Wciąż siedziałam przy biurku, kiedy kliknęłam, by otworzyć maila z działu kadr. Temat wydawał się zupełnie zwyczajny, ale kiedy przewinęłam treść wiadomości, żołądek mi się ścisnął.
Przydzielono Ci domek na nadchodzący kreatywny wyjazd integracyjny. Twoim współlokatorem będzie…
Przestałam czytać w tym miejscu. Nie musiałam widzieć więcej. Serce zaczęło mi walić, a umysł natychmiast odrzucił to, co właśnie czytałam. Nie. Proszę, nie.
Tristan.
To było jak cios w brzuch. Zamknęłam oczy na moment, biorąc głęboki oddech. To nie mogło się dziać naprawdę. Kliknęłam tam i z powrotem przez maila, sprawdzając, czy nie ma literówki, czegokolwiek, co zmieniłoby znaczenie tego, co widzę. Ale to było, czarno na białym.
To nie mogło być prawdą, bo ostatnią osobą, z którą chciałam utknąć na wyjeździe w środku niczego, był on . Na samą myśl o spędzeniu dnia z Tristanem ściskało mnie w piersi. Sam na sam. W domku. Wolałabym wydłubać sobie oczy.
Zaklęłam pod nosem, masując skronie. Już miałam wykręcić numer do działu kadr, by się poskarżyć, gdy drzwi do biura otworzyły się gwałtownie.
Tristan.
Wpadł do środka z mrocznym wzrokiem, wyraźnie wściekły. Krawat miał na wpół rozwiązany, a marynarka była pomięta, jakby się z kimś szarpał. Nie musiałam pytać. Słyszałam podniesione głosy z końca korytarza.
— Możesz w to uwierzyć? — nawet na mnie nie spojrzał, przechodząc przez pokój. — Jakiś stażysta popsuł przydziały. Teraz utknąłem z tobą, ze wszystkich ludzi, na jeden dzień w domku. Nie zamierzam tego robić.
Powstrzymałam się, by nie odpysknąć. Tak bardzo go teraz nienawidziłam, ale ostatnią rzeczą, jaką chciałam zrobić, było dolać oliwy do ognia.
— Też właśnie miałam się poskarżyć — rzuciłam sucho, wracając wzrokiem do ekranu. — Nie wierzę, że nas połączyli. To musi być jakaś pomyłka.
Tristan opadł z westchnieniem na krzesło obok mnie. — Nawet nie próbuj się skarżyć. Podobno stażysta wszystko popsuł, a teraz już nie mogą tego odkręcić, bo wydarzenie jest jutro. Nie mają dla nas dodatkowego domku. Albo będziemy dzielić ten, albo żadne z nas nie pojedzie. Jeśli wolisz zostać w domu, tak będzie lepiej. Więc jesteśmy na siebie skazani. Świetnie. — Wysłał mi gniewne spojrzenie, nerwowo bawiąc się krawatem.
Czułam, jak złość narasta mi w piersi. Sama myśl o zamknięciu z nim na jeden dzień? Nie ma mowy . Powinnam rzucić tę robotę i pojechać na weekend nad morze, zamiast poddawać się temu .
— Fantastycznie — mruknęłam. — Nie mogę sobie wyobrazić lepszego sposobu spędzenia czasu niż utknąć z tobą.
Oparł się na krześle, wydając z siebie sfrustrowany śmiech. — Cóż, Mia, ja też nie chcę być z tobą , ale oto jesteśmy. Może wszechświat nas oboje karze.
Nachyliłam się, zniżając głos. — To nie wszechświat to zrobił. Ty to zrobiłeś, pamiętasz? Od lat uprzykrzasz mi życie i teraz muszę za to zapłacić.
— Och, teraz to mnie obwiniasz? — odparł Tristan, zawężając spojrzenie. — Może to ty nie potrafisz odpuścić. Zachowujesz się, jakbym to ja zrujnował ci życie.
Chciałam go udusić. Chęć, by walnąć go w głowę, udusić tak, by już nie mógł się odezwać, buzowała we mnie. Wściekłość była ledwie powstrzymywalna.
Ugryzłam się w język, zanim powiedziałabym coś, czego później bym żałowała. To było niedorzeczne. A co, jeśli miałabym ochotę otruć mu napój, żeby się zamknął? A jeśli naprawdę bym go zabiła?
Myśl o przymusie dzielenia domku, zamknięciu w małej przestrzeni z nim, sprawiała, że chciałam krzyczeć. Ale nie było ucieczki. — No cóż, widzimy się jutro, współlokatorze — rzucił, puszczając do mnie oko i wychodząc.
***
Nadszedł dzień wyjazdu, a ja ledwo zmrużyłam oko poprzedniej nocy. Sama myśl o spędzeniu dnia w maleńkim domku z Tristanem była zbyt trudna do przetrawienia. Wyobrażałam sobie wszystkie możliwe katastrofy — jak tracę panowanie nad sobą i wyrzucam go przez okno.
Nie zdążyłam nawet wejść do domku, gdy głos Tristana wyrwał mnie z zamyślenia.
— Jesteśmy — powiedział za mną, z zadziornym uśmiechem czającym się w kącikach warg. — Mam nadzieję, że jesteś gotowa na najgorszy dzień swojego życia, Mia.
Przewróciłam oczami, otwierając drzwi do domku. Był mały, przytulny, tylko dla nas dwojga. Nie mogłabym wyobrazić sobie gorszej sytuacji, nawet gdybym próbowała.
Ledwie weszłam, a on już był tuż za mną, wkraczając do małego salonu jak do własnego mieszkania. Rzucił się na kanapę, jakby szykował się na filmowy wieczór.
— No i co teraz? — warknęłam, starając się zignorować, jak blisko jest.
— Nie wiem — odpowiedział Tristan, błysk w oku. — Może powinniśmy się lepiej poznać. Wiesz, zacieśnić więzi. — Rzucił mi leniwy uśmiech. — Co ty na to?
— Ugh, zabij mnie — mruknęłam, krzyżując ramiona.
Kolejne godziny spędziliśmy, kłócąc się dosłownie o wszystko. Jakbyśmy nie potrafili istnieć w tej samej przestrzeni bez sprzeczki. Nawet nie pamiętam, jak się zaczęło, ale wymienialiśmy obelgi, jakby to była nasza ulubiona rozrywka. Jego głos przecinał powietrze, ostry i zaczepny, każde słowo miało mnie wyprowadzić z równowagi.
— To wszystko, na co cię stać? — drwił Tristan, rozsiadając się wygodniej na kanapie. — Myślałem, że jesteś już bardziej kreatywna.
— Zamknij się — warknęłam. — Mam już dość słuchania twojego głosu. Nie masz nic lepszego do roboty, jak tylko siedzieć i wszystko pogarszać?
Przerzucaliśmy się argumentami, obelgami, aż — bam — potknęłam się o własne nogi i runęłam do przodu, lądując na nim, twarzą kilka centymetrów od jego.
Przez ułamek sekundy wszystko stanęło w miejscu. Serce waliło mi jak oszalałe, gdy uświadomiłam sobie, jak blisko siebie jesteśmy. Nasze usta niemal się stykały, czułam jego oddech. Moje ciało przyciskało się do jego, i przez moment zastanawiałam się, czy nie śnię.
To nie może się dziać.
Szybko próbowałam się z niego podnieść, czując, jak gorąco rozlewa się po moich policzkach. To było najgorsze, co mogło się wydarzyć. Być tak uwięzioną, tak blisko niego… Nie mogłam tego znieść. Ale Tristan tylko dolewał oliwy do ognia. Uśmiechał się do mnie z dołu, ciemne oczy błyszczały. — No, to było zabawne.
— Zamknij się — mruknęłam, łapiąc poduszkę z kanapy i wciskając mu ją w twarz.
Udawał, że nie może oddychać, wydając przesadny jęk. — Mia! Nie mogę oddychać! — Patrzyłam na niego, serce waliło mi jak szalone, aż w końcu straciłam cierpliwość. Zacisnęłam dłonie na poduszce i walnęłam go w głowę najmocniej, jak potrafiłam. Spadł z kanapy, z głuchym hukiem lądując na podłodze. Stałam nad nim, zastanawiając się, czy przetrwam to bez całkowitej utraty kontroli.
Zaśmiał się z podłogi, pocierając głowę. — Jesteś naprawdę wyjątkowa, wiesz o tym? — Skrzyżowałam ramiona na piersi, patrząc na niego gniewnie. Mój dekolt był wyraźnie widoczny i zauważyłam, jak wzrok Tristana na moment zjechał w dół, zanim znowu spotkał się z moim spojrzeniem.
Posłałam mu wymowne spojrzenie. — Przysięgam, Tristan, załatwię cię.
Uśmiechnął się swoim rozbrajającym, aroganckim uśmiechem, który zawsze doprowadzał mnie do szału. — Już bawisz się ogniem, Mia. Może powinnaś się temu poddać.
Serce nadal waliło mi z powodu bliskości podczas naszej kłótni, ale nie zamierzałam tego okazać. Nie pozwolę mu zobaczyć, jak bardzo na mnie działa. Zostałam wrzucona w tę pokręconą grę. Pytanie brzmi: kto pierwszy się sparzy? Mam nadzieję, że nie ja.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Chata nie była jedyną rzeczą, której obawiałam się przed zbliżającym się wyjazdem. Pakowanie? To była zupełnie inna walka. Stałam przed otwartą walizką, wpatrując się w ubrania, które już wyciągnęłam, czując ciężar każdej decyzji, jakby to był wybór na całe życie. Wyjazd był tuż za rogiem, a ja próbowałam wymyślić, jak spakować się na weekend, który zapowiadał się na czystą katastrofę. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było znowu nadmierne rozmyślanie—ale wydawało się, że wszystko sprowadza się do nieuniknionego faktu, że będę dzielić chatę z Tristanem.
Gdy tylko otworzyłam szafę, moje oczy natychmiast padły na płaszcz. Ten sam płaszcz. Nie nosiłam go od dnia, w którym pojawiłam się przed Tristanem. Był odważny, dramatyczny i zawsze stanowił moją formę przejęcia kontroli w sytuacjach, gdy czułam się kompletnie zagubiona. To była moja zbroja, deklaracja pewności siebie. Zawsze przypominał wszystkim, że potrafię panować nad sytuacją, choć w środku czułam się bezbronna. Głęboka, klasyczna czerń materiału kontrastowała z chaosem kłębiącym się w mojej głowie. Ale teraz, po wszystkim, co się wydarzyło, zwłaszcza po wczorajszym upadku, po tym prawie pocałunku, po tym, jak na mnie patrzył... Nie wiedziałam, czy powinnam go założyć na wyjazd. Część mnie chciała wejść do tej chaty z tą samą uwodzicielską siłą, pokazując Tristanowi, że już nie jestem jego szkolnym celem. Inna część myślała, że to niebezpieczna gra, której nie powinnam zaczynać.
Założyć go? Czy to wyśle zły sygnał? Czy zrobię coś, czego nie będę mogła cofnąć?
Żołądek mi się ścisnął na myśl o ponownym spotkaniu z Tristanem. Czy płaszcz da mi przewagę, czy tylko wejdę w jego gierki? Sama myśl o tym, że znowu będziemy tak blisko siebie—była prawie nie do zniesienia. Nie wiedziałam, czy jestem podekscytowana, czy przerażona. Miał w sobie coś, co sprawiało, że zaczynałam wątpić w siebie i zastanawiać się, ile naprawdę mam kontroli.
Spojrzałam na telefon, zastanawiając się, czy Amelia już mi odpisała.
Amelia: Nadal się wahasz co do płaszcza?
Parsknęłam suchym śmiechem. Amelia wiedziała o moim całym zamieszaniu z Tristanem od wieków. Była jedyną osobą, na którą mogłam liczyć, że przejrzy moje bzdury i pomoże mi przebić się przez mgłę emocji. Jeśli ktoś wiedział, jak bardzo nienawidziłam Tristana, a jednocześnie wciąż mnie do niego ciągnęło, to była ona.
Ja: Za bardzo wszystko roztrząsam, Amelia. Ten wyjazd będzie koszmarem. Nie zniosę nawet jednego dnia z nim. Już nie wiem, jak się zachowywać.
Amelia: Może powinnaś dać mu posmakować jego własnej broni. Wiesz, trochę podgrzać atmosferę. Nie tylko emocjonalnie, zagraj nieczysto.
Ja: Co masz na myśli przez „zagrać nieczysto”?
Amelia: Przekomarzacie się z nim od lat, Mia. Może czas przestać udawać, że jesteś na niego obojętna. Możesz go podpuścić. Może kilka psikusów? Spraw, żeby się spocił. Nic szalonego, tylko tyle, żeby sam zwątpił w swoją kontrolę.
Uśmiechnęłam się mimo siebie. Poczułam ulgę, że ktoś stoi po mojej stronie, ktoś, kto potrafi dorzucić trochę chaosu do całej sytuacji. Podobała mi się ta myśl.
Ja: Jesteś okropna. Ale to mi się podoba. Jakieś pomysły?
Amelia: O, mam ich mnóstwo. Wyobraź sobie: tuż przed snem zabierasz mu wszystkie koce i zostawiasz go zmarzniętego. Albo chowasz mu pastę do zębów. Albo jeszcze lepiej, kiedy będzie w łazience, możesz się zakraść i zamknąć go na chwilę poza chatą. Pomyśli, że zwariowałaś.
Te pomysły sprawiły, że zaśmiałam się na głos. Perspektywa robienia psikusów Tristanowi, patrzenia jak się miota i wkurza, była wręcz pyszna. Ale wtedy cichy głos przypomniał mi coś ważnego: to nie była tylko gra. To nie była tylko małostkowa zemsta. To był sposób, żeby upewnić się, że to, co wydarzyło się między nami w liceum, nigdy, przenigdy się nie powtórzy.
Ten wyjazd zawsze miał być okazją, by pokazać współpracownikom, na co mnie stać, udowodnić, że należę do tego świata kreatywnych profesjonalistów. Ale teraz? Chodziło o coś znacznie większego—o pokazanie Tristanowi, że nie może już po mnie deptać.
Ja: Wchodzę w to. Ale jeśli mam iść na całość, muszę mieć kontrolę.
Amelia: Oczywiście. To jedyny sposób, żeby to działało, Mia. Pamiętaj, tu nie chodzi o to, by on miał władzę. Chodzi o to, żebyś ją odzyskała. I nie zapomnij, jesteś królową. Niech to poczuje.
Przeczytałam jej wiadomość i wypuściłam głęboki oddech, czując przypływ determinacji. Amelia zawsze umiała mnie zmotywować, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. Płaszcz wydawał się teraz czymś więcej niż tylko ubraniem; był symbolem. Przypomnieniem, że to ja trzymam ster. Nie mogłam pozwolić, by Tristan wpływał na mnie jak dawniej. Już nie.
Podchodząc z powrotem do szafy, sięgnęłam po płaszcz, materiał był gładki pod palcami. Zawahałam się tylko przez chwilę. Powinnam go zabrać? Czy jestem gotowa wejść z Tristanem do tej gry?
Musiałam. Nie miałam wyjścia. Plan był już ustalony, zasady już spisane. Tu nie chodziło tylko o odegranie się na nim, ale o przejęcie kontroli nad własnym życiem. Chciałam wejść do tej chaty z podniesioną głową, pokazać mu, że dziewczyna, którą kiedyś dręczył, już nie jest tą samą osobą.
Ale kiedy zawiesiłam płaszcz na drzwiach, myśli pofrunęły do wczoraj. Jak nasze twarze były blisko. Napięcie między nami. Sposób, w jaki na mnie patrzył, jakby chciał mnie pocałować, a ja... nie mogłam oderwać wzroku. Ta chwila była elektryzująca. Nie wiedziałam, co się ze mną stało, ale coś głęboko we mnie nie dawało mi spokoju. Coś, czego bałam się przyznać nawet przed sobą. Nie chodziło już tylko o zemstę na Tristanie. Chciałam, żeby zobaczył mnie inaczej. Chciałam, żeby poczuł to, co ja czułam. I może—tylko może—chciałam czegoś więcej. Chciałam, żeby mnie pragnął.
Ale nie. Nie mogłam pozwolić sobie zejść z tej ścieżki. Musiałam się skupić. Musiałam pamiętać, dlaczego to robię. Ten wyjazd nie miał być okazją do romantycznych uniesień. To nie była jakaś pokręcona zemsta opakowana w uwodzicielskie napięcie. Chodziło o pokazanie Tristanowi, że już nie może po mnie deptać. Że nie jestem tą dziewczyną, którą kiedyś nazywał brzydką albo z której się śmiał.
Wrzuciłam płaszcz do torby, zdecydowana.
***
Później tej nocy leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, z myślami pędzącymi jak szalone. Nie mogłam pozbyć się uczucia wzroku Tristana z wczoraj. Nie mogłam przestać myśleć o tym, jak jego oczy zatrzymały się na mnie, o tej bliskości, o cieple między nami. Czy to było prawdziwe? Czy tylko sobie to wyobraziłam?
Przewracałam się z boku na bok, ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, nie mogłam uciec od burzy wewnątrz. Złość. Frustracja. Nieodparty pociąg, który nadal do niego czułam, mimo wszystko. Chciałam go zranić. Chciałam, żeby żałował wszystkiego, co mi zrobił. Ale czemu czułam, że jakaś część mnie też chciała, żeby mnie zauważył?
Emocjonalne rozdarcie we mnie było duszące. Jakbym była rozdarta między dwoma światami—tym, w którym muszę być silna, walczyć i się zemścić, i tym drugim, gdzie może, tylko może, pozwolę sobie poddać się tej części, która wciąż do niego lgnie.
Usiadłam w łóżku, mocno otulając się kołdrą, i próbowałam wyrzucić te wszystkie myśli z głowy. Nie , przypomniałam sobie. Nie przyjechałam tu dla romansu. Nie przyjechałam tu po nic poza kontrolą . Mam plan. I dopilnuję, by nic— absolutnie nic —go nie wykoleiło.
Ten wyjazd może i będzie pokręconą grą. Ale zamierzałam rozegrać ją lepiej niż ktokolwiek inny.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek wyjazdu na rekolekcje już od samego początku był naładowany napięciem, które wisiało w powietrzu jak gęsta chmura. Wszyscy zebrali się przed budynkiem biura, czekając na autobus, który miał zawieźć nas do domku. Byłam bardziej niż gotowa wsiąść do tego autobusu i przespać całą drogę. Potrzebowałam energii, by zrealizować swoje plany, swoje starannie opracowane złowrogie plany na ten weekend. Nie było mowy, żebym pozwoliła, aby te rekolekcje minęły, nie sprawiając, że Tristan pożałuje dnia, w którym postanowił mi się postawić.
Znalazłam miejsce z przodu autobusu, z dala od wszystkich. Moje powieki już ciążyły od zmęczenia. Sam stres związany z myślą, że będę uwięziona w jednym domku z Tristanem, był trudny do zniesienia. Potrzebowałam odpoczynku, by być czujna, by się skupić.
Jednak gdy tylko usiadłam i oparłam głowę o siedzenie, poczułam, jak pada na mnie cień. Otworzyłam oczy i ku mojemu absolutnemu niedowierzaniu, tam był — Tristan, który usiadł tuż obok mnie.
— Co ty do diabła robisz? — zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Uśmiechnął się szeroko, ewidentnie czerpiąc radość z tego, że mnie zaskoczył. — Co? Nie mogę tu usiąść?
Uniosłam brew, starając się nie zdradzić irytacji w głosie. — Masz przecież mnóstwo przyjaciół, Tristan. Czemu nie usiądziesz z nimi?
— Nie wiem — odpowiedział, odchylając się i wyciągając nogi, wyraźnie gotowy na jazdę. — Po prostu chciałem zobaczyć, czy na jawie jesteś równie interesująca, co podczas snu.
Zmrużyłam oczy, a w mojej głowie rozbłysły wczorajsze słowa. Próbował wejść mi pod skórę. I chociaż tego nienawidziłam, czułam, jak gniew narasta we mnie. — Nie jestem twoją rozrywką, Tristan — warknęłam.
Nawet nie mrugnął. Zamiast tego pochylił się bliżej, ściszając głos. — Cóż, jeśli zdecydujesz się zasnąć, mogę zrobić ci kilka zdjęć. Czy nie byłoby zabawnie wydrukować je i położyć na biurku, żeby przypominały mi, jaka byłaś brzydka?
Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. Myślałam, że jestem już ponad te wszystkie obelgi, ponad wszystko, co zwykł mówić. Ale usłyszenie tego znowu, tak mimochodem, sprawiło, że coś we mnie pękło. Moja skóra zapłonęła gniewem, którego nie czułam od dawna.
Wpatrywałam się w niego, nie dbając nawet, czy zobaczy nienawiść w moich oczach. — Marzysz, żeby znów sprawić, bym poczuła się nic nie warta — powiedziałam przez zaciśnięte zęby, zaciskając pięści przy bokach.
Bez słowa ściągnęłam kurtkę, a żar mojego gniewu promieniował niemal fizycznie. Nagle stałam się boleśnie świadoma swojego ciała, napiętych mięśni i tego, jak top przylega do mojej skóry, odsłaniając wyćwiczone, twarde mięśnie brzucha, na które tak ciężko pracowałam.
Wzrok Tristana powędrował w dół, zatrzymując się o ułamek sekundy dłużej, niż bym chciała. Jego oczy wydawały się rozszerzyć, a ja dostrzegłam chwilowe rozkojarzenie, zanim szybko spróbował się otrząsnąć i wykrzywił usta w kpiącym uśmiechu. — No, no, Mia. Nie wiedziałem, że masz to w sobie.
Jego koledzy, którzy siedzieli kilka rzędów dalej, musieli zauważyć nagłą zmianę uwagi, bo jeden po drugim zaczęli się odwracać. I oczywiście wszyscy to zauważyli. Tristan, najwyraźniej podbudowany ich zainteresowaniem, odchylił się w fotelu, a jego uśmiech się poszerzył.
— Myślisz, że zaimponujesz mi, pokazując trochę ciała? — zapytał, a w jego głosie słychać było kpiny. — Jestem pewien, że to tylko twój sposób, żeby zwrócić na siebie moją uwagę. Ale wciąż jesteś tą samą dziewczyną, którą pamiętam. Nic się nie zmieniło.
Nie mogłam powstrzymać lekkiego śmiechu, choć był to bardziej parsknięcie. — Jeśli myślisz, że to wszystko przez ciebie, Tristan, to naprawdę już ci odbiło. Nie jestem tu, żeby ci zaimponować. Jestem tu po to, żeby ci przypomnieć, że potrafię znieść wszystkie twoje zagrywki.
Usiadł prosto, nagle zainteresowany. — Tak? Myślisz, że coś ci rzucam?
Pochyliłam się bliżej, zbliżając się do niego, mówiąc cicho, wyzywająco: — Przez lata rzucałeś we mnie wszystkim, czym mogłeś. Teraz czas, żebym ci za to zapłaciła.
Uniósł brew, wyraźnie rozbawiony faktem, że się nie wycofuję. Ale choć bardzo chciałam dalej go prowokować, dalej grać w tę grę obelg i ripost, nie mogłam temu zaprzeczyć: byłam zmęczona. Zmęczenie po wczorajszym wieczorze, nieustanna walka o panowanie nad sobą, dawały mi się we znaki. Chciałam tylko spać.
I właśnie gdy zamknęłam oczy, pozwalając ciału zrelaksować się choć na chwilę, Tristan szturchnął mnie ramieniem.
— Naprawdę zamierzasz przespać całą tę podróż? — zapytał z drwiną.
Wrzuciłam na niego gniewne spojrzenie, ale nic nie powiedziałam, starając się go zignorować. Musiałam się skupić. Musiałam odzyskać siły. Ale Tristan nie dawał za wygraną.
— No śmiało — powiedział, lekko, ale w jego głosie pobrzmiewało coś więcej. — Śpij ile chcesz. Ale kiedy jutro się obudzę, trochę się z tobą pobawię.
Zacisnęłam zęby, wciąż nie odpowiadając. Serce waliło mi od adrenaliny, ale próbowałam oddychać spokojnie. Nie mogłam pozwolić, żeby zobaczył, jak bardzo na mnie działa.
***
Autobus w końcu się zatrzymał, a z letargu wyrwał mnie głos Riny: — Mia! Wstawaj, jesteśmy na miejscu.
Mrugnęłam i przetarłam oczy, nieprzytomnie podnosząc się, gdy inni pasażerowie zaczęli wysiadać. Tristan już stał na nogach i kierował się do drzwi, a ja zmusiłam się, żeby ruszyć za nim. Nie zamierzałam mu ulegać.
Domek nie był dokładnie taki, jakiego się spodziewałam. Był przytulny i nowoczesny, z prostymi liniami i dużymi oknami, przez które roztaczał się piękny widok na otaczający nas las. Ale kiedy weszłam do środka i zobaczyłam łóżko — pojedyncze — w żołądku zawiązał mi się supeł. Nie było mowy, żebym dzieliła łóżko z nim.
Tristan oczywiście zdawał się tym nie przejmować. Natychmiast podszedł do drzwi łazienki i je sobie zarezerwował. — Ja idę pierwszy do łazienki — oznajmił, jakby był do tego uprawniony.
Wciąż stałam przy drzwiach, patrząc na niego z mieszaniną frustracji i rezygnacji, kiedy usłyszałam, jak drzwi łazienki uchylają się lekko. Tristan zostawił je uchylone na tyle, żebym mogła dostrzec go stojącego tam bez koszulki, poprawiającego włosy przed lustrem.
Zamarłam. Nie mogłam nic na to poradzić. Było coś w widoku jego w tak intymnej sytuacji, co sprawiło, że odebrało mi dech w piersiach. Próbowałam odwrócić wzrok, ale moje oczy były przyklejone do jego sylwetki. Jego klatka piersiowa była szczupła i wyrzeźbiona, mięśnie wyraźnie zarysowane pod skórą.
Musiał zauważyć, że się gapię, bo usłyszałam jego kpiący uśmiech zza drzwi.
„Podoba ci się to, co widzisz?” zawołał, jego głos był prowokujący.
Natychmiast odwróciłam głowę, próbując udawać obojętność, ale serce waliło mi jak oszalałe. Nie mogłam uwierzyć, że mnie przyłapał. On zawsze znajdował sposób, żeby zajść mi za skórę.
Nie odpowiedziałam, udając, że zajmuję się rozpakowywaniem. Ale napięcie było nie do zniesienia i tylko narastało.
***
Reszta wieczoru upłynęła w tej dziwnej, napiętej atmosferze, do której już zdążyłam się przyzwyczaić przy Tristanie. Każde słowo, każde spojrzenie było jak niewypowiedziane wyzwanie. Jakbyśmy oboje próbowali się prześcignąć, nieustannie sprawdzając, jak daleko możemy się posunąć, zanim całkiem stracimy kontrolę. Sarkazm, dogryzanie. To było jak jakaś pokręcona gra, w którą oboje graliśmy, i żadne z nas nie zamierzało się poddać.
Tristan, jak zawsze prowokator, rozsiadł się wygodnie w swoim krześle, co chwila zerkając na mnie. "Wiesz, Mia, zaczynam myśleć, że naprawdę ci się to wszystko podoba", powiedział z kpiącym uśmiechem, jego głos ociekał udawaną słodyczą. „Nie mam ci tego za złe. Kto nie chciałby spędzić ze mną dnia?”
Uniosłam brew, odsuwając swój napój na bok. „Uwierz mi, Tristan. Jedyną rzeczą, którą teraz się cieszę, jest myśl o tym, jak bardzo działasz mi na nerwy.”
Zaśmiał się, nisko, a ten śmiech przeszył mnie dreszczem. „Jasne, jasne. Jestem aż tak nieodparty, co?”
Przewróciłam oczami, nie chcąc przyznać się do irytującej prawdy. „Powtarzaj to sobie dalej,” mruknęłam, krzyżując ramiona na piersi. Ignorowanie tej chemii stawało się niemożliwe, ale nie zamierzałam się do tego przyznać. Nie mogłam sobie na to pozwolić. Im bardziej próbowałam to tłumić, tym mocniej to czułam. A to, oczywiście, wprawiało mnie w złość.
„Nie martw się, Mia,” ciągnął, pochylając się lekko, jakby próbował wyciągnąć ode mnie reakcję. „Postaram się nie utrudniać ci zbytnio. Wiem, że jestem trochę trudny do zniesienia.”
Pochyliłam się do przodu, nie odrywając od niego wzroku. „Wiesz co, Tristan? Gdybyś był choć w połowie tak czarujący, jak ci się wydaje, może to nie byłby taki koszmar.”
Jego uśmiech jeszcze się poszerzył, a w jego oczach zatańczyła rozbawiona iskierka. „Tak? Zaczynam myśleć, że naprawdę mnie nie lubisz, Mia. Nie możesz nawet na mnie spojrzeć, nie napinając się cała.”
Nie mogłam pozwolić mu wygrać. Odmówiłam. „Jesteś w błędzie, jeśli myślisz, że czuję coś innego niż irytację,” powiedziałam z udawaną słodyczą w głosie. „To ty od lat uprzykrzasz mi życie. To, że utknęliśmy razem w domku, nie znaczy, że nagle zacznę cię lubić.”
Znowu się zaśmiał, wyraźnie czerpiąc przyjemność z mojej frustracji. „Nie jestem tego taki pewien, Mia. Coś mi mówi, że tylko udajesz. Może zawsze coś do mnie czułaś.” Odchylił się, obrzucając mnie wymownym spojrzeniem. „Spokojnie, rozumiem. Kto mógłby się temu oprzeć?” Wskazał na siebie teatralnym gestem.
Parsknęłam śmiechem, przewracając oczami. „Proszę cię. Jesteś tylko chodzącym ego. Nie widzę ani jednego powodu, dla którego miałabym marnować na ciebie czas.”
„Twardy orzech do zgryzienia, co?” westchnął przesadnie, pochylając się i opierając podbródek na dłoni. „Przyznam, że to nawet urocze, jak bardzo próbujesz udawać, że wcale ci się nie podobam.”
„Nie podobasz mi się,” odparłam ostro. „Interesuje mnie tylko to, żebyś wiedział, kto tu rządzi.”
Uniósł brew, a jego uśmiech stał się bardziej przenikliwy. „Naprawdę? Myślisz, że rządzisz? Śmieszne, bo z mojej perspektywy wygląda to tak, jakbyś sama próbowała się o tym przekonać.”
Już miałam mu odpyskować, kiedy się zorientowałam, że z każdą kłótnią, każdym słowem, czuliśmy się coraz bliżej czegoś, czego nie dało się ignorować. Napięcie między nami narastało, grube i niemal nie do wytrzymania, ale nie pozwoliłam mu zobaczyć, jak bardzo mnie to rusza.
„Bądźmy szczerzy, Mia,” ciągnął, tym razem poważniej. „Nikogo nie oszukujesz. Oboje wiemy, że coś tu jest. To już nie są tylko gierki.” Zamarłam na moment, serce zabiło mi mocniej. Te słowa zawisły w powietrzu, ciężkie od znaczenia, i nienawidziłam, jak bardzo były prawdziwe. Bez względu na to, jak bardzo chciałam zaprzeczyć, nie mogłam.
„Jesteś uroczo przewrażliwiony,” wyszeptałam ciszej, niż planowałam. „Nie ma między nami nic, Tristan. Nigdy nie było i nigdy nie będzie.”
Tristan nie ustąpił. Zamiast tego nachylił się bliżej, a jego głos stał się bardziej intymny. „To dlaczego tak się denerwujesz? Wyraźnie nie jesteś tylko zirytowana. Jest w tobie coś więcej, coś głębszego.”
Otworzyłam usta, żeby zaprzeczyć, ale żadne słowo nie padło. Poczułam się osaczona, obnażona, jakby już odkrył to, czego sama bałam się przed sobą przyznać. Nie mogłam dłużej udawać, że mnie nie rusza. Każde jego słowo, każde spojrzenie wciągało mnie głębiej w tę pokręconą grę, którą graliśmy.
Zauważył moją ciszę i tylko szerzej się uśmiechnął. „Tak myślałem,” powiedział cicho. „Podobam ci się, Mia. Zawsze ci się podobałem. Po prostu nie chcesz się do tego przyznać.”
Odchyliłam się, serce waliło mi jak młotem. „Nie masz pojęcia, o czym mówisz.”
Tristan przez chwilę patrzył na mnie, jego oczy zwęziły się w tym znajomym, rozbawionym spojrzeniu. Ale było w nich coś jeszcze, czego nie potrafiłam nazwać. Bawi się mną? Czy wie coś, czego sama nie chcę przyznać?
Gwałtownie wstałam, próbując otrząsnąć się z narastającego napięcia. „Idę spać. Nie mam na to czasu.”
Ruszyłam w stronę drzwi, ale czułam na sobie jego wzrok. Jego obecność zdawała się iść za mną, jak niewidzialna siła, której nie mogłam się pozbyć.
„Dobranoc, Mia,” zawołał za mną, w jego głosie brzmiała nuta wyzwania. „Jestem pewien, że będziesz o mnie śniła.”
Nie odwróciłam się. Nie ufałam sobie, że potrafiłabym odpowiedzieć.
Przesuń w górę, aby kontynuować