Impreza na dachu była w pełni rozkręcona, ale żaden śmiech, żadne rozmowy ani brzęk kieliszków do mnie nie docierały. Byłam skupiona, ciało napięte świadomością tego, co miało się wydarzyć. Dziś w nocy nie chodziło o interesy. Nie chodziło o fałszywe uśmiechy ani korporacyjne uprzejmości. Chodziło o zemstę. O moją najciemniejszą przeszłość.
Stałam przy wejściu, płaszcz przewieszony przez ramiona, gładki materiał zakrywający jedyną rzecz, która dziś się liczyła – to, co było pod spodem. Koronka i jedwab. Wszystko to przypominało mi, jaką drogę przeszłam. Jak bardzo się zmieniłam. Jak bardzo on nie miał pojęcia, kim już jestem.
Czułam na sobie spojrzenia, gdy wchodziłam na imprezę. Mężczyźni starali się nie gapić, ale ich wzrok zatrzymywał się o ułamek sekundy za długo. Kobiety patrzyły na mnie z zazdrością i ciekawością, jakby próbowały rozgryźć, po co tu przyszłam. Nie obchodziło mnie to. Nigdy mnie nie obchodziło.
Nie przyszłam tu dla uwagi. Przyszłam tu, by sprawić, by on poczuł się mały, by zrozumiał, co dokładnie odrzucił. Przyszłam zniszczyć ostatnie resztki tej okropnej, niepewnej siebie dziewczyny, z której się kiedyś śmiał.
Gdy go znalazłam, poczułam przypływ satysfakcji. Tam był – Tristan Hale. Drań, który przez lata niszczył mi poczucie własnej wartości. Który sprawiał, że czułam się nic nie warta. Ten sam facet, który nazywał mnie grubą, brzydką i śmiał się z tego razem z kumplami. Był tutaj i wyglądał na zdezorientowanego. Jakby wiedział, kim jestem, ale wciąż nie mógł tego pojąć.
Dobrze. Niech się męczy. Niech poczuje ciężar tej rozpoznania.
Jego spojrzenie prześlizgnęło się po mnie powoli, od obcasów aż po twarz. I wtedy – błysk rozpoznania. Jego usta lekko się rozchyliły i niemal słyszałam jego myśli: Nie pierdol. Ale jego oczy mówiły wszystko. Ten moment szoku zamigotał w jego spojrzeniu.
Uśmiechnęłam się złośliwie, pozwalając, by to do niego dotarło, a potem zmniejszyłam dystans między nami, dbając o to, by każdy krok był przemyślany, każda poza przypominała, kim teraz jestem.
„Cześć, Tristan”, powiedziałam, a jego imię smakowało na języku ostro, jak broń wymierzona prosto w niego. Jego wzrok na ułamek sekundy zamarł, dławiąc się drinkiem. Niemal słyszałam, jak próbuje nadążyć za rzeczywistością. Zawsze tak działałam na ludzi. Nawet kiedy sama w to nie wierzyłam.
Odchrząknął, niezdarnie manewrując kieliszkiem, próbując odzyskać kontrolę, ale zamieszanie w jego oczach było nie do przeoczenia. Nie wiedział, jak się teraz ze mną obchodzić. „Mia? Ja... nie poznałem cię”, powiedział, mrugając jak spłoszona sarna. „Wow. Ty... się zmieniłaś.”
Oczywiście, że mnie rozpoznał.
„Tak myślisz?” rzuciłam ze złośliwym uśmiechem, mrużąc oczy. „Nie zostawiłeś mi zbyt dobrych wspomnień. Pewnie masz problem, by pogodzić grubą, brzydką dziewczynę z liceum z tym, co widzisz teraz, co?” Wskazałam na swoje ciało, pozwalając, by ciężar moich słów go dosięgnął.
Na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie i upajałam się tą chwilą. Arogancki, nietykalny Tristan, którego pamiętałam z liceum, teraz był na przegranej pozycji, zdezorientowany, niepewny jak odpowiedzieć. Dobrze, pomyślałam. Niech się wierci.
„No muszę przyznać, byłaś dużo fajniejsza, kiedy byłaś... no... trochę mniej atrakcyjna”, rzucił, próbując odzyskać rezon swoim dawnym uśmieszkiem. To nie zadziałało. Jego oczy go zdradzały. Widziałam, jak zatrzymują się na moim ciele, jak jego język szybkim ruchem wilży usta.
Pochyliłam się bliżej, obserwując jego narastający dyskomfort. Wyszeptałam: „Zabawne”, powiedziałam. „To ty przecież nazywałeś mnie grubą, brzydką, beznadziejnym przypadkiem, prawda? Mówiłeś, że żaden facet mnie nie zechce, pamiętasz? Ty i twoi kumple śmialiście się ze mnie godzinami. A teraz co? Amnezja? Bo ostatnio, gdy sprawdzałam, byłam tą brzydką grubą dziewczyną, nie?”
Zadrżał i właśnie wtedy pojawiła się ta miękka, wrażliwa chwila – jak rysa na jego zwykle aroganckiej zbroi. Ale nie mógł tego okazać. Zaśmiał się, próbując to zbagatelizować, ale to już nie było to samo. Nie miało już tej mocy.
„No, aż tak bym nie przesadzał”, mruknął, głos defensywny, ale podszyty czymś jeszcze. „Nie byłaś taka zła. Miałaś potencjał. Ale byłaś zbyt pewna siebie.”
„Zbyt pewna siebie?” parsknęłam, nie ustępując. „To zabawne, słyszeć to od faceta, który uczynił moje życie piekłem. Myślisz, że tego nie pamiętam? Obelgi, żarty, to jak wyśmiewałeś moje ciało, nazywałeś mnie obrzydliwą? Zniszczyłeś mnie. Rozłożyłeś na kawałki, by zbudować siebie moim kosztem. A teraz stoisz tu i ślinisz się na mój widok jakbym była nagrodą?”
Jego oczy zwęziły się, znajoma arogancja znów zaczęła przez niego przemawiać. „Na pewno dojrzałaś do siebie, przyznaję ci to. Ale nie bądź zbyt pewna siebie. Nadal to ja mam tutaj władzę.”
Te słowa zabolały, ale nie dałam tego po sobie poznać. Władza? Tu chodziło o coś więcej niż władzę. Chodziło o pokazanie mu, że osoba, którą kiedyś wyśmiewał, już nie istnieje. Chodziło o to, by zrozumiał, że nie jestem już słabą dziewczynką, czekającą, aż mnie zniszczy.
Sięgnęłam do węzła na płaszczu, muskając go palcami. Rozwiązałam go powoli, pozwalając, by materiał rozchylił się szeroko. Nie robiłam tego dla uwagi. Robiłam to dla niego. Za każdy raz, gdy mnie upokarzał. Za każdy raz, gdy sprawiał, że czułam się nic nie warta.
Ale zanim zdążyłam pokazać, co mam pod spodem, on szarpnął płaszcz z moich rąk, chwytając go mocno i nieustępliwie. Jego oddech stał się szybki, szczęka zaciśnięta. Był wściekły. Ale widziałam w jego oczach dziką żądzę. Walka między potrzebą zdominowania mnie a chęcią posiadania była wypisana na jego twarzy.
„Nie”, warknął, tonem napiętym od frustracji. „Nie rób tego.”
„Nie robić czego?” nachyliłam się, obserwując, jak walka w nim narasta. „Boi się? Czy tylko boli cię, że nie możesz tego kontrolować? Kiedyś mogłeś mnie zniszczyć jednym słowem. Teraz to ja stoję tu z całą władzą.”
Patrzył na mnie, ściskając płaszcz jak ostatni strzęp kontroli, którą mu zostawiłam. Jego głos był niski, sam w sobie wyzwaniem. „Myślisz, że już mnie rozgryzłaś? Nadal jesteś tą samą marudną dziewczynką, która nie potrafiła znieść trochę żartów. Wciąż mogę sprawić, że tego pożałujesz.”
„Nie możesz”, powiedziałam, z sarkazmem w głosie. „Utraciłeś tę władzę dawno temu. Nie jestem już tą przerażoną dziewczyną, która błagała o twoją aprobatę. Nie potrzebuję jej. Nie potrzebuję niczego od ciebie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Impreza była rozmytą plamą hałasu, śmiechu i tej niepodrabialnej energii ludzi udających kogoś, kim nie są. Ale to wszystko przestało mieć znaczenie. W chwili, gdy Tristan chwycił mnie za ramię i odciągnął od tłumu, hałas zniknął. Jego uścisk był stanowczy, nie za mocny, ale wystarczająco silny, by przypomnieć mi, kto w tej chwili trzyma władzę. Jego dłoń paliła jak znak, przypomnienie przeszłości, wszystkiego, przez co sprawił, że czułam się mała i bezwartościowa. Powinnam się była bronić, powinnam była się wyrwać, ale jakaś część mnie cieszyła się na to, co miało nadejść. To, że nawet nie spytał, nie ostrzegł mnie, tylko po prostu wciągnął mnie do pustego pokoju, jakby nadal miał nade mną kontrolę, sprawiło, że żołądek ścisnął mi się w dziwnym połączeniu złości i ekscytacji.
Zatrzasnął za nami drzwi, a w jego oczach błysnęło coś, czego nie potrafiłam odczytać. Była w nim jakaś ostrość, coś innego niż dawniej, niż u tego aroganckiego mężczyzny, którego znałam. Czułam to – napięcie, iskrzącą się energię między nami. Ale nie miałam zamiaru się przestraszyć. Nie teraz, nigdy więcej.
„Siadaj”, warknął, a przez chwilę prawie rozważałam nieposłuszeństwo. Ale nie zrobiłam tego. Podeszłam do sofy i opadłam na nią z przesadnym westchnieniem, rzucając mu przez ramię spojrzenie. Stał tam, wyprostowany, wpatrując się we mnie, jakby próbował złożyć w całość tę wersję mnie, która stała przed nim.
„Niewielu ludzi jest wciąganych do prywatnych pokoi w taki sposób”, powiedziałam, tonąc w szyderczym tonie. „To twój stały numer? Porywasz gości, którzy wydają ci się zbyt interesujący?”
Jego wyraz twarzy był nie do odczytania, ale w oczach zamigotało coś, coś ciemniejszego. Nie odezwał się, tylko podszedł i złapał za płaszcz, zaciągając go na mnie, aż miękki materiał całkowicie zakrył moją sylwetkę. Nie chodziło o przyzwoitość; czułam to. To była jego forma kontroli. Jakby nadal miał prawo mnie zakrywać, sprawiać, bym była mniej widoczna. Ale nie zamierzałam mu tego tak łatwo odpuścić.
Zaśmiałam się głośniej, niż było trzeba. „To część twojego genialnego planu? Zamknąć mnie w pokoju i przebierać?”
Szczęka Tristana się zacisnęła, gdy zawiązywał supeł jeszcze mocniej, unikając mojego wzroku. Frustracja w jego postawie była wyczuwalna, ale nie zamierzałam ułatwiać mu sprawy.
Wyciągnęłam nogi swobodnie, przesuwając dłonią w górę i w dół po udzie, nie szczędząc mu widowiska. Nie było powodu, by tego nie robić. Jeśli chciał patrzeć, niech patrzy. „Jak tam życie, Tristan? Nadal jesteś wielkim szefem w swoim małym korporacyjnym światku?” zapytałam, opierając się wygodnie na kanapie i powoli zakładając nogę na nogę, pozwalając, by materiał mojej spódnicy podjechał wystarczająco wysoko, by przyciągnąć jego uwagę.
Przez ułamek sekundy zobaczyłam, jak jego wzrok zjeżdża w dół, zatrzymując się na mojej odsłoniętej skórze. To był moment czystego napięcia, starcie woli, znów poczułam to znajome, niebezpieczne przyciąganie między nami.
„Odważnie z twojej strony pojawić się na imprezie, na którą nawet nie zostałaś zaproszona”, powiedział, jego głos był niski, ale ostry. „Nie sądzisz, że trochę przesadzasz?”
Roześmiałam się głośno, siadając prosto i udając urażoną. „Tak mi przykro”, powiedziałam, unosząc rękę w udawanej kapitulacji. „Nie wiedziałam, że to twój prywatny plac zabaw. Myślałam, że w końcu mogę nacieszyć się widokiem.”
Twarz Tristana stężała, błysk irytacji przeciął jego rysy. Odsunął się lekko, opierając dłonie o boki, jakby próbował odzyskać kontrolę nad sytuacją, którą był pewien, że panuje. Ale nie zamierzałam mu na to pozwolić. Nie dziś.
„Jestem nową pracownicą, Tristan”, powiedziałam, wstając i podchodząc do niego pewnym, kontrolowanym krokiem. „Nie potrzebuję twojego pozwolenia, żeby przyjść na firmową imprezę. Sama sobie na to miejsce zapracowałam.”
To, jak zmarszczyło mu się czoło, niedowierzanie w oczach – niemal sprawiło mi to satysfakcję. Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale przerwałam mu, zanim zdążył.
„Nie możesz w to uwierzyć, prawda? Że weszłam tutaj, jakbym była u siebie”, droczyłam się, robiąc krok bliżej. „Cóż, tak właśnie jest. I dopilnuję, żebyś o tym nie zapomniał.”
Patrzył na mnie, trochę oszołomiony, trochę wściekły, ale wciąż... nie ustępował. „Jesteś naprawdę niesamowita”, mruknął, kręcąc głową z niedowierzaniem. „Wkraczasz tu, sprawiając, że wszyscy patrzą na ciebie jak na jakąś wzorową pracownicę, a ledwo co zaczęłaś.”
Zatrzymałam się przed nim i klepnęłam go lekko po ramieniu z figlarnym uśmiechem. „Nie martw się, Tristan. Będziemy się jeszcze widywać. Jestem pewna, że jutro będzie równie zabawnie.” Puściłam mu oczko, ciesząc się z tego, jak wyraźnie się spięł na mój żartobliwy gest.
Odwróciłam się w stronę drzwi, serce waliło mi jak oszalałe — nie ze strachu, lecz z ekscytacji po tej konfrontacji. Było w tym coś odurzającego: patrzeć, jak walczy o zachowanie kontroli, sprawiać, by zaczął wątpić w to, co o mnie sądził.
Zanim wyszłam, rzuciłam przez ramię jeszcze jedno zdanie. „Do zobaczenia jutro, Tristan. Spróbuj za bardzo za mną nie tęsknić.”
Wyszłam z pokoju, a drzwi zamknęły się za mną z cichym kliknięciem, ale dźwięk jego kroków biegnących za mną wciąż brzmiał mi w głowie. Idąc korytarzem, nie mogłam powstrzymać uczucia dziwnej satysfakcji.
***
Następny dzień był rozmyty od nerwów i determinacji, kiedy weszłam do lśniącego, przeszklonego świata agencji kreatywnej. To nie była po prostu praca. To była ta praca. Ta, o którą walczyłam, do której przedarłam się pazurami, doskonale świadoma, że właśnie wchodzę do jaskini lwa.
I rzeczywiście, gdy tylko weszłam do biura, zobaczyłam go.
Przygotowałam się na tę chwilę. W końcu wiedziałam, że tu pracuje. Ale zobaczyć go tu, w profesjonalnym otoczeniu, to było coś zupełnie innego niż wczoraj. Nie był już nastoletnim chłopakiem, który zamienił moje życie w piekło. Nie, teraz był kimś zupełnie innym — opanowanym, eleganckim, pełnym siły. Był starszym partnerem w agencji, władczy, charyzmatyczny i wciąż... niepodważalnie przystojny.
Nienawidzę go. Chciałam czuć do niego tylko obrzydzenie — do człowieka, który mnie emocjonalnie poranił, przez którego uwierzyłam, że jestem nic niewarta. Ale mimo że próbowałam sobie wmówić, że lata go zmieniły, nie mogłam wymazać prawdy. On wciąż był tak cholernie atrakcyjny.
Ale nie miałam zamiaru pozwolić, żeby cokolwiek mnie rozproszyło. Teraz nie. Nigdy.
Weszłam do biura, pilnując, by trzymać głowę wysoko, ramiona prosto, a postawę — chłodną. Nie mogłam pozwolić, by zobaczył, co się we mnie kotłuje. Miałam tu pracę do wykonania i nic — ani on, ani moje nieugaszone emocje — nie miały mnie wykoleić. Byłam tu z jednego powodu: zemsty.
Kiedy usiadłam przy swoim biurku, znowu go zobaczyłam. Stał przy drzwiach swojego gabinetu, przeglądając papiery na biurku, otoczony zwyczajową aurą pewności siebie. Kusiło mnie, żeby do niego podejść, rzucić kilka sarkastycznych słów, ale się powstrzymałam.
Zamiast tego zmusiłam się do profesjonalizmu. Może przez lata mnie dręczył, ale dzisiaj nie byłam już ofiarą. Byłam kobietą, która sama decyduje o swoim losie. A Tristan? Był tylko kolejną osobą do pokonania.
Kilka razy w ciągu dnia czułam na sobie jego wzrok. Może nie było to oczywiste, ale wiedziałam, że patrzy. Czułam ciężar jego uwagi za każdym razem, gdy przechodziłam obok jego gabinetu, gdy prezentowałam swoją pracę na spotkaniach. To było subtelne, ale obecne. I kiedy po południu minęłam go w korytarzu, spojrzał na mnie, zaskoczony i z czymś, czego nie potrafiłam nazwać.
Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale nie poczekałam. Nie zareagowałam, nie zatrzymałam się nawet na sekundę. Po prostu szłam dalej, serce waliło mi w piersi, gdy zmuszałam się, żeby nie obejrzeć się za siebie.
Nie igrałam z ogniem. Grałam w grę, którą już wygrałam. Przyszłam tu, żeby sprawić, by poczuł wszystko to, co sam mi zgotował. Przyszłam tu, żeby patrzeć, jak cierpi. I tym razem nic — zwłaszcza on — nie stanie mi na drodze.
Będę stać, planować zemstę, patrzeć na jego karmę i odejdę z satysfakcją, wiedząc, że wygrałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dołączyłam do cotygodniowego spotkania, mając nadzieję, że uda mi się połączyć w parę z Leene – jak dotąd to najlepsza przełożona, jaką kiedykolwiek spotkałam. Była na tyle uprzejma, by wprowadzić mnie w tok pracy i pokazać, jak radzić sobie z każdym projektem, jaki prowadzi firma. Gdy wyczytano moje imię, ściskałam kciuki zbyt mocno, mając nadzieję, że przypadnie mi Leene, ale los nie był po mojej stronie.
– Mia, będziesz w parze z Tristanem przy Projekcie Festiwalu Zaćmienia. Oboje musicie dokładnie zaplanować wydarzenie i zdać mi raport za dwa tygodnie. Budżet przekaże wam później Leene. Macie jakieś pytania? – zapytała mnie Paula, moja liderka zespołu. Pokręciłam głową i zakończyła spotkanie.
Wstałam, by zapytać, czy nie mogłaby przydzielić mnie jednak do Leene, ale kiedy już zabierałam głos, zadzwonił Turner, nasz szef.
Czułam się, jakbym miała koszmar.
Stałam na środku sali konferencyjnej, próbując powstrzymać narastający we mnie wstręt na myśl o parze z Tristanem. Tym samym człowiekiem, który uczynił moje lata licealne piekłem na ziemi. Tym samym, który sprowadził mnie do roli puenty swoich okrutnych żartów. Teraz musiałam z nim współpracować – współdziałać – przy wielkim projekcie. Nie mogłam w to uwierzyć. Czym sobie na to zasłużyłam?
Opadłam na fotel, rozważając sposoby zmiany podziału na pary. Choć miałam ochotę zaplanować zemstę, to praca z nim w jednym zespole nie mieściła się w moich planach. Tristan usiadł obok mnie z uśmiechem przyklejonym do twarzy.
– Wygląda na to, że jesteśmy na siebie skazani – powiedział, a ten zadowolony z siebie uśmiech nie schodził mu z ust, jakby właśnie odniósł jakieś zwycięstwo. Był aż nazbyt zadowolony z tej sytuacji. I oczywiście, że był. Dlaczego miałby nie być? To dokładnie to, czego chciał. Szansa, by wyprowadzić mnie z równowagi, przypomnieć mi, kto tu rządzi, zobaczyć mnie wijącą się w niewygodzie.
Już czułam, jak krew mi się gotuje. Sama myśl o codziennej pracy z nim, oddychaniu tym samym powietrzem, wystarczała, bym chciała rzucić to wszystko.
– Nie ma kogoś innego, z kim wolałbyś pracować? Pewnie jest jakaś dziewczyna, którą tak bardzo chcesz przelecieć, że aż cię nosi – odparłam, ostrząc ton głosu.
– O, nie – odpowiedział, słodkim fałszywym głosem. – Ty jesteś idealna. To jest idealne. Myślę, że stworzymy świetny zespół. – Nie mogłam powstrzymać grymasu na twarzy. Świetny zespół? Serio myślał, że po prostu usiądę tu i będę udawać, że nic się nie stało? Że nie jest tym samym aroganckim dupkiem, który niszczył mnie przez te wszystkie lata?
Nienawidziłam tego pomysłu. Tak bliska współpraca z nim, dzień po dniu. Samo wyobrażenie wywracało mi żołądek. Nie chciałam się do niego zbliżać. Nie chciałam być nawet o krok bliżej, niż to konieczne. Każda komórka mojego ciała krzyczała, bym się wycofała, bym się oddaliła, ale nie mogłam. Nie, kiedy miałam plan. Nie, kiedy miałam misję: patrzeć, jak upada, zaciągnąć go w czeluście piekła.
Ale prawda była taka, że niezależnie od tego, jak bardzo nienawidziłam tej sytuacji, nie zamierzałam się poddać. Zamierzałam mu pokazać. Zamierzałam wygrać.
***
Pierwsze spotkanie dotyczące współpracy było katastrofą. Każdy mój pomysł Tristan z miejsca odrzucał tym swoim protekcjonalnym tonem, jakby wiedział lepiej. Musiałam się przebijać, by w ogóle dojść do słowa. Za każdym razem, gdy coś proponowałam, on kontratakował jakąś alternatywą, która nie miała sensu – tylko po to, by pokazać, kto tu rządzi. Za każdym razem czułam, jak cierpliwość mi się kończy.
– Musimy bardziej dopracować wizualia, jeśli chcemy zrobić wrażenie na klientach – powiedziałam, starając się zachować neutralny ton. Im szybciej to ogarniemy, tym szybciej się od niego uwolnię.
– Bardziej? – Tristan powiedział niskim, przeciągłym głosem, i już wiedziałam, że nie ułatwi mi tego zadania. – Myślisz, że wrzucenie kilku filtrów sprawi, że to „zabłyśnie”, Mia?
Zacisnęłam szczęki. Aż czekał na kłótnię. Dobrze, skoro tego chce.
– Nie – odparłam, przerzucając kolejne slajdy. – Ale na pewno masz lepszy pomysł, prawda? Czy po prostu będziesz mnie ciągle pouczał, bo uważasz, że wiesz więcej od wszystkich innych?
Oparł się na krześle, z uśmiechem jakby już wygrał tę bitwę. – Wiem, że wiem – rzucił, zakładając ręce na piersi. – Czekam tylko, aż przestaniesz udawać, że masz jakiekolwiek pojęcie.
Poczułam znajome ukłucie gniewu w piersi. Ale odmówiłam dania mu satysfakcji zobaczenia tego. „Zabawne, jak zawsze myślisz, że wszystko wiesz. Owszem, robisz to dłużej. Ale świat nie kręci się wokół ciebie, Tristan”, odcięłam się, mrużąc oczy. „Może powinieneś spróbować posłuchać, chociaż raz”.
„Słuchać?” Wyszydził. „To tak uważasz, że postępujesz? Rzucasz pomysły na oślep, licząc, że coś się przyjmie. Powinnaś przestać w końcu gonić za innymi i naprawdę pomyśleć. Może zrobiłaś dobre pierwsze wrażenie, ale to już nie liceum”.
Krew zagotowała mi się na wzmiankę o liceum. Te wszystkie lata jego docinków, szyderstw, obelg. „Przepraszam, czy prosiłam cię o opinię?” warknęłam.
A jednak, pośród tych wszystkich kłótni, pomysły zaczęły nabierać kształtu. Wściekało mnie, jak dobrze nam się współpracowało, kiedy byliśmy zmuszeni do kompromisu. Rozwiązania nie były idealne, ale skuteczne. Każdy pomysł był jak wojna, każda prezentacja jak bitwa. Ale mimo obelg, drobnych sporów i nieustannych przepychanek, coś się między nami działo. Pchaliśmy się nawzajem czasem na skraj, czasem poza niego, ale osiągaliśmy efekty.
Nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że naprawdę robiliśmy postępy, że Tristan, ze wszystkich ludzi, był tego częścią. I nienawidziłam tego, jak moje ciało reagowało na napięcie między nami. Jak jego wzrok zatrzymywał się na mnie o sekundę za długo, gdy mnie zbywał. Jak zdawał się rozkoszować każdym moim ciosem, jakby obelgi tylko go napędzały.
Kłóciliśmy się. Sprzeczaliśmy się o najdrobniejsze rzeczy, od wyboru czcionki po kąt zdjęcia na slajdzie, jakby od tego zależało nasze życie. Ale z każdą kłótnią pod powierzchnią narastało coś jeszcze. Energia, której nie mogłam zignorować, choćby nie wiem jak bardzo się starała. Za każdym razem, gdy rzucał we mnie sarkastyczny komentarz, za każdym razem, gdy mu odpowiadałam, chemia między nami była nie do zaprzeczenia.
Wszystko sprowadziło się do tego popołudnia, po moim dużym sukcesie podczas prezentacji. To była długa, wyczerpująca sesja, w której Tristan i ja walczyliśmy o każde słowo, każdy szczegół, a kiedy w końcu udało mi się przekonać klientów do naszej koncepcji, nie mogłam powstrzymać fali dumy.
Byłam tak zajęta delektowaniem się chwilą, że nie zauważyłam Tristana, dopóki nie znalazł się tuż obok. Podszedł blisko, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała, i znieruchomiałam. Wstrzymałam oddech, gdy spojrzał na mnie w sposób jednocześnie aprobujący i... niepokojący.
„No proszę,” odezwał się niskim głosem, „nie sądziłem, że cię na to stać.”
Spojrzałam na niego zdezorientowana, ale on dodał słowa ociekające tym dobrze znanym mi jadem: „Imponujące... jak na taką dziewczynę jak ty.”
Walcząc z emocjami, cały mój organizm zesztywniał na te słowa – te stare, znajome przytyki, które kiedyś mnie łamały. Chciałam mu odszczeknąć, powiedzieć, że nie jestem projektem, który on ma naprawić. Ale nie zrobiłam tego. Nie mogłam sobie pozwolić na utratę kontroli. Nie teraz. Nie, kiedy byłam tak blisko zwycięstwa.
Zamiast tego posłałam mu spojrzenie, które – miałam nadzieję – wyrażało mój wstręt, po czym zmusiłam się do uśmiechu. „Dzięki,” powiedziałam chłodno, głosem ociekającym sarkazmem. „Ale nie jestem też aż tak pod wrażeniem ciebie, Tristan.”
Uniósł brew, a na jego twarzy pojawił się wolno rozlewający się, świadomy uśmiech. Wyglądał, jakby sprawiała mu przyjemność moja konsternacja, ale jednocześnie był mną zaintrygowany. Chciał mnie złamać, ale też testował, czy się odważę.
„Widzę, że to dopiero początek,” powiedział, a jego głos stał się ciemniejszy. „Trzymaj tak dalej, a pokażę ci, jak daleko możesz zajść.”
Nie wiedziałam, czy rzuca mi wyzwanie, czy gra w jakąś grę, do której nie byłam gotowa. Testował mnie, sprawdzał, czy się cofnę? Próbował popchnąć mnie do granic, sprawić, żebym pękła? Granica między sprawami zawodowymi a osobistymi zaczynała się zacierać, a ja zaczynałam się zastanawiać, czy zdołam zachować chłodną głowę – czy może właśnie wpadam w jego pułapkę.
Ale to było najważniejsze: nie zamierzałam dać się przez niego zwieść. Nieważne, ile komplementów mi rzuci, nieważne, jak bardzo napięcie między nami sprawiało, że serce biło mi szybciej – miałam misję. Miałam plan. Nie przyszłam tu, żeby dać się rozkojarzyć jego grom i czarowi. Nie pozwolę się wciągnąć w ten sam stary bałagan.
Zaszłam już tak daleko. I teraz miałam zamiar dopilnować, by Tristan otrzymał dokładnie to, na co zasłużył.
Przesuń w górę, aby kontynuować