Mia
Moja mama była podekscytowana, bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Minął tydzień od czasu, gdy poszłyśmy na kolację do domu Alberta, a sprawy związane z ich małżeństwem potoczyły się szybciej, niż mogłam sobie wyobrazić. Miałam wrażenie, że oboje czekali, aż go poznam i polubię, zanim ruszą z planami ślubnymi.
Mieli się niedługo pobrać, ale mama nie chciała mieszkać daleko od swojego ukochanego. Teraz, gdy już o nim wiedziałam, sądziłam, że czuje, że nie ma powodu, by ukrywać swój związek.
Przeprowadzała się do jego domu, a ja miałam iść razem z nią. Przeszłam już rozmowy kwalifikacyjne i czekałam na odpowiedzi. Chciałam zobaczyć, gdzie moja mama zamieszka na resztę swoich dni.
"Jesteś gotowa, Mia?" – zawołała mama z garażu, gdzie była z kierowcą.
Albert przysłał ciężarówkę, by pomóc nam się przeprowadzić, i byłam pod wrażeniem jego troskliwości. Przysłał też mały samochód, w którym miałyśmy siedzieć, podczas gdy ciężarówka była tylko na nasz bagaż. Zastanawiałam się, jak bardzo jest bogaty.
Nieważne. Nie obchodziło mnie to, dopóki dobrze dbał o moją mamę.
"Tak, mamo. Już idę." – odkrzyknęłam. Złapałam swoją torbę i wyciągnęłam walizkę na kółkach na zewnątrz.
Moja mama spakowała wszystkie swoje rzeczy, ale ja nie. Nie zamierzałam dalej mieszkać w naszym domu i odwiedzać ją tylko wtedy, gdy chciałam odpocząć. Wkrótce miała być świeżo upieczoną żoną i nie chciałam naruszać jej prywatności, bez względu na to, jak bardzo chciała, żebym z nią została.
Potrzebowałam tylko kilku ubrań, żeby być z nią, dopóki nie dostanę odpowiedzi z miejsc, do których aplikowałam.
Zeszłam na dół i spojrzałam na nasz dom ze łzami w oczach, gdy zamykałam drzwi. Będę za nim tęsknić, dopóki nie wrócę. Tu dorastałam i bardzo się do niego przywiązałam. Mama już siedziała w czarnym samochodzie, a ciężarówka właśnie skręcała, żeby wyjechać na ulicę.
"Wsiadaj, Mia." – zawołała do mnie.
Wślizgnęłam się do samochodu, a kierowca ruszył za ciężarówką. Minuty, które wydawały się wiecznością, patrzyłam przez okno, zauważając, jak wyjeżdżamy z miasta. Zostawiałyśmy za sobą domy i cywilizację, zagłębiając się coraz bardziej w nieznane.
Dokąd jechałyśmy i dlaczego tak daleko? Nie miałam wątpliwości, że oddaliłyśmy się już o ponad osiemdziesiąt kilometrów od domu. Nie sądziłam, że będę odwiedzać mamę tak, jak myślałam wcześniej, chociaż nie wątpiłam, że Albert wysłałby po mnie samochód, gdybym chciała, więc nie musiałam martwić się o koszt transportu.
Spojrzałam na mamę i zauważyłam, że nie wydaje się tak zmartwiona jak ja. Rozmawiała przez telefon i wiedziałam bez pytania, że rozmawia z Albertem, sądząc po tym, jak chichotała i się rumieniła.
Westchnęłam. Nic dziwnego, że nie wydawała się zaniepokojona tym, że jesteśmy wiezione w głąb lasu. Byłam dumna z tego, że jestem odważna i nie zamierzałam piszczeć jak przestraszony kot.
Moja mama była szczęśliwa i nie zamierzałam jej tego psuć, zwracając uwagę na strach kotłujący się w mojej głowie, który może nawet nie był prawdziwy. Dla niej miałam być silna i stłumić swoje lęki.
Albert mógł być jednym z tych, którzy lubią prywatność. Po tym, jak traktował moją mamę, a nawet mnie, nie sądziłam, żebym miała się czego bać.
"Czy jeszcze nie dojechaliśmy?" – zapytałam kierowcę.
Nawet nie spojrzał w moją stronę. "Prawie na miejscu."
"Chciałabym konkrety."
"Jeszcze jakieś dwadzieścia kilometrów."
Westchnęłam, opierając się na fotelu i z powrotem zakładając słuchawki na uszy. Dzięki Bogu za muzykę. Umierałabym z nudów i wrzeszczała z rozpaczy.
Odetchnęłam z ulgą, gdy kierowca w końcu zatrzymał się przed ogromnym domem i odwrócił się do mnie. "Jesteśmy na miejscu, panienko."
Jego oczy błyszczały rozbawieniem, a ja zmrużyłam oczy na jego nieproszony żart. Więc wiedział, że podróż była długa i nudna.
Spojrzałam na rezydencję, a moje oczy zrobiły się okrągłe z zachwytu. Nie mogłam uwierzyć, że będziemy tu mieszkać. Była ogromna, większa niż cokolwiek, co dotąd widziałam. Myślałam, że mój tata był bogaty, ale to było coś wspaniałego.
Lokaj już czekał przy drzwiach, gdy do nich dotarłyśmy. Widziałam, jak służba już zmierza do ciężarówki, żeby wnosić nasze bagaże do środka.
Lokaj ukłonił się, gdy podeszłyśmy. "Witamy, pani Garth i panienko Garth." Wskazał gestem do środka. "Możemy?"
Kiwnęłyśmy głowami i pozwoliłyśmy mu poprowadzić się po domu, pokazując nam nasze pokoje. Złapałam oddech, widząc swój. Był piękny.
Oczy lokaja rozbłysły radością, gdy mu to powiedziałam. "Dziękuję za miłe słowa, panienko."
Zwrócił się do mojej mamy. "Pan Wolfe niedługo będzie. Czy chciałaby pani odpocząć przed kolacją?"
"Tak, proszę," odpowiedziała mama.
Kiwnął głową i zaprowadził ją do jej sypialni. Mama spojrzała na mnie, zanim odeszła. "Do zobaczenia wkrótce, kochanie."
Kolacja była bardziej wystawna, niż się spodziewałam. Weszłam do pokoju, zszokowana ilością jedzenia na stole. Nie sądziłam, że troje z nas będzie w stanie to wszystko zjeść i nie miałam pojęcia, że spodziewamy się gości.
Mama już siedziała przy stole z Albertem i rozmawiali.
Albert uśmiechnął się na mój widok. "Miło, że dołączyłaś, Mio."
"Dobry wieczór," przywitałam się, odsunęłam krzesło i usiadłam.
"Jedzmy," powiedział Albert. "Twoi bracia wkrótce do nas dołączą."
Moi bracia? Nie miałam pojęcia, że w pakiecie są rodzeństwo, ale byłoby głupio sądzić, że Albert nie ma własnych dzieci.
Pokiwałam głową i nie powiedziałam nic więcej. Pięć minut później trzech wysokich, postawnych, muskularnych mężczyzn dołączyło do stołu i nie miałam wątpliwości, że to moi przyrodni bracia. Wyglądali dokładnie jak ojciec.
Nie czułam się przy nich swobodnie, jak zawsze przy mężczyznach, i nie znosiłam tego, jak wszyscy usiedli obok mnie. Poczułam się osaczona, zastanawiając się, dlaczego zostawili miejsca przy swoim ojcu.
Czy już próbowali zachowywać się jak nadopiekuńczy bracia? Miałam nadzieję, że nie. Potrafiłam sama o siebie zadbać i nie potrzebowałam tego.
W końcu zebrałam się na odwagę i spojrzałam na nich, zdziwiona, że również na mnie patrzą. Wydawali się dziwnie znajomi i nie mogłam sobie przypomnieć, skąd ich znam.
Głos Alberta był pełen ciepła i dumy. "Poznajcie moich synów, Mio. Synowie, poznajcie Mię, waszą przyszłą siostrę przyrodnią."
"Powinni się poznać," usłyszałam mamę, zwracającą się do Alberta. "Nie mówiłeś, że wszyscy chodzili z Mią do tej samej szkoły średniej?"
Zatkało mnie, skuliłam się ze strachu, gdy przypomniałam sobie, gdzie ich spotkałam. Quinn, Jack i John, trojaczki nieszczęścia z mojego liceum.
Spojrzałam na nich ponownie i zobaczyłam, jak się do mnie uśmiechają. Te dranie. Poznali mnie. Chciałam wstać od stołu i uciec. To był błąd. Jak mama mogła wyjść za ich ojca? Jak Albert, tak miły, mógł być ojcem tych diabłów o przystojnych twarzach?
Nie miałam wątpliwości, że jedyne, co odziedziczyli po ojcu, to wygląd.
Mama chyba zauważyła zmianę w moim wyrazie twarzy. Gdyby tylko wiedziała, że to strach rośnie w moim sercu.
"Wszystko w porządku, kochanie?"
Moja mama była szczęśliwa i nie chciałam jej tego psuć. Przełknęłam ślinę i pokręciłam głową. Nie mogłam nawet mówić przez gulę w gardle.
Jack wyciągnął rękę i klepnął mnie żartobliwie po głowie. "Nasza nowa siostrzyczka jest taka słodka. Będziemy ją rozpieszczać."
Kosztowało mnie to wszystko, by siedzieć spokojnie i nie skrzywić się pod jego dotykiem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pięć lat temu
Mia
Byłam znudzona. Najbardziej nie znosiłam lekcji chemii i byłam szczęśliwa, gdy wreszcie się skończyła, choć nie mogłam powiedzieć, że cokolwiek z niej wyniosłam.
Słyszałam tylko o niemetalach, a poza tym nie sądzę, żebym cokolwiek zrozumiała z tłumaczenia pani Brendy. Była przerwa na lunch i szłam do stołówki, już myśląc o tym, co zjem.
Potrzebowałam solidnej dawki obiadu po przetrwaniu chemii. Zawsze miałam wrażenie, że metale albo niemetale przewiercały mi jelita podczas lekcji i sprawiały, że byłam jeszcze bardziej głodna, niż powinnam być.
Przeskanowałam stołówkę wzrokiem w poszukiwaniu Rose, ale nie mogłam jej dostrzec. Zmarszczyłam brwi, cierpliwie przeczesując wzrokiem twarze przy stołach, jedzących i śmiejących się, a jednak nie było nigdzie Anny. To było dziwne. Zawsze tam była, czekając na mnie po zajęciu najlepszego miejsca.
Wyszłam ze stołówki i poszłam na zewnątrz, szukając jej.
— Widział ktoś Annę? — pytałam po drodze uczniów zmierzających do stołówki.
Niektórzy kręcili głowami, inni mnie ignorowali. W końcu jedna dziewczyna powiedziała mi, że widziała Annę idącą w stronę boisk. Westchnęłam, podziękowałam za informację i pobiegłam na boiska.
Anna nigdy nie słuchała. Mówiłam jej, żeby nie chodziła sama, ale ona upierała się, że tylko tam może znaleźć swoją muzę.
Anna była artystką i potrzebowała samotności, gdy chciała rysować. Rozumiałam to, ale jako jej najlepsza przyjaciółka nie lubiłam tego.
Dotarłam do ogrodu i westchnęłam, gdy jej nie znalazłam. Odwróciłam się, zastanawiając się, gdzie mogła pójść. Już miałam odejść, gdy usłyszałam pisk. Ten głos brzmiał jak Anna i zastanawiałam się, co ona tam robi.
Głos dochodził z kąta daleko za ogrodem i już byłam przerażona, zanim tam dotarłam. Było tam zbyt niebezpiecznie i wiedziałam, że Anna sama by tam nie poszła, bez względu na pragnienie prywatności i pogoń za muzą.
— Zostaw mnie! — usłyszałam, jak Anna krzyczy.
Nagle zamilkła, więc przyspieszyłam kroku, serce waliło mi w piersi ze strachu, a usta zrobiły się suche. Jej milczenie nie wróżyło nic dobrego.
Dotarłam na miejsce i nie mogłam uwierzyć w to, co zobaczyłam. Anna była tam z trzema chłopakami i nie wyglądało na to, żeby dobrze się bawiła. Jeden z nich trzymał jej dłoń na ustach, a dwóch pozostałych ją drażniło, przesuwając rękami po jej ciele.
Poczułam litość dla mojej najlepszej przyjaciółki i jednocześnie ogarnęła mnie złość. Kim byli ci niekulturalni chłopcy, którzy czerpali przyjemność z dręczenia dziewczyny, która ich nie chciała?
Wyjęłam telefon, nagrałam filmik przez kilka minut, po czym schowałam go z powrotem do kieszeni spodni.
Syknęłam i rzuciłam się na nich, lecąc na tych dwóch, którzy bawili się Anną. Widząc mnie, Anna kopnęła tego, który ją trzymał, a on jęknął z bólu. Podszedł do pozostałych dwóch i wszyscy patrzyli na nas wściekli, z gniewem na twarzach.
— Chodź, dziewczyno — powiedziałam, biorąc Annę za rękę i mierząc chłopaków wzrokiem.
Znałam ich. Wszyscy ich znali. Trudno było nie znać ich, patrząc jak bardzo byli umięśnieni w porównaniu do innych chłopaków w szkole.
Quinn, Jack i John. Trojaczki rządziły wśród uczniów. Wszyscy chcieli być blisko nich — chłopcy ze względu na ich siłę, dziewczyny przez wygląd — ale nie ja. Nie rozumiałam, jak Anna mogła się na nich natknąć.
Możliwe, że uwierzyli, że mogą mieć wszystko, czego zapragną, przez to, jaką uwagę zwracali na nich ludzie, ale to nie dotyczyło mnie. Jeśli myśleli, że mogą dręczyć moją najlepszą przyjaciółkę, a ja im na to pozwolę, bardzo się mylili.
— A gdzie według ciebie idziesz? — zapytał John, podchodząc, by zablokować nam drogę.
— Wychodzimy.
— Kto ci pozwolił odejść?
Parsknęłam, wyciągając telefon. — Nie podchodźcie, albo będę zmuszona pokazać to policji. — Cieszyłam się, że mam dowód ich napaści.
Prychnęli. John zawarczał na nas, obnażając zęby i odskoczyłyśmy w przerażeniu. Przysięgłabym, że zobaczyłam kły w jego ustach, a jego oczy zrobiły się żółte. Spojrzałam na Annę i wiedziałam, że tego nie wyobraziłam sobie, widząc przerażenie na jej twarzy.
Zaśmiali się, widząc nasze reakcje, i zorientowali się, że jesteśmy zbyt przerażone, by się ruszyć.
— Nie mówiłaś, że idziesz na policję? — zapytał Quinn, schylając się i podnosząc mój telefon.
Patrzyłam z przerażeniem, jak roztrzaskał go o ziemię i zdeptał, miażdżąc na kawałki. Skrzywiłam się na widok zniszczonego telefonu, wiedząc, że będę musiała ciężko pracować, by kupić nowy.
— Zobaczymy, czym nas teraz zgłosisz. — Quinn zaśmiał się i cofnął się. — Idźcie. — Warknął.
Podskoczyłam ze strachu, pociągnęłam Annę i obie uciekłyśmy.
— To jeszcze nie koniec, bohaterko. — Słyszałam ich śmiech, gdy uciekałyśmy.
To naprawdę nie był koniec. Jęknęłam następnego dnia, widząc jak cała trójka idzie w moją stronę, uświadamiając sobie, że jestem zgubiona. Byłam prześladowana, aż znienawidziłam siebie i wszystkich wokół siebie.
Chodzili za mną wszędzie, ciesząc się, jak inni uczniowie patrzyli na mnie z pogardą. Wyglądało na to, że sprawia im radość moja bezradność i to, jak się na ich widok kurczyłam.
Miałam dosyć. — Możecie przestać za mną chodzić? — powiedziałam do nich miesiąc po tym, jak zamienili mnie w osobistą ochronę, której nie chciałam.
— Nie. Chciałaś naszej uwagi, nie narzekaj, jak już ją dostałaś.
Nie mogłam w to uwierzyć. Byli zbyt aroganccy i nie rozumiałam, co inni w nich widzą.
— Nie przypominam sobie, żebym o to prosiła.
— Wtrąciłaś się w nasze sprawy. Jeśli to nie jest proszenie o uwagę, to nie wiem, co jest.
Parsknęłam. Kim oni byli? Zatrzymałam się na tej myśli, przypominając sobie, jak John zmienił się, wyglądając jak wilk. Nie sądziłam, żeby byli ludźmi. Przyszło mi do głowy, że mogą być zwierzętami, co tłumaczyłoby ich zachowanie.
— Pomogłam przyjaciółce.
— Myślałaś, że zamierzaliśmy jej zrobić krzywdę? Tylko się z nią bawiliśmy.
— Nie wyglądała, jakby jej się to podobało.
— Jeszcze się z nią nie skończyliśmy. Przez ciebie straciliśmy swoją zabawkę, więc zostałaś naszą.
— Nie jestem waszą zabawką.
Zaśmiali się, odchodząc ode mnie. — Chyba musimy ci to udowodnić.
Byłam przez nich gnębiona aż do końca liceum. Nie mogłam znieść oceniających spojrzeń kolegów z klasy i chciałam się gdzieś ukryć. Wydawało się, że wszyscy myślą, iż zrobiłam coś, by skupić na sobie ich uwagę, a nie innych.
Gdyby tylko wiedzieli, że jestem ofiarą prześladowań. Kiedy mieliśmy widownię, chłopcy udawali wobec mnie słodkich, przez co wyglądało, jakbym była ich przyjaciółką, a inne dziewczyny jeszcze bardziej mnie nienawidziły.
Nie chciałam już chodzić do szkoły, ale wiedziałam, że mama zapyta o powód. Nie mogłam jej tego powiedzieć. Tylko sprawiłabym jej ból.
Byłam zmuszana do wielu nieprzyjemnych rzeczy, na przykład załatwiania spraw z nauczycielami, których nie lubili. Wysyłali mnie, żebym oddawała ich zadania, raporty, albo przyjmowała, co nauczyciel chciał im przekazać, jeśli sami nie chcieli się pojawić. Wpadłam przez to w kłopoty częściej niż kiedykolwiek, ale nie odważyłam się powiedzieć, że jestem prześladowana.
Chłopcy okrutnie przypominali mi, jak John zmienił twarz i grozili, że rozszarpią mnie na kawałki tak jak mój telefon, jeśli słowo o nich powiem komukolwiek.
Pomagałam im na egzaminach i przy pracach domowych, łamiąc sobie głowę, żeby się nie dać złapać. Najbardziej irytującą częścią ich dręczenia było kupowanie im prezerwatyw na dzikie imprezy.
Cierpiałam przez całe liceum z ich powodu, a mój koszmar zaczął się tego dnia, kiedy uratowałam Annę, a John pokazał mi kły. Nie było łatwo cierpieć i się uśmiechać, ale robiłam to, bo nie zostawili mi wyboru.
Mogłam albo poddawać się ich prześladowaniom, albo się im przeciwstawić i sprawdzić, czy naprawdę mnie rozszarpią. Nie chciałam ryzykować życia, wiedząc, jacy byli nieobliczalni.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia
Cieszyłam się, że w szkole był dzień sportu. Miałam być od nich wolna przez jakiś czas. Dziewczynki i chłopcy byli rozdzieleni i nie brali udziału w tych samych dyscyplinach. Nie mogli mnie śledzić i dręczyć.
Chociaż wszyscy byliśmy na tym samym boisku i czułam ich spojrzenia na sobie, podążające za mną wszędzie, gdzie się ruszałam, starałam się ich ignorować i dobrze się bawić.
Życzyłam sobie, żeby te gry nigdy się nie kończyły.
Anna zauważyła, gdzie patrzę, kiedy truchtałyśmy i skrzywiła się. „Przepraszam, że wciągnęłam cię w to bagno. Nie byłabyś przez nich prześladowana, gdyby nie ja.”
Machnęłam ręką na jej przeprosiny. „Nie martw się o to”, powiedziałam jej, tak jak powtarzałam przez ostatnie cztery miesiące od tamtego incydentu.
Czuła się winna, a ja tego nienawidziłam. Miałam już dość negatywnego bagażu do dźwigania i nie potrzebowałam jeszcze jej poczucia winy. To się wydarzyło i nie obwiniałam jej. Nie rozumiałam, dlaczego uparcie obarcza się winą.
Minęło sporo czasu, odkąd z nią rozmawiałam i nie chciałam myśleć, że unika mnie przez to poczucie winy. Nie byłyśmy już tak blisko jak kiedyś i wierzyłam, że to przez polecenia chłopaków, które mnie zajmowały, a nie dlatego, że Anna celowo mnie unikała.
„Nie powinnam była być w ogrodzie.”
Westchnęłam. Kiedy przestanie powtarzać, że nie powinna była tam być? Odwróciłam się do niej, uświadamiając sobie, że nigdy nie zapytałam, jak to się stało, że chłopcy ją wtedy dręczyli.
Obie byłyśmy wtedy wstrząśnięte i rozmowa o tym incydencie była ostatnią rzeczą, o której myślałyśmy. Następnego dnia zaczęli mnie prześladować i nie było czasu, byśmy o tym porozmawiały.
„Jak się tam znalazłaś, w tym rogu, gdzie cię znalazłam?”
„Byłam w ogrodzie, kiedy przyszli i zaciągnęli mnie w ten róg.” Zadrżała. „Od tamtej pory nie mogę nawet chodzić do ogrodu.”
Kiwnęłam głową. Wierzyłam jej. Zaciągnięcie bezbronnej dziewczyny to coś, co mogli zrobić. Zmarszczyłam brwi na jej dalsze słowa. „To jak rysujesz?”
W oczach miała łzy. „Nie potrafię rysować.” Jej głos stał się szeptem. „Za każdym razem, gdy zamykam oczy, żeby znaleźć inspirację, widzę te oczy.”
Kiwnęłam głową, wiedząc, o czym mówi. Spojrzałam w stronę chłopaków, czując, jak nienawiść pulsuje w moich żyłach. Miałam nadzieję, że są z siebie dumni, dając nam obu traumę, z której może nigdy się nie wyleczymy.
Cała trójka uniosła brwi i puściła mi oczko, jakby słyszeli naszą rozmowę i wiedzieli, dlaczego na nich patrzę z wściekłością. Wiedziałam, że to niemożliwe. Nie mogli słyszeć, a ich rozbawione uśmiechy tylko mnie irytowały.
Chciałabym być tak silna jak oni i zetrzeć im ten głupi uśmiech z twarzy.
Dwie godziny później rozległ się gwizdek i wszyscy zaczęli się rozchodzić do swoich klas. Byłam w grupie sprzątającej i zostałam, by posprzątać po wszystkich.
Nie zauważyłam, że wszyscy już wyszli i zostałam sama, dopóki nie podniosłam wzroku i nie zobaczyłam, jak trojaczki idą w moją stronę. Pisnęłam ze strachu i cofnęłam się, rozglądając się za wyjściem.
Nie było żadnej drogi ucieczki. Złapałam oddech, gdy Quinn chwycił mnie za rękę i zaprowadził w róg szkolnej sali gimnastycznej. Nikt by się nie domyślił, że tam jesteśmy. Każdy przechodzący myślałby, że sala została już całkiem opróżniona.
„Czego chcecie?” zapytałam, patrząc na nich wściekle, ignorując pulsujący we mnie strach.
Jack się zaśmiał. „Ciebie, oczywiście. Naprawdę musisz pytać, kochanie?”
„Nie jestem twoim kochaniem.” Wysyczałam.
Jack był najbardziej flirtującym z nich wszystkich, niemożliwy podrywacz, ale jego wdzięki na mnie nie działały.
John się zaśmiał. „Chyba ma problem z uwierzeniem, że jest naszą dziewczyną, mimo wszystkiego, przez co przeszliśmy.” Zadrwił.
Chłodne oczy Quinna spojrzały na mnie, gdy parsknął śmiechem. „I dlatego to wszystko robimy – żeby ją przekonać.” Powiedział, rzucając mi torbę. „Otwórz.” Warknął.
Spojrzałam do środka i zamarłam, czując falę wstydu na widok ubrań w środku. Nigdy nie widziałam tak nieprzyzwoitych strojów. Sprawiały, że krótkie spódniczki cheerleaderek wyglądały jak stroje zakonnic.
Oderwałam wzrok od torby i spojrzałam na nich. „Co mam z tym zrobić?”
Jack się uśmiechnął. „Założyć, oczywiście. Czyż nie są seksi?”
Raczej szalone. Prychnęłam. Miałam im powiedzieć, że tego nie założę, gdy Quinn pochylił się do mnie i warknął: „Nie chcesz mnie zezłościć, Mia.”
Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, przeszył mnie dreszczem. Zacisnęłam zęby, walcząc z łzami, gdy zaczęłam przebierać się w te stroje, jeden po drugim, nienawidząc, jak obnażali mnie wzrokiem, kiedy się przebierałam. John stał z daleka, robiąc mi zdjęcia, a wszyscy wybuchali śmiechem, gdy podpowiadał mi pozy.
„Wiedziałem, że będziesz w nich dobrze wyglądać.” Jack przeciągał słowa. „Jesteś taka seksowna, Mia.”
Miałam dość. Podeszłam do Johna, wyrwałam mu aparat z rąk i roztrzaskałam go o podłogę. Ogarnęło mnie dziwne poczucie satysfakcji. To była zemsta za mój zepsuty telefon.
Jack zawarczał, szarpiąc mnie z powrotem i brutalnie przycisnął mnie do ściany, unieruchamiając. Rozerwał strój, który miałam na sobie, a oni wszyscy śmiali się, gdy zostałam sama w bieliźnie. Rozerwał moje majtki i wcisnął palec głęboko we mnie, pieszcząc moje wnętrze. Pochylił się bliżej, jego oddech przyspieszył, a moje oczy rozszerzyły się, gdy uświadomiłam sobie, że zamierza mnie zgwałcić – tu, na oczach jego braci chichoczących w tle.
„O nie!” zapłakałam, próbując się wyrwać. „Proszę, puść mnie.”
Śmiali się, nakręcając się moim strachem, traktując mnie jak niechcianego zwierzaka. Jack jedną ręką rozpinał spodnie, drugą mnie przytrzymując.
„Proszę, nie rób tego.” Płakałam, ale równie dobrze mogłabym milczeć – nie odpowiedzieli.
„Czy ktoś tu jest?”
Wzięłam z ulgą oddech na dźwięk głosu pana Billa. Chłopcy znieruchomieli i ostrzegli mnie, żebym się nie odzywała. Było oczywiste, że pan Bill zbliża się do środka i westchnęli, odchodząc ode mnie.
„Tylko spędzaliśmy trochę prywatnego czasu, proszę pana”, powiedział Quinn, wychodząc z nimi. „To my byliśmy w środku.” Wyprowadzili nauczyciela i wszyscy wyszli.
Przebrałam się, otarłam łzy i wyszłam piętnaście minut później.
Rok szkolny dobiegał końca i cieszyłam się, że wreszcie opuszczę liceum. Ukończenie liceum oznaczało wolność od prześladowców.
„Przyjdziesz dziś na imprezę?” zapytała Sam, podchodząc do mojej ławki.
„Chyba tak.” Uśmiechnęłam się, już podekscytowana na myśl o wieczorze.
Weszłam do klubu i zatrzymałam się, gdy zobaczyłam trojaczki. Zignorowałam ich i podeszłam do Anny i Sam. Wiedziałam, że tam będą, w końcu wszyscy byliśmy maturzystami, ale modliłam się, by ich nie było.
Powinnam była wyjść i wrócić do domu, gdy tylko ich zobaczyłam. Żałowałam swojej decyzji piętnaście minut później, kiedy Quinn podszedł do mnie i moich przyjaciół i rozkazał mi, bym poszła tam, gdzie byli.
Nie miałam wyboru i zrobiłam, jak kazał. Wszyscy już patrzyli na nas i nie chciałam, żeby zaniósł mnie do ich stolika. Nie odpuściłby i ode mnie zależało, czy pójdę z nim z godnością, czy będę się wyrywać i krzyczeć.
Upiłam się, bo ciągle podawali mi drinki i zmuszali, żebym je wypiła. Następnego dnia obudziłam się obolała i naga. Pamiętałam mgliście, jak zostałam wyniesiona z klubu i spałam z jednym z braci, ale było za ciemno, bym mogła rozpoznać którego.
Straciwszy dziewictwo i nienawidząc, że nic z tego nie pamiętam, zebrałam się na odwagę, by poprosić mamę o przeniesienie do innej szkoły, by uciec przed torturami tych trzech diabelskich trojaczków.
Przesuń w górę, aby kontynuować