POV Kali
Powietrze na balkonie było gęste i niebezpieczne. Stałam nieruchomo między dwoma potężnymi Alfami – panika i wściekłość mojego męża walczyły z opanowanym autorytetem Króla Lykanów. Zion właśnie ogłosił, że jestem jego przeznaczoną partnerką, i od tej chwili wszystko się zmieniło.
Twarz Kastiana nieustannie się zmieniała – najpierw zamieszanie, potem gniew, a w końcu czysty strach, gdy uświadomił sobie, co to oznacza.
"Wasza Wysokość," wyjąkał, a jego głos drżał, "na pewno to jakieś nieporozumienie. Kali już jest ze mną związana. Jesteśmy razem od ośmiu lat. Ona nie może po prostu—"
Zion przerwał mu niskim warknięciem, od którego każdy wilczy instynkt we mnie chciał się podporządkować. Ten dźwięk przeszył mnie dreszczem.
"To nie pomyłka," powiedział, a jego głos niósł w sobie wieki królewskiej potęgi. "Ona jest moją przeznaczoną partnerką."
Te słowa zaszokowały rosnący tłum szlachty. Słyszałam westchnienia i szepty rozchodzące się od szklanych drzwi, przy których zgromadzili się ludzie, by obserwować. Król Lykanów odnalazł swoją wybrankę, lecz była ona żoną innego Alfy.
Stałam pomiędzy nimi, cały mój świat rozpadał się i jednocześnie budował na nowo. To było niemożliwe. Kastian i ja byliśmy dobrani – nasze rodziny zaaranżowały nasze małżeństwo i nauczyliśmy się siebie kochać. Tak to wyglądało u większości wilkołaków.
Ale to było coś innego. To o tym mówiły opowieści – prawdziwi partnerzy, przeznaczeni przez samą Boginię Księżyca.
Więź z Zionem pulsowała w mojej krwi, sprawiając, że byłam świadoma każdego jego oddechu, każdego uderzenia serca. To nie było nic podobnego do tego, co dzieliłam z Kastianem. Z moim mężem nasze połączenie było ciepłe i wygodne, delikatne. Kiedyś... To było potężne i przytłaczające, domagające się całkowitej uwagi.
O bogini, co ja czułam? Nigdy nie było tak z Kastianem, nawet w naszych najlepszych dniach. Moja skóra żyła tam, gdzie dotknął mnie Zion. Moja wilczyca niemal mruczała, bardziej czujna niż przez ostatnie miesiące.
"Nosi mój znak!" Kastian powiedział rozpaczliwie, wskazując na ledwo widoczną bliznę na mojej szyi, gdzie ugryzł mnie osiem lat temu. "Jest Luną Sfornego Księżyca. Nie możesz po prostu ukraść partnerki innego Alfy!"
Srebrne oczy Ziona błysnęły niebezpiecznie. "Spróbuj mnie powstrzymać," powiedział, zbliżając się do mnie.
Kiedy ponownie chwycił mnie za ramię, więź partnerów eksplodowała we mnie z ogromną siłą. Wydałam głośny okrzyk, kolana niemal się pode mną ugięły. O bogini, czemu tak bardzo go pragnę? Co się ze mną dzieje?
Zaczęłam dostrzegać wszystko, co działo się wokół nas. Tłum stawał się coraz większy, kolejni szlachcice napierali, by zobaczyć, co się dzieje. Ich szepty stawały się głośniejsze, coraz bardziej podekscytowane. Niektórzy wyglądali na zszokowanych, inni byli wręcz zachwyceni dramatem. Kilku starszych Alf wyglądało na rozgniewanych, pewnie myśląc o własnych politycznych sojuszach.
Ale to wszystko już nie wydawało się realne. Polityka, traktaty, ustalenia poczynione przez mojego ojca – wszystko to stało się odległe i nieważne przy tym przytłaczającym przyciąganiu, jakie czułam do Ziona.
"Nie!" Kastian krzyknął, zupełnie tracąc panowanie nad sobą. "To niemożliwe! Jesteśmy małżeństwem! Mamy traktaty, sojusze – nie możesz po prostu odebrać mi żony przez jakieś domniemane przeznaczenie!"
Na balkon wbiegło więcej Alfów, w tym mój ojciec. Alfa Edmund Silverwood natychmiast padł na kolano, po czym gorączkowo próbował naprawić tę katastrofę.
"Wasza Wysokość," powiedział mój ojciec rozpaczliwie, "na pewno możemy omówić to w cywilizowany sposób. Może odszkodowanie, inne rozwiązanie, które zadowoli wszystkich—"
Ale Zion nie słuchał polityki. Jego srebrne oczy były skupione wyłącznie na mnie i czułam, że tonę w ich głębi. Coś w jego spojrzeniu uspokoiło chaos w mojej głowie, sprawiło, że wszystko stało się właściwe.
"Chodź ze mną," powiedział cicho, tak że tylko ja mogłam to usłyszeć. Jego głos był teraz łagodny, zupełnie inny niż rozkazujący ton, którego używał wobec innych. "Czuję twój smutek."
Te słowa złamały coś we mnie, co było skrupulatnie budowane przez lata rozczarowań. Kiedy ostatni raz komuś zależało na moim smutku?
Za nami kłótnie stawały się coraz głośniejsze. Kastian żądał swoich praw jako mój mąż, inni szlachcice debatowali nad prawnymi konsekwencjami tej sytuacji. Ale ledwo ich słyszałam. Całą moją uwagę pochłaniał ten mężczyzna, który patrzył na mnie tak, jakby byłam czymś cennym, jakbym była chciana.
"To wszystko zniszczy!" Kastian wrzeszczał teraz, całkowicie zatracając się w emocjach. "Nasze stada, nasze rodziny, nasze sojusze – niszczysz osiem lat małżeństwa dla czego? Jakiejś fantazji o przeznaczeniu?"
"Proszę, Wasza Wysokość," błagał mój ojciec, "pomyśl o politycznych konsekwencjach. O honorze mojej córki, reputacji naszej rodziny—"
Ale Zion wyciągnął do mnie rękę, dłoń skierowaną do góry. Nie żądał, nie rozkazywał – oferował. Dawał mi wybór.
Patrzyłam na wyciągniętą dłoń i uświadomiłam sobie coś zdumiewającego. To był mój wybór. Nie mojego ojca, kiedy aranżował moje małżeństwo. Nie mojego męża, który wybrał sobie drugą żonę. Mój.
O bogini, co wydarzy się dalej? To uczucie, które przez mnie przepływało, było silne i przytłaczające. Ale kiedy spojrzałam w srebrne oczy Ziona, wszystko było na swoim miejscu. To właśnie tutaj powinnam być.
Cała sala balowa za nami zamilkła. Setki szlachciców obserwowały ten dramat, czekając, co zrobię.
"Kali, nie waż się!" wrzasnął Kastian, całkowicie tracąc resztki godności. "Zabrania mi tego! Jesteś moją żoną! Należysz do mnie i do mojego stada! Nie możesz tak po prostu porzucić wszystkiego, co zbudowaliśmy!"
Gdy powoli wyciągałam rękę w stronę Ziona, Kastian podjął ostatnią, desperacką próbę, by mnie powstrzymać.
"Jeśli to zrobisz," syknął, "zniszczysz obie nasze rodziny. Same polityczne reperkusje nas pogrążą!"
Odpowiedź Ziona była spokojna i ostateczna. "Jedyne, co dziś zostanie zniszczone, to twoje roszczenie do tego, co nigdy nie było naprawdę twoje."
Moje palce dotknęły jego dłoni, a świat eksplodował zmysłami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kali
Spacerując obok Ziona przez pałacowe korytarze, czułam się jakbym jednocześnie szła przez sen i koszmar. Korytarze zdawały się nie mieć końca, a ja boleśnie odczuwałam każdy szept, który podążał za nami niczym cień. Każdy służący, strażnik i szlachcic, którego mijaliśmy, zatrzymywał się, by spojrzeć na ten niemożliwy widok – Król Lykanów osobiście eskortujący zamężną Lunę do swoich prywatnych komnat.
Więź partnerów pulsowała między nami z każdym krokiem, ten odurzający zapach sosny i zimowych burz otaczał mnie jak ochronna bańka. Ale mój logiczny umysł nie przestawał krzyczeć o tym, co właśnie zrobiłam, co właśnie poświęciłam.
"Wasza Wysokość." Obok nas pojawił się wysoki, ciemnowłosy mężczyzna z wojskową precyzją. Z jego postawy poznałam, że został wezwany przez więź mentalną.
"James," przyznał Zion, nie zwalniając kroku.
"Sytuacja w sali balowej jest... napięta," powiedział cicho jego Beta. "Kilku Alfa domaga się natychmiastowych posiedzeń rady, a krążą plotki o możliwych zakłóceniach sojuszy."
"Niech się domagają," odpowiedział chłodno Zion. "Moje priorytety diametralnie się dziś zmieniły."
Za nami słyszałam coraz bardziej rozpaczliwy głos Kastiana z każdym krokiem. "To szaleństwo! Osiem lat małżeństwa nie może być po prostu rozwiązane z powodu jakiejś rzekomej więzi partnerów!"
Ale dotarliśmy już do masywnych, podwójnych drzwi, strzeżonych przez dwóch wilków wyglądających, jakby mogli rozerwać całe armie. Odsunęli się, by przepuścić swojego króla, jednocześnie skutecznie blokując Kastianowi i mojemu ojcu możliwość podążania za nami.
"Czekajcie tutaj," rozkazał Zion z absolutnym autorytetem. "Zostaniecie wezwani, gdy będę gotów omawiać warunki."
"Nie możesz po prostu ukraść mojej żony!" krzyknął Kastian, całkowicie tracąc panowanie nad sobą.
"Nikogo nie kradnę," powiedział spokojnie Zion. "Oferuję schronienie mojej przeznaczonej partnerce."
Ciężkie drzwi zamknęły się z ostatecznością, odcinając protesty Kastiana. Nagle zostałam sama z najpotężniejszym wilkołakiem w królestwie.
Cisza po całym tym chaosie była przytłaczająca. Jego komnaty były piękne, a zarazem przytulne – głębokoczerwone zasłony, ciepły kominek i ściany zastawione większą ilością książek, niż kiedykolwiek widziałam w jednym miejscu. Było to osobiste, jakby wejść do czyjegoś prywatnego świata, a nie królewskiej wystawy.
Zion podszedł, by nalać wina z kryształowej butelki przy kominku, ale widziałam napięcie w jego ramionach, tę starannie kontrolowaną powściągliwość. Kiedy odwrócił się do mnie, jego srebrne oczy płonęły intensywnością, która odebrała mi oddech.
"Musisz wiedzieć," powiedział, jego głos był bardziej szorstki niż wcześniej, "że wszystko we mnie krzyczy, by cię właśnie teraz sobie przywłaszczyć. Więź partnerów... nie jest łagodna. Jest wymagająca, przytłaczająca. Ledwo mogę myśleć przy tobie tak blisko."
Odłożył wino i zbliżył się, jego zapach owinął mnie jak jedwab. "Czekałem całe życie, by cię znaleźć, nawet nie wiedząc, że istniejesz. A teraz, gdy jesteś tutaj..." Jego dłonie zacisnęły się w pięści przy bokach. "Każdy mój instynkt chce uczynić cię całkowicie moją, nigdy cię nie wypuścić."
Serce waliło mi jak oszalałe, gdy podszedł jeszcze bliżej, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała.
"Ale nie zrobię tego," kontynuował, a jego głos złagodniał. "Nie, dopóki sama tego nie zechcesz. Nie, dopóki nie wybierzesz mnie dobrowolnie, bez strachu czy presji. Choć to mnie zabija, by się powstrzymać."
Surowa szczerość w jego głosie, sposób, w jaki walczył z własnymi pragnieniami, by dać mi przestrzeń, sprawił, że coś ciepłego zakwitło w mojej piersi.
"Bojesz się mnie?" zapytał cicho.
To pytanie mnie zaskoczyło. Był wystarczająco potężny, by wziąć, co tylko zechciał, a jednak pytał. Czekał.
"Nie," powiedziałam i nagle uświadomiłam sobie, że to prawda. "Przeraża mnie wszystko inne – to, co zrobiłam, co to oznacza – ale nie ty."
Ulga przemknęła przez jego rysy. "Dobrze. Bo nigdy bym cię nie skrzywdził, Kali. To, co do ciebie czuję... to nie tylko pożądanie, choć Bogini Księżyca wie, że pragnę cię bardziej, niż czegokolwiek w życiu. To głębsze."
Wyciągnął rękę powoli, dając mi czas, bym się odsunęła, i odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy. Ten prosty dotyk wywołał ciarki na całym moim ciele.
"Jesteś moją drugą połową," wyszeptał. "Brakującym elementem. I czuję, jak bardzo zostałaś skrzywdzona. Chciałbym zniszczyć każdego, kto sprawił, że tak się poczułaś."
Jego oczy na moment zabłysły złotem, wilk na chwilę się pojawił. "Ale jeszcze bardziej chcę spędzić resztę życia, pokazując ci, jak bardzo się mylili."
Wpatrywałam się w niego, przytłoczona pasją w jego głosie, sposobem, w jaki patrzył na mnie jak na cud.
"Widziałem twoje wspomnienia," ciągnął, kciukiem gładząc mój policzek. "Czułem twój ból, twoją samotność. Wiem, przez co przeszłaś. I mówię ci teraz – nie jesteś niepłodna. Twoje ciało cię chroniło, czekało na właściwego partnera."
"Skąd możesz być tego taki pewien?" wyszeptałam.
"Bo czuję, jak twoja wilczyca odpowiada na moją. Była uśpiona, stłamszona latami życia z niewłaściwym mężczyzną. Ale teraz się budzi." Jego głos przeszedł w pomruk. "Czuję to w twoim zapachu – on się zmienia, staje się bogatszy. Twoje ciało wie to, co wie moje."
Zanim zdążyłam w pełni przetworzyć jego słowa, przez komnatę poniosło się naglące pukanie. Głos Jamesa zabrzmiał wyraźnie, napięty troską.
"Wasza Wysokość, mamy sytuację. Alfa Kastian grozi oficjalnym wyzwaniem, a kilka sprzymierzonych stad domaga się natychmiastowej interwencji. Cała struktura polityczna pogrążyła się w chaosie."
Ciężar tego, co zrobiłam, runął na mnie. Wybierając więź partnerów, wybierając siebie, mogłam właśnie rozpocząć wojnę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kali
Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam twarz Kastiana w chwili, gdy Zion mnie sobie rościł, słyszałam przestrogi matki o honorze rodziny, czułam tę przytłaczającą więź, która zmieniła wszystko. Zion został wezwany na pilne nocne obrady rady i zostawił mnie samą z pędzącymi myślami oraz szeptami służby na korytarzach.
Delikatne pukanie przerwało moje zmartwienia. „Proszę wejść” – zawołałam, spodziewając się pokojówki z śniadaniem.
Zamiast niej weszła starsza kobieta o łagodnych oczach i srebrnych włosach, niosąc tacę. „Luno Kali” – powiedziała z szacunkiem, kłaniając się – „nazywam się Uzdrowicielka Morwyn. Jego Wysokość poprosił, bym się tobą zajęła i wyjaśniła twoją sytuację.”
Serce mi zadrżało. To była uzdrowicielka, której tak bardzo szukałam. „To pani jest tą królewską uzdrowicielką, o której wszyscy mówią?”
„Tak” – uśmiechnęła się ciepło, stawiając tacę. – „Ale najpierw ubierzmy cię odpowiednio. Te ubrania powinny lepiej na ciebie pasować.”
Pomagając mi włożyć prostą, ale elegancką suknię, która naprawdę podkreślała moje kształty, zebrałam się na odwagę, by zadać pytanie, które mnie dręczyło.
„Choroba, która zabijała królewskie... towarzyszki. Kobiety, które umierały, nosząc jego dzieci. Czy wie pani, co ją powoduje?”
Dłonie Morwyn zastygły na zapięciach sukni. „Dlaczego pytasz, dziecko?”
„Ostatnio czuję się słaba. Zawsze zmęczona. Pomyślałam, że może...” – urwałam, zawstydzona.
Obróciła mnie do siebie, badając moją twarz profesjonalnym wzrokiem. „Objawy, które opisujesz, mogą mieć wiele przyczyn. Ale w twoim przypadku podejrzewam, że po prostu byłaś z niewłaściwym partnerem. Twoja wilczyca wiedziała, że Kastian nie jest twoim przeznaczonym, i chorowała, próbując wymusić więź, która nigdy nie miała istnieć.”
„Ale czy to może być to samo, co je zabiło?”
„Nie wiem” – odpowiedziała szczerze. – „Ta choroba pojawiała się tylko u kobiet noszących królewskie dziecko. Jakby coś wysysało z nich życie od środka. Ale ty nie jesteś w ciąży, więc...”
Zawahała się, po czym mówiła dalej ostrożniej: „Likański Król utrzymuje to, co dyplomatycznie nazywamy 'towarzyszkami dworu'. Dwanaście najpiękniejszych, najbardziej utalentowanych wilczyc z całego kontynentu, wszystkie mające nadzieję urodzić królewskiego następcę.”
Te słowa przeszyły mnie lodowatym strachem. „Harem.”
„Tak. Są tu od lat, rywalizując o jego uwagę i szansę zostania królową.”
„A gdzie ja się w tym wszystkim mieszczę?” – zapytałam, choć nie byłam pewna, czy chcę znać odpowiedź.
Twarz Morwyn spochmurniała. „Jesteś jego przeznaczoną, co zmienia wszystko. Ale te kobiety mają swoje oczekiwania i nie poddadzą się łatwo.”
Jakby ich przywołała, drzwi komnaty otwarły się z hukiem. Weszły trzy najpiękniejsze kobiety, jakie kiedykolwiek widziałam, pewne siebie jakby były u siebie.
„Zostaw nas” – przywódczyni rozkazała Morwyn lodowatym tonem.
Była wysoka, z ciemnymi włosami, szmaragdowymi oczami i idealnymi rysami godnymi portretów. Morwyn rzuciła mi przepraszające spojrzenie i pospiesznie wyszła.
„Więc to ty jesteś tą zamężną porażką, która wywołała cały ten chaos” – powiedziała brunetka, mierząc mnie wzrokiem, jakbym była czymś nieprzyjemnym na jej bucie. – „Jestem Lady Vivienne, starsza towarzyszka króla.”
Obok niej stała szczupła blondynka o ostrych rysach i zimnych niebieskich oczach, które mogłyby ciąć szkło. „Lady Celeste” – przedstawiła się z drapieżnym uśmiechem.
Rudowłosa dopełniła ich formację, jej uśmiech był słodki, lecz wyrachowany. „Lady Serena. Jakże interesująco wreszcie cię poznać.”
Każda z nich była tym, czym ja nie byłam – pewna siebie, olśniewająca i przyzwyczajona do bycia w centrum uwagi. Krążyły wokół mnie jak myśliwe wokół ofiary.
„Król może myśli, że odnalazł swoją przeznaczoną” – kontynuowała Vivienne – „ale takie więzi są rzadkie. Często to pomyłka. I z pewnością nie warte zniszczenia lat starannego planowania.”
Stanęła tuż przede mną, tak blisko, że musiałam zadrzeć głowę, by spojrzeć jej w oczy. „Już udowodniłaś, że jesteś niepłodna, i, szczerze, zwyczajna według dworskich standardów. Czym dokładnie możesz się pochwalić, czego my już nie dałyśmy?”
„Ja... więź partnerów—” zaczęłam słabo.
Celeste zaśmiała się, dźwięk był jak tłuczone szkło. „Osiem lat małżeństwa i żadnych dzieci? Proszę cię. Nawet jeśli ta więź jest prawdziwa, na co komu partnerka, która nie umie dać potomstwa?”
„Jesteśmy ulubienicami króla od lat” – dodała Serena, słodko, ale fałszywie. – „Znamy jego ciało, upodobania, potrzeby. Dałyśmy mu wszystko, czego najwyraźniej nie mogłaś dać własnemu mężowi.”
Ich słowa trafiały w każdą niepewność, którą nosiłam od lat. „Ale żadna z was też nie zaszła w ciążę” – zauważyłam cicho.
Perfekcyjna maska Vivienne lekko się zachwiała. „To tymczasowe. Król jest wybredny, czeka na odpowiedni moment. Ale wciąż tu jesteśmy, wciąż próbujemy, wciąż rywalizujemy o ten zaszczyt.”
„Między nami dziewczynami” – Serena pochyliła się, jakby zdradzała sekret – „Król rozpaczliwie pragnie następcy. Może teraz myśli, że cię chce, ale gdy przyjdzie rzeczywistość – gdy zrozumie, że tu jesteś równie niepłodna jak przy mężu – przypomni sobie, dlaczego nas potrzebuje.”
„Nie należysz tu” – powiedziała Vivienne stanowczo. – „To jest nasz świat, nasza rywalizacja, nasz król. Jesteś tylko chwilowym rozproszeniem.”
Zanim zdołałam znaleźć głos, by odpowiedzieć, drzwi znów otwarły się z hukiem, aż ściany zadrżały. Zion stanął w progu, srebrne oczy płonęły, a całe ciało emanowało furią. Nawet z daleka czułam jego złość przez naszą więź partnerów.
„Wy czułam twój niepokój” – powiedział przez więź myśli, wchodząc do pokoju.
Temperatura jakby spadła, gdy jego wzrok omiatał trzy kobiety, analizując ich ustawienie wokół mnie jak drapieżniki otaczające ofiarę.
„Panie” – zaczął, jego głos niósł śmiertelną obietnicę – „nie przypominam sobie, żebym pozwolił wam wchodzić do komnat mojego gościa.”
Trzy kobiety natychmiast się zmieniły, ich agresywne postawy zastąpiły uwodzicielskie pozy, jakby były aktorkami zmieniającymi rolę.
„Wasza Wysokość” – zamruczała Vivienne – „przywitałyśmy tylko pańskiego gościa—”
Ale cała uwaga Ziona skupiona była na mnie. Jego srebrne oczy wychwyciły wszystko – moją spiętą postawę, to, że nie umiałam spojrzeć mu w oczy, pewnie też wyczuwał zapach mojego niepokoju przez więź.
„Nic ci nie jest?” – zapytał łagodnie, zupełnie ignorując trzy kobiety.
Kiwnęłam głową, lecz nie potrafiłam na niego spojrzeć. Wszystko, co powiedziały, odbijało się w mojej głowie, potwierdzając moje najgorsze lęki o sobie.
Jego furia stała się niemal namacalna, wypełniając pokój. Gdy odwrócił się do Vivienne i jej towarzyszek, one rzeczywiście cofnęły się o krok.
„Potraktujcie to jako jedyne ostrzeżenie” – powiedział cicho. – „Dotkniecie tego, co moje, jeszcze raz, a przekonacie się, jak bardzo jesteście zbędne.”
Przesuń w górę, aby kontynuować