passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Carrying the Lycan Cursed child - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

Carrying the Lycan Cursed child

/

Rozdział 7

rozdział 6

POV Kali

Spacerując obok Ziona przez pałacowe korytarze, czułam się jakbym jednocześnie szła przez sen i koszmar. Korytarze zdawały się nie mieć końca, a ja boleśnie odczuwałam każdy szept, który podążał za nami niczym cień. Każdy służący, strażnik i szlachcic, którego mijaliśmy, zatrzymywał się, by spojrzeć na ten niemożliwy widok – Król Lykanów osobiście eskortujący zamężną Lunę do swoich prywatnych komnat.

Więź partnerów pulsowała między nami z każdym krokiem, ten odurzający zapach sosny i zimowych burz otaczał mnie jak ochronna bańka. Ale mój logiczny umysł nie przestawał krzyczeć o tym, co właśnie zrobiłam, co właśnie poświęciłam.

"Wasza Wysokość." Obok nas pojawił się wysoki, ciemnowłosy mężczyzna z wojskową precyzją. Z jego postawy poznałam, że został wezwany przez więź mentalną.

"James," przyznał Zion, nie zwalniając kroku.

"Sytuacja w sali balowej jest... napięta," powiedział cicho jego Beta. "Kilku Alfa domaga się natychmiastowych posiedzeń rady, a krążą plotki o możliwych zakłóceniach sojuszy."

"Niech się domagają," odpowiedział chłodno Zion. "Moje priorytety diametralnie się dziś zmieniły."

Za nami słyszałam coraz bardziej rozpaczliwy głos Kastiana z każdym krokiem. "To szaleństwo! Osiem lat małżeństwa nie może być po prostu rozwiązane z powodu jakiejś rzekomej więzi partnerów!"

Ale dotarliśmy już do masywnych, podwójnych drzwi, strzeżonych przez dwóch wilków wyglądających, jakby mogli rozerwać całe armie. Odsunęli się, by przepuścić swojego króla, jednocześnie skutecznie blokując Kastianowi i mojemu ojcu możliwość podążania za nami.

"Czekajcie tutaj," rozkazał Zion z absolutnym autorytetem. "Zostaniecie wezwani, gdy będę gotów omawiać warunki."

"Nie możesz po prostu ukraść mojej żony!" krzyknął Kastian, całkowicie tracąc panowanie nad sobą.

"Nikogo nie kradnę," powiedział spokojnie Zion. "Oferuję schronienie mojej przeznaczonej partnerce."

Ciężkie drzwi zamknęły się z ostatecznością, odcinając protesty Kastiana. Nagle zostałam sama z najpotężniejszym wilkołakiem w królestwie.

Cisza po całym tym chaosie była przytłaczająca. Jego komnaty były piękne, a zarazem przytulne – głębokoczerwone zasłony, ciepły kominek i ściany zastawione większą ilością książek, niż kiedykolwiek widziałam w jednym miejscu. Było to osobiste, jakby wejść do czyjegoś prywatnego świata, a nie królewskiej wystawy.

Zion podszedł, by nalać wina z kryształowej butelki przy kominku, ale widziałam napięcie w jego ramionach, tę starannie kontrolowaną powściągliwość. Kiedy odwrócił się do mnie, jego srebrne oczy płonęły intensywnością, która odebrała mi oddech.

"Musisz wiedzieć," powiedział, jego głos był bardziej szorstki niż wcześniej, "że wszystko we mnie krzyczy, by cię właśnie teraz sobie przywłaszczyć. Więź partnerów... nie jest łagodna. Jest wymagająca, przytłaczająca. Ledwo mogę myśleć przy tobie tak blisko."

Odłożył wino i zbliżył się, jego zapach owinął mnie jak jedwab. "Czekałem całe życie, by cię znaleźć, nawet nie wiedząc, że istniejesz. A teraz, gdy jesteś tutaj..." Jego dłonie zacisnęły się w pięści przy bokach. "Każdy mój instynkt chce uczynić cię całkowicie moją, nigdy cię nie wypuścić."

Serce waliło mi jak oszalałe, gdy podszedł jeszcze bliżej, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała.

"Ale nie zrobię tego," kontynuował, a jego głos złagodniał. "Nie, dopóki sama tego nie zechcesz. Nie, dopóki nie wybierzesz mnie dobrowolnie, bez strachu czy presji. Choć to mnie zabija, by się powstrzymać."

Surowa szczerość w jego głosie, sposób, w jaki walczył z własnymi pragnieniami, by dać mi przestrzeń, sprawił, że coś ciepłego zakwitło w mojej piersi.

"Bojesz się mnie?" zapytał cicho.

To pytanie mnie zaskoczyło. Był wystarczająco potężny, by wziąć, co tylko zechciał, a jednak pytał. Czekał.

"Nie," powiedziałam i nagle uświadomiłam sobie, że to prawda. "Przeraża mnie wszystko inne – to, co zrobiłam, co to oznacza – ale nie ty."

Ulga przemknęła przez jego rysy. "Dobrze. Bo nigdy bym cię nie skrzywdził, Kali. To, co do ciebie czuję... to nie tylko pożądanie, choć Bogini Księżyca wie, że pragnę cię bardziej, niż czegokolwiek w życiu. To głębsze."

Wyciągnął rękę powoli, dając mi czas, bym się odsunęła, i odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy. Ten prosty dotyk wywołał ciarki na całym moim ciele.

"Jesteś moją drugą połową," wyszeptał. "Brakującym elementem. I czuję, jak bardzo zostałaś skrzywdzona. Chciałbym zniszczyć każdego, kto sprawił, że tak się poczułaś."

Jego oczy na moment zabłysły złotem, wilk na chwilę się pojawił. "Ale jeszcze bardziej chcę spędzić resztę życia, pokazując ci, jak bardzo się mylili."

Wpatrywałam się w niego, przytłoczona pasją w jego głosie, sposobem, w jaki patrzył na mnie jak na cud.

"Widziałem twoje wspomnienia," ciągnął, kciukiem gładząc mój policzek. "Czułem twój ból, twoją samotność. Wiem, przez co przeszłaś. I mówię ci teraz – nie jesteś niepłodna. Twoje ciało cię chroniło, czekało na właściwego partnera."

"Skąd możesz być tego taki pewien?" wyszeptałam.

"Bo czuję, jak twoja wilczyca odpowiada na moją. Była uśpiona, stłamszona latami życia z niewłaściwym mężczyzną. Ale teraz się budzi." Jego głos przeszedł w pomruk. "Czuję to w twoim zapachu – on się zmienia, staje się bogatszy. Twoje ciało wie to, co wie moje."

Zanim zdążyłam w pełni przetworzyć jego słowa, przez komnatę poniosło się naglące pukanie. Głos Jamesa zabrzmiał wyraźnie, napięty troską.

"Wasza Wysokość, mamy sytuację. Alfa Kastian grozi oficjalnym wyzwaniem, a kilka sprzymierzonych stad domaga się natychmiastowej interwencji. Cała struktura polityczna pogrążyła się w chaosie."

Ciężar tego, co zrobiłam, runął na mnie. Wybierając więź partnerów, wybierając siebie, mogłam właśnie rozpocząć wojnę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

POV Kali

Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam twarz Kastiana w chwili, gdy Zion mnie sobie rościł, słyszałam przestrogi matki o honorze rodziny, czułam tę przytłaczającą więź, która zmieniła wszystko. Zion został wezwany na pilne nocne obrady rady i zostawił mnie samą z pędzącymi myślami oraz szeptami służby na korytarzach.

Delikatne pukanie przerwało moje zmartwienia. „Proszę wejść” – zawołałam, spodziewając się pokojówki z śniadaniem.

Zamiast niej weszła starsza kobieta o łagodnych oczach i srebrnych włosach, niosąc tacę. „Luno Kali” – powiedziała z szacunkiem, kłaniając się – „nazywam się Uzdrowicielka Morwyn. Jego Wysokość poprosił, bym się tobą zajęła i wyjaśniła twoją sytuację.”

Serce mi zadrżało. To była uzdrowicielka, której tak bardzo szukałam. „To pani jest tą królewską uzdrowicielką, o której wszyscy mówią?”

„Tak” – uśmiechnęła się ciepło, stawiając tacę. – „Ale najpierw ubierzmy cię odpowiednio. Te ubrania powinny lepiej na ciebie pasować.”

Pomagając mi włożyć prostą, ale elegancką suknię, która naprawdę podkreślała moje kształty, zebrałam się na odwagę, by zadać pytanie, które mnie dręczyło.

„Choroba, która zabijała królewskie... towarzyszki. Kobiety, które umierały, nosząc jego dzieci. Czy wie pani, co ją powoduje?”

Dłonie Morwyn zastygły na zapięciach sukni. „Dlaczego pytasz, dziecko?”

„Ostatnio czuję się słaba. Zawsze zmęczona. Pomyślałam, że może...” – urwałam, zawstydzona.

Obróciła mnie do siebie, badając moją twarz profesjonalnym wzrokiem. „Objawy, które opisujesz, mogą mieć wiele przyczyn. Ale w twoim przypadku podejrzewam, że po prostu byłaś z niewłaściwym partnerem. Twoja wilczyca wiedziała, że Kastian nie jest twoim przeznaczonym, i chorowała, próbując wymusić więź, która nigdy nie miała istnieć.”

„Ale czy to może być to samo, co je zabiło?”

„Nie wiem” – odpowiedziała szczerze. – „Ta choroba pojawiała się tylko u kobiet noszących królewskie dziecko. Jakby coś wysysało z nich życie od środka. Ale ty nie jesteś w ciąży, więc...”

Zawahała się, po czym mówiła dalej ostrożniej: „Likański Król utrzymuje to, co dyplomatycznie nazywamy 'towarzyszkami dworu'. Dwanaście najpiękniejszych, najbardziej utalentowanych wilczyc z całego kontynentu, wszystkie mające nadzieję urodzić królewskiego następcę.”

Te słowa przeszyły mnie lodowatym strachem. „Harem.”

„Tak. Są tu od lat, rywalizując o jego uwagę i szansę zostania królową.”

„A gdzie ja się w tym wszystkim mieszczę?” – zapytałam, choć nie byłam pewna, czy chcę znać odpowiedź.

Twarz Morwyn spochmurniała. „Jesteś jego przeznaczoną, co zmienia wszystko. Ale te kobiety mają swoje oczekiwania i nie poddadzą się łatwo.”

Jakby ich przywołała, drzwi komnaty otwarły się z hukiem. Weszły trzy najpiękniejsze kobiety, jakie kiedykolwiek widziałam, pewne siebie jakby były u siebie.

„Zostaw nas” – przywódczyni rozkazała Morwyn lodowatym tonem.

Była wysoka, z ciemnymi włosami, szmaragdowymi oczami i idealnymi rysami godnymi portretów. Morwyn rzuciła mi przepraszające spojrzenie i pospiesznie wyszła.

„Więc to ty jesteś tą zamężną porażką, która wywołała cały ten chaos” – powiedziała brunetka, mierząc mnie wzrokiem, jakbym była czymś nieprzyjemnym na jej bucie. – „Jestem Lady Vivienne, starsza towarzyszka króla.”

Obok niej stała szczupła blondynka o ostrych rysach i zimnych niebieskich oczach, które mogłyby ciąć szkło. „Lady Celeste” – przedstawiła się z drapieżnym uśmiechem.

Rudowłosa dopełniła ich formację, jej uśmiech był słodki, lecz wyrachowany. „Lady Serena. Jakże interesująco wreszcie cię poznać.”

Każda z nich była tym, czym ja nie byłam – pewna siebie, olśniewająca i przyzwyczajona do bycia w centrum uwagi. Krążyły wokół mnie jak myśliwe wokół ofiary.

„Król może myśli, że odnalazł swoją przeznaczoną” – kontynuowała Vivienne – „ale takie więzi są rzadkie. Często to pomyłka. I z pewnością nie warte zniszczenia lat starannego planowania.”

Stanęła tuż przede mną, tak blisko, że musiałam zadrzeć głowę, by spojrzeć jej w oczy. „Już udowodniłaś, że jesteś niepłodna, i, szczerze, zwyczajna według dworskich standardów. Czym dokładnie możesz się pochwalić, czego my już nie dałyśmy?”

„Ja... więź partnerów—” zaczęłam słabo.

Celeste zaśmiała się, dźwięk był jak tłuczone szkło. „Osiem lat małżeństwa i żadnych dzieci? Proszę cię. Nawet jeśli ta więź jest prawdziwa, na co komu partnerka, która nie umie dać potomstwa?”

„Jesteśmy ulubienicami króla od lat” – dodała Serena, słodko, ale fałszywie. – „Znamy jego ciało, upodobania, potrzeby. Dałyśmy mu wszystko, czego najwyraźniej nie mogłaś dać własnemu mężowi.”

Ich słowa trafiały w każdą niepewność, którą nosiłam od lat. „Ale żadna z was też nie zaszła w ciążę” – zauważyłam cicho.

Perfekcyjna maska Vivienne lekko się zachwiała. „To tymczasowe. Król jest wybredny, czeka na odpowiedni moment. Ale wciąż tu jesteśmy, wciąż próbujemy, wciąż rywalizujemy o ten zaszczyt.”

„Między nami dziewczynami” – Serena pochyliła się, jakby zdradzała sekret – „Król rozpaczliwie pragnie następcy. Może teraz myśli, że cię chce, ale gdy przyjdzie rzeczywistość – gdy zrozumie, że tu jesteś równie niepłodna jak przy mężu – przypomni sobie, dlaczego nas potrzebuje.”

„Nie należysz tu” – powiedziała Vivienne stanowczo. – „To jest nasz świat, nasza rywalizacja, nasz król. Jesteś tylko chwilowym rozproszeniem.”

Zanim zdołałam znaleźć głos, by odpowiedzieć, drzwi znów otwarły się z hukiem, aż ściany zadrżały. Zion stanął w progu, srebrne oczy płonęły, a całe ciało emanowało furią. Nawet z daleka czułam jego złość przez naszą więź partnerów.

„Wy czułam twój niepokój” – powiedział przez więź myśli, wchodząc do pokoju.

Temperatura jakby spadła, gdy jego wzrok omiatał trzy kobiety, analizując ich ustawienie wokół mnie jak drapieżniki otaczające ofiarę.

„Panie” – zaczął, jego głos niósł śmiertelną obietnicę – „nie przypominam sobie, żebym pozwolił wam wchodzić do komnat mojego gościa.”

Trzy kobiety natychmiast się zmieniły, ich agresywne postawy zastąpiły uwodzicielskie pozy, jakby były aktorkami zmieniającymi rolę.

„Wasza Wysokość” – zamruczała Vivienne – „przywitałyśmy tylko pańskiego gościa—”

Ale cała uwaga Ziona skupiona była na mnie. Jego srebrne oczy wychwyciły wszystko – moją spiętą postawę, to, że nie umiałam spojrzeć mu w oczy, pewnie też wyczuwał zapach mojego niepokoju przez więź.

„Nic ci nie jest?” – zapytał łagodnie, zupełnie ignorując trzy kobiety.

Kiwnęłam głową, lecz nie potrafiłam na niego spojrzeć. Wszystko, co powiedziały, odbijało się w mojej głowie, potwierdzając moje najgorsze lęki o sobie.

Jego furia stała się niemal namacalna, wypełniając pokój. Gdy odwrócił się do Vivienne i jej towarzyszek, one rzeczywiście cofnęły się o krok.

„Potraktujcie to jako jedyne ostrzeżenie” – powiedział cicho. – „Dotkniecie tego, co moje, jeszcze raz, a przekonacie się, jak bardzo jesteście zbędne.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 8

POV Kali

W momencie, gdy weszliśmy do prywatnych komnat Ziona, więź partnerów stała się zbyt silna, by ją ignorować. Przez cały dzień narastała, ale teraz, sam na sam z nim, była przytłaczająca. Każdy mój oddech był przepełniony jego zapachem — burzami i czystą męską siłą, która sprawiała, że moja wilczyca pragnęła go desperacko.

„Kali”, powiedział cicho, zamykając za nami drzwi. Jego głos brzmiał inaczej, szorstko.

Odwróciłam się do niego i zobaczyłam w jego srebrnych oczach to samo rozpaczliwe pragnienie, które czułam w sobie. Kontrola, którą trzymał cały dzień, rozpadała się, a ja wyczuwałam, jak bardzo mnie pragnie przez naszą więź.

„Nie mogę myśleć, gdy jesteś tak blisko”, powiedział, zaciskając dłonie w pięści po bokach. „Każda część mnie chce—”

„To nie myśl”, wyszeptałam, robiąc ku niemu krok.

Powietrze między nami było napięte. Moja wilczyca była teraz w pełni przebudzona, bardziej żywa niż przez lata, wołając do swojego partnera. Czy kiedykolwiek wcześniej aż tak kogoś pragnęłam? Czy moje ciało kiedykolwiek czuło się tak gotowe?

Oczy Ziona zalśniły złotem, gdy do głosu doszedł jego wilk. „Kali, jeśli to zaczniemy, nie będę umiał się zatrzymać. Ta więź, ona—”

„Nie chcę, żebyś się zatrzymywał”, powiedziałam, wyciągając do niego rękę.

W momencie, gdy moje palce dotknęły jego klatki piersiowej, wydał z siebie głęboki dźwięk. Jego dłonie uniosły się, by objąć moją twarz, a kciuki głaskały moje policzki delikatnie, zupełnie niepasująco do szaleńczego głodu w jego oczach.

„Jesteś taka piękna”, powiedział, pochylając się bliżej, aż jego czoło dotknęło mojego. „Taka doskonała, nawet o tym nie wiesz.”

Jego zapach otaczał mnie teraz z każdej strony, a ja czułam się nim przytłoczona, oszołomiona pragnieniem. To było zupełnie inne niż to, co czułam z Kastianem. To było przytłaczające i jednocześnie dokładnie takie, jak powinno być.

„Zion”, wyszeptałam, a wypowiedzenie jego imienia złamało ostatni skrawek jego kontroli.

Jego usta chwyciły moje z desperackim głodem i wszystko się zmieniło. Jego dłonie wplątały się w moje włosy, przyciągając mnie bliżej, jakby chciał, byśmy stali się jednością.

Przycisnęłam się do niego, a moje ciało odpowiadało w sposób, którego wcześniej nie znałam. Każdy dotyk wywoływał we mnie dreszcze, każdy oddech wypełniał mnie jeszcze bardziej jego obecnością. Moja wilczyca była szczęśliwa i podekscytowana, wreszcie z prawdziwym partnerem.

Ale gdy tylko jego dłonie zaczęły wędrować niżej, kiedy już czułam, jak się zatracam w niesamowitym uczuciu naszej więzi, Zion nagle odsunął się gwałtownie, łapiąc oddech.

„Nie”, powiedział szorstko, ciężko oddychając, gdy się ode mnie cofnął. „Nie tak. Jeszcze nie.”

Patrzyłam na niego, zdezorientowana i rozpalona utratą jego dotyku. „Co się stało?”

Przeciągnął dłonią po ciemnych włosach, wyglądając na udręczonego. „Jest coś, co musisz najpierw wiedzieć. Coś, co wszystko zmienia.”

Jego poważny głos przebił się przez mgłę pożądania. Patrzyłam, jak nalewa sobie whiskey drżącymi dłońmi.

„Musimy porozmawiać”, powiedział, podając mi wino. „O tym, dlaczego ta sytuacja jest bardziej skomplikowana, niż myślisz.”

Usiadłam w fotelu przy kominku, próbując zignorować, że moje ciało wciąż drży z niezaspokojonego pragnienia. Nawet z drugiego końca pokoju czułam, jak więź partnerów ciągnie mnie do niego, sprawiając, że byłam świadoma każdego jego ruchu, każdej emocji.

„Byłem szczery odnośnie problemów politycznych”, powiedział Zion, a jego srebrne oczy były pełne niepokoju. „Ale jest coś jeszcze. Coś, co sprawia, że odnalezienie cię jest zarówno cudem, jak i tragedią.”

Podszedł do biurka i wziął stary, postrzępiony zwój. Gdy wrócił, jego twarz była poważna.

„Moja rodzina jest przeklęta od pokoleń”, powiedział cicho. „Każdy Król Lykanów musi odnaleźć swoją przeznaczoną partnerkę i mieć dziecko przed trzydziestymi urodzinami, inaczej umiera. Nie udaje, że umiera — naprawdę umiera. Ciemna magia nas zabija.”

Te słowa całkowicie mnie zaskoczyły, rozwiewając resztki zamglonych myśli. Wpatrywałam się w jego twarz, nagle dostrzegając linie stresu i ból, którego wcześniej nie zauważałam.

„Ile ci zostało?” wyszeptałam.

„Mniej niż rok”, powiedział, podwijając rękawy, pokazując coś, czego wcześniej nie dostrzegłam — ciemne żyły przesuwające się po jego ramionach, pulsujące z każdym uderzeniem serca. „Jest coraz gorzej. Czuję, jak z każdym dniem tracę siły.”

Serce ścisnęło mi się z bólu, gdy zrozumiałam, w jak okropnej jest sytuacji. „Kobiety w twoim... haremie... nie były tylko dla przyjemności.”

„Były moją desperacką próbą przeżycia”, powiedział gorzko. „Lata z pięknymi kobietami, które mogłyby urodzić dziecko. Niektóre zachodziły w ciążę, ale potem...” Jego głos się załamał. „Klątwa je zabijała. Każda kobieta, która nosiła moje dziecko, umierała przed porodem. Choroba po prostu zjadała je od środka.” Zaśmiał się bez cienia wesołości. „Ale klątwa jest precyzyjna. Tylko moja prawdziwa partnerka może przeżyć ciążę z moim następcą.”

Poczułam łzy, gdy zrozumiałam, o co naprawdę mnie prosi. „Więc gdy mnie znalazłeś—”

„Znalazłem swoją jedyną szansę na życie”, powiedział po prostu, klękając przy moim fotelu. „Albo może swój koniec. Już nie wiem.”

Gdy ujął moje dłonie, znowu poczułam między nami to elektryzujące napięcie. „Jesteś tu teraz, jesteś moja, ale jesteś też żoną kogoś innego. I nawet jeśli poradzilibyśmy sobie z polityką...” Jego srebrne oczy gorączkowo szukały mojej twarzy. „Prosiłbym cię o wszystko — twoje ciało, serce, przyszłość — wiedząc, że i tak mogę umrzeć, jeśli nie uda nam się mieć dziecka na czas.”

Szczerość jego wyznania przytłoczyła mnie. Ten potężny, piękny mężczyzna pokazywał mi swoje najgłębsze lęki i potrzeby.

„O co mnie prosisz?” wyszeptałam.

Jego kciuk przesunął się po moim policzku, ocierając łzy, których nawet nie zauważyłam. „Proszę cię, byś uratowała mi życie. Zostań moją kobietą, urodź mi dziecko, a dam ci wszystko — koronę, królestwo, miłość, która nigdy nie pozwoli ci zwątpić w siebie.”

Przyciągnął mnie bliżej, a jego głos stał się jeszcze bardziej szorstki i szczery. „Ale proszę cię też, byś zaryzykowała wszystko. Jeśli to się nie uda, umrę i zostawię cię samą na wrogim dworze. Jeśli się uda...” Jego oczy pociemniały od pragnienia i desperacji. „Jeśli się uda, będziesz najpotężniejszą wilczycą na kontynencie. Moją królową, moją równą, moim wszystkim.”

Gdy pochylił się bliżej, jego zapach znów mnie otoczył — czysta, męska siła. Moja wilczyca natychmiast odpowiedziała, potrzeba, którą na chwilę zapomniałam, powróciła ze zdwojoną siłą.

„Tak”, wyszeptałam przy jego ustach, a w chwili, gdy słowo opuściło moje wargi, moje ciało odpowiedziało na naszą więź w najbardziej pierwotny sposób.

Gorąco przeszło przeze mnie błyskawicznie, wypływając z głębi i sprawiając, że każda nerw była nadwrażliwa. Wchodziłam w ruję — moja wilczyca wreszcie rozpoznała swego przeznaczonego partnera i mój wybór stał się ostateczny, nieodwracalny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Carrying the Lycan Cursed child

Carrying the Lycan Cursed child

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa