"Pani Martin, proszę zdjąć ubranie", powiedział stary służący z zimnym wyrazem twarzy i opadającymi oczami. W jego słowach było wyczuć nutkę bezczelności.
Sara Martin ugryzła wargę dolną, "Dlaczego mam zdjąć ubranie?"
Służący uśmiechnął się z lekkim pogardą i powiedział, "Pani wydała dużą sumę pieniędzy na panią jako dobrą przysługę, nie odmówi pani tej małej inspekcji, prawda?"
Jej twarz zbledła, a potem zaczęła rumienić się na czerwono. Czuła się zakłopotana.
sed, Sara ciągnęła za róg swojej koszulki. "Ja... Ja nigdy nie miałam chłopaka wcześniej..." powiedziała.
Służąca zachowywała się, jakby nie słyszała Sarę i powiedziała z niecierpliwością: "Pospiesz się, Pani czeka na mój powrót."
Sara tak mocno wzięła wargę, że prawie ją skaleczyła.
Tylko dzień wcześniej Sara była drugą córką rodziny Martinów. Chociaż nie była faworyzowana i często była prześladowana, Sara nigdy nie doznawała takiego upokorzenia.
na wcześniej.
Zawsze wiedziała, że jej ojciec, ciotka i siostra nie lubią jej z powodu tego, że była nieślubnym dzieckiem ojca. Ale nie spodziewała się, że jej ojciec, aby zrekompensować brak funduszy dla Martin Pharma, zdecyduje się sprzedać ją jako młodą żonę innej rodzinie dla dobrej wróżby!
Przed opuszczeniem domu, jej siostra, William Martin, nawet przyszła osobiście, żeby ją ostrzec, że jej przyszły mąż jest morderczym diabłem.
Jeśli chodziło o to,
Rodzina Bishopów w mieście Jena, wszyscy wiedzieli, że są silni od wieków i dominują losy kraju A. Hank Bishop, głowa rodziny, był znany dla obcych jako "Pan Bishop". Co do tych plotek, opisywano go na różne diabelskie sposoby. Był morderczy, podstępny i bezwzględny diabeł.
Ludzie uciekaliby i ukrywaliby się na samą wzmiankę o jego imieniu, więc idea zawarcia małżeństwa była niemożliwa. Dlatego, gdy starsza pani z rodu Bishopów...
Ily szukał kandydatki na żonę dla Hanka po poważnym urazie, wybrano Sarę.
Firma Martin Pharma potrzebowała pieniędzy, a rodzina Bishopów potrzebowała młodej żony. To była dobra transakcja i przyjemny interes między dwiema stronami. Jednakże, w pierwszy dzień przyjazdu Sary do domu Bishopów, została zabrana do ciemnej komory, aby przejść przez badanie lekarskie.
Służąca zaczynała się irytować jej niechęcią. Zmarszczyła brwi i wykrzyknęła: "Pani Martin, ja nie mam"
Zachowałam twoją godność, zwracając się do ciebie "Panno". Teraz nie zachowuj się tak rozpieszczanie jak księżniczka! Wiem dokładnie, jakim jesteś człowiekiem! Nie chcę tego robić bardziej niż ty! Kto wie, jak długo jeszcze będziesz żyć? Mistrz pozbawił wielu życia, kto wie, kiedy nadejdzie twoja kolej...
"Nic więcej nie mów" - głos Sary był niski i delikatny, mówiła z lekkim południowym akcentem Jena. Jej ton był tak delikatny, że inni by się zasmucili.
czuję się oczarowany. "...Zdejmę się," powiedziała.
Służąca uniosła brwi i z pogardą przejrzała młodą dziewczynę od góry do dołu.
Trzeba przyznać, że Pani domu ma bardzo wyjątkowy gust w wyborze młodej panny.
Mała twarz Sary, o wielkości dłoni, wyglądała niewinnie słodko. Jej brwi były szczególnie piękne, jak kwiaty brzoskwini w deszczową wiosnę. Jej oczy były klarowne jak szkło, jasne i bez
as possible! She has urgent matters to discuss with you! Hurry up!"
Sara sighed in frustration, her fingers freezing in mid-air. It seemed that her plans for the evening were once again being interrupted. With a resigned expression, she buttoned up her shirt and rushed outside to fulfill her aunt's command.
Angelfalls was a grand estate located on the outskirts of the city. It was a place of elegance and sophistication, a symbol of wealth and power. As Sara made her way towards the estate, she couldn't help but wonder what urgent matters her aunt wanted to discuss.
tyle jak to możliwe! Wygląda na to, że Mistrz Biskup traci życie!"
Wiadomość zaskoczyła Ciocię na chwilę, po czym odpowiedziała: "Ale jeszcze nie zbadałam jej ciała..."
Osoba na zewnątrz powiedziała po prostu: "Mistrz Biskup i tak jej nie zatrzyma, nie ma znaczenia czy jest czysta czy nie! Chodźmy!"
Ciocia zgodziła się po chwili namysłu. Biorąc pod uwagę obecny stan Mistrza Biskupa, nie zauważyłby nawet, czy dziewczyna jest czysta. Dając
Sara spojrzała wilkiem i powiedziała do niej: "Podążaj za mną!"
Sara odetchnęła z ulgą i szybko zapinała koszulę. Ale potem myśl o spotkaniu z legendarnym diabłem sprawiła, że poczuła się nerwowo.
Pochyliła głowę i poszła za ciocią Lilly. Po dziesięciu minutach spaceru ciocia Lilly w końcu się zatrzymała i zwróciła się do niej. "Wejdź sama," powiedziała.
Sara spojrzała w górę i zobaczyła się przed dużym antycznym dziedzińcem, zbudowanym w stylu czterobocznym. T
Tu było posadzonych wiele kwitnących krzewów. Przypadkowo, była wiosna, a ziemia była pokryta śnieżnobiałymi płatkami. Widok był zapierający dech w piersiach.
"Czy to... miejsce, gdzie mieszka ten człowiek?"
Zastanawiała się.
Ciotka Lilly pchnęła ją i obojętnie powiedziała: "Pani kupiła cię, żeby odpędzić pecha, więc będziesz służyć Panu Biskupowi dobrze. Może on wyzdrowieje pod twoją opieką."
Po tych słowach rzuciła przestraszonym spojrzeniem na podwórko i zniknęła.
Odruchowo postanowiła odejść w pośpiechu.
Nie było tam nikogo innego, a podwórko było zaskakująco ciche.
Sara głęboko odetchnęła i wszedła na podwórze. Wszystkie drzwi były zamknięte. Spojrzała na główną komorę i ostrożnie wysunęła rękę, żeby zapukać do drzwi.
Nie było żadnej odpowiedzi.
Przez chwilę wpatrywała się w wyrzeźbione drzwi, nie chcąc wchodzić. Postanawiając poczekać na zewnątrz, przysiadła obok drzwi i wpatrywała się w kwiaty na podwórku.
Poza odgłosem rwącej wody, nie było słychać żadnego dźwięku.
Ind, podwórko było wypełnione ciszą. Sara nie wiedziała, jak długo tam była, ale niebo zaczęło się ściemniać. Spojrzała na cichą komnatę, a nagle przyszła jej do głowy myśl, że ktoś wcześniej wspomniał, że Mistrz Biskup umrze, a teraz tutaj było zupełnie cicho. Czy ten człowiek mógł być... martwy?
Zatrwożyła się swoimi własnymi myślami. Zbierając odwagę, delikatnie pchnęła drzwi.
Były odblokowane.
Sara ostrożnie rozejrzała się przez szparę w drzwiach.
Drzwi. Po potwierdzeniu, że pokój był pusty, wszedła do środka.
Dekoracje były proste i trochę mdłe, łóżko z zasłonami było umieszczone na środku pokoju.
Sara przeszła do przodu i delikatnie podniosła zasłonę.
Przygotowała się na najgorsze, spodziewając się zobaczyć martwe ciało Hanka Bishopa.
Ale nie było go widać. Zamiast tego, zobaczyła ciało pełne blizn.
Był to plecy mężczyzny, tak chude, że zarys jego kości był widoczny dla oka. Wszystko
różne rodzaje blizn ciągnęły się wzdłuż jego pleców, a Sara mogła tylko zgadnąć, co je spowodowało. Niemniej jednak, najbardziej ją zaskoczyło to, że mimo że ciało było poturbowane, emanowało czystym dominacją i męskością poprzez szerokie ramiona, wąską talię, bladą skórę i szczupłe mięśnie. Sara natychmiast cofnęła się o dwa kroki. Jej twarz zaczerwieniła się na widok tego i zakryła oczy rękami. "Przepraszam! Nie chciałam..." Wytłumaczyła się.
mężczyzna na łóżku spokojnie ubrał ubrania obok niego. Jego przeszywające spojrzenie przemknęło po smukłej sylwetce dziewczyny, a jego niski głos szepnął: "Czy ty jesteś moją panną młodą?"
Wciąż zakrywając oczy dłońmi, wydała z siebie krzyk. Jej wargi drżały, gdy odpowiedziała: "Tak".
Hank obserwował ją i rozkazał: "Chodź tutaj".
Zdziwiona, Sara powoli opuściła ręce i nagle spostrzegła tak przystojną twarz, że oddech jej prawie zatrzymał się.
Ona h
nigdy wcześniej nie widziała tak przystojnej osoby przez całe 18 lat swojego życia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cechy Hanka były pociągające. Jego brwi były chłodnie wygięte, a pod podwójnymi powiekami znajdowały się jego długie rzęsy. Jego ciemne oczka były zimne i pozbawione emocji, ale zarazem ostre i piękne.
Jego wargi były cienkie z małym zacięciem, kolor na nich ledwo widoczny. W połączeniu z bladą karnacją, wystarczało to, aby dreszcze przechodziły po plecach tych, którzy na niego spoglądali. Jakby nie był człowiekiem, ale raczej Władzą Śmierci, która się wydostała z
świat podziemny.
Sara zacisnęła pięści ze strachu i nie odważyła się ruszyć do przodu.
Hank wydawał się niecierpliwy i powiedział szorstko: "Kazałem ci tu przyjść".
Jego pogłębiony głos rozbrzmiewał w pomieszczeniu, sprawiając, że brzmiało to jeszcze bardziej przerażająco.
Sara mogła tylko zrobić kilka kroków do przodu, gdy nagle wyciągnął rękę i złapał ją. Sara straciła równowagę i spadła na łóżko. W szoku gorączkowo próbowała się podnieść, ale zorientowała się, że jej ręce trzymają...
zamiast tego przytulił ją do swojego ciepłego klaty. Hank spoglądał na nią, potem obrócił ją jak małą żółwinkę.
Jej śnieżnobiałe policzki były rumiane, a łzy zbierały się w jej oczach. Była już uroczą i piękną młodą dziewczynką, a jej płacząca twarz sprawiała, że wyglądała jeszcze bardziej żałośnie.
Ale Sara nie odważyła się płakać. Jej gardło zaciskało się, gdy powstrzymywała łzy, uważnie spoglądając na Hanka. Bała się, że on usłyszy jej hałas i ją zabije.
Trzymał się łóżka i ga
Dał jej surowe spojrzenie. "Ile masz lat?" - zapytał.
Jej serce biło szybko w jej klatce piersiowej, czuła jego oddech na swojej skórze. Zamykając oczy, jakby była już martwa, wyszeptała: "Mam osiemnaście lat..."
Wyraz twarzy Hanka pozostał stoicki, a jego piękne oczy wyglądały zimno i odległe. Nagle szydził i powiedział: "Więc Pani naprawdę kupiła mi małą dziewczynkę, żeby odpędzić Pechowca."
Sara nie odważyła się otworzyć oczu ani odezwać
k, jej drobne ciało drżało lekko.
W końcu się podniósł i powiedział: "Wstań".
Oczywiście, był świadomy tej małej dziewczynki i jej przeszłości, ponieważ pani Bishop poinformowała go wcześniej. Jeśli była nieczysta, nie mogłaby zbliżyć się do dziedzińca.
Sara podniosła się z łóżka i zobaczyła, jak siedzi przed nią. Ale nie mogła stanąć na nogi, więc tylko siedziała winnie na łóżku.
Nagle Hank kaszlał kilka razy, jego ręka się zacięła.
Zakrył usta i była na nich krew. Jej oczy rozszerzyły się na widok tego. Mistrz Bishop był naprawdę na skraju śmierci.
Kiedy zobaczył jej przerażony wyraz twarzy, w jego oczach pojawił się delikatny uśmiech.
"To... przeraża cię?" Zażartował.
Wstał nonszalancko i poszedł do łazienki umyć ręce. Dopiero wtedy Sara zdała sobie sprawę, że ten mężczyzna był szczególnie wysoki i szczupły, a z jego bladą karnacją wyglądał trochę słabo.
Wtedy przypomniała sobie umięśnioną t
ciało, które widziała wcześniej, a jej policzki ponownie różowiły się. Podczas gdy Hank był wciąż w łazience, szybko wstała z łóżka i posłusznie stanęła przy łóżku, czując się w tej chwili bezradna.
Pojęcie zaangażowania dobroczynnej panny młodej było nieznane większości ludzi w nowoczesnym społeczeństwie, więc naturalnie młoda Sara nie była zaznajomiona z taką praktyką. Ponadto, fakt, że jej wybranym partnerem był infamouszny Mistrz Biskup, który miał być okrutny i brutalny, był nieznany dla niej.
l, spowodował, że drżała ze strachu.
Wkrótce Hank wrócił z łazienki i zobaczył ją stojącą bezczynnie przy łóżku, przypominającą bezradne zwierzę. Młoda dziewczyna miała wdzięczne ciało, jej skóra była biała jak śnieg, a twarz delikatna jak kwiat. To było miłe widoczko, że była tam.
Podszedł, żeby usiąść na łóżku i powiedział do niej obojętnie: "Nie ważne, jaki masz związek z Panią, powinnaś się zachowywać przyzwoicie w przyszłości. Nie zabiję cię za to.
Na razie. Ale jeśli zrobisz coś nierozważnego...
Zatrzymał się w połowie zdania. Początkowo chciał powiedzieć, że ją zabije. Ale słowa wyszły mu z ust jako "W takim razie będziemy musieli być pochowani razem ze mną." powiesz
Sara szeroko otworzyła oczy na jego ostrzeżenie, "...
Pochowani razem?"
"Czy starsza pani Bishop nie powiedziała ci o tym?" zapytał.
Przygryzła dolną wargę.
To było dopiero wczoraj, kiedy odkryła, że ma iść na groby razem z nim.
Planując sprzedaż dla Hanka, Sara nie wiedziała o żadnych innych szczegółach. Musiało to zostać omówione prywatnie z jej ojcem.
Szepnęła cicho: "Rozumiem".
Miała miły i delikatny głos, a gdy mówiła tak cicho, było to tak słodkie, że rozczulało serce słuchającego.
Hank spojrzał na nią bez emocji i powiedział: "Jako moja młoda żona, powinnaś spać ze mną".
Twarz Sary natychmiast się zaczerwieniła, zwłaszcza jej płatki uszne.
, i wyglądało to jak odcień krwawej czerwieni.
Jej usta otwarły się z zdziwieniem, a ona nieświadomie cofnęła się o dwa kroki.
Pomimo jej reakcji, kontynuował: „Robi się ciemno”.
Wydusiła krzyk, rozumiejąc, co miał na myśli. Zacisnęła pięści, czując gęsią skórkę na plecach, ale nie odważyła się nieposłuszeństwa wobec mężczyzny. Niechętnie zbliżyła się do łóżka i powoli usiadła obok niego.
Nie wypowiedział ani jednego słowa i tylko patrzył.
na nią.
Hank zabrał wiele istnień, czy to mężczyzn czy kobiet, młodych czy starych. Ale rzadko je obserwował. Choć niektórzy z nich byli niezwykle nieustraszeni wobec śmierci, nigdy nie wzbudzali jego zainteresowania.
To było pierwsze, gdy poczuł się zaintrygowany jakąś osobą.
Ta 18-letnia dziewczyna wyglądała delikatnie na każdym calu swojego ciała. Miała piękne brwi i mały guzikowy nos, a na jej delikatnych ustach widniał blady ślad, który wcześniej na nich ugryzła. Jej skóra była jasna i tak delikatna, że c
Mogła zostać łatwo rozdarta. Jej szyja była smukła jak rzeźbiony marmur, a jej talia była tak cienka i miękka, że mężczyzna nie mógł się powstrzymać od dotknięcia jej.
Hank szybko sięgnął po jej zaczerwienione płatek ucha. Na nieoczekiwany gest Sara szeroko otworzyła oczy ze zdziwieniem.
Było bolesne, gdy kontynuował nieczułe uszczypnięcie jej różowego ucha, ale ona nie odważyła się wyrazić swojego dyskomfortu. Mogła tylko na niego patrzeć z żałosnym spojrzeniem.
Zapytał: "Dlaczego jesteś lo
Patrzy na mnie?"
"Gdybym tylko mogła wygrać z tobą w walce, to nie tylko bym patrzyła na ciebie" - pomyślała sobie. Zebrała całą swoją odwagę i odpowiedziała: "To boli..."
Był trochę zdezorientowany.
Czy to bolało tylko dlatego, że bawił się jej płatkami uszu? Czy wszystkie dziewczyny teraz były takie delikatne?
Ale ucho Sary stawało się coraz bardziej czerwone przez jego szczypanie, więc puścił je i ona pośpiesznie zakryła je ręką.
Zgodnie z jego legendarnym...
Wahania nastroju, powiedział do niej ozięble: "Będziesz spać na podłodze dzisiaj."
Jej oczy natychmiast rozbłysły na wieść o tym i przestała zwracać uwagę na pulsujący płatek ucha.
Spanie na podłodze! To oznacza, że nie ma potrzeby dla niej...
Hank położył się na łóżku i zignorował dziewczynę w pokoju, która była pełna ulgi. Nie odważając się go przeszkadzać, cicho przeszukała pokój jak mała chomik i w końcu znalazła koc w szafce.
Był kwiecień, a powietrze było nadal chłodne, ale na szczęście ogrzewanie podłogowe ogrzało pokój, aby dostosować się do choroby Hanka. Sara ostrożnie położyła kołdrę na ziemi i spróbowała na niej leżeć. Czując się komfortowo, westchnęła z ulgą.
Urodziła się przedwcześnie, a jej dziadek włożył wiele wysiłku, aby zapewnić jej przetrwanie. Jej ciało zawsze było słabe. Tam, gdzie inni mogli łatwo wyzdrowieć po zwykłym przeziębieniu, delikatna Sara była przykuta do łóżka na dni lub nawet na dłużej.
Miesiące minęły. Dlatego Sara chciała uniknąć zachorowania, obawiając się, że gdyby tak się stało, Hank byłby zirytowany i się jej pozbył.
Przesuń w górę, aby kontynuować