Dołączyłam do cotygodniowego spotkania, mając nadzieję, że uda mi się połączyć w parę z Leene – jak dotąd to najlepsza przełożona, jaką kiedykolwiek spotkałam. Była na tyle uprzejma, by wprowadzić mnie w tok pracy i pokazać, jak radzić sobie z każdym projektem, jaki prowadzi firma. Gdy wyczytano moje imię, ściskałam kciuki zbyt mocno, mając nadzieję, że przypadnie mi Leene, ale los nie był po mojej stronie.
– Mia, będziesz w parze z Tristanem przy Projekcie Festiwalu Zaćmienia. Oboje musicie dokładnie zaplanować wydarzenie i zdać mi raport za dwa tygodnie. Budżet przekaże wam później Leene. Macie jakieś pytania? – zapytała mnie Paula, moja liderka zespołu. Pokręciłam głową i zakończyła spotkanie.
Wstałam, by zapytać, czy nie mogłaby przydzielić mnie jednak do Leene, ale kiedy już zabierałam głos, zadzwonił Turner, nasz szef.
Czułam się, jakbym miała koszmar.
Stałam na środku sali konferencyjnej, próbując powstrzymać narastający we mnie wstręt na myśl o parze z Tristanem. Tym samym człowiekiem, który uczynił moje lata licealne piekłem na ziemi. Tym samym, który sprowadził mnie do roli puenty swoich okrutnych żartów. Teraz musiałam z nim współpracować – współdziałać – przy wielkim projekcie. Nie mogłam w to uwierzyć. Czym sobie na to zasłużyłam?
Opadłam na fotel, rozważając sposoby zmiany podziału na pary. Choć miałam ochotę zaplanować zemstę, to praca z nim w jednym zespole nie mieściła się w moich planach. Tristan usiadł obok mnie z uśmiechem przyklejonym do twarzy.
– Wygląda na to, że jesteśmy na siebie skazani – powiedział, a ten zadowolony z siebie uśmiech nie schodził mu z ust, jakby właśnie odniósł jakieś zwycięstwo. Był aż nazbyt zadowolony z tej sytuacji. I oczywiście, że był. Dlaczego miałby nie być? To dokładnie to, czego chciał. Szansa, by wyprowadzić mnie z równowagi, przypomnieć mi, kto tu rządzi, zobaczyć mnie wijącą się w niewygodzie.
Już czułam, jak krew mi się gotuje. Sama myśl o codziennej pracy z nim, oddychaniu tym samym powietrzem, wystarczała, bym chciała rzucić to wszystko.
– Nie ma kogoś innego, z kim wolałbyś pracować? Pewnie jest jakaś dziewczyna, którą tak bardzo chcesz przelecieć, że aż cię nosi – odparłam, ostrząc ton głosu.
– O, nie – odpowiedział, słodkim fałszywym głosem. – Ty jesteś idealna. To jest idealne. Myślę, że stworzymy świetny zespół. – Nie mogłam powstrzymać grymasu na twarzy. Świetny zespół? Serio myślał, że po prostu usiądę tu i będę udawać, że nic się nie stało? Że nie jest tym samym aroganckim dupkiem, który niszczył mnie przez te wszystkie lata?
Nienawidziłam tego pomysłu. Tak bliska współpraca z nim, dzień po dniu. Samo wyobrażenie wywracało mi żołądek. Nie chciałam się do niego zbliżać. Nie chciałam być nawet o krok bliżej, niż to konieczne. Każda komórka mojego ciała krzyczała, bym się wycofała, bym się oddaliła, ale nie mogłam. Nie, kiedy miałam plan. Nie, kiedy miałam misję: patrzeć, jak upada, zaciągnąć go w czeluście piekła.
Ale prawda była taka, że niezależnie od tego, jak bardzo nienawidziłam tej sytuacji, nie zamierzałam się poddać. Zamierzałam mu pokazać. Zamierzałam wygrać.
***
Pierwsze spotkanie dotyczące współpracy było katastrofą. Każdy mój pomysł Tristan z miejsca odrzucał tym swoim protekcjonalnym tonem, jakby wiedział lepiej. Musiałam się przebijać, by w ogóle dojść do słowa. Za każdym razem, gdy coś proponowałam, on kontratakował jakąś alternatywą, która nie miała sensu – tylko po to, by pokazać, kto tu rządzi. Za każdym razem czułam, jak cierpliwość mi się kończy.
– Musimy bardziej dopracować wizualia, jeśli chcemy zrobić wrażenie na klientach – powiedziałam, starając się zachować neutralny ton. Im szybciej to ogarniemy, tym szybciej się od niego uwolnię.
– Bardziej? – Tristan powiedział niskim, przeciągłym głosem, i już wiedziałam, że nie ułatwi mi tego zadania. – Myślisz, że wrzucenie kilku filtrów sprawi, że to „zabłyśnie”, Mia?
Zacisnęłam szczęki. Aż czekał na kłótnię. Dobrze, skoro tego chce.
– Nie – odparłam, przerzucając kolejne slajdy. – Ale na pewno masz lepszy pomysł, prawda? Czy po prostu będziesz mnie ciągle pouczał, bo uważasz, że wiesz więcej od wszystkich innych?
Oparł się na krześle, z uśmiechem jakby już wygrał tę bitwę. – Wiem, że wiem – rzucił, zakładając ręce na piersi. – Czekam tylko, aż przestaniesz udawać, że masz jakiekolwiek pojęcie.
Poczułam znajome ukłucie gniewu w piersi. Ale odmówiłam dania mu satysfakcji zobaczenia tego. „Zabawne, jak zawsze myślisz, że wszystko wiesz. Owszem, robisz to dłużej. Ale świat nie kręci się wokół ciebie, Tristan”, odcięłam się, mrużąc oczy. „Może powinieneś spróbować posłuchać, chociaż raz”.
„Słuchać?” Wyszydził. „To tak uważasz, że postępujesz? Rzucasz pomysły na oślep, licząc, że coś się przyjmie. Powinnaś przestać w końcu gonić za innymi i naprawdę pomyśleć. Może zrobiłaś dobre pierwsze wrażenie, ale to już nie liceum”.
Krew zagotowała mi się na wzmiankę o liceum. Te wszystkie lata jego docinków, szyderstw, obelg. „Przepraszam, czy prosiłam cię o opinię?” warknęłam.
A jednak, pośród tych wszystkich kłótni, pomysły zaczęły nabierać kształtu. Wściekało mnie, jak dobrze nam się współpracowało, kiedy byliśmy zmuszeni do kompromisu. Rozwiązania nie były idealne, ale skuteczne. Każdy pomysł był jak wojna, każda prezentacja jak bitwa. Ale mimo obelg, drobnych sporów i nieustannych przepychanek, coś się między nami działo. Pchaliśmy się nawzajem czasem na skraj, czasem poza niego, ale osiągaliśmy efekty.
Nienawidziłam tego. Nienawidziłam, że naprawdę robiliśmy postępy, że Tristan, ze wszystkich ludzi, był tego częścią. I nienawidziłam tego, jak moje ciało reagowało na napięcie między nami. Jak jego wzrok zatrzymywał się na mnie o sekundę za długo, gdy mnie zbywał. Jak zdawał się rozkoszować każdym moim ciosem, jakby obelgi tylko go napędzały.
Kłóciliśmy się. Sprzeczaliśmy się o najdrobniejsze rzeczy, od wyboru czcionki po kąt zdjęcia na slajdzie, jakby od tego zależało nasze życie. Ale z każdą kłótnią pod powierzchnią narastało coś jeszcze. Energia, której nie mogłam zignorować, choćby nie wiem jak bardzo się starała. Za każdym razem, gdy rzucał we mnie sarkastyczny komentarz, za każdym razem, gdy mu odpowiadałam, chemia między nami była nie do zaprzeczenia.
Wszystko sprowadziło się do tego popołudnia, po moim dużym sukcesie podczas prezentacji. To była długa, wyczerpująca sesja, w której Tristan i ja walczyliśmy o każde słowo, każdy szczegół, a kiedy w końcu udało mi się przekonać klientów do naszej koncepcji, nie mogłam powstrzymać fali dumy.
Byłam tak zajęta delektowaniem się chwilą, że nie zauważyłam Tristana, dopóki nie znalazł się tuż obok. Podszedł blisko, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała, i znieruchomiałam. Wstrzymałam oddech, gdy spojrzał na mnie w sposób jednocześnie aprobujący i... niepokojący.
„No proszę,” odezwał się niskim głosem, „nie sądziłem, że cię na to stać.”
Spojrzałam na niego zdezorientowana, ale on dodał słowa ociekające tym dobrze znanym mi jadem: „Imponujące... jak na taką dziewczynę jak ty.”
Walcząc z emocjami, cały mój organizm zesztywniał na te słowa – te stare, znajome przytyki, które kiedyś mnie łamały. Chciałam mu odszczeknąć, powiedzieć, że nie jestem projektem, który on ma naprawić. Ale nie zrobiłam tego. Nie mogłam sobie pozwolić na utratę kontroli. Nie teraz. Nie, kiedy byłam tak blisko zwycięstwa.
Zamiast tego posłałam mu spojrzenie, które – miałam nadzieję – wyrażało mój wstręt, po czym zmusiłam się do uśmiechu. „Dzięki,” powiedziałam chłodno, głosem ociekającym sarkazmem. „Ale nie jestem też aż tak pod wrażeniem ciebie, Tristan.”
Uniósł brew, a na jego twarzy pojawił się wolno rozlewający się, świadomy uśmiech. Wyglądał, jakby sprawiała mu przyjemność moja konsternacja, ale jednocześnie był mną zaintrygowany. Chciał mnie złamać, ale też testował, czy się odważę.
„Widzę, że to dopiero początek,” powiedział, a jego głos stał się ciemniejszy. „Trzymaj tak dalej, a pokażę ci, jak daleko możesz zajść.”
Nie wiedziałam, czy rzuca mi wyzwanie, czy gra w jakąś grę, do której nie byłam gotowa. Testował mnie, sprawdzał, czy się cofnę? Próbował popchnąć mnie do granic, sprawić, żebym pękła? Granica między sprawami zawodowymi a osobistymi zaczynała się zacierać, a ja zaczynałam się zastanawiać, czy zdołam zachować chłodną głowę – czy może właśnie wpadam w jego pułapkę.
Ale to było najważniejsze: nie zamierzałam dać się przez niego zwieść. Nieważne, ile komplementów mi rzuci, nieważne, jak bardzo napięcie między nami sprawiało, że serce biło mi szybciej – miałam misję. Miałam plan. Nie przyszłam tu, żeby dać się rozkojarzyć jego grom i czarowi. Nie pozwolę się wciągnąć w ten sam stary bałagan.
Zaszłam już tak daleko. I teraz miałam zamiar dopilnować, by Tristan otrzymał dokładnie to, na co zasłużył.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wciąż siedziałam przy biurku, kiedy kliknęłam, by otworzyć maila z działu kadr. Temat wydawał się zupełnie zwyczajny, ale kiedy przewinęłam treść wiadomości, żołądek mi się ścisnął.
Przydzielono Ci domek na nadchodzący kreatywny wyjazd integracyjny. Twoim współlokatorem będzie…
Przestałam czytać w tym miejscu. Nie musiałam widzieć więcej. Serce zaczęło mi walić, a umysł natychmiast odrzucił to, co właśnie czytałam. Nie. Proszę, nie.
Tristan.
To było jak cios w brzuch. Zamknęłam oczy na moment, biorąc głęboki oddech. To nie mogło się dziać naprawdę. Kliknęłam tam i z powrotem przez maila, sprawdzając, czy nie ma literówki, czegokolwiek, co zmieniłoby znaczenie tego, co widzę. Ale to było, czarno na białym.
To nie mogło być prawdą, bo ostatnią osobą, z którą chciałam utknąć na wyjeździe w środku niczego, był on . Na samą myśl o spędzeniu dnia z Tristanem ściskało mnie w piersi. Sam na sam. W domku. Wolałabym wydłubać sobie oczy.
Zaklęłam pod nosem, masując skronie. Już miałam wykręcić numer do działu kadr, by się poskarżyć, gdy drzwi do biura otworzyły się gwałtownie.
Tristan.
Wpadł do środka z mrocznym wzrokiem, wyraźnie wściekły. Krawat miał na wpół rozwiązany, a marynarka była pomięta, jakby się z kimś szarpał. Nie musiałam pytać. Słyszałam podniesione głosy z końca korytarza.
— Możesz w to uwierzyć? — nawet na mnie nie spojrzał, przechodząc przez pokój. — Jakiś stażysta popsuł przydziały. Teraz utknąłem z tobą, ze wszystkich ludzi, na jeden dzień w domku. Nie zamierzam tego robić.
Powstrzymałam się, by nie odpysknąć. Tak bardzo go teraz nienawidziłam, ale ostatnią rzeczą, jaką chciałam zrobić, było dolać oliwy do ognia.
— Też właśnie miałam się poskarżyć — rzuciłam sucho, wracając wzrokiem do ekranu. — Nie wierzę, że nas połączyli. To musi być jakaś pomyłka.
Tristan opadł z westchnieniem na krzesło obok mnie. — Nawet nie próbuj się skarżyć. Podobno stażysta wszystko popsuł, a teraz już nie mogą tego odkręcić, bo wydarzenie jest jutro. Nie mają dla nas dodatkowego domku. Albo będziemy dzielić ten, albo żadne z nas nie pojedzie. Jeśli wolisz zostać w domu, tak będzie lepiej. Więc jesteśmy na siebie skazani. Świetnie. — Wysłał mi gniewne spojrzenie, nerwowo bawiąc się krawatem.
Czułam, jak złość narasta mi w piersi. Sama myśl o zamknięciu z nim na jeden dzień? Nie ma mowy . Powinnam rzucić tę robotę i pojechać na weekend nad morze, zamiast poddawać się temu .
— Fantastycznie — mruknęłam. — Nie mogę sobie wyobrazić lepszego sposobu spędzenia czasu niż utknąć z tobą.
Oparł się na krześle, wydając z siebie sfrustrowany śmiech. — Cóż, Mia, ja też nie chcę być z tobą , ale oto jesteśmy. Może wszechświat nas oboje karze.
Nachyliłam się, zniżając głos. — To nie wszechświat to zrobił. Ty to zrobiłeś, pamiętasz? Od lat uprzykrzasz mi życie i teraz muszę za to zapłacić.
— Och, teraz to mnie obwiniasz? — odparł Tristan, zawężając spojrzenie. — Może to ty nie potrafisz odpuścić. Zachowujesz się, jakbym to ja zrujnował ci życie.
Chciałam go udusić. Chęć, by walnąć go w głowę, udusić tak, by już nie mógł się odezwać, buzowała we mnie. Wściekłość była ledwie powstrzymywalna.
Ugryzłam się w język, zanim powiedziałabym coś, czego później bym żałowała. To było niedorzeczne. A co, jeśli miałabym ochotę otruć mu napój, żeby się zamknął? A jeśli naprawdę bym go zabiła?
Myśl o przymusie dzielenia domku, zamknięciu w małej przestrzeni z nim, sprawiała, że chciałam krzyczeć. Ale nie było ucieczki. — No cóż, widzimy się jutro, współlokatorze — rzucił, puszczając do mnie oko i wychodząc.
***
Nadszedł dzień wyjazdu, a ja ledwo zmrużyłam oko poprzedniej nocy. Sama myśl o spędzeniu dnia w maleńkim domku z Tristanem była zbyt trudna do przetrawienia. Wyobrażałam sobie wszystkie możliwe katastrofy — jak tracę panowanie nad sobą i wyrzucam go przez okno.
Nie zdążyłam nawet wejść do domku, gdy głos Tristana wyrwał mnie z zamyślenia.
— Jesteśmy — powiedział za mną, z zadziornym uśmiechem czającym się w kącikach warg. — Mam nadzieję, że jesteś gotowa na najgorszy dzień swojego życia, Mia.
Przewróciłam oczami, otwierając drzwi do domku. Był mały, przytulny, tylko dla nas dwojga. Nie mogłabym wyobrazić sobie gorszej sytuacji, nawet gdybym próbowała.
Ledwie weszłam, a on już był tuż za mną, wkraczając do małego salonu jak do własnego mieszkania. Rzucił się na kanapę, jakby szykował się na filmowy wieczór.
— No i co teraz? — warknęłam, starając się zignorować, jak blisko jest.
— Nie wiem — odpowiedział Tristan, błysk w oku. — Może powinniśmy się lepiej poznać. Wiesz, zacieśnić więzi. — Rzucił mi leniwy uśmiech. — Co ty na to?
— Ugh, zabij mnie — mruknęłam, krzyżując ramiona.
Kolejne godziny spędziliśmy, kłócąc się dosłownie o wszystko. Jakbyśmy nie potrafili istnieć w tej samej przestrzeni bez sprzeczki. Nawet nie pamiętam, jak się zaczęło, ale wymienialiśmy obelgi, jakby to była nasza ulubiona rozrywka. Jego głos przecinał powietrze, ostry i zaczepny, każde słowo miało mnie wyprowadzić z równowagi.
— To wszystko, na co cię stać? — drwił Tristan, rozsiadając się wygodniej na kanapie. — Myślałem, że jesteś już bardziej kreatywna.
— Zamknij się — warknęłam. — Mam już dość słuchania twojego głosu. Nie masz nic lepszego do roboty, jak tylko siedzieć i wszystko pogarszać?
Przerzucaliśmy się argumentami, obelgami, aż — bam — potknęłam się o własne nogi i runęłam do przodu, lądując na nim, twarzą kilka centymetrów od jego.
Przez ułamek sekundy wszystko stanęło w miejscu. Serce waliło mi jak oszalałe, gdy uświadomiłam sobie, jak blisko siebie jesteśmy. Nasze usta niemal się stykały, czułam jego oddech. Moje ciało przyciskało się do jego, i przez moment zastanawiałam się, czy nie śnię.
To nie może się dziać.
Szybko próbowałam się z niego podnieść, czując, jak gorąco rozlewa się po moich policzkach. To było najgorsze, co mogło się wydarzyć. Być tak uwięzioną, tak blisko niego… Nie mogłam tego znieść. Ale Tristan tylko dolewał oliwy do ognia. Uśmiechał się do mnie z dołu, ciemne oczy błyszczały. — No, to było zabawne.
— Zamknij się — mruknęłam, łapiąc poduszkę z kanapy i wciskając mu ją w twarz.
Udawał, że nie może oddychać, wydając przesadny jęk. — Mia! Nie mogę oddychać! — Patrzyłam na niego, serce waliło mi jak szalone, aż w końcu straciłam cierpliwość. Zacisnęłam dłonie na poduszce i walnęłam go w głowę najmocniej, jak potrafiłam. Spadł z kanapy, z głuchym hukiem lądując na podłodze. Stałam nad nim, zastanawiając się, czy przetrwam to bez całkowitej utraty kontroli.
Zaśmiał się z podłogi, pocierając głowę. — Jesteś naprawdę wyjątkowa, wiesz o tym? — Skrzyżowałam ramiona na piersi, patrząc na niego gniewnie. Mój dekolt był wyraźnie widoczny i zauważyłam, jak wzrok Tristana na moment zjechał w dół, zanim znowu spotkał się z moim spojrzeniem.
Posłałam mu wymowne spojrzenie. — Przysięgam, Tristan, załatwię cię.
Uśmiechnął się swoim rozbrajającym, aroganckim uśmiechem, który zawsze doprowadzał mnie do szału. — Już bawisz się ogniem, Mia. Może powinnaś się temu poddać.
Serce nadal waliło mi z powodu bliskości podczas naszej kłótni, ale nie zamierzałam tego okazać. Nie pozwolę mu zobaczyć, jak bardzo na mnie działa. Zostałam wrzucona w tę pokręconą grę. Pytanie brzmi: kto pierwszy się sparzy? Mam nadzieję, że nie ja.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Chata nie była jedyną rzeczą, której obawiałam się przed zbliżającym się wyjazdem. Pakowanie? To była zupełnie inna walka. Stałam przed otwartą walizką, wpatrując się w ubrania, które już wyciągnęłam, czując ciężar każdej decyzji, jakby to był wybór na całe życie. Wyjazd był tuż za rogiem, a ja próbowałam wymyślić, jak spakować się na weekend, który zapowiadał się na czystą katastrofę. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było znowu nadmierne rozmyślanie—ale wydawało się, że wszystko sprowadza się do nieuniknionego faktu, że będę dzielić chatę z Tristanem.
Gdy tylko otworzyłam szafę, moje oczy natychmiast padły na płaszcz. Ten sam płaszcz. Nie nosiłam go od dnia, w którym pojawiłam się przed Tristanem. Był odważny, dramatyczny i zawsze stanowił moją formę przejęcia kontroli w sytuacjach, gdy czułam się kompletnie zagubiona. To była moja zbroja, deklaracja pewności siebie. Zawsze przypominał wszystkim, że potrafię panować nad sytuacją, choć w środku czułam się bezbronna. Głęboka, klasyczna czerń materiału kontrastowała z chaosem kłębiącym się w mojej głowie. Ale teraz, po wszystkim, co się wydarzyło, zwłaszcza po wczorajszym upadku, po tym prawie pocałunku, po tym, jak na mnie patrzył... Nie wiedziałam, czy powinnam go założyć na wyjazd. Część mnie chciała wejść do tej chaty z tą samą uwodzicielską siłą, pokazując Tristanowi, że już nie jestem jego szkolnym celem. Inna część myślała, że to niebezpieczna gra, której nie powinnam zaczynać.
Założyć go? Czy to wyśle zły sygnał? Czy zrobię coś, czego nie będę mogła cofnąć?
Żołądek mi się ścisnął na myśl o ponownym spotkaniu z Tristanem. Czy płaszcz da mi przewagę, czy tylko wejdę w jego gierki? Sama myśl o tym, że znowu będziemy tak blisko siebie—była prawie nie do zniesienia. Nie wiedziałam, czy jestem podekscytowana, czy przerażona. Miał w sobie coś, co sprawiało, że zaczynałam wątpić w siebie i zastanawiać się, ile naprawdę mam kontroli.
Spojrzałam na telefon, zastanawiając się, czy Amelia już mi odpisała.
Amelia: Nadal się wahasz co do płaszcza?
Parsknęłam suchym śmiechem. Amelia wiedziała o moim całym zamieszaniu z Tristanem od wieków. Była jedyną osobą, na którą mogłam liczyć, że przejrzy moje bzdury i pomoże mi przebić się przez mgłę emocji. Jeśli ktoś wiedział, jak bardzo nienawidziłam Tristana, a jednocześnie wciąż mnie do niego ciągnęło, to była ona.
Ja: Za bardzo wszystko roztrząsam, Amelia. Ten wyjazd będzie koszmarem. Nie zniosę nawet jednego dnia z nim. Już nie wiem, jak się zachowywać.
Amelia: Może powinnaś dać mu posmakować jego własnej broni. Wiesz, trochę podgrzać atmosferę. Nie tylko emocjonalnie, zagraj nieczysto.
Ja: Co masz na myśli przez „zagrać nieczysto”?
Amelia: Przekomarzacie się z nim od lat, Mia. Może czas przestać udawać, że jesteś na niego obojętna. Możesz go podpuścić. Może kilka psikusów? Spraw, żeby się spocił. Nic szalonego, tylko tyle, żeby sam zwątpił w swoją kontrolę.
Uśmiechnęłam się mimo siebie. Poczułam ulgę, że ktoś stoi po mojej stronie, ktoś, kto potrafi dorzucić trochę chaosu do całej sytuacji. Podobała mi się ta myśl.
Ja: Jesteś okropna. Ale to mi się podoba. Jakieś pomysły?
Amelia: O, mam ich mnóstwo. Wyobraź sobie: tuż przed snem zabierasz mu wszystkie koce i zostawiasz go zmarzniętego. Albo chowasz mu pastę do zębów. Albo jeszcze lepiej, kiedy będzie w łazience, możesz się zakraść i zamknąć go na chwilę poza chatą. Pomyśli, że zwariowałaś.
Te pomysły sprawiły, że zaśmiałam się na głos. Perspektywa robienia psikusów Tristanowi, patrzenia jak się miota i wkurza, była wręcz pyszna. Ale wtedy cichy głos przypomniał mi coś ważnego: to nie była tylko gra. To nie była tylko małostkowa zemsta. To był sposób, żeby upewnić się, że to, co wydarzyło się między nami w liceum, nigdy, przenigdy się nie powtórzy.
Ten wyjazd zawsze miał być okazją, by pokazać współpracownikom, na co mnie stać, udowodnić, że należę do tego świata kreatywnych profesjonalistów. Ale teraz? Chodziło o coś znacznie większego—o pokazanie Tristanowi, że nie może już po mnie deptać.
