"Pani Martin, proszę zdjąć ubranie", powiedział stary służący z zimnym wyrazem twarzy i opadającymi oczami. W jego słowach było wyczuć nutkę bezczelności.
Sara Martin ugryzła wargę dolną, "Dlaczego mam zdjąć ubranie?"
Służący uśmiechnął się z lekkim pogardą i powiedział, "Pani wydała dużą sumę pieniędzy na panią jako dobrą przysługę, nie odmówi pani tej małej inspekcji, prawda?"
Jej twarz zbledła, a potem zaczęła rumienić się na czerwono. Czuła się zakłopotana.
sed, Sara ciągnęła za róg swojej koszulki. "Ja... Ja nigdy nie miałam chłopaka wcześniej..." powiedziała.
Służąca zachowywała się, jakby nie słyszała Sarę i powiedziała z niecierpliwością: "Pospiesz się, Pani czeka na mój powrót."
Sara tak mocno wzięła wargę, że prawie ją skaleczyła.
Tylko dzień wcześniej Sara była drugą córką rodziny Martinów. Chociaż nie była faworyzowana i często była prześladowana, Sara nigdy nie doznawała takiego upokorzenia.
na wcześniej.
Zawsze wiedziała, że jej ojciec, ciotka i siostra nie lubią jej z powodu tego, że była nieślubnym dzieckiem ojca. Ale nie spodziewała się, że jej ojciec, aby zrekompensować brak funduszy dla Martin Pharma, zdecyduje się sprzedać ją jako młodą żonę innej rodzinie dla dobrej wróżby!
Przed opuszczeniem domu, jej siostra, William Martin, nawet przyszła osobiście, żeby ją ostrzec, że jej przyszły mąż jest morderczym diabłem.
Jeśli chodziło o to,
Rodzina Bishopów w mieście Jena, wszyscy wiedzieli, że są silni od wieków i dominują losy kraju A. Hank Bishop, głowa rodziny, był znany dla obcych jako "Pan Bishop". Co do tych plotek, opisywano go na różne diabelskie sposoby. Był morderczy, podstępny i bezwzględny diabeł.
Ludzie uciekaliby i ukrywaliby się na samą wzmiankę o jego imieniu, więc idea zawarcia małżeństwa była niemożliwa. Dlatego, gdy starsza pani z rodu Bishopów...
Ily szukał kandydatki na żonę dla Hanka po poważnym urazie, wybrano Sarę.
Firma Martin Pharma potrzebowała pieniędzy, a rodzina Bishopów potrzebowała młodej żony. To była dobra transakcja i przyjemny interes między dwiema stronami. Jednakże, w pierwszy dzień przyjazdu Sary do domu Bishopów, została zabrana do ciemnej komory, aby przejść przez badanie lekarskie.
Służąca zaczynała się irytować jej niechęcią. Zmarszczyła brwi i wykrzyknęła: "Pani Martin, ja nie mam"
Zachowałam twoją godność, zwracając się do ciebie "Panno". Teraz nie zachowuj się tak rozpieszczanie jak księżniczka! Wiem dokładnie, jakim jesteś człowiekiem! Nie chcę tego robić bardziej niż ty! Kto wie, jak długo jeszcze będziesz żyć? Mistrz pozbawił wielu życia, kto wie, kiedy nadejdzie twoja kolej...
"Nic więcej nie mów" - głos Sary był niski i delikatny, mówiła z lekkim południowym akcentem Jena. Jej ton był tak delikatny, że inni by się zasmucili.
czuję się oczarowany. "...Zdejmę się," powiedziała.
Służąca uniosła brwi i z pogardą przejrzała młodą dziewczynę od góry do dołu.
Trzeba przyznać, że Pani domu ma bardzo wyjątkowy gust w wyborze młodej panny.
Mała twarz Sary, o wielkości dłoni, wyglądała niewinnie słodko. Jej brwi były szczególnie piękne, jak kwiaty brzoskwini w deszczową wiosnę. Jej oczy były klarowne jak szkło, jasne i bez
as possible! She has urgent matters to discuss with you! Hurry up!"
Sara sighed in frustration, her fingers freezing in mid-air. It seemed that her plans for the evening were once again being interrupted. With a resigned expression, she buttoned up her shirt and rushed outside to fulfill her aunt's command.
Angelfalls was a grand estate located on the outskirts of the city. It was a place of elegance and sophistication, a symbol of wealth and power. As Sara made her way towards the estate, she couldn't help but wonder what urgent matters her aunt wanted to discuss.
tyle jak to możliwe! Wygląda na to, że Mistrz Biskup traci życie!"
Wiadomość zaskoczyła Ciocię na chwilę, po czym odpowiedziała: "Ale jeszcze nie zbadałam jej ciała..."
Osoba na zewnątrz powiedziała po prostu: "Mistrz Biskup i tak jej nie zatrzyma, nie ma znaczenia czy jest czysta czy nie! Chodźmy!"
Ciocia zgodziła się po chwili namysłu. Biorąc pod uwagę obecny stan Mistrza Biskupa, nie zauważyłby nawet, czy dziewczyna jest czysta. Dając
Sara spojrzała wilkiem i powiedziała do niej: "Podążaj za mną!"
Sara odetchnęła z ulgą i szybko zapinała koszulę. Ale potem myśl o spotkaniu z legendarnym diabłem sprawiła, że poczuła się nerwowo.
Pochyliła głowę i poszła za ciocią Lilly. Po dziesięciu minutach spaceru ciocia Lilly w końcu się zatrzymała i zwróciła się do niej. "Wejdź sama," powiedziała.
Sara spojrzała w górę i zobaczyła się przed dużym antycznym dziedzińcem, zbudowanym w stylu czterobocznym. T
Tu było posadzonych wiele kwitnących krzewów. Przypadkowo, była wiosna, a ziemia była pokryta śnieżnobiałymi płatkami. Widok był zapierający dech w piersiach.
"Czy to... miejsce, gdzie mieszka ten człowiek?"
Zastanawiała się.
Ciotka Lilly pchnęła ją i obojętnie powiedziała: "Pani kupiła cię, żeby odpędzić pecha, więc będziesz służyć Panu Biskupowi dobrze. Może on wyzdrowieje pod twoją opieką."
Po tych słowach rzuciła przestraszonym spojrzeniem na podwórko i zniknęła.
Odruchowo postanowiła odejść w pośpiechu.
Nie było tam nikogo innego, a podwórko było zaskakująco ciche.
Sara głęboko odetchnęła i wszedła na podwórze. Wszystkie drzwi były zamknięte. Spojrzała na główną komorę i ostrożnie wysunęła rękę, żeby zapukać do drzwi.
Nie było żadnej odpowiedzi.
Przez chwilę wpatrywała się w wyrzeźbione drzwi, nie chcąc wchodzić. Postanawiając poczekać na zewnątrz, przysiadła obok drzwi i wpatrywała się w kwiaty na podwórku.
Poza odgłosem rwącej wody, nie było słychać żadnego dźwięku.
Ind, podwórko było wypełnione ciszą. Sara nie wiedziała, jak długo tam była, ale niebo zaczęło się ściemniać. Spojrzała na cichą komnatę, a nagle przyszła jej do głowy myśl, że ktoś wcześniej wspomniał, że Mistrz Biskup umrze, a teraz tutaj było zupełnie cicho. Czy ten człowiek mógł być... martwy?
Zatrwożyła się swoimi własnymi myślami. Zbierając odwagę, delikatnie pchnęła drzwi.
Były odblokowane.
Sara ostrożnie rozejrzała się przez szparę w drzwiach.
Drzwi. Po potwierdzeniu, że pokój był pusty, wszedła do środka.
Dekoracje były proste i trochę mdłe, łóżko z zasłonami było umieszczone na środku pokoju.
Sara przeszła do przodu i delikatnie podniosła zasłonę.
Przygotowała się na najgorsze, spodziewając się zobaczyć martwe ciało Hanka Bishopa.
Ale nie było go widać. Zamiast tego, zobaczyła ciało pełne blizn.
Był to plecy mężczyzny, tak chude, że zarys jego kości był widoczny dla oka. Wszystko
różne rodzaje blizn ciągnęły się wzdłuż jego pleców, a Sara mogła tylko zgadnąć, co je spowodowało. Niemniej jednak, najbardziej ją zaskoczyło to, że mimo że ciało było poturbowane, emanowało czystym dominacją i męskością poprzez szerokie ramiona, wąską talię, bladą skórę i szczupłe mięśnie. Sara natychmiast cofnęła się o dwa kroki. Jej twarz zaczerwieniła się na widok tego i zakryła oczy rękami. "Przepraszam! Nie chciałam..." Wytłumaczyła się.
mężczyzna na łóżku spokojnie ubrał ubrania obok niego. Jego przeszywające spojrzenie przemknęło po smukłej sylwetce dziewczyny, a jego niski głos szepnął: "Czy ty jesteś moją panną młodą?"
Wciąż zakrywając oczy dłońmi, wydała z siebie krzyk. Jej wargi drżały, gdy odpowiedziała: "Tak".
Hank obserwował ją i rozkazał: "Chodź tutaj".
Zdziwiona, Sara powoli opuściła ręce i nagle spostrzegła tak przystojną twarz, że oddech jej prawie zatrzymał się.
Ona h
nigdy wcześniej nie widziała tak przystojnej osoby przez całe 18 lat swojego życia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cechy Hanka były pociągające. Jego brwi były chłodnie wygięte, a pod podwójnymi powiekami znajdowały się jego długie rzęsy. Jego ciemne oczka były zimne i pozbawione emocji, ale zarazem ostre i piękne.
Jego wargi były cienkie z małym zacięciem, kolor na nich ledwo widoczny. W połączeniu z bladą karnacją, wystarczało to, aby dreszcze przechodziły po plecach tych, którzy na niego spoglądali. Jakby nie był człowiekiem, ale raczej Władzą Śmierci, która się wydostała z
świat podziemny.
Sara zacisnęła pięści ze strachu i nie odważyła się ruszyć do przodu.
Hank wydawał się niecierpliwy i powiedział szorstko: "Kazałem ci tu przyjść".
Jego pogłębiony głos rozbrzmiewał w pomieszczeniu, sprawiając, że brzmiało to jeszcze bardziej przerażająco.
Sara mogła tylko zrobić kilka kroków do przodu, gdy nagle wyciągnął rękę i złapał ją. Sara straciła równowagę i spadła na łóżko. W szoku gorączkowo próbowała się podnieść, ale zorientowała się, że jej ręce trzymają...
zamiast tego przytulił ją do swojego ciepłego klaty. Hank spoglądał na nią, potem obrócił ją jak małą żółwinkę.
Jej śnieżnobiałe policzki były rumiane, a łzy zbierały się w jej oczach. Była już uroczą i piękną młodą dziewczynką, a jej płacząca twarz sprawiała, że wyglądała jeszcze bardziej żałośnie.
Ale Sara nie odważyła się płakać. Jej gardło zaciskało się, gdy powstrzymywała łzy, uważnie spoglądając na Hanka. Bała się, że on usłyszy jej hałas i ją zabije.
Trzymał się łóżka i ga
Dał jej surowe spojrzenie. "Ile masz lat?" - zapytał.
Jej serce biło szybko w jej klatce piersiowej, czuła jego oddech na swojej skórze. Zamykając oczy, jakby była już martwa, wyszeptała: "Mam osiemnaście lat..."
Wyraz twarzy Hanka pozostał stoicki, a jego piękne oczy wyglądały zimno i odległe. Nagle szydził i powiedział: "Więc Pani naprawdę kupiła mi małą dziewczynkę, żeby odpędzić Pechowca."
Sara nie odważyła się otworzyć oczu ani odezwać
k, jej drobne ciało drżało lekko.
W końcu się podniósł i powiedział: "Wstań".
Oczywiście, był świadomy tej małej dziewczynki i jej przeszłości, ponieważ pani Bishop poinformowała go wcześniej. Jeśli była nieczysta, nie mogłaby zbliżyć się do dziedzińca.
Sara podniosła się z łóżka i zobaczyła, jak siedzi przed nią. Ale nie mogła stanąć na nogi, więc tylko siedziała winnie na łóżku.
Nagle Hank kaszlał kilka razy, jego ręka się zacięła.
Zakrył usta i była na nich krew. Jej oczy rozszerzyły się na widok tego. Mistrz Bishop był naprawdę na skraju śmierci.
Kiedy zobaczył jej przerażony wyraz twarzy, w jego oczach pojawił się delikatny uśmiech.
"To... przeraża cię?" Zażartował.
Wstał nonszalancko i poszedł do łazienki umyć ręce. Dopiero wtedy Sara zdała sobie sprawę, że ten mężczyzna był szczególnie wysoki i szczupły, a z jego bladą karnacją wyglądał trochę słabo.
Wtedy przypomniała sobie umięśnioną t
ciało, które widziała wcześniej, a jej policzki ponownie różowiły się. Podczas gdy Hank był wciąż w łazience, szybko wstała z łóżka i posłusznie stanęła przy łóżku, czując się w tej chwili bezradna.
Pojęcie zaangażowania dobroczynnej panny młodej było nieznane większości ludzi w nowoczesnym społeczeństwie, więc naturalnie młoda Sara nie była zaznajomiona z taką praktyką. Ponadto, fakt, że jej wybranym partnerem był infamouszny Mistrz Biskup, który miał być okrutny i brutalny, był nieznany dla niej.
l, spowodował, że drżała ze strachu.
Wkrótce Hank wrócił z łazienki i zobaczył ją stojącą bezczynnie przy łóżku, przypominającą bezradne zwierzę. Młoda dziewczyna miała wdzięczne ciało, jej skóra była biała jak śnieg, a twarz delikatna jak kwiat. To było miłe widoczko, że była tam.
Podszedł, żeby usiąść na łóżku i powiedział do niej obojętnie: "Nie ważne, jaki masz związek z Panią, powinnaś się zachowywać przyzwoicie w przyszłości. Nie zabiję cię za to.
Na razie. Ale jeśli zrobisz coś nierozważnego...
Zatrzymał się w połowie zdania. Początkowo chciał powiedzieć, że ją zabije. Ale słowa wyszły mu z ust jako "W takim razie będziemy musieli być pochowani razem ze mną." powiesz
Sara szeroko otworzyła oczy na jego ostrzeżenie, "...
Pochowani razem?"
"Czy starsza pani Bishop nie powiedziała ci o tym?" zapytał.
Przygryzła dolną wargę.
To było dopiero wczoraj, kiedy odkryła, że ma iść na groby razem z nim.
Planując sprzedaż dla Hanka, Sara nie wiedziała o żadnych innych szczegółach. Musiało to zostać omówione prywatnie z jej ojcem.
Szepnęła cicho: "Rozumiem".
Miała miły i delikatny głos, a gdy mówiła tak cicho, było to tak słodkie, że rozczulało serce słuchającego.
Hank spojrzał na nią bez emocji i powiedział: "Jako moja młoda żona, powinnaś spać ze mną".
Twarz Sary natychmiast się zaczerwieniła, zwłaszcza jej płatki uszne.
, i wyglądało to jak odcień krwawej czerwieni.
Jej usta otwarły się z zdziwieniem, a ona nieświadomie cofnęła się o dwa kroki.
Pomimo jej reakcji, kontynuował: „Robi się ciemno”.
Wydusiła krzyk, rozumiejąc, co miał na myśli. Zacisnęła pięści, czując gęsią skórkę na plecach, ale nie odważyła się nieposłuszeństwa wobec mężczyzny. Niechętnie zbliżyła się do łóżka i powoli usiadła obok niego.
Nie wypowiedział ani jednego słowa i tylko patrzył.
na nią.
Hank zabrał wiele istnień, czy to mężczyzn czy kobiet, młodych czy starych. Ale rzadko je obserwował. Choć niektórzy z nich byli niezwykle nieustraszeni wobec śmierci, nigdy nie wzbudzali jego zainteresowania.
To było pierwsze, gdy poczuł się zaintrygowany jakąś osobą.
Ta 18-letnia dziewczyna wyglądała delikatnie na każdym calu swojego ciała. Miała piękne brwi i mały guzikowy nos, a na jej delikatnych ustach widniał blady ślad, który wcześniej na nich ugryzła. Jej skóra była jasna i tak delikatna, że c
Mogła zostać łatwo rozdarta. Jej szyja była smukła jak rzeźbiony marmur, a jej talia była tak cienka i miękka, że mężczyzna nie mógł się powstrzymać od dotknięcia jej.
Hank szybko sięgnął po jej zaczerwienione płatek ucha. Na nieoczekiwany gest Sara szeroko otworzyła oczy ze zdziwieniem.
Było bolesne, gdy kontynuował nieczułe uszczypnięcie jej różowego ucha, ale ona nie odważyła się wyrazić swojego dyskomfortu. Mogła tylko na niego patrzeć z żałosnym spojrzeniem.
Zapytał: "Dlaczego jesteś lo
Patrzy na mnie?"
"Gdybym tylko mogła wygrać z tobą w walce, to nie tylko bym patrzyła na ciebie" - pomyślała sobie. Zebrała całą swoją odwagę i odpowiedziała: "To boli..."
Był trochę zdezorientowany.
Czy to bolało tylko dlatego, że bawił się jej płatkami uszu? Czy wszystkie dziewczyny teraz były takie delikatne?
Ale ucho Sary stawało się coraz bardziej czerwone przez jego szczypanie, więc puścił je i ona pośpiesznie zakryła je ręką.
Zgodnie z jego legendarnym...
Wahania nastroju, powiedział do niej ozięble: "Będziesz spać na podłodze dzisiaj."
Jej oczy natychmiast rozbłysły na wieść o tym i przestała zwracać uwagę na pulsujący płatek ucha.
Spanie na podłodze! To oznacza, że nie ma potrzeby dla niej...
Hank położył się na łóżku i zignorował dziewczynę w pokoju, która była pełna ulgi. Nie odważając się go przeszkadzać, cicho przeszukała pokój jak mała chomik i w końcu znalazła koc w szafce.
Był kwiecień, a powietrze było nadal chłodne, ale na szczęście ogrzewanie podłogowe ogrzało pokój, aby dostosować się do choroby Hanka. Sara ostrożnie położyła kołdrę na ziemi i spróbowała na niej leżeć. Czując się komfortowo, westchnęła z ulgą.
Urodziła się przedwcześnie, a jej dziadek włożył wiele wysiłku, aby zapewnić jej przetrwanie. Jej ciało zawsze było słabe. Tam, gdzie inni mogli łatwo wyzdrowieć po zwykłym przeziębieniu, delikatna Sara była przykuta do łóżka na dni lub nawet na dłużej.
Miesiące minęły. Dlatego Sara chciała uniknąć zachorowania, obawiając się, że gdyby tak się stało, Hank byłby zirytowany i się jej pozbył.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jeśli zostałaby oddana przez rodzinę Bishopów, martwiła się, że jej dziadek zostanie niesprawiedliwie potraktowany.
Nie była bezkręgową osobą, pomimo swojego wyglądu. Gdyby to inni ją tak źle traktowali, od razu by się broniła i stawiła opór, ale...
Sara patrzyła bezmyślnie na sufit.
To był jej biologiczny ojciec, który ją sprzedał.
Jeśli zostanie wypędzona, rodzina Bishopów złamie swoje obietnice, a jej dziadek nie będzie w stanie...
e aby ukończyć swoje leczenie. Śmierć nieuchronnie pukała do jego drzwi. To było powodem, dla którego rodzina Matinów zmusiła ją do zamieszkania w domu Biskupa.
Westchnęła na myśl o błądzących myślach i usiłowała się pocieszyć. W końcu Mistrz Biskup nie był tak okropny, jak mówią plotki. Nawet udało jej się go spotkać i teraz wygodnie leżała pod kocem. Gdy tylko zdobędzie wystarczająco dużo pieniędzy, będzie mogła wyprowadzić dziadka.
Hank, który był w
Leżąc na łóżku, nagle powiedziała: "Bądź cicho".
Przestraszona szybko chwyciła kołdrę.
Ale przecież nic nie powiedziała, prawda? Czy to mogło być westchnienie, które wcześniej wydała? Natychmiast zakryła usta i nie odważyła się wydać żadnego innego dźwięku.
Mimo to, Hank wydawał się mieć trudności z ponownym zaśnięciem. Jego lodowaty ton, przypominający Sarze świeży śnieg na gałęziach drzewa, przerwał ciszę, gdy zapytał ją: "Czy tylko przybyłaś do Biskupa?"
;s residence today?"
Sara skinęła głową.
Hank czekał, "..."
Zdając sobie sprawę, że mężczyzna jej nie widzi, szeptała cichym głosem do ciemności, "Tak."
"Czy przeprowadziłaś badanie ciała?" zapytał. Był dobrze zaznajomiony z tradycją rodziny Bishopów, każda panna młoda, która wchodziła do ich domu, musiała być pewna, że jest dziewicą, i wiedział, że nie będzie żadnych wyjątków dla tej młodej panny młodej.
Niewytłumaczalnie, myśl
sprawiło mu to pewien niepokój.
Nie zależało mu bardzo na dziewczynie, ale jakoś czuł, że teraz ona do niego należy, dlatego inni nie mieli prawa jej dotykać.
Sara zarumieniła się na jego pytanie. Po długiej chwili milczenia odpowiedziała cicho: "Nie, ktoś nas przerwał tuż przed rozpoczęciem".
Poczuł się trochę lepiej po tych zapewnieniach. Wstał nagle i spojrzał na nią z łóżka. "Czyli nie zaczęło się? W takim razie będę musiał to zrobić osobiście".
. "Powiedział."
Na początku zareagowała na jego nagłe poruszenie, a następnie ponownie na usłyszenie jego słów. Jej twarz zrobiła się czerwona jak czerwony kameleon, nic bardziej nie chciała niż owinąć się jak gąsienica i udawać martwą.
Ton Hanka pozostał chłodny, "Czy zamierzasz zdjąć swoje ubrania, czy chcesz, żebym to zrobił?"
Sara ugryzła wargę i szeptem powiedziała sobie, że to nie jest odpowiedni czas, żeby stracić panowanie. Jej dziadek nie był obok niej, nikt nie był.
Pod wpływem swojego usposobienia, była tu posłuszna. Jedyną rzeczą, którą mogła zrobić, było być posłuszną.
Choć tak myślała, piękne migdałowe oczy Sary zaczęły się wypełniać łzami. Powoli wstała i trzymając głowę opuszczoną, unikała spojrzenia Hanka. Pod przygaszonym światłem, jej palce były jasne i delikatne, powoli rozpinały czarne guziki.
Przed wyjściem z domu dzisiaj specjalnie założyła staromodną, czarną koszulę w kratę i spleciona w brzydkie warkocze włosy, aby Mistrz Bi
sklep nie byłby nią zainteresowany. Jednak w tym momencie jej jasne palce kontrastowały z czarnymi guzikami, gdy rozpięła swoją koszulę, a jej gładka, niemowlęca skóra odsłaniała się cal po calu. Jej obojczyki wyglądały jak motyl, który miał zaraz wzbić się w powietrze, i to sprawiło, że poczuł podniecenie na widok tego.
Oczy Hanka zaciemniły się. Przez lata miał tylu wielbicieli, ale tylko czuł wstręt. Nigdy nie spodziewał się, że zostanie uwiedziony przez ciało młodej dziewczyny.
Sara
już rozpięła trzeci guzik, odsłaniając bladoróżowy top na spodniej koszuli. Zaraz miała zdławić swą zakłopotanie, aby rozpiąć czwarty, gdy nagle w cichym pokoju rozległo się gromkie burczenie.
Sara zastygła w bezruchu.
Hank uśmiechnął się i powiedział: "Jesteś głodna?"
To było jej brzuchowe burczenie.
Sara opuściła jeszcze bardziej głowę i odpowiedziała bardzo cichym głosem: "Tak."
Nie jadła przez cały dzień. B
Przed wyjazdem z domu nie było dla niej śniadania. Nikt nie przygotował dla niej jedzenia również u rodziny Bishop. W końcu, w oczach wszystkich członków rodziny Bishop, mogła nawet nie przeżyć tej nocy.
Hank lekko zapytał, "Czy chcesz coś zjeść?"
Sara ostrożnie spojrzała na niego i delikatnie kiwnęła głową.
On wtedy zirytowany zbeształ, "Czy nie umiesz mówić? Dlaczego zawsze tylko kiwasz głową?" Trzymała mocno kołdrę. Po chwili odpowiedziała, "M
aster Bishop, jestem głodny...
Hank zapytał: "Jak mnie nazwałeś?"
Oczy Sary się rozszerzyły.
"Jeśli nie Mistrzu Bishop, to jak powinnam go nazywać? Młody Mistrz?... Mąż?" rozważała.
Zdecydowanie nie nazwałaby go "mężem".
Nagle Hank uszczypnął jej podbródek, a jego kciuk powoli przesuwał się po jej wilgotnych, czerwonych ustach. Jej twarz drżała nieznacznie w jego dłoni.
"Być może, gdybym wyszła za mąż wcześniej,
Moja córka mogłaby mieć nawet taki sam wiek jak ty" - powiedział nagle mężczyzna.
Sara była bez słowa. "Jaki kłamca! Kto mógłby być ojcem dziecka w wieku 14 lat?"
Hank przez jakiś czas wpatrywał się w Sarę, a następnie powiedział: "Nazwij mnie wujkiem, a dam ci coś do jedzenia."
Brzuch Sary znowu zagrzmiał. Zarumieniła się i cichym głosem zawołała: "Wujku".
Głos dziewczynki był bardzo delikatny i słodki.
Hank zmrużył oczy. Puścił ją.
r, nacisnął jeden z metalowych przycisków przy łóżku.
W mniej niż minutę ktoś zapukał do jego drzwi i powiedział: "Mistrzu Bishop".
Hank krótko się do niej odwrócił i zapytał: "Czego chcesz zjeść?"
Sara była zaskoczona na chwilę.
Poza swoim dziadkiem nikt nigdy nie pytał jej, czego chce zjeść