Mia
Najpierw byli chłopcami z oczami pełnymi psot i drwiny skierowanej w moją stronę. Znałam to niegrzeczne spojrzenie. Widziałam je już wcześniej. To, co miałam w ich oczach, sprawiało, że po mojej skórze przebiegały ciarki.
Cofnęłam się powoli, oddalając się od nich, aż plecami natrafiłam na szafkę. Wydyszałam, gdy cała trójka zrobiła krok do przodu, tworząc wokół mnie łuk. Poczułam za sobą twarde drewno szafki i jęknęłam, patrząc na nich, wiedząc, że jestem uwięziona.
Nie było dla mnie drogi ucieczki. Z wcześniejszych sytuacji wiedziałam, że są silniejsi ode mnie i nie uda mi się ich minąć. Byłam w martwym punkcie i nienawidziłam tego.
Oni najwyraźniej też o tym wiedzieli, bo ich oczy błyszczały rozbawieniem.
"Przestań się z tym szarpać, Mia." Zaśmiał się jeden z nich, a jego głos działał mi na nerwy. "Jesteś nasza. Nie uciekniesz, chyba że ci na to pozwolimy."
"A nie zamierzamy." Roześmiał się drugi.
Parsknęłam. Nie należałam do nikogo, a już na pewno nie do takich dręczycieli jak oni. Powiedziałam im to wprost.
Splunęłam w ich stronę, wzrokiem szukając jakiejś słabości w ich ustawieniu, którą mogłabym wykorzystać do ucieczki.
"Nie jestem wasza."
Cała trójka zaczęła się śmiać, głębokim, dudniącym śmiechem, który przeszył mnie dreszczem. Przełknęłam ślinę, tłumiąc strach zbierający się w gardle i zachowałam kamienną twarz. Nie zamierzałam dać im satysfakcji zobaczenia, że się boję. Wiedziałam wystarczająco dużo o dręczycielach, żeby wiedzieć, że żywią się strachem. Nie pozwolę im żerować na moim.
Ten pierwszy, który się odezwał, podszedł bliżej, zaglądając mi głęboko w oczy. "Wygląda na to, że będziemy musieli ci udowodnić, jak bardzo mówimy poważnie."
Przemienili się w wilki i zaczęli się do mnie zbliżać. Wyglądali dziko i nagle otworzyli pyski, ukazując ostre kły. Dziki, zwierzęcy pomruk rozbrzmiał wokół, sprawiając, że trzęsłam się przy szafce.
Obudziłam się, oddychając z ulgą, uświadamiając sobie, że jestem w swoim pokoju.
Syknęłam, wstając z łóżka. Miałam już dość przeżywania wciąż tego samego snu. Ten koszmar prześladował mnie od czterech lat.
Spojrzałam na zegar przy łóżku i zauważyłam, że zostało mi tylko pięć minut do momentu, gdy zadzwoni budzik. Nie było sensu leżeć dłużej. Zeszłam na dół, gdzie moja mama już była na nogach i przygotowywała śniadanie.
To był dla mnie wielki dzień, a dla mojej mamy jeszcze większy. Odpędziłam dreszcze po koszmarnym śnie z głowy. Nie pozwolę, by zepsuł mi dzień.
To była moja ceremonia ukończenia studiów i muszę przyznać, że byłam podekscytowana. Nie było łatwo, ale jednak się udało. Mój ojciec zmarł pięć lat temu, gdy byłam jeszcze w liceum, i wtedy myślałam, że świat się dla mnie skończył. Mama nigdy nie pracowała i nie radziła sobie z finansami.
Nie było mi łatwo przebrnąć przez liceum. Wszystko nagle się zmieniło i byłam na skraju przepaści.
Moja mama pochodziła ze szlacheckiej rodziny, choć teraz stracili już i status, i majątek. Jako dziecko była rozpieszczana i nigdy nie musiała nic robić, pracować ani się o cokolwiek martwić. Była ciężarem, ale wtedy tego tak nie odczuwałam, bo tata dobrze sobie radził. Rozpieszczał swoją żonę i nie pozwalał, by cokolwiek uszkodziło nawet jej paznokcie.
Po śmierci taty wszystko stało się trudne. Mama i ja zostałyśmy rzucone na głęboką wodę. Ona nie wiedziała, co ze sobą zrobić, i długo zajęło jej pogodzenie się z faktem, że życie już nie wygląda tak jak dawniej. Wydała cały spadek po tacie i nie trzeba mi było mówić, że muszę szybko dorosnąć.
Musiałam utrzymać nas obie i jednocześnie pracować, by skończyć liceum i studia. Cieszyłam się, że w końcu udało mi się spełnić marzenie i nawet powracający koszmar nie mógł mi zepsuć dnia.
"Dzień dobry, mamo" — powiedziałam, wchodząc do kuchni, gdzie była moja mama.
Dzięki Bogu tata był właścicielem domu i nie był on wynajmowany, bo po jego śmierci byłybyśmy bezdomne. Rozejrzałam się wokół, czując, jak wspomnienia lawinowo napływają mi do głowy, i powstrzymałam łzy, które chciały spłynąć po mojej twarzy.
Tęskniłam za tatą i chciałam, żeby był tu z nami. Udawałam silną dla mamy. Była krucha i mogła zacząć płakać, gdyby zobaczyła błysk łez w moich oczach. To przez nią nie mogłam wyjechać daleko na studia. Nie chciałam uczyć się, pracować na kilku etatach i jednocześnie martwić się, czy nie pakuje się w kłopoty.
— Dzień dobry, kochanie. — Uśmiechnęła się, stawiając przede mną talerz naleśników.
Usiadłam przy stole, odwzajemniając uśmiech. — Dziękuję, mamo.
Z biegiem lat się zmieniła. Już nie pracowała tyle co kiedyś, ale nauczyła się gotować, kiedy nie było nas stać na pomoc domową jak dawniej.
— Szykuj się. Nie chcesz się spóźnić na własną uroczystość zakończenia szkoły.
Weszłam na podium, gdy wyczytano moje imię, i zaczęłam rozglądać się po sali za mamą. Zobaczyłam ją, jak rozmawia z jakimś mężczyzną obok siebie, i wydawała się tym zupełnie nie przejęta. Była piękną kobietą o żywiołowej osobowości, więc mężczyźni naturalnie lgnęli do niej, ale ona nigdy nie była nimi zainteresowana. Nie potrafiłabym zliczyć wszystkich tych, którzy przez lata próbowali się do niej zbliżyć, a których odrzucała. Nie winiłam jej. Wątpiłam, by ktokolwiek mógł być dla niej taki jak mój tata.
Po powrocie do domu o piątej po południu od razu poszłam prosto do swojego pokoju. Byłam zmęczona i potrzebowałam odpoczynku. Zostałam absolwentką i musiałam zacząć myśleć, gdzie chciałabym pracować. Miałam już dwie oferty, a rozmowy kwalifikacyjne były zaplanowane na kolejny tydzień.
Godzinę później usłyszałam pukanie do drzwi. — Wejdź — powiedziałam do mamy.
Odetchłam z ulgą, widząc ją. Właśnie miałam do niej iść.
— Co mamy dziś na kolację, mamo? — zapytałam.
Miałam trochę drobnych i mogłam szybko wyskoczyć na targ, jeśli czegoś by brakowało w domu.
— Dziś nie gotujemy kolacji.
Uśmiechnęłam się. — Chcesz mi zrobić niespodziankę z okazji ukończenia szkoły? — Zarumieniłam się. — Nie musiałaś, mamo.
Pokręciła głową i uśmiechnęła się do mnie. — Wychodzę za mąż.
Siedziałam przez chwilę w osłupieniu. — Co?! — wydyszałam po kilku minutach. Żartowała?
— Mamo? — patrzyłam na nią z niedowierzaniem.
— Tak, kochanie. Chcę, żebyś go poznała. On też chce cię poznać. Jesteśmy razem już od kilku miesięcy, ale chciałam, żebyś skończyła studia, zanim ci powiem.
Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. Wydawało mi się, że wiem o mamie wszystko. Nie spodziewałam się, że ukryje przede mną taki sekret.
Ciągnęła dalej: — Jemy dziś kolację u niego w domu. Bądź gotowa za godzinę. — powiedziała i wyszła.
Tak po prostu? Patrzyłam na jej oddalającą się sylwetkę w niedowierzaniu. Gdy tylko wyszła, zaczęłam się denerwować, martwiąc się, co powinnam założyć. Czy istnieje jakiś poradnik, w co się ubrać, kiedy pierwszy raz spotyka się kochanka własnej matki?
Byłam spięta przez całą drogę na miejsce spotkania. Zastanawiałam się, jaki on będzie. Nie spodziewałam się tego i nie byłam na to emocjonalnie przygotowana. Godzina, którą dała mi mama, była stanowczo za krótka — chyba potrzebowałabym całego roku.
Gdy weszłyśmy do restauracji, podszedł do nas mężczyzna i pomachał, a ja zamarłam z wrażenia, zobaczywszy go. To był ten sam, z którym mama śmiała się wcześniej podczas mojej uroczystości. Zaprosiła go. Nie mogłam uwierzyć, że stał tuż przed mną, a ja nic nie podejrzewałam.
Był postawny, o surowej twarzy, i nie zdziwiło mnie to. Mama powiedziała mi w drodze tutaj, że jest emerytowanym żołnierzem. Był wysoki, z muskularną sylwetką, a wokół niego było coś, co budziło respekt.
Przełknęłam ślinę. To nie pomagało na moje zdenerwowanie. Jego obecność mnie onieśmielała i zerknęłam na mamę, zastanawiając się, jak ona może być taka spokojna. Wyglądała przy nim bardzo delikatnie.
— Cześć, kochanie. — Uśmiechnął się, gdy zobaczył moją mamę, i pocałował ją krótko w usta.
Nie mogłam zaprzeczyć, że był przystojny i widać było, że ją lubi. Jego oczy świeciły się tak, jak kiedyś oczy mojego taty, gdy patrzył na mamę.
Zwrócił się do mnie:
— Ty musisz być Mia. Miło cię poznać.
Kiwnęłam głową. — Dobry wieczór, proszę pana.
Zaśmiał się:
— Proszę pana? Oj, nie sprawiaj, że poczuję się stary. Możesz mi mówić Albert, jeśli "tato" to dla ciebie za dużo. — Puścił do mnie oko.
Rozluźniłam się. Wydawał się ciepły, mimo silnej aparycji. Rozumiałam, czemu mama go polubiła. Z każdą chwilą, gdy obserwowałam ich razem, nie mogłam zaprzeczyć, że naprawdę się kochają.
Cieszyłam się z jej szczęścia. Wydawał się kimś, kogo też mogłabym polubić. Dobrze, że nie zostanie samotna, kiedy zacznę pracować i będę miała mniej czasu dla niej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia
Moja mama była podekscytowana, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Minął tydzień od czasu, gdy poszłyśmy na kolację do domu Alberta, a sprawy związane z ich małżeństwem potoczyły się szybciej, niż mogłam sobie wyobrazić. Miałam wrażenie, że oboje czekali, aż go poznam i polubię, zanim ruszą z planami ślubnymi.
Mieli się niedługo pobrać, ale mama nie chciała mieszkać daleko od swojego ukochanego. Teraz, gdy już o nim wiedziałam, sądziłam, że czuje, że nie ma powodu, by ukrywać swój związek.
Przeprowadzała się do jego domu, a ja miałam iść razem z nią. Przeszłam już rozmowy kwalifikacyjne i czekałam na odpowiedzi. Chciałam zobaczyć, gdzie moja mama zamieszka na resztę swoich dni.
"Jesteś gotowa, Mia?" – zawołała mama z garażu, gdzie była z kierowcą.
Albert przysłał ciężarówkę, by pomóc nam się przeprowadzić, i byłam pod wrażeniem jego troskliwości. Przysłał też mały samochód, w którym miałyśmy siedzieć, podczas gdy ciężarówka była tylko na nasz bagaż. Zastanawiałam się, jak bardzo jest bogaty.
Nieważne. Nie obchodziło mnie to, dopóki dobrze dbał o moją mamę.
"Tak, mamo. Już idę." – odkrzyknęłam. Złapałam swoją torbę i wyciągnęłam walizkę na kółkach na zewnątrz.
Moja mama spakowała wszystkie swoje rzeczy, ale ja nie. Nie zamierzałam dalej mieszkać w naszym domu i odwiedzać ją tylko wtedy, gdy chciałam odpocząć. Wkrótce miała być świeżo upieczoną żoną i nie chciałam naruszać jej prywatności, bez względu na to, jak bardzo chciała, żebym z nią została.
Potrzebowałam tylko kilku ubrań, żeby być z nią, dopóki nie dostanę odpowiedzi z miejsc, do których aplikowałam.
Zeszłam na dół i spojrzałam na nasz dom ze łzami w oczach, gdy zamykałam drzwi. Będę za nim tęsknić, dopóki nie wrócę. Tu dorastałam i bardzo się do niego przywiązałam. Mama już siedziała w czarnym samochodzie, a ciężarówka właśnie skręcała, żeby wyjechać na ulicę.
"Wsiadaj, Mia." – zawołała do mnie.
Wślizgnęłam się do samochodu, a kierowca ruszył za ciężarówką. Minuty, które wydawały się wiecznością, patrzyłam przez okno, zauważając, jak wyjeżdżamy z miasta. Zostawiałyśmy za sobą domy i cywilizację, zagłębiając się coraz bardziej w nieznane.
Dokąd jechałyśmy i dlaczego tak daleko? Nie miałam wątpliwości, że oddaliłyśmy się już o ponad osiemdziesiąt kilometrów od domu. Nie sądziłam, że będę odwiedzać mamę tak, jak myślałam wcześniej, chociaż nie wątpiłam, że Albert wysłałby po mnie samochód, gdybym chciała, więc nie musiałam martwić się o koszt transportu.
Spojrzałam na mamę i zauważyłam, że nie wydaje się tak zmartwiona jak ja. Rozmawiała przez telefon i wiedziałam bez pytania, że rozmawia z Albertem, sądząc po tym, jak chichotała i się rumieniła.
Westchnęłam. Nic dziwnego, że nie wydawała się zaniepokojona tym, że jesteśmy wiezione w głąb lasu. Byłam dumna z tego, że jestem odważna i nie zamierzałam piszczeć jak przestraszony kot.
Moja mama była szczęśliwa i nie zamierzałam jej tego psuć, zwracając uwagę na strach kotłujący się w mojej głowie, który może nawet nie był prawdziwy. Dla niej miałam być silna i stłumić swoje lęki.
Albert mógł być jednym z tych, którzy lubią prywatność. Po tym, jak traktował moją mamę, a nawet mnie, nie sądziłam, żebym miała się czego bać.
"Czy jeszcze nie dojechaliśmy?" – zapytałam kierowcę.
Nawet nie spojrzał w moją stronę. "Prawie na miejscu."
"Chciałabym konkrety."
"Jeszcze jakieś dwadzieścia kilometrów."
Westchnęłam, opierając się na fotelu i z powrotem zakładając słuchawki na uszy. Dzięki Bogu za muzykę. Umierałabym z nudów i wrzeszczała z rozpaczy.
Odetchnęłam z ulgą, gdy kierowca w końcu zatrzymał się przed ogromnym domem i odwrócił się do mnie. "Jesteśmy na miejscu, panienko."
Jego oczy błyszczały rozbawieniem, a ja zmrużyłam oczy na jego nieproszony żart. Więc wiedział, że podróż była długa i nudna.
Spojrzałam na rezydencję, a moje oczy zrobiły się okrągłe z zachwytu. Nie mogłam uwierzyć, że będziemy tu mieszkać. Była ogromna, większa niż cokolwiek, co dotąd widziałam. Myślałam, że mój tata był bogaty, ale to było coś wspaniałego.
Lokaj już czekał przy drzwiach, gdy do nich dotarłyśmy. Widziałam, jak służba już zmierza do ciężarówki, żeby wnosić nasze bagaże do środka.
Lokaj ukłonił się, gdy podeszłyśmy. "Witamy, pani Garth i panienko Garth." Wskazał gestem do środka. "Możemy?"
Kiwnęłyśmy głowami i pozwoliłyśmy mu poprowadzić się po domu, pokazując nam nasze pokoje. Złapałam oddech, widząc swój. Był piękny.
Oczy lokaja rozbłysły radością, gdy mu to powiedziałam. "Dziękuję za miłe słowa, panienko."
Zwrócił się do mojej mamy. "Pan Wolfe niedługo będzie. Czy chciałaby pani odpocząć przed kolacją?"
"Tak, proszę," odpowiedziała mama.
Kiwnął głową i zaprowadził ją do jej sypialni. Mama spojrzała na mnie, zanim odeszła. "Do zobaczenia wkrótce, kochanie."
Kolacja była bardziej wystawna, niż się spodziewałam. Weszłam do pokoju, zszokowana ilością jedzenia na stole. Nie sądziłam, że troje z nas będzie w stanie to wszystko zjeść i nie miałam pojęcia, że spodziewamy się gości.
Mama już siedziała przy stole z Albertem i rozmawiali.
Albert uśmiechnął się na mój widok. "Miło, że dołączyłaś, Mio."
"Dobry wieczór," przywitałam się, odsunęłam krzesło i usiadłam.
"Jedzmy," powiedział Albert. "Twoi bracia wkrótce do nas dołączą."
Moi bracia? Nie miałam pojęcia, że w pakiecie są rodzeństwo, ale byłoby głupio sądzić, że Albert nie ma własnych dzieci.
Pokiwałam głową i nie powiedziałam nic więcej. Pięć minut później trzech wysokich, postawnych, muskularnych mężczyzn dołączyło do stołu i nie miałam wątpliwości, że to moi przyrodni bracia. Wyglądali dokładnie jak ojciec.
Nie czułam się przy nich swobodnie, jak zawsze przy mężczyznach, i nie znosiłam tego, jak wszyscy usiedli obok mnie. Poczułam się osaczona, zastanawiając się, dlaczego zostawili miejsca przy swoim ojcu.
Czy już próbowali zachowywać się jak nadopiekuńczy bracia? Miałam nadzieję, że nie. Potrafiłam sama o siebie zadbać i nie potrzebowałam tego.
W końcu zebrałam się na odwagę i spojrzałam na nich, zdziwiona, że również na mnie patrzą. Wydawali się dziwnie znajomi i nie mogłam sobie przypomnieć, skąd ich znam.
Głos Alberta był pełen ciepła i dumy. "Poznajcie moich synów, Mio. Synowie, poznajcie Mię, waszą przyszłą siostrę przyrodnią."
"Powinni się poznać," usłyszałam mamę, zwracającą się do Alberta. "Nie mówiłeś, że wszyscy chodzili z Mią do tej samej szkoły średniej?"
Zatkało mnie, skuliłam się ze strachu, gdy przypomniałam sobie, gdzie ich spotkałam. Quinn, Jack i John, trojaczki nieszczęścia z mojego liceum.
Spojrzałam na nich ponownie i zobaczyłam, jak się do mnie uśmiechają. Te dranie. Poznali mnie. Chciałam wstać od stołu i uciec. To był błąd. Jak mama mogła wyjść za ich ojca? Jak Albert, tak miły, mógł być ojcem tych diabłów o przystojnych twarzach?
Nie miałam wątpliwości, że jedyne, co odziedziczyli po ojcu, to wygląd.
Mama chyba zauważyła zmianę w moim wyrazie twarzy. Gdyby tylko wiedziała, że to strach rośnie w moim sercu.
"Wszystko w porządku, kochanie?"
Moja mama była szczęśliwa i nie chciałam jej tego psuć. Przełknęłam ślinę i pokręciłam głową. Nie mogłam nawet mówić przez gulę w gardle.
Jack wyciągnął rękę i klepnął mnie żartobliwie po głowie. "Nasza nowa siostrzyczka jest taka słodka. Będziemy ją rozpieszczać."
Kosztowało mnie to wszystko, by siedzieć spokojnie i nie skrzywić się pod jego dotykiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pięć lat temu
Mia
Byłam znudzona. Najbardziej nie znosiłam lekcji chemii i byłam szczęśliwa, gdy wreszcie się skończyła, choć nie mogłam powiedzieć, że cokolwiek z niej wyniosłam.
Słyszałam tylko o niemetalach, a poza tym nie sądzę, żebym cokolwiek zrozumiała z tłumaczenia pani Brendy. Była przerwa na lunch i szłam do stołówki, już myśląc o tym, co zjem.
Potrzebowałam solidnej dawki obiadu po przetrwaniu chemii. Zawsze miałam wrażenie, że metale albo niemetale przewiercały mi jelita podczas lekcji i sprawiały, że byłam jeszcze bardziej głodna, niż powinnam być.
Przeskanowałam stołówkę wzrokiem w poszukiwaniu Rose, ale nie mogłam jej dostrzec. Zmarszczyłam brwi, cierpliwie przeczesując wzrokiem twarze przy stołach, jedzących i śmiejących się, a jednak nie było nigdzie Anny. To było dziwne. Zawsze tam była, czekając na mnie po zajęciu najlepszego miejsca.
Wyszłam ze stołówki i poszłam na zewnątrz, szukając jej.
— Widział ktoś Annę? — pytałam po drodze uczniów zmierzających do stołówki.
Niektórzy kręcili głowami, inni mnie ignorowali. W końcu jedna dziewczyna powiedziała mi, że widziała Annę idącą w stronę boisk. Westchnęłam, podziękowałam za informację i pobiegłam na boiska.
Anna nigdy nie słuchała. Mówiłam jej, żeby nie chodziła sama, ale ona upierała się, że tylko tam może znaleźć swoją muzę.
Anna była artystką i potrzebowała samotności, gdy chciała rysować. Rozumiałam to, ale jako jej najlepsza przyjaciółka nie lubiłam tego.
Dotarłam do ogrodu i westchnęłam, gdy jej nie znalazłam. Odwróciłam się, zastanawiając się, gdzie mogła pójść. Już miałam odejść, gdy usłyszałam pisk. Ten głos brzmiał jak Anna i zastanawiałam się, co ona tam robi.
Głos dochodził z kąta daleko za ogrodem i już byłam przerażona, zanim tam dotarłam. Było tam zbyt niebezpiecznie i wiedziałam, że Anna sama by tam nie poszła, bez względu na pragnienie prywatności i pogoń za muzą.
— Zostaw mnie! — usłyszałam, jak Anna krzyczy.
Nagle zamilkła, więc przyspieszyłam kroku, serce waliło mi w piersi ze strachu, a usta zrobiły się suche. Jej milczenie nie wróżyło nic dobrego.
Dotarłam na miejsce i nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam. Anna była tam z trzema chłopakami i nie wyglądało na to, żeby dobrze się bawiła. Jeden z nich trzymał jej dłoń na ustach, a dwóch pozostałych ją drażniło, przesuwając rękami po jej ciele.
Poczułam litość dla mojej najlepszej przyjaciółki i jednocześnie ogarnęła mnie złość. Kim byli ci niekulturalni chłopcy, którzy czerpali przyjemność z dręczenia dziewczyny, która ich nie chciała?
Wyjęłam telefon, nagrałam filmik przez kilka minut, po czym schowałam go z powrotem do kieszeni spodni.
Syknęłam i rzuciłam się na nich, lecąc na tych dwóch, którzy bawili się Anną. Widząc mnie, Anna kopnęła tego, który ją trzymał, a on jęknął z bólu. Podszedł do pozostałych dwóch i wszyscy patrzyli na nas wściekli, z gniewem na twarzach.
— Chodź, dziewczyno — powiedziałam, biorąc Annę za rękę i mierząc chłopaków wzrokiem.
Znałam ich. Wszyscy ich znali. Trudno było nie znać ich, patrząc jak bardzo byli umięśnieni w porównaniu do innych chłopaków w szkole.
Quinn, Jack i John. Trojaczki rządziły wśród uczniów. Wszyscy chcieli być blisko nich — chłopcy ze względu na ich siłę, dziewczyny przez wygląd — ale nie ja. Nie rozumiałam, jak Anna mogła się na nich natknąć.
Możliwe, że uwierzyli, że mogą mieć wszystko, czego zapragną, przez to, jaką uwagę zwracali na nich ludzie, ale to nie dotyczyło mnie. Jeśli myśleli, że mogą dręczyć moją najlepszą przyjaciółkę, a ja im na to pozwolę, bardzo się mylili.
— A gdzie według ciebie idziesz? — zapytał John, podchodząc, by zablokować nam drogę.
— Wychodzimy.
— Kto ci pozwolił odejść?
Parsknęłam, wyciągając telefon. — Nie podchodźcie, albo będę zmuszona pokazać to policji. — Cieszyłam się, że mam dowód ich napaści.
Prychnęli. John zawarczał na nas, obnażając zęby i odskoczyłyśmy w przerażeniu. Przysięgłabym, że zobaczyłam kły w jego ustach, a jego oczy zrobiły się żółte. Spojrzałam na Annę i wiedziałam, że tego nie wyobraziłam sobie, widząc przerażenie na jej twarzy.
Zaśmiali się, widząc nasze reakcje, i zorientowali się, że jesteśmy zbyt przerażone, by się ruszyć.
— Nie mówiłaś, że idziesz na policję? — zapytał Quinn, schylając się i podnosząc mój telefon.
Patrzyłam z przerażeniem, jak roztrzaskał go o ziemię i zdeptał, miażdżąc na kawałki. Skrzywiłam się na widok zniszczonego telefonu, wiedząc, że będę musiała ciężko pracować, by kupić nowy.
— Zobaczymy, czym nas teraz zgłosisz. — Quinn zaśmiał się i cofnął się. — Idźcie. — Warknął.
Podskoczyłam ze strachu, pociągnęłam Annę i obie uciekłyśmy.
— To jeszcze nie koniec, bohaterko. — Słyszałam ich śmiech, gdy uciekałyśmy.
To naprawdę nie był koniec. Jęknęłam następnego dnia, widząc jak cała trójka idzie w moją stronę, uświadamiając sobie, że jestem zgubiona. Byłam prześladowana, aż znienawidziłam siebie i wszystkich wokół siebie.
Chodzili za mną wszędzie, ciesząc się, jak inni uczniowie patrzyli na mnie z pogardą. Wyglądało na to, że sprawia im radość moja bezradność i to, jak się na ich widok kurczyłam.
Miałam dosyć. — Możecie przestać za mną chodzić? — powiedziałam do nich miesiąc po tym, jak zamienili mnie w osobistą ochronę, której nie chciałam.
— Nie. Chciałaś naszej uwagi, nie narzekaj, jak już ją dostałaś.
Nie mogłam w to uwierzyć. Byli zbyt aroganccy i nie rozumiałam, co inni w nich widzą.
— Nie przypominam sobie, żebym o to prosiła.
— Wtrąciłaś się w nasze sprawy. Jeśli to nie jest proszenie o uwagę, to nie wiem, co jest.
Parsknęłam. Kim oni byli? Zatrzymałam się na tej myśli, przypominając sobie, jak John zmienił się, wyglądając jak wilk. Nie sądziłam, żeby byli ludźmi. Przyszło mi do głowy, że mogą być zwierzętami, co tłumaczyłoby ich zachowanie.
— Pomogłam przyjaciółce.
— Myślałaś, że zamierzaliśmy jej zrobić krzywdę? Tylko się z nią bawiliśmy.
— Nie wyglądała, jakby jej się to podobało.
— Jeszcze się z nią nie skończyliśmy. Przez ciebie straciliśmy swoją zabawkę, więc zostałaś naszą.
— Nie jestem waszą zabawką.
Zaśmiali się, odchodząc ode mnie. — Chyba musimy ci to udowodnić.
Byłam przez nich gnębiona aż do końca liceum. Nie mogłam znieść oceniających spojrzeń kolegów z klasy i chciałam się gdzieś ukryć. Wydawało się, że wszyscy myślą, iż zrobiłam coś, by skupić na sobie ich uwagę, a nie innych.
Gdyby tylko wiedzieli, że jestem ofiarą prześladowań. Kiedy mieliśmy widownię, chłopcy udawali wobec mnie słodkich, przez co wyglądało, jakbym była ich przyjaciółką, a inne dziewczyny jeszcze bardziej mnie nienawidziły.
Nie chciałam już chodzić do szkoły, ale wiedziałam, że mama zapyta o powód. Nie mogłam jej tego powiedzieć. Tylko sprawiłabym jej ból.
Byłam zmuszana do wielu nieprzyjemnych rzeczy, na przykład załatwiania spraw z nauczycielami, których nie lubili. Wysyłali mnie, żebym oddawała ich zadania, raporty, albo przyjmowała, co nauczyciel chciał im przekazać, jeśli sami nie chcieli się pojawić. Wpadłam przez to w kłopoty częściej niż kiedykolwiek, ale nie odważyłam się powiedzieć, że jestem prześladowana.
Chłopcy okrutnie przypominali mi, jak John zmienił twarz i grozili, że rozszarpią mnie na kawałki tak jak mój telefon, jeśli słowo o nich powiem komukolwiek.
Pomagałam im na egzaminach i przy pracach domowych, łamiąc sobie głowę, żeby się nie dać złapać. Najbardziej irytującą częścią ich dręczenia było kupowanie im prezerwatyw na dzikie imprezy.
Cierpiałam przez całe liceum z ich powodu, a mój koszmar zaczął się tego dnia, kiedy uratowałam Annę, a John pokazał mi kły. Nie było łatwo cierpieć i się uśmiechać, ale robiłam to, bo nie zostawili mi wyboru.
Mogłam albo poddawać się ich prześladowaniom, albo się im przeciwstawić i sprawdzić, czy naprawdę mnie rozszarpią. Nie chciałam ryzykować życia, wiedząc, jacy byli nieobliczalni.
Przesuń w górę, aby kontynuować