Ja: Wchodzę w to. Ale jeśli mam iść na całość, muszę mieć kontrolę.
Amelia: Oczywiście. To jedyny sposób, żeby to działało, Mia. Pamiętaj, tu nie chodzi o to, by on miał władzę. Chodzi o to, żebyś ją odzyskała. I nie zapomnij, jesteś królową. Niech to poczuje.
Przeczytałam jej wiadomość i wypuściłam głęboki oddech, czując przypływ determinacji. Amelia zawsze umiała mnie zmotywować, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. Płaszcz wydawał się teraz czymś więcej niż tylko ubraniem; był symbolem. Przypomnieniem, że to ja trzymam ster. Nie mogłam pozwolić, by Tristan wpływał na mnie jak dawniej. Już nie.
Podchodząc z powrotem do szafy, sięgnęłam po płaszcz, materiał był gładki pod palcami. Zawahałam się tylko przez chwilę. Powinnam go zabrać? Czy jestem gotowa wejść z Tristanem do tej gry?
Musiałam. Nie miałam wyjścia. Plan był już ustalony, zasady już spisane. Tu nie chodziło tylko o odegranie się na nim, ale o przejęcie kontroli nad własnym życiem. Chciałam wejść do tej chaty z podniesioną głową, pokazać mu, że dziewczyna, którą kiedyś dręczył, już nie jest tą samą osobą.
Ale kiedy zawiesiłam płaszcz na drzwiach, myśli pofrunęły do wczoraj. Jak nasze twarze były blisko. Napięcie między nami. Sposób, w jaki na mnie patrzył, jakby chciał mnie pocałować, a ja... nie mogłam oderwać wzroku. Ta chwila była elektryzująca. Nie wiedziałam, co się ze mną stało, ale coś głęboko we mnie nie dawało mi spokoju. Coś, czego bałam się przyznać nawet przed sobą. Nie chodziło już tylko o zemstę na Tristanie. Chciałam, żeby zobaczył mnie inaczej. Chciałam, żeby poczuł to, co ja czułam. I może—tylko może—chciałam czegoś więcej. Chciałam, żeby mnie pragnął.
Ale nie. Nie mogłam pozwolić sobie zejść z tej ścieżki. Musiałam się skupić. Musiałam pamiętać, dlaczego to robię. Ten wyjazd nie miał być okazją do romantycznych uniesień. To nie była jakaś pokręcona zemsta opakowana w uwodzicielskie napięcie. Chodziło o pokazanie Tristanowi, że już nie może po mnie deptać. Że nie jestem tą dziewczyną, którą kiedyś nazywał brzydką albo z której się śmiał.
Wrzuciłam płaszcz do torby, zdecydowana.
***
Później tej nocy leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, z myślami pędzącymi jak szalone. Nie mogłam pozbyć się uczucia wzroku Tristana z wczoraj. Nie mogłam przestać myśleć o tym, jak jego oczy zatrzymały się na mnie, o tej bliskości, o cieple między nami. Czy to było prawdziwe? Czy tylko sobie to wyobraziłam?
Przewracałam się z boku na bok, ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, nie mogłam uciec od burzy wewnątrz. Złość. Frustracja. Nieodparty pociąg, który nadal do niego czułam, mimo wszystko. Chciałam go zranić. Chciałam, żeby żałował wszystkiego, co mi zrobił. Ale czemu czułam, że jakaś część mnie też chciała, żeby mnie zauważył?
Emocjonalne rozdarcie we mnie było duszące. Jakbym była rozdarta między dwoma światami—tym, w którym muszę być silna, walczyć i się zemścić, i tym drugim, gdzie może, tylko może, pozwolę sobie poddać się tej części, która wciąż do niego lgnie.
Usiadłam w łóżku, mocno otulając się kołdrą, i próbowałam wyrzucić te wszystkie myśli z głowy. Nie , przypomniałam sobie. Nie przyjechałam tu dla romansu. Nie przyjechałam tu po nic poza kontrolą . Mam plan. I dopilnuję, by nic— absolutnie nic —go nie wykoleiło.
Ten wyjazd może i będzie pokręconą grą. Ale zamierzałam rozegrać ją lepiej niż ktokolwiek inny.
Przesuń w górę, aby kontynuować