passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Captured by the Bad Boy autor Yan Stellar

Captured by the Bad Boy

/

Rozdział 1

Rozdział 1: Starcie na imprezie inauguracyjnej

Impreza na dachu była w pełni rozkręcona, ale żaden śmiech, żadne rozmowy ani brzęk kieliszków do mnie nie docierały. Byłam skupiona, ciało napięte świadomością tego, co miało się wydarzyć. Dziś w nocy nie chodziło o interesy. Nie chodziło o fałszywe uśmiechy ani korporacyjne uprzejmości. Chodziło o zemstę. O moją najciemniejszą przeszłość.

Stałam przy wejściu, płaszcz przewieszony przez ramiona, gładki materiał zakrywający jedyną rzecz, która dziś się liczyła – to, co było pod spodem. Koronka i jedwab. Wszystko to przypominało mi, jaką drogę przeszłam. Jak bardzo się zmieniłam. Jak bardzo on nie miał pojęcia, kim już jestem.

Czułam na sobie spojrzenia, gdy wchodziłam na imprezę. Mężczyźni starali się nie gapić, ale ich wzrok zatrzymywał się o ułamek sekundy za długo. Kobiety patrzyły na mnie z zazdrością i ciekawością, jakby próbowały rozgryźć, po co tu przyszłam. Nie obchodziło mnie to. Nigdy mnie nie obchodziło.

Nie przyszłam tu dla uwagi. Przyszłam tu, by sprawić, by on poczuł się mały, by zrozumiał, co dokładnie odrzucił. Przyszłam zniszczyć ostatnie resztki tej okropnej, niepewnej siebie dziewczyny, z której się kiedyś śmiał.

Gdy go znalazłam, poczułam przypływ satysfakcji. Tam był – Tristan Hale. Drań, który przez lata niszczył mi poczucie własnej wartości. Który sprawiał, że czułam się nic nie warta. Ten sam facet, który nazywał mnie grubą, brzydką i śmiał się z tego razem z kumplami. Był tutaj i wyglądał na zdezorientowanego. Jakby wiedział, kim jestem, ale wciąż nie mógł tego pojąć.

Dobrze. Niech się męczy. Niech poczuje ciężar tej rozpoznania.

Jego spojrzenie prześlizgnęło się po mnie powoli, od obcasów aż po twarz. I wtedy – błysk rozpoznania. Jego usta lekko się rozchyliły i niemal słyszałam jego myśli: Nie pierdol. Ale jego oczy mówiły wszystko. Ten moment szoku zamigotał w jego spojrzeniu.

Uśmiechnęłam się złośliwie, pozwalając, by to do niego dotarło, a potem zmniejszyłam dystans między nami, dbając o to, by każdy krok był przemyślany, każda poza przypominała, kim teraz jestem.

„Cześć, Tristan”, powiedziałam, a jego imię smakowało na języku ostro, jak broń wymierzona prosto w niego. Jego wzrok na ułamek sekundy zamarł, dławiąc się drinkiem. Niemal słyszałam, jak próbuje nadążyć za rzeczywistością. Zawsze tak działałam na ludzi. Nawet kiedy sama w to nie wierzyłam.

Odchrząknął, niezdarnie manewrując kieliszkiem, próbując odzyskać kontrolę, ale zamieszanie w jego oczach było nie do przeoczenia. Nie wiedział, jak się teraz ze mną obchodzić. „Mia? Ja... nie poznałem cię”, powiedział, mrugając jak spłoszona sarna. „Wow. Ty... się zmieniłaś.”

Oczywiście, że mnie rozpoznał.

„Tak myślisz?” rzuciłam ze złośliwym uśmiechem, mrużąc oczy. „Nie zostawiłeś mi zbyt dobrych wspomnień. Pewnie masz problem, by pogodzić grubą, brzydką dziewczynę z liceum z tym, co widzisz teraz, co?” Wskazałam na swoje ciało, pozwalając, by ciężar moich słów go dosięgnął.

Na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie i upajałam się tą chwilą. Arogancki, nietykalny Tristan, którego pamiętałam z liceum, teraz był na przegranej pozycji, zdezorientowany, niepewny jak odpowiedzieć. Dobrze, pomyślałam. Niech się wierci.

„No muszę przyznać, byłaś dużo fajniejsza, kiedy byłaś... no... trochę mniej atrakcyjna”, rzucił, próbując odzyskać rezon swoim dawnym uśmieszkiem. To nie zadziałało. Jego oczy go zdradzały. Widziałam, jak zatrzymują się na moim ciele, jak jego język szybkim ruchem wilży usta.

Pochyliłam się bliżej, obserwując jego narastający dyskomfort. Wyszeptałam: „Zabawne”, powiedziałam. „To ty przecież nazywałeś mnie grubą, brzydką, beznadziejnym przypadkiem, prawda? Mówiłeś, że żaden facet mnie nie zechce, pamiętasz? Ty i twoi kumple śmialiście się ze mnie godzinami. A teraz co? Amnezja? Bo ostatnio, gdy sprawdzałam, byłam tą brzydką grubą dziewczyną, nie?”

Zadrżał i właśnie wtedy pojawiła się ta miękka, wrażliwa chwila – jak rysa na jego zwykle aroganckiej zbroi. Ale nie mógł tego okazać. Zaśmiał się, próbując to zbagatelizować, ale to już nie było to samo. Nie miało już tej mocy.

„No, aż tak bym nie przesadzał”, mruknął, głos defensywny, ale podszyty czymś jeszcze. „Nie byłaś taka zła. Miałaś potencjał. Ale byłaś zbyt pewna siebie.”

„Zbyt pewna siebie?” parsknęłam, nie ustępując. „To zabawne, słyszeć to od faceta, który uczynił moje życie piekłem. Myślisz, że tego nie pamiętam? Obelgi, żarty, to jak wyśmiewałeś moje ciało, nazywałeś mnie obrzydliwą? Zniszczyłeś mnie. Rozłożyłeś na kawałki, by zbudować siebie moim kosztem. A teraz stoisz tu i ślinisz się na mój widok jakbym była nagrodą?”

Jego oczy zwęziły się, znajoma arogancja znów zaczęła przez niego przemawiać. „Na pewno dojrzałaś do siebie, przyznaję ci to. Ale nie bądź zbyt pewna siebie. Nadal to ja mam tutaj władzę.”

Te słowa zabolały, ale nie dałam tego po sobie poznać. Władza? Tu chodziło o coś więcej niż władzę. Chodziło o pokazanie mu, że osoba, którą kiedyś wyśmiewał, już nie istnieje. Chodziło o to, by zrozumiał, że nie jestem już słabą dziewczynką, czekającą, aż mnie zniszczy.

Sięgnęłam do węzła na płaszczu, muskając go palcami. Rozwiązałam go powoli, pozwalając, by materiał rozchylił się szeroko. Nie robiłam tego dla uwagi. Robiłam to dla niego. Za każdy raz, gdy mnie upokarzał. Za każdy raz, gdy sprawiał, że czułam się nic nie warta.

Ale zanim zdążyłam pokazać, co mam pod spodem, on szarpnął płaszcz z moich rąk, chwytając go mocno i nieustępliwie. Jego oddech stał się szybki, szczęka zaciśnięta. Był wściekły. Ale widziałam w jego oczach dziką żądzę. Walka między potrzebą zdominowania mnie a chęcią posiadania była wypisana na jego twarzy.

„Nie”, warknął, tonem napiętym od frustracji. „Nie rób tego.”

„Nie robić czego?” nachyliłam się, obserwując, jak walka w nim narasta. „Boi się? Czy tylko boli cię, że nie możesz tego kontrolować? Kiedyś mogłeś mnie zniszczyć jednym słowem. Teraz to ja stoję tu z całą władzą.”

Patrzył na mnie, ściskając płaszcz jak ostatni strzęp kontroli, którą mu zostawiłam. Jego głos był niski, sam w sobie wyzwaniem. „Myślisz, że już mnie rozgryzłaś? Nadal jesteś tą samą marudną dziewczynką, która nie potrafiła znieść trochę żartów. Wciąż mogę sprawić, że tego pożałujesz.”

„Nie możesz”, powiedziałam, z sarkazmem w głosie. „Utraciłeś tę władzę dawno temu. Nie jestem już tą przerażoną dziewczyną, która błagała o twoją aprobatę. Nie potrzebuję jej. Nie potrzebuję niczego od ciebie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2: Zamknięta i Uwolniona

Impreza była rozmytą plamą hałasu, śmiechu i tej niepodrabialnej energii ludzi udających kogoś, kim nie są. Ale to wszystko przestało mieć znaczenie. W chwili, gdy Tristan chwycił mnie za ramię i odciągnął od tłumu, hałas zniknął. Jego uścisk był stanowczy, nie za mocny, ale wystarczająco silny, by przypomnieć mi, kto w tej chwili trzyma władzę. Jego dłoń paliła jak znak, przypomnienie przeszłości, wszystkiego, przez co sprawił, że czułam się mała i bezwartościowa. Powinnam się była bronić, powinnam była się wyrwać, ale jakaś część mnie cieszyła się na to, co miało nadejść. To, że nawet nie spytał, nie ostrzegł mnie, tylko po prostu wciągnął mnie do pustego pokoju, jakby nadal miał nade mną kontrolę, sprawiło, że żołądek ścisnął mi się w dziwnym połączeniu złości i ekscytacji.

Zatrzasnął za nami drzwi, a w jego oczach błysnęło coś, czego nie potrafiłam odczytać. Była w nim jakaś ostrość, coś innego niż dawniej, niż u tego aroganckiego mężczyzny, którego znałam. Czułam to – napięcie, iskrzącą się energię między nami. Ale nie miałam zamiaru się przestraszyć. Nie teraz, nigdy więcej.

„Siadaj”, warknął, a przez chwilę prawie rozważałam nieposłuszeństwo. Ale nie zrobiłam tego. Podeszłam do sofy i opadłam na nią z przesadnym westchnieniem, rzucając mu przez ramię spojrzenie. Stał tam, wyprostowany, wpatrując się we mnie, jakby próbował złożyć w całość tę wersję mnie, która stała przed nim.

„Niewielu ludzi jest wciąganych do prywatnych pokoi w taki sposób”, powiedziałam, tonąc w szyderczym tonie. „To twój stały numer? Porywasz gości, którzy wydają ci się zbyt interesujący?”

Jego wyraz twarzy był nie do odczytania, ale w oczach zamigotało coś, coś ciemniejszego. Nie odezwał się, tylko podszedł i złapał za płaszcz, zaciągając go na mnie, aż miękki materiał całkowicie zakrył moją sylwetkę. Nie chodziło o przyzwoitość; czułam to. To była jego forma kontroli. Jakby nadal miał prawo mnie zakrywać, sprawiać, bym była mniej widoczna. Ale nie zamierzałam mu tego tak łatwo odpuścić.

Zaśmiałam się głośniej, niż było trzeba. „To część twojego genialnego planu? Zamknąć mnie w pokoju i przebierać?”

Szczęka Tristana się zacisnęła, gdy zawiązywał supeł jeszcze mocniej, unikając mojego wzroku. Frustracja w jego postawie była wyczuwalna, ale nie zamierzałam ułatwiać mu sprawy.

Wyciągnęłam nogi swobodnie, przesuwając dłonią w górę i w dół po udzie, nie szczędząc mu widowiska. Nie było powodu, by tego nie robić. Jeśli chciał patrzeć, niech patrzy. „Jak tam życie, Tristan? Nadal jesteś wielkim szefem w swoim małym korporacyjnym światku?” zapytałam, opierając się wygodnie na kanapie i powoli zakładając nogę na nogę, pozwalając, by materiał mojej spódnicy podjechał wystarczająco wysoko, by przyciągnąć jego uwagę.

Przez ułamek sekundy zobaczyłam, jak jego wzrok zjeżdża w dół, zatrzymując się na mojej odsłoniętej skórze. To był moment czystego napięcia, starcie woli, znów poczułam to znajome, niebezpieczne przyciąganie między nami.

„Odważnie z twojej strony pojawić się na imprezie, na którą nawet nie zostałaś zaproszona”, powiedział, jego głos był niski, ale ostry. „Nie sądzisz, że trochę przesadzasz?”

Roześmiałam się głośno, siadając prosto i udając urażoną. „Tak mi przykro”, powiedziałam, unosząc rękę w udawanej kapitulacji. „Nie wiedziałam, że to twój prywatny plac zabaw. Myślałam, że w końcu mogę nacieszyć się widokiem.”

Twarz Tristana stężała, błysk irytacji przeciął jego rysy. Odsunął się lekko, opierając dłonie o boki, jakby próbował odzyskać kontrolę nad sytuacją, którą był pewien, że panuje. Ale nie zamierzałam mu na to pozwolić. Nie dziś.

„Jestem nową pracownicą, Tristan”, powiedziałam, wstając i podchodząc do niego pewnym, kontrolowanym krokiem. „Nie potrzebuję twojego pozwolenia, żeby przyjść na firmową imprezę. Sama sobie na to miejsce zapracowałam.”

To, jak zmarszczyło mu się czoło, niedowierzanie w oczach – niemal sprawiło mi to satysfakcję. Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale przerwałam mu, zanim zdążył.

„Nie możesz w to uwierzyć, prawda? Że weszłam tutaj, jakbym była u siebie”, droczyłam się, robiąc krok bliżej. „Cóż, tak właśnie jest. I dopilnuję, żebyś o tym nie zapomniał.”

Patrzył na mnie, trochę oszołomiony, trochę wściekły, ale wciąż... nie ustępował. „Jesteś naprawdę niesamowita”, mruknął, kręcąc głową z niedowierzaniem. „Wkraczasz tu, sprawiając, że wszyscy patrzą na ciebie jak na jakąś wzorową pracownicę, a ledwo co zaczęłaś.”

Zatrzymałam się przed nim i klepnęłam go lekko po ramieniu z figlarnym uśmiechem. „Nie martw się, Tristan. Będziemy się jeszcze widywać. Jestem pewna, że jutro będzie równie zabawnie.” Puściłam mu oczko, ciesząc się z tego, jak wyraźnie się spięł na mój żartobliwy gest.

Odwróciłam się w stronę drzwi, serce waliło mi jak oszalałe — nie ze strachu, lecz z ekscytacji po tej konfrontacji. Było w tym coś odurzającego: patrzeć, jak walczy o zachowanie kontroli, sprawiać, by zaczął wątpić w to, co o mnie sądził.

Zanim wyszłam, rzuciłam przez ramię jeszcze jedno zdanie. „Do zobaczenia jutro, Tristan. Spróbuj za bardzo za mną nie tęsknić.”

Wyszłam z pokoju, a drzwi zamknęły się za mną z cichym kliknięciem, ale dźwięk jego kroków biegnących za mną wciąż brzmiał mi w głowie. Idąc korytarzem, nie mogłam powstrzymać uczucia dziwnej satysfakcji.

***

Następny dzień był rozmyty od nerwów i determinacji, kiedy weszłam do lśniącego, przeszklonego świata agencji kreatywnej. To nie była po prostu praca. To była ta praca. Ta, o którą walczyłam, do której przedarłam się pazurami, doskonale świadoma, że właśnie wchodzę do jaskini lwa.

I rzeczywiście, gdy tylko weszłam do biura, zobaczyłam go.

Przygotowałam się na tę chwilę. W końcu wiedziałam, że tu pracuje. Ale zobaczyć go tu, w profesjonalnym otoczeniu, to było coś zupełnie innego niż wczoraj. Nie był już nastoletnim chłopakiem, który zamienił moje życie w piekło. Nie, teraz był kimś zupełnie innym — opanowanym, eleganckim, pełnym siły. Był starszym partnerem w agencji, władczy, charyzmatyczny i wciąż... niepodważalnie przystojny.

Nienawidzę go. Chciałam czuć do niego tylko obrzydzenie — do człowieka, który mnie emocjonalnie poranił, przez którego uwierzyłam, że jestem nic niewarta. Ale mimo że próbowałam sobie wmówić, że lata go zmieniły, nie mogłam wymazać prawdy. On wciąż był tak cholernie atrakcyjny.

Ale nie miałam zamiaru pozwolić, żeby cokolwiek mnie rozproszyło. Teraz nie. Nigdy.

Weszłam do biura, pilnując, by trzymać głowę wysoko, ramiona prosto, a postawę — chłodną. Nie mogłam pozwolić, by zobaczył, co się we mnie kotłuje. Miałam tu pracę do wykonania i nic — ani on, ani moje nieugaszone emocje — nie miały mnie wykoleić. Byłam tu z jednego powodu: zemsty.

Kiedy usiadłam przy swoim biurku, znowu go zobaczyłam. Stał przy drzwiach swojego gabinetu, przeglądając papiery na biurku, otoczony zwyczajową aurą pewności siebie. Kusiło mnie, żeby do niego podejść, rzucić kilka sarkastycznych słów, ale się powstrzymałam.

Zamiast tego zmusiłam się do profesjonalizmu. Może przez lata mnie dręczył, ale dzisiaj nie byłam już ofiarą. Byłam kobietą, która sama decyduje o swoim losie. A Tristan? Był tylko kolejną osobą do pokonania.

Kilka razy w ciągu dnia czułam na sobie jego wzrok. Może nie było to oczywiste, ale wiedziałam, że patrzy. Czułam ciężar jego uwagi za każdym razem, gdy przechodziłam obok jego gabinetu, gdy prezentowałam swoją pracę na spotkaniach. To było subtelne, ale obecne. I kiedy po południu minęłam go w korytarzu, spojrzał na mnie, zaskoczony i z czymś, czego nie potrafiłam nazwać.

Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale nie poczekałam. Nie zareagowałam, nie zatrzymałam się nawet na sekundę. Po prostu szłam dalej, serce waliło mi w piersi, gdy zmuszałam się, żeby nie obejrzeć się za siebie.

Nie igrałam z ogniem. Grałam w grę, którą już wygrałam. Przyszłam tu, żeby sprawić, by poczuł wszystko to, co sam mi zgotował. Przyszłam tu, żeby patrzeć, jak cierpi. I tym razem nic — zwłaszcza on — nie stanie mi na drodze.

Będę stać, planować zemstę, patrzeć na jego karmę i odejdę z satysfakcją, wiedząc, że wygrałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Captured by the Bad Boy

Captured by the Bad Boy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa