POV Kali
Moje ręce drżały, gdy stałam przed prywatnymi komnatami Kastiana. W drugiej dłoni ściskałam królewskie zaproszenie, mając nadzieję, że da nam to temat do rozmowy.
Popchnęłam drzwi i weszłam do środka. Zapach uderzył mnie od razu – zapach innej kobiety. Mój wilk zapiszczał żałośnie w piersi, wyczuwając woń zdrady. Żołądek mi się ścisnął, ale zmusiłam się, by iść dalej. Wiedziałam, że to się dzieje.
Kastian siedział oparty o wezgłowie łóżka, a blask świecy tańczył na jego twarzy, gdy czytał raporty wojskowe. Nawet po tylu latach nadal zapierał dech w piersiach. | Jego złote włosy łapały światło, opadając falami na czoło. Silny podbródek pokrywał zarost, przez który kiedyś uwielbiałam przesuwać palcami. Szerokie ramiona napinały białą koszulę, a widziałam, jak mięśnie w jego ramionach pracują, gdy trzymał papiery. Siła jego wilka była widoczna nawet w ludzkiej postaci.
Podniósł wzrok, gdy podeszłam, a jego zielone oczy spoważniały i spłynęła na nie rezygnacja, gdy mnie zobaczył. Uchwyciłam woń jego zapachu – mokrego drewna, który kiedyś sprawiał, że mój wilk mruczał z zadowolenia. Teraz tylko mnie to smuciło, bo czułam go także na innych kobietach.
„Kali”, powiedział ostrożnie, odkładając papiery na bok. „Co tu robisz?”
„Dziś przyszło królewskie zaproszenie”, powiedziałam, unosząc list z pozłacaną pieczęcią. „Mamy nakaz stawienia się na balu w pałacu Króla Lykanów.”
Brwi Kastiana uniosły się lekko. „To niespodziewane.” Wziął zaproszenie z mojej dłoni, jego palce musnęły moje. Ten krótki kontakt wywołał iskrę przez naszą zanikającą więź, ale była to raczej jej echo niż prawdziwe połączenie.
„Wszystkie szlacheckie rody mają obowiązek uczestniczyć”, kontynuowałam, mój głos stawał się coraz cichszy. „Pomyślałam... że może moglibyśmy to omówić. Razem.”
Szybko przeskanował zaproszenie, po czym odłożył je na bok. „Zajmę się przygotowaniami”, powiedział lekceważąco. „Czy jest coś jeszcze?”
Gardło miałam suche, ale zmusiłam się do mówienia. „Nie... od miesięcy nie...” Słowa ugrzęzły mi w gardle, a policzki zalał rumieniec.
W jego oczach pojawiło się zrozumienie, a zaraz potem coś, co sprawiło, że serce mi zamarło – obowiązek. Nie pożądanie, nie miłość, tylko ponura, alfowska powinność wobec swojej partnerki.
„Kali”, zaczął, jego głos był łagodny, lecz odległy.
„Proszę”, wyszeptałam, zbliżając się do łóżka. Mój wilk niemalże błagał, desperacko pragnąc na nowo połączyć się ze swoim partnerem. „Wiem, że było nam ciężko, ale może dziś wieczorem moglibyśmy spróbować—”
Złapał mnie za rękę, gdy po niego sięgnęłam, a jego kciuk musnął moje kostki. Czułam obecność jego wilka, ale była stłumiona, odległa. Jakby świadomie odcinał go ode mnie.
„Jeśli tego chcesz”, powiedział w końcu, przyciągając mnie na łóżko obok siebie.
Ale widziałam to w jego oczach, czułam w jego zapachu – on tego nie chciał. Jego wilk nie odpowiadał mojemu tak, jak dawniej. Więź, która kiedyś śpiewała między nami, była jak zerwana struna.
Usta Kastiana spotkały się z moimi i przez ułamek sekundy pozwoliłam sobie na nadzieję. Jego wargi były nadal miękkie i znajome. Całowałam go całym sercem, próbując obudzić jego wilka, próbując przypomnieć człowiekowi i bestii, co kiedyś nas łączyło.
Ale nawet gdy odwzajemniał pocałunek, czułam, jak bardzo to wymuszone. Jego dłonie przesuwały się po moim ciele, dotykając we wszystkich właściwych miejscach, lecz nie było w tym namiętności. Jego wilk pozostał głęboko ukryty, nie chciał wyjść i bawić się z moim.
„Pamiętasz nasz pierwszy bieg w pełnię księżyca?” wyszeptałam przy jego szyi, próbując przywrócić łączącą nas więź. „Twój wilk przez godziny nie opuszczał mojego.”
Jego dłonie zatrzymały się na moment. „Pamiętam”, powiedział cicho, ale czułam, jak jego wilk jeszcze bardziej się oddala.
Próbowałam wszystkiego, co przyszło mi do głowy. Każdego dotyku, który kiedyś sprawiał, że warczał z pożądania, każdego pocałunku, który wynurzał jego wilka i pozwalał mu przejąć kontrolę. Używałam rąk, ust, wszystkiego. Przez chwilę myślałam, że czuję wybuch jego alfowskiej mocy, że widzę przebłyski dominującego samca, który kiedyś mnie całkowicie sobie rościł. Ale wszystko to było wymuszone, jakby walczył sam ze sobą.
Gdy poruszaliśmy się razem, przez naszą osłabioną więź czułam jego narastającą frustrację. Jego ciało działało mechanicznie, lecz serce i wilk nie były w tym obecne. Alfa, który kiedyś przygniatał mnie łagodną dominacją, teraz wydawał się obcy.
„Kastian”, wyszeptałam, próbując pomóc, próbując poddać się tak, jak pragnął jego wilk.
„Nie mogę”, powiedział nagle, odsuwając się ode mnie z alfowskim warkotem frustracji. „Cholera, Kali, po prostu nie mogę.”
Odrzucenie zmiażdżyło coś w mojej piersi. Mój wilk zawył z rozpaczy, gdy schodził z łóżka, jego ruchy były gwałtowne, rozedrgane mocą, która iskrzyła w powietrzu.
„To nie ma sensu”, warknął, a jego oczy rozbłysły złotem na ułamek sekundy, zanim się opanował. „Oboje tylko udajemy. To nie ma sensu.”
Owinęłam się prześcieradłem, łzy groziły, że zaraz spłyną po policzkach. „Kastian, proszę. Potrzebujemy tylko czasu. Nasze wilki mogą się na nowo połączyć—”
Odwrócił się wtedy do mnie, a ból w jego zielonych oczach odebrał mi oddech. „Połączyć?” zaśmiał się, ale w tym śmiechu nie było radości. „Spójrz na nas, Kali. Naprawdę spójrz. Nasze wilki już nawet się nie zauważają. Ledwo czuję cię przez więź i sama o tym wiesz.”
„Wiem o tamtych”, wyszeptałam, a słowa drapały mi gardło do krwi. „Czuję je na tobie. Ale rozumiem. Jesteś Alfą, masz potrzeby, a może gdybyśmy się bardziej starali—”
„Nie.” To słowo padło jak alfowski rozkaz, który automatycznie kazał mojemu wilkowi się podporządkować. „Nie udawaj, że chodzi o zrozumienie czy staranie się. To kwestia obowiązku, Kali. Moim obowiązkiem wobec watahy jest zapewnić dziedzica, a twoja porażka polega na tym, że go nie dałaś.”
Każde słowo wbijało się we mnie jak pazury. „Moja porażka? Kastian, potrzeba do tego dwojga—”
„Tak?” przerwał mi, przechodząc do biurka z drapieżną gracją sfrustrowanego Alfy. „Bo mój wilk doskonale reaguje na inne. Ich wilki wzywają mojego. Twój... już nie.”
Ta sugestia zawisła w powietrzu jak trucizna. Krew mi zastygła, a mój wilk zwinął się z bólu.
„Co chcesz przez to powiedzieć?”
Przez długą chwilę milczał. W końcu, nie patrząc mi w oczy, wymierzył cios, który roztrzaskał resztki mojego świata.
„Myślę o wzięciu drugiej żony.”
Te słowa odebrały mi dech. Mój wilk zawył żałośnie, słyszalny tylko dla mnie. Pokój zawirował, a ja zacisnęłam mocniej prześcieradło, by się całkiem nie rozpaść.
„Wataha potrzebuje następcy, a ja potrzebuję partnerki, której wilk rzeczywiście pragnie mojego.”
„Kastian, nie”, wyszeptałam, łzy w końcu popłynęły mi po policzkach. „Proszę, byliśmy związani. Możemy to naprawić—”
„Decyzja zapadła”, powiedział, już przeglądając papiery na biurku, jakby mnie tam wcale nie było. „Za trzy dni wyjeżdżamy na królewski bal. W stolicy poszukam drugiej partnerki.”
Siedziałam nieruchomo, skamieniała z szoku i żałoby, patrząc, jak Alfa, którego kochałam przez osiem lat, odrzuca mnie jak niechcianą członkinię watahy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kali
Trzy dni wydawały się trzema latami. Siedziałam w swoich komnatach, wpatrując się w elegancką suknię, którą mama wybrała na królewski bal. Głęboki, niebieski jedwab sprawiał, że moje bursztynowe oczy wydawały się jaśniejsze, ale czułam się, jakbym szykowała się na własny pogrzeb.
Moja pokojówka, Elena, pracowała cicho za mną, wplatając perły w moje ciemnobrązowe włosy. Mama przyjechała tego ranka i natychmiast przejęła kontrolę nad wszystkim. Lady Catherine Silverwood poruszała się po moich komnatach z wprawną efektywnością, wydając polecenia służbie i badając każdy szczegół mojego wyglądu ostrym wzrokiem.
"Usiądź prościej, Kali" – rozkazała, poprawiając dekolt mojej sukni, by lepiej wyeksponować rodzinne diamenty Silverwoodów. – "Dziś wieczorem reprezentujesz cały nasz ród."
Spojrzałam na siebie w lustrze. Kobieta, która patrzyła z powrotem, miała tę samą twarz w kształcie serca i pełne usta, które Kastian kiedyś uwielbiał całować. Moja blada skóra wydawała się jeszcze bielsza niż zwykle, a pod oczami – w tym samym złotym kolorze, co oczy mojej wilczycy – pojawiły się ciemne cienie.
"Elena, zostaw nas" – powiedziała nagle mama. – "Muszę porozmawiać z córką na osobności."
Kiedy zostałyśmy same, od razu wyczułam zmianę w jej nastroju. W jej zapachu mieszało się rozczarowanie z ledwo powstrzymywanym szałem.
"Mamo" – zaczęłam, ledwo słyszalnym głosem – "muszę ci coś powiedzieć."
Wciąż poprawiała moją biżuterię, ale zobaczyłam, jak zesztywniała. "Ach tak? I co to takiego?"
Wzięłam drżący oddech. "Kastian planuje wziąć drugą partnerkę."
Te słowa zawisły w powietrzu niczym wyrok śmierci. Ręce mamy zastygły na diamentowym naszyjniku, a jej odbicie w lustrze pokazało szok, który szybko przerodził się w coś znacznie gorszego. Ujrzałam błysk złotych oczu, gdy wilczyca na moment się ujawniła.
"Co właśnie powiedziałaś?" – zapytała, jej głos był niebezpiecznie cichy.
"Powiedział mi trzy noce temu" – wyszeptałam. – "Mówi, że wataha potrzebuje dziedzica, a ja... ja nie mogę mu go dać."
Mama odwróciła się do mnie gwałtownie, jej elegancka poza pękła jak cienki lód. "Osiem lat" – syknęła, ruszając w moją stronę jak drapieżnik. – "Osiem lat czekałam, aż zrobisz jedno, najważniejsze – dasz temu Alfie dziedzica."
"Mamo, próbowałam wszystkiego—"
"Naprawdę?" – przerwała mi ostrym tonem. – "Bo wydaje mi się, że nie zrobiłaś nic poza przynoszeniem tej rodzinie wstydu swoją spektakularną porażką jako partnerka."
Jej słowa bolały, ale starałam się bronić. "Nie chciałam, żeby to małżeństwo się nie udało. Odwiedziłam każdego uzdrowiciela, próbowałam każdego zioła—"
"Osiem lat wymyślania wymówek przed innymi szlachetnymi rodzinami" – ciągnęła, jej głos stawał się coraz głośniejszy z każdym słowem. – "Osiem lat znoszenia ich litościwych spojrzeń i szeptanych uwag o mojej bezpłodnej córce. Masz pojęcie, jak to jest dla mnie?"
"Ja też cierpiałam" – powiedziałam rozpaczliwie. – "Pragnęłam dziecka bardziej niż czegokolwiek—"
"Chcesz mówić o cierpieniu?" – zaśmiała się mama. – "Spróbuj patrzeć, jak twoja córka niszczy wszystko, co zbudowali twoi przodkowie, swoją słabością i bezpłodnością."
Podeszła do okna, patrząc na tereny Watahy Półksiężyca, gdzie przez osiem lat byłam Luną. "Twoja babcia urodziła siedmioro dzieci. Twoja prababka – dziewięcioro. Każda kobieta Silverwood przez pięć pokoleń wypełniła swój obowiązek, a ty..." Odwróciła się do mnie, a jej oczy błysnęły gniewem. – "Ty nawet jednego nie potrafisz."
Łzy napłynęły mi do oczu, ale zmusiłam się, by nie płakać. "Może to nie tylko moja wina. Może Kastian—"
"Nie waż się go obwiniać" – przerwała mi. – "Ten mężczyzna to Alfa w pełni sił. Jeśli nie może cię zapłodnić, to dlatego, że to z tobą jest coś nie tak."
Te słowa były jak pazury rozszarpujące mi serce. To była moja matka, osoba, która miała mnie kochać bezwarunkowo, a rozrywała mnie na strzępy.
"Czego ode mnie oczekujesz?" – wyszeptałam.
Mama podeszła do mnie, chwytając mnie za ramiona z siłą, która mogła zostawić siniaki. "Pójdziesz na ten bal z uniesioną głową, będziesz się uśmiechać i udawać, że wszystko jest idealnie. Nie przyniesiesz tej rodzinie więcej wstydu, robiąc sceny albo okazując jakąkolwiek słabość. Rozumiesz mnie?"
Pokiwałam głową, ale ona nie skończyła.
"Słuchaj mnie bardzo uważnie, Kali. Każdy godny Alfa i każda szlachetna rodzina w królestwie będzie dziś wieczorem patrzeć. Jeśli wyjdzie na jaw, jakie są plany Kastiana, jeśli ktokolwiek podejrzewa, że masz zostać odrzucona, zrujnuje to nie tylko ciebie, ale nas wszystkich."
Jej uścisk się wzmocnił. "Sojusze twojego ojca, perspektywy matrymonialne twojego brata, cała przyszłość naszej rodziny – wszystko zależy od tego, czy będziesz się zachowywać jak Luna, którą powinnaś być."
"Rozumiem" – zdołałam powiedzieć.
"Mam nadzieję." Puściła mnie i cofnęła się. "Bo już za dużo poświęciliśmy dla twojej porażki. Twój ojciec oddał Kastianowi ziemie będące w naszej rodzinie od pokoleń. Zapłaciliśmy posag, za który można by kupić mniejszą watahę. I po co? Żebyś przez osiem lat udowadniała, że nie jesteś godna nazwiska Silverwood?"
Każde słowo było kolejną raną dla mojego już i tak złamanego serca. Czułam się coraz mniejsza, jakbym całkowicie znikała.
"Zrobię, co zechcesz" – powiedziałam otępiała.
"Będziesz się uśmiechać na tym balu" – odparła, wygładzając spódnicę. – "Będziesz idealną Luną i będziesz się modlić do Bogini Księżyca, żeby w jakiś sposób udało się uratować ten koszmar, zanim zniszczy nas wszystkich."
Kiedy ruszała w stronę drzwi, zatrzymała się i spojrzała na mnie chłodnym wzrokiem, w którym nie było ani odrobiny matczynego ciepła.
"Nie waż się postawić tej rodziny w jeszcze bardziej żenującej sytuacji, niż już to zrobiłaś, Kali. Już za dużo poświęciliśmy dla twojej porażki."
Drzwi zamknęły się za nią z ostatecznym dźwiękiem, zostawiając mnie samą z własnym odbiciem i przygniatającym ciężarem wszystkiego, co straciłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kali
Królewski pałac był ogromny. Sufity były tak wysokie, że musiałam odchylać głowę do tyłu, by je zobaczyć, pomalowane w gwiazdy i księżyce. Kryształowe żyrandole wisiały wszędzie, rzucając refleksy światła na lśniące marmurowe podłogi. Wszystko wyglądało na kosztowne i sprawiało, że nasz dom watahy wydawał się maleńki.
Czułam się nie na miejscu w swojej eleganckiej sukni i starych klejnotach mamy. Mój uśmiech był sztuczny. Sala balowa była wypełniona setkami wystrojonych wilkołaków, wszyscy tu liczyli na to, że zwróci na nich uwagę Król.
„Imponujące”, mruknął Kastian obok mnie, lecz jego uwaga już odpływała w stronę grupy potężnych Alf przy stołach z winem.
„Tak,” zgodziłam się cicho, choć ten przytłaczający przepych sprawiał, że czułam się jeszcze mniejsza niż zwykle.
W ciągu kilku minut Kastian porzucił mnie z nonszalancką obojętnością. „Interesy nigdy nie śpią”, rzucił, nie patrząc nawet na mnie, już kierując się ku tym alfim rozmowom. „Zajmij się sobą.”
Patrzyłam, jak odchodzi, zauważając, jak łatwo wpasowuje się w grupę innych mężczyzn, jak jego śmiech rozbrzmiewa szczerze i ciepło. Ten widok nie powinien już boleć po wszystkim, co się wydarzyło, a jednak bolał.
Szukając schronienia, skierowałam się w stronę spokojniejszych zakątków, gdzie grupki kobiet szeptały za wysadzanymi klejnotami wachlarzami. Gdy przechodziłam obok grupki młodych dam przy stole z przekąskami, przyciągnęły moją uwagę ściszone głosy.
„—już trzy, wszystkie martwe”, powiedział ktoś z chorobliwym zafascynowaniem.
Zwolniłam, udając, że przyglądam się misternym kwiatowym kompozycjom, nasłuchując uważnie.
„Za każdym razem ta sama tajemnicza choroba”, dodała inna. „Podobno zaczyna się powoli – osłabienie, potem wyniszczenie. Na końcu ich skóra szarzeje jak popiół.”
Serce mi zamarło. „Przepraszam,” podeszłam do grupy. „Nie mogłam się powstrzymać — mówicie o… towarzyszkach Króla Lykanów?”
Kobiety odwróciły się, a ja rozpoznałam Lady Arię z Watahy Krwawego Księżyca. Jej rude włosy lśniły w blasku świec, gdy uśmiechała się z okrutną satysfakcją.
„O tak, Luno Kali. Takie tragiczne historie. Lady Layla była w siódmym miesiącu, gdy dopadła ją choroba. A Lady Sissy przed nią — uzdrowiciele byli zupełnie bezradni.”
„Co to za choroba?” naciskałam, ignorując ich wymowne spojrzenia.
„Nikt nie wie,” dodała Serena z wyraźną rozkoszą. „Dotyka tylko kobiet noszących dziecko Króla. Wyniszczają się od środka, jakby coś pożerało ich siły życiowe.”
Zimna krew spłynęła mi po plecach. Objawy, które opisywała – osłabienie, wyniszczenie – czułam je przez ostatnie miesiące. Ciągłe zmęczenie, które zrzucałam na stres, ubrania coraz luźniejsze…
„Czy ktoś konsultował się z królewską uzdrowicielką?” zapytałam rozpaczliwie. „Podobno jest najpotężniejsza w królestwie.”
„Uzdrowicielka Morwyn próbowała wszystkiego,” wtrąciła inna kobieta. „Zioła, mikstury, nawet starożytną magię. Nic nie pomogło.”
Rozmowy toczyły się dalej, ale ledwie je słyszałam. Czy mogłam cierpieć na to samo? Czy dlatego nie mogłam zajść w ciążę — bo mój organizm już walczył z nieznaną chorobą?
Wymówiłam się i uciekłam na balkon skąpany w księżycowym świetle, rozpaczliwie łapiąc powietrze, które nie smakowało moją narastającą paniką. Marmurowa balustrada była zimna pod moimi rękawiczkami, gdy zaciskałam na niej dłonie, próbując się uspokoić.
Pełnia księżyca wisiała ciężko nad pałacowymi ogrodami, a ja wpatrywałam się w nią z gorzką ironią. „Bogini Księżyca,” wyszeptałam, „jeśli mnie słyszysz, błagam. Muszę zrozumieć, co się ze mną dzieje. Muszę znaleźć tę uzdrowicielkę.”
Odgłos kroków sprawił, że zesztywniałam, spodziewając się kolejnego dworzanina z fałszywą troską. Zamiast tego usłyszałam czyjeś ciche ruchy w cieniu za mną, ktoś również szukał samotności.
Odwróciłam się akurat, gdy postać zbliżyła się bliżej, i zderzyliśmy się w ciemności. Silne dłonie złapały mnie za ramiona, podtrzymując, zanim upadłam.
„Przepraszam,” wydyszałam, patrząc w górę, ale widząc tylko cienie w słabym blasku księżyca.
„Kastian?” szepnęłam z nadzieją. Czy mój mąż wreszcie mnie szukał?
Lecz gdy nasze skóry się dotknęły, stało się coś niezwykłego. Ogień przebiegł mi po ramionach od miejsc, gdzie trzymały mnie jego dłonie, rozprzestrzeniając się po całym ciele niczym płynny piorun. Moja wilczyca poruszyła się po raz pierwszy od miesięcy, podnosząc głowę z nagłą czujnością. To uczucie było inne niż wszystko, czego wcześniej doświadczyłam – nie łagodne ciepło, które kiedyś czułam przy Kastanie, lecz coś dzikiego i pochłaniającego, co ścisnęło mi gardło.
To nie był dotyk mojego męża. To było coś zupełnie innego.
„Nie,” odezwał się głęboki głos, szorstki od nieznanych emocji. „Nie Kastian. Współmałżonek.”
Próbowałam dostrzec jego twarz, ale miał na sobie ciemny płaszcz z naciągniętym kapturem. Widziała jedynie jego oczy – srebrne jak księżycowe światło na wodzie, patrzące z intensywnością, która przyspieszała bicie mojego serca.
„Kim—” zaczęłam, ale kroki rozległy się głośno na balkonie.
„Kali!” głos Kastiana przeciął nocne powietrze jak bicz. „Co ty, do diabła, tu robisz, kiedy ja w środku próbuję zawrzeć umowy handlowe z Królem Lykanów? Naprawdę flirtujesz z obcym, gdy od dzisiejszego wieczoru zależy przyszłość naszej watahy?”
Wpadł na balkon, twarz wykrzywiona gniewem i upokorzeniem. „Przepraszam za niestosowne zachowanie mojej żony,” zwrócił się do postaci w płaszczu. „Ewidentnie nie rozumie wagi—”
Obcy wciąż trzymał mnie za ramiona, a ten elektryzujący dotyk nadal pulsował we mnie, gdy powoli sięgnął jedną ręką i odsunął kaptur.
Księżycowe światło odsłoniło rysy, przy których oddech mi zamarł. Był najpiękniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam – wysoki i szeroki w ramionach, z ciemnymi włosami, które w blasku księżyca wydawały się niemal czarne. Twarz miał wyrzeźbioną jak posąg, ostre kości policzkowe i mocną szczękę. Skóra opalona, jakby spędzał dużo czasu na dworze, a usta pełne i idealnie wykrojone. Ale to jego oczy mnie hipnotyzowały – srebrne jak księżycowe światło na wodzie, patrzące z intensywnością, która przyspieszała bicie mojego serca. Wszystko w nim krzyczało o władzy i królewskości, od sposobu, w jaki się poruszał, po drogie ubrania pod płaszczem.
Kastian i ja jednocześnie wstrzymaliśmy oddech.
„Wasza Wysokość,” wyjąkał Kastian, rzucając się w pośpieszny ukłon, jego twarz pobladła ze strachu.
Wpatrywałam się w samego Króla Lykanów, Ziona, jego dłonie wciąż mnie podtrzymywały, a niemożliwe połączenie wciąż rozbrzmiewało między nami. W jego srebrnych oczach zobaczyłam coś, o czym niemal już zapomniałam – prawdziwe pragnienie, ochronę i obietnicę bycia naprawdę chcianą.
„Współmałżonek,” wyszeptał, słowo ledwie słyszalne, lecz niosące ciężar samego przeznaczenia.
Przesuń w górę, aby kontynuować