunki, jeden z biznesu, drugi z programowania komputerowego. Teraz robił magisterkę z cyberbezpieczeństwa na uniwersytecie.
– Lubisz się uczyć? – zapytałam. Byłam zaskoczona. Większość chłopaków, których znałam, była na studiach przez sport. Mało ich obchodziły zajęcia i nie mogli się doczekać, aż skończą szkołę.
Zach skinął głową. – Byłem w tym naprawdę dobry. Nawet ukończyłem liceum wcześniej, bo przeskoczyłem rok. Ale potem... musiałem pracować dwa lata, żeby zarobić na studia.
– Co robiłeś?
– Rano pracowałem w firmie IT kolegi. Wieczorami byłem barmanem.
– Na tym można dobrze zarobić – przyznałam. – Dobrze, że miałeś siłę woli, żeby to wszystko rzucić i wrócić na studia.
Kiedy spojrzałam na niego, zauważyłam, że mi się przygląda, jakby obserwował moje reakcje na historie ze swojego życia, szczególnie na to, czy przejmę się tym, że nie było go stać na studia. Nie obchodziło mnie to. Umawiałam się z facetami w Porsche, a nie byli nawet w połowie tak interesujący jak Zach. Wolałam faceta z głową na karku niż takiego z samymi mięśniami i fajnym autem.
– Czyli zamierzasz zhakować Pentagon, a potem sprzedać im oprogramowanie, które uczyni ich systemy niewrażliwymi na ataki? Genialne, niekoniecznie etyczne, ale za to świetny biznes.
Przez chwilę patrzył na mnie, po czym uśmiechnął się szeroko. – Skoro już znasz moje plany, będę musiał cię zabić.
Zaśmiałam się. – No, po co innego studiować te trzy kierunki?
– Bo mogę – puścił mi oczko. – Sama mówiłaś, dobry biznes na przyszłość.
– Ciekawe, jak to wszystko mieścisz w swoim grafiku.
– Jak naprawdę zależy ci na marzeniach, znajdziesz sposób, żeby je zrealizować.
Uśmiechnęłam się do niego. – Zawsze miło spotkać ambitnego faceta.
Gdy skończyliśmy kolację, spacerowaliśmy trzymając się za ręce po terenie koncertu.
– To co, może ten pojedynek jeden na jednego? – zapytał wyzywająco.
– Dobrze. O ile twoje ego jeszcze się nie obraziło – odparłam z zadziornym uśmiechem.
Pociągnął mnie do strefy z grami. – Dwóch graczy. System punktowy – powiedział gościowi w budce. Facet wręczył nam pistolety. Wiedziałam, o co chodzi. Oboje strzelamy i kto zdobędzie więcej punktów, wygrywa. Strzelaliśmy do tych samych celów, więc nie tylko trzeba było być celniejszym, ale też szybszym.
– O co się zakładamy? – zapytałam.
Spojrzał na mnie z boku i posłał mi seksowny, krzywy uśmiech. – O twój numer telefonu.
– Co? Czekaj, co—? Nim zdążyłam dokończyć, światła się zaświeciły na zielono i Zach od razu zaczął strzelać. – Cholera! – zaklęłam i też zaczęłam strzelać.
Zach był w swoim żywiole. Zorientowałam się, że kiedy grał wcześniej, udawał, że mu nie idzie, bo wiedział, że żaden z jego kumpli go nie pokona, a nie sądził, że któraś z nas dziewczyn w ogóle potrafi grać. Ale teraz, kiedy coś było stawką, był o wiele lepszym strzelcem ode mnie. I myślałam, że tylko mój brat jest w tej grze lepszy ode mnie.
W końcu wygrał, sześćdziesiąt do czterdziestu.
Spojrzał na mnie z satysfakcją. „Widzisz? Mówiłem ci, że w końcu zdobędę twój numer telefonu.”
„Nie zgodziłam się na to!” zaprotestowałam.
„Hej, nie słyszałem też, żebyś się nie zgodziła. Zakład to zakład,” powiedział, wyciągając telefon z kieszeni i podając mi go. Wzięłam od niego telefon. „Twój telefon musi zadzwonić, okej?”
Przewróciłam oczami i wybrałam swój numer na jego telefonie. Po kilku sekundach mój telefon zadzwonił. Pokazałam mu go.
„Zadowolony?” zapytałam.
Szeroko się do mnie uśmiechnął. „Tak. Chodź, napijmy się czegoś.”
Nie byłam wielką amatorką alkoholu. Miałam bardzo słabą tolerancję. Dlatego nigdy nie piłam przy obcych. Nikomu nie ufałam. Ale tutaj z Zachem powoli się upijałam, nie przejmując się, że znam go mniej niż dzień. Nawet nie znałam jego pełnego imienia. Łatwo było mu zaufać, łatwo było się do niego zbliżyć. I bez wątpienia, gdybyśmy spotkali się jeszcze kiedyś, łatwo byłoby się w nim zakochać.
Był piękny i ładnie pachniał – świeżym mydłem i miętową wodą po goleniu. Był bystry i zabawny. Flirtował, ale nie łapał za nic. Czuł się jak przyjemny, pachnący, ciepły koc, uszyty specjalnie dla mnie.
To musiał być alkohol, może to był mój ostatni dzień na robienie, co chcę, a może po prostu Zach i jego nieodparty seksapil. Ale wiedziałam, że powoli się w nim zatracam.
O dziesiątej koncert zamienił się w pełnoprawną imprezę. Ludzie byli coraz bardziej pijani, a pary coraz bliżej siebie. My z Zachem nie stanowiliśmy wyjątku. Zapomnieliśmy nawet o naszych znajomych i reszcie świata. Czułam, jakbyśmy byli tylko my dwoje.
„Idę do łazienki,” powiedziałam do niego. Złapał mnie za rękę i zaczął iść. „Nie musisz iść ze mną.”
„Oczywiście, że muszę,” powiedział. „Wiesz, ilu pijanych idiotów spotkasz po drodze tam i z powrotem? Nie ryzykuję.”
Uśmiechnęłam się. To było faktycznie słodkie i dżentelmeńskie. Uśmiech nie schodził mi z twarzy, a gdy spojrzałam w górę, zobaczyłam, że patrzy na mnie.
„Co?”
Uśmiechnął się i pokręcił głową. „Rycerstwo jednak nie umarło.”
„I rozkoszuję się tym odkryciem.”
„Jakich palantów ty wcześniej spotykałaś?”
Wzruszyłam ramionami. „Różnych.” Ale to nie była prawda. Tak naprawdę nigdy nikomu nie dałam szansy. Może czekałam na pewien typ. Jakbym w głowie namalowała obraz idealnego faceta, a nikt się nawet nie zbliżył do tego wyobrażenia – aż do teraz.
Weszliśmy do budynku, gdzie były toalety. Na szczęście nie było tłoczno. Sprawdziłam się w lustrze, żeby upewnić się, że nie wyglądam jak bałagan. Smoky-eye był nadal nienaruszony, dzięki wodoodpornemu makijażowi, który pożyczyła mi Marie. Ale pomadka odporna na pocałunki nie wytrzymała intensywności pocałunków Zacha. Nie poprawiałam jej. Czułam, że to nie był nasz ostatni pocałunek.
Wybrałam numer Jessie. Nie odebrała. Spróbowałam Marie. Po dwóch próbach w końcu odebrała.
„Jestem z powrotem w hotelu,” powiedziała.
„Wyszłaś beze mnie? A co z Jessie?”
„Tak, tak—o boże!”
Cholera! Uprawia seks, rozmawiając ze mną?
Zaczęłam się wkurzać. „Marie!”
„Tak!” odpowiedziała.
„Czyje to łóżko?” usłyszałam męski głos. Brzmiał jak Michael.
„Nie ważcie się uprawiać seksu na moim łóżku!” prawie na nią wrzasnęłam. Usłyszałam śmiech po drugiej stronie i potem niepodrabialny jęk.
Rozłączyłam się. Zadzwoniłam do Jessie. Odebrała po pięciu sygnałach.
„Przepraszam, Bee. Myślałyśmy, że ty i Z naprawdę dobrze się bawicie, więc wyszłyśmy bez ciebie.”
„Marie uprawia seks w naszym pokoju hotelowym!” powiedziałam sfrustrowana.
„Wiem.”
„Co? Gdzie jesteś?”
„Kenzo... wynajął dla nas osobny pokój.”
Cholera!
„A gdzie ja mam spać?”
„Nie wiem. Może zapytaj Z?”
„Jessie!” jęknęłam.
„Baw się dobrze, Bee. Nie martw się, Kenzo powiedział mi wszystko o Z. Jest czysty. Inteligentny i dość odpowiedzialny. Masz szczęście.” Po czym się rozłączyła.
Byłam sfrustrowana. Moja mina była nie do opisania, gdy wyszłam z łazienki. Zach patrzył na mnie z zaciekawieniem.
„Kto ci tam zgasił światło?”
„Nikt. Jest okej.” Próbowałam się uśmiechnąć.
Szliśmy w ciszy przez parę minut. Zach obserwował mój nastrój. Ja byłam zajęta liczeniem, ile mam pieniędzy w kieszeni. Nie mogłam wrócić do naszego pokoju hotelowego. Michael i Marie mogli to robić całą noc. Musiałam wynająć własny pokój.
„Wiesz, kiedy ktoś mnie okłamuje, od razu to widzę,” powiedział Zach. Uniosłam na niego brew. „Nie jest z tobą okej.”
Pokręciłam głową. „Dam sobie radę.”
„Na kogo jesteś wkurzona?”
„Nie na ciebie,” odpowiedziałam. Nie mogłam mu chyba powiedzieć, że jestem rozczarowana moimi przyjaciółkami, bo są takie rozwiązłe, prawda?
„Dobrze, byle to było jasne,” powiedział, próbując się do mnie uśmiechnąć. Potem złapał mnie za rękę i ścisnął ją, a następnie splótł nasze palce. „Chcesz się czegoś napić?”
Idealnie!
Mocna butelka wódki to chyba to, czego potrzebowałam, żeby uspokoić nerwy i nie udusić przyjaciółek, jak tylko je znowu zobaczę.
Na scenę wyszedł kolejny mój ulubiony zespół. Z Breezerem w dłoni, ramionami Zacha wokół talii, zatraciłam się w muzyce i zaczęłam tańczyć i śpiewać.
Impreza szła świetnie, aż nagle niebo przecięła błyskawica, a zaraz po niej rozległ się grzmot.
No nie!
Świetnie się bawiłam z chłopakiem, którego właśnie poznałam. To nie był moment, żeby dowiedział się, że pocę się, drżę i trzęsę nienormalnie przy dźwięku grzmotu.
Kolejny ostry grzmot i znieruchomiałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować