passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Carrying the Lycan Cursed child - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

Carrying the Lycan Cursed child

/

Rozdział 2

rozdział 1

POV Kali

Obudziłam się znowu sama. Puste miejsce obok mnie w łóżku było zimne, jakby było takie już od miesięcy. Kastian nie spał tu, odkąd pamiętam. Jego poduszka nawet nie pachniała już nim.

Wpatrywałam się w sufit i próbowałam przypomnieć sobie, kiedy wszystko się zmieniło. Pięć lat temu, w naszą trzecią rocznicę, trzymał mnie blisko po tym, jak się kochaliśmy. Spojrzał mi w oczy tak, jakbym była samym ucieleśnieniem szczęścia. Potem jego usta wykrzywiły się w chłopięcy uśmiech i wyszeptał:

„O rany... Tak bardzo chciałbym mieć małą księżniczkę, która byłaby do ciebie podobna. Może jeszcze raz?”

Wtedy nasze wilki wyczuwały nawzajem swoje emocje. Kiedy on był szczęśliwy, czułam ciepło w środku. Kiedy byłam smutna, znajdował mnie, nawet jeśli go nie wołałam.

Teraz nie mogłam go nawet dosięgnąć przez naszą więź umysłu.

Kastian? Próbowałam, jak co rano. Nic. Tylko pusta cisza tam, gdzie kiedyś była nasza łączność.

„Luno Kali,” zawołała moja służąca zza drzwi. „Świętowanie zaraz się zacznie.”

„Już idę,” odpowiedziałam, choć wcale nie miałam na to ochoty.

Wataha świętowała narodziny bliźniąt innej pary. Musiałam siedzieć przy głównym stole i uśmiechać się, podczas gdy wszyscy szeptali o tym, dlaczego po ośmiu latach małżeństwa wciąż nie mam dzieci. Wielka sala była pełna śmiechu i radości, ale czułam się, jakbym oglądała to wszystko zza szyby.

Kastian siedział obok mnie, ale równie dobrze mógłby siedzieć na księżycu. Rozmawiał ze wszystkimi, tylko nie ze mną. Gdy Starszy Thorne uniósł kielich i powiedział: „Za zdrowe dzieci i silne linie krwi!” Kastian też uniósł swój. Ale nawet na mnie nie spojrzał. Ani razu.

Pamiętałam, kiedy pierwszy raz tu przyjechałam osiem lat temu. Miałam osiemnaście lat i byłam przestraszona, ale też podekscytowana ślubem z Kastianem. Ojciec mówił, że to wzmocni obie nasze rodziny. Kastian miał zyskać pieniądze i ziemię, a my ochronę i status.

Przez pierwsze trzy lata byliśmy dla siebie uprzejmi. Ale potem wydarzyło się coś pięknego. Zakochaliśmy się. Nadal pamiętam noc, gdy pierwszy raz przemieniliśmy się razem w wilki. Jego wilk był ogromny i srebrny, a mój mniejszy, o brązowym futrze. Ale kiedy biegliśmy przez las, poruszaliśmy się jak jedno stworzenie z dwoma ciałami. Mój ukochany, Wybrany Towarzysz.

To były najlepsze dni mojego życia. Wymykaliśmy się nocami, żeby razem biegać. Mówił mi, że jestem piękna. Byłam wtedy tak szczęśliwa, że myślałam, iż moje serce pęknie.

Ale potem mijały kolejne miesiące i nie zachodziłam w ciążę. Jeden miesiąc zmienił się w dwa, potem sześć, potem rok. Kastian zaczął się martwić. Potem frustrować. Potem rozczarowywać. Teraz, po ośmiu latach, ledwo na mnie patrzył.

Wiedziałam, że ma teraz inne kobiety. Młode, piękne wilczyce, które przychodziły do jego pokoju nocą, gdy spałam sama. Czułam ich zapach na nim. Wszyscy w watasze o tym wiedzieli i szeptali.

„Luno Kali?” Słodki głos wyrwał mnie z zamyślenia.

Odwróciłam się i zobaczyłam Mirę, jedną z młodych wilczyc, która zawsze próbowała się zbliżyć do Kastiana. Miała dziewiętnaście lat, była wysoka i szczupła, o tej ostrej urodzie, na którą mężczyźni patrzą z zachwytem.

„Witaj, Miro.”

„Wyglądasz dziś ładnie,” powiedziała, ale jej uśmiech był fałszywy.

„Dziękuję.”

„Przyszłam z plotkami, moja Luno. Słyszałaś coś o naszym Królu Lykanów?” spytała, upewniając się, że inni też słyszą. „Mówią, że on też nie może mieć dzieci. Miał tyle pięknych kobiet, a żadna nie zaszła z nim w ciążę.”

Poczułam mdłości, ale starałam się tego nie okazać.

„Oczywiście,” kontynuowała Mira, „wszyscy wiedzą, że to nie król jest winny. To musi być wina kobiet. Tak jak tutaj.” Spojrzała prosto na mnie. „Próbowałaś już wszystkich leczniczych ziół, Luno Kali? Może herbaty z księżycowego kwiatu? Słyszałam, że pomaga kobietom, które mają... problemy.”

Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Miała rację, a przez to bolało jeszcze bardziej. Nie mogłam się kłócić, bo wszystko, co mówiła, było prawdą. Nie mogłam znieść kolejnych szeptów i okrutnych słów. Zrobiłam to, co zawsze — uciekłam.

„Przepraszam,” powiedziałam, wstając z godnością.

Szłam do swojej komnaty, starając się nie płakać. Przy drzwiach czekała młoda służąca z listem.

„To przyszło dla Alfy,” powiedziała niepewnie. „Wezmę to,” odpowiedziałam szybko. Potrzebowałam czegoś, co odciągnie mnie od moich porażek. ***

W swoim pokoju otworzyłam list. Była na nim królewska pieczęć — list od samego Króla Lykanów. Wszystkie szlacheckie rody miały przybyć na bal w jego pałacu.

Wtedy coś sobie przypomniałam. Ludzie mówili, że na zamku mieszka najpotężniejsza uzdrowicielka we wszystkich królestwach. Mogła wyleczyć wszystko, nawet to, z czym inni uzdrowiciele sobie nie radzili.

Serce zaczęło mi bić szybciej. A co jeśli ta uzdrowicielka mogłaby mi pomóc? Może mogłaby odkryć, dlaczego nie mogę mieć dzieci? Może jeszcze była nadzieja na moje małżeństwo.

Spojrzałam w lustro. Zobaczyłam tę samą kobietę, w której kiedyś zakochał się Kastian. Moje ciemnobrązowe włosy falowały za ramionami, a bursztynowe oczy — tego samego koloru co oczy mojej wilczycy — wyglądały na zmęczone, ale wciąż miały złote refleksy. Skóra była blada, ale gładka, a miałam te miękkie kształty, które stworzone są do rodzenia dzieci.

Moje ciało się nie zmieniło — te krągłości, które kiedyś pieścił z miłością, ta delikatność, którą kiedyś nazwał piękną. Może wciąż mnie kochał i potrzebował tylko przypomnienia. Może wspólne przygotowania do królewskiego balu dadzą nam coś, na czym moglibyśmy się razem skupić.

Uklękłam i modliłam się do Bogini Księżyca. „Proszę,” wyszeptałam. „Daj mi jeszcze jedną szansę. Pomóż mi naprawić to, co złamane, żebym mogła dać Kastianowi dziecko, którego potrzebuje. Pomóż mi ocalić naszą miłość.”

Wstałam i sięgnęłam po jedwabny szlafrok — ten niebieski, który nosiłam w naszą rocznicę. Jeśli sprawię, że Kastian znów mnie zapragnie, jeśli będziemy dziś razem, może zajdę w ciążę jeszcze zanim pojedziemy do pałacu i nie będzie już potrzeby...

To była mała nadzieja, ale jedyna, jaką miałam.

Owinęłam się jedwabiem i ruszyłam do pokoju Kastiana, niosąc królewskie zaproszenie i to, co zostało z moich marzeń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

POV Kali

Moje ręce drżały, gdy stałam przed prywatnymi komnatami Kastiana. W drugiej dłoni ściskałam królewskie zaproszenie, mając nadzieję, że da nam to temat do rozmowy.

Popchnęłam drzwi i weszłam do środka. Zapach uderzył mnie od razu – zapach innej kobiety. Mój wilk zapiszczał żałośnie w piersi, wyczuwając woń zdrady. Żołądek mi się ścisnął, ale zmusiłam się, by iść dalej. Wiedziałam, że to się dzieje.

Kastian siedział oparty o wezgłowie łóżka, a blask świecy tańczył na jego twarzy, gdy czytał raporty wojskowe. Nawet po tylu latach nadal zapierał dech w piersiach. | Jego złote włosy łapały światło, opadając falami na czoło. Silny podbródek pokrywał zarost, przez który kiedyś uwielbiałam przesuwać palcami. Szerokie ramiona napinały białą koszulę, a widziałam, jak mięśnie w jego ramionach pracują, gdy trzymał papiery. Siła jego wilka była widoczna nawet w ludzkiej postaci.

Podniósł wzrok, gdy podeszłam, a jego zielone oczy spoważniały i spłynęła na nie rezygnacja, gdy mnie zobaczył. Uchwyciłam woń jego zapachu – mokrego drewna, który kiedyś sprawiał, że mój wilk mruczał z zadowolenia. Teraz tylko mnie to smuciło, bo czułam go także na innych kobietach.

„Kali”, powiedział ostrożnie, odkładając papiery na bok. „Co tu robisz?”

„Dziś przyszło królewskie zaproszenie”, powiedziałam, unosząc list z pozłacaną pieczęcią. „Mamy nakaz stawienia się na balu w pałacu Króla Lykanów.”

Brwi Kastiana uniosły się lekko. „To niespodziewane.” Wziął zaproszenie z mojej dłoni, jego palce musnęły moje. Ten krótki kontakt wywołał iskrę przez naszą zanikającą więź, ale była to raczej jej echo niż prawdziwe połączenie.

„Wszystkie szlacheckie rody mają obowiązek uczestniczyć”, kontynuowałam, mój głos stawał się coraz cichszy. „Pomyślałam... że może moglibyśmy to omówić. Razem.”

Szybko przeskanował zaproszenie, po czym odłożył je na bok. „Zajmę się przygotowaniami”, powiedział lekceważąco. „Czy jest coś jeszcze?”

Gardło miałam suche, ale zmusiłam się do mówienia. „Nie... od miesięcy nie...” Słowa ugrzęzły mi w gardle, a policzki zalał rumieniec.

W jego oczach pojawiło się zrozumienie, a zaraz potem coś, co sprawiło, że serce mi zamarło – obowiązek. Nie pożądanie, nie miłość, tylko ponura, alfowska powinność wobec swojej partnerki.

„Kali”, zaczął, jego głos był łagodny, lecz odległy.

„Proszę”, wyszeptałam, zbliżając się do łóżka. Mój wilk niemalże błagał, desperacko pragnąc na nowo połączyć się ze swoim partnerem. „Wiem, że było nam ciężko, ale może dziś wieczorem moglibyśmy spróbować—”

Złapał mnie za rękę, gdy po niego sięgnęłam, a jego kciuk musnął moje kostki. Czułam obecność jego wilka, ale była stłumiona, odległa. Jakby świadomie odcinał go ode mnie.

„Jeśli tego chcesz”, powiedział w końcu, przyciągając mnie na łóżko obok siebie.

Ale widziałam to w jego oczach, czułam w jego zapachu – on tego nie chciał. Jego wilk nie odpowiadał mojemu tak, jak dawniej. Więź, która kiedyś śpiewała między nami, była jak zerwana struna.

Usta Kastiana spotkały się z moimi i przez ułamek sekundy pozwoliłam sobie na nadzieję. Jego wargi były nadal miękkie i znajome. Całowałam go całym sercem, próbując obudzić jego wilka, próbując przypomnieć człowiekowi i bestii, co kiedyś nas łączyło.

Ale nawet gdy odwzajemniał pocałunek, czułam, jak bardzo to wymuszone. Jego dłonie przesuwały się po moim ciele, dotykając we wszystkich właściwych miejscach, lecz nie było w tym namiętności. Jego wilk pozostał głęboko ukryty, nie chciał wyjść i bawić się z moim.

„Pamiętasz nasz pierwszy bieg w pełnię księżyca?” wyszeptałam przy jego szyi, próbując przywrócić łączącą nas więź. „Twój wilk przez godziny nie opuszczał mojego.”

Jego dłonie zatrzymały się na moment. „Pamiętam”, powiedział cicho, ale czułam, jak jego wilk jeszcze bardziej się oddala.

Próbowałam wszystkiego, co przyszło mi do głowy. Każdego dotyku, który kiedyś sprawiał, że warczał z pożądania, każdego pocałunku, który wynurzał jego wilka i pozwalał mu przejąć kontrolę. Używałam rąk, ust, wszystkiego. Przez chwilę myślałam, że czuję wybuch jego alfowskiej mocy, że widzę przebłyski dominującego samca, który kiedyś mnie całkowicie sobie rościł. Ale wszystko to było wymuszone, jakby walczył sam ze sobą.

Gdy poruszaliśmy się razem, przez naszą osłabioną więź czułam jego narastającą frustrację. Jego ciało działało mechanicznie, lecz serce i wilk nie były w tym obecne. Alfa, który kiedyś przygniatał mnie łagodną dominacją, teraz wydawał się obcy.

„Kastian”, wyszeptałam, próbując pomóc, próbując poddać się tak, jak pragnął jego wilk.

„Nie mogę”, powiedział nagle, odsuwając się ode mnie z alfowskim warkotem frustracji. „Cholera, Kali, po prostu nie mogę.”

Odrzucenie zmiażdżyło coś w mojej piersi. Mój wilk zawył z rozpaczy, gdy schodził z łóżka, jego ruchy były gwałtowne, rozedrgane mocą, która iskrzyła w powietrzu.

„To nie ma sensu”, warknął, a jego oczy rozbłysły złotem na ułamek sekundy, zanim się opanował. „Oboje tylko udajemy. To nie ma sensu.”

Owinęłam się prześcieradłem, łzy groziły, że zaraz spłyną po policzkach. „Kastian, proszę. Potrzebujemy tylko czasu. Nasze wilki mogą się na nowo połączyć—”

Odwrócił się wtedy do mnie, a ból w jego zielonych oczach odebrał mi oddech. „Połączyć?” zaśmiał się, ale w tym śmiechu nie było radości. „Spójrz na nas, Kali. Naprawdę spójrz. Nasze wilki już nawet się nie zauważają. Ledwo czuję cię przez więź i sama o tym wiesz.”

„Wiem o tamtych”, wyszeptałam, a słowa drapały mi gardło do krwi. „Czuję je na tobie. Ale rozumiem. Jesteś Alfą, masz potrzeby, a może gdybyśmy się bardziej starali—”

„Nie.” To słowo padło jak alfowski rozkaz, który automatycznie kazał mojemu wilkowi się podporządkować. „Nie udawaj, że chodzi o zrozumienie czy staranie się. To kwestia obowiązku, Kali. Moim obowiązkiem wobec watahy jest zapewnić dziedzica, a twoja porażka polega na tym, że go nie dałaś.”

Każde słowo wbijało się we mnie jak pazury. „Moja porażka? Kastian, potrzeba do tego dwojga—”

„Tak?” przerwał mi, przechodząc do biurka z drapieżną gracją sfrustrowanego Alfy. „Bo mój wilk doskonale reaguje na inne. Ich wilki wzywają mojego. Twój... już nie.”

Ta sugestia zawisła w powietrzu jak trucizna. Krew mi zastygła, a mój wilk zwinął się z bólu.

„Co chcesz przez to powiedzieć?”

Przez długą chwilę milczał. W końcu, nie patrząc mi w oczy, wymierzył cios, który roztrzaskał resztki mojego świata.

„Myślę o wzięciu drugiej żony.”

Te słowa odebrały mi dech. Mój wilk zawył żałośnie, słyszalny tylko dla mnie. Pokój zawirował, a ja zacisnęłam mocniej prześcieradło, by się całkiem nie rozpaść.

„Wataha potrzebuje następcy, a ja potrzebuję partnerki, której wilk rzeczywiście pragnie mojego.”

„Kastian, nie”, wyszeptałam, łzy w końcu popłynęły mi po policzkach. „Proszę, byliśmy związani. Możemy to naprawić—”

„Decyzja zapadła”, powiedział, już przeglądając papiery na biurku, jakby mnie tam wcale nie było. „Za trzy dni wyjeżdżamy na królewski bal. W stolicy poszukam drugiej partnerki.”

Siedziałam nieruchomo, skamieniała z szoku i żałoby, patrząc, jak Alfa, którego kochałam przez osiem lat, odrzuca mnie jak niechcianą członkinię watahy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Kali

Trzy dni wydawały się trzema latami. Siedziałam w swoich komnatach, wpatrując się w elegancką suknię, którą mama wybrała na królewski bal. Głęboki, niebieski jedwab sprawiał, że moje bursztynowe oczy wydawały się jaśniejsze, ale czułam się, jakbym szykowała się na własny pogrzeb.

Moja pokojówka, Elena, pracowała cicho za mną, wplatając perły w moje ciemnobrązowe włosy. Mama przyjechała tego ranka i natychmiast przejęła kontrolę nad wszystkim. Lady Catherine Silverwood poruszała się po moich komnatach z wprawną efektywnością, wydając polecenia służbie i badając każdy szczegół mojego wyglądu ostrym wzrokiem.

"Usiądź prościej, Kali" – rozkazała, poprawiając dekolt mojej sukni, by lepiej wyeksponować rodzinne diamenty Silverwoodów. – "Dziś wieczorem reprezentujesz cały nasz ród."

Spojrzałam na siebie w lustrze. Kobieta, która patrzyła z powrotem, miała tę samą twarz w kształcie serca i pełne usta, które Kastian kiedyś uwielbiał całować. Moja blada skóra wydawała się jeszcze bielsza niż zwykle, a pod oczami – w tym samym złotym kolorze, co oczy mojej wilczycy – pojawiły się ciemne cienie.

"Elena, zostaw nas" – powiedziała nagle mama. – "Muszę porozmawiać z córką na osobności."

Kiedy zostałyśmy same, od razu wyczułam zmianę w jej nastroju. W jej zapachu mieszało się rozczarowanie z ledwo powstrzymywanym szałem.

"Mamo" – zaczęłam, ledwo słyszalnym głosem – "muszę ci coś powiedzieć."

Wciąż poprawiała moją biżuterię, ale zobaczyłam, jak zesztywniała. "Ach tak? I co to takiego?"

Wzięłam drżący oddech. "Kastian planuje wziąć drugą partnerkę."

Te słowa zawisły w powietrzu niczym wyrok śmierci. Ręce mamy zastygły na diamentowym naszyjniku, a jej odbicie w lustrze pokazało szok, który szybko przerodził się w coś znacznie gorszego. Ujrzałam błysk złotych oczu, gdy wilczyca na moment się ujawniła.

"Co właśnie powiedziałaś?" – zapytała, jej głos był niebezpiecznie cichy.

"Powiedział mi trzy noce temu" – wyszeptałam. – "Mówi, że wataha potrzebuje dziedzica, a ja... ja nie mogę mu go dać."

Mama odwróciła się do mnie gwałtownie, jej elegancka poza pękła jak cienki lód. "Osiem lat" – syknęła, ruszając w moją stronę jak drapieżnik. – "Osiem lat czekałam, aż zrobisz jedno, najważniejsze – dasz temu Alfie dziedzica."

"Mamo, próbowałam wszystkiego—"

"Naprawdę?" – przerwała mi ostrym tonem. – "Bo wydaje mi się, że nie zrobiłaś nic poza przynoszeniem tej rodzinie wstydu swoją spektakularną porażką jako partnerka."

Jej słowa bolały, ale starałam się bronić. "Nie chciałam, żeby to małżeństwo się nie udało. Odwiedziłam każdego uzdrowiciela, próbowałam każdego zioła—"

"Osiem lat wymyślania wymówek przed innymi szlachetnymi rodzinami" – ciągnęła, jej głos stawał się coraz głośniejszy z każdym słowem. – "Osiem lat znoszenia ich litościwych spojrzeń i szeptanych uwag o mojej bezpłodnej córce. Masz pojęcie, jak to jest dla mnie?"

"Ja też cierpiałam" – powiedziałam rozpaczliwie. – "Pragnęłam dziecka bardziej niż czegokolwiek—"

"Chcesz mówić o cierpieniu?" – zaśmiała się mama. – "Spróbuj patrzeć, jak twoja córka niszczy wszystko, co zbudowali twoi przodkowie, swoją słabością i bezpłodnością."

Podeszła do okna, patrząc na tereny Watahy Półksiężyca, gdzie przez osiem lat byłam Luną. "Twoja babcia urodziła siedmioro dzieci. Twoja prababka – dziewięcioro. Każda kobieta Silverwood przez pięć pokoleń wypełniła swój obowiązek, a ty..." Odwróciła się do mnie, a jej oczy błysnęły gniewem. – "Ty nawet jednego nie potrafisz."

Łzy napłynęły mi do oczu, ale zmusiłam się, by nie płakać. "Może to nie tylko moja wina. Może Kastian—"

"Nie waż się go obwiniać" – przerwała mi. – "Ten mężczyzna to Alfa w pełni sił. Jeśli nie może cię zapłodnić, to dlatego, że to z tobą jest coś nie tak."

Te słowa były jak pazury rozszarpujące mi serce. To była moja matka, osoba, która miała mnie kochać bezwarunkowo, a rozrywała mnie na strzępy.

"Czego ode mnie oczekujesz?" – wyszeptałam.

Mama podeszła do mnie, chwytając mnie za ramiona z siłą, która mogła zostawić siniaki. "Pójdziesz na ten bal z uniesioną głową, będziesz się uśmiechać i udawać, że wszystko jest idealnie. Nie przyniesiesz tej rodzinie więcej wstydu, robiąc sceny albo okazując jakąkolwiek słabość. Rozumiesz mnie?"

Pokiwałam głową, ale ona nie skończyła.

"Słuchaj mnie bardzo uważnie, Kali. Każdy godny Alfa i każda szlachetna rodzina w królestwie będzie dziś wieczorem patrzeć. Jeśli wyjdzie na jaw, jakie są plany Kastiana, jeśli ktokolwiek podejrzewa, że masz zostać odrzucona, zrujnuje to nie tylko ciebie, ale nas wszystkich."

Jej uścisk się wzmocnił. "Sojusze twojego ojca, perspektywy matrymonialne twojego brata, cała przyszłość naszej rodziny – wszystko zależy od tego, czy będziesz się zachowywać jak Luna, którą powinnaś być."

"Rozumiem" – zdołałam powiedzieć.

"Mam nadzieję." Puściła mnie i cofnęła się. "Bo już za dużo poświęciliśmy dla twojej porażki. Twój ojciec oddał Kastianowi ziemie będące w naszej rodzinie od pokoleń. Zapłaciliśmy posag, za który można by kupić mniejszą watahę. I po co? Żebyś przez osiem lat udowadniała, że nie jesteś godna nazwiska Silverwood?"

Każde słowo było kolejną raną dla mojego już i tak złamanego serca. Czułam się coraz mniejsza, jakbym całkowicie znikała.

"Zrobię, co zechcesz" – powiedziałam otępiała.

"Będziesz się uśmiechać na tym balu" – odparła, wygładzając spódnicę. – "Będziesz idealną Luną i będziesz się modlić do Bogini Księżyca, żeby w jakiś sposób udało się uratować ten koszmar, zanim zniszczy nas wszystkich."

Kiedy ruszała w stronę drzwi, zatrzymała się i spojrzała na mnie chłodnym wzrokiem, w którym nie było ani odrobiny matczynego ciepła.

"Nie waż się postawić tej rodziny w jeszcze bardziej żenującej sytuacji, niż już to zrobiłaś, Kali. Już za dużo poświęciliśmy dla twojej porażki."

Drzwi zamknęły się za nią z ostatecznym dźwiękiem, zostawiając mnie samą z własnym odbiciem i przygniatającym ciężarem wszystkiego, co straciłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Carrying the Lycan Cursed child

Carrying the Lycan Cursed child

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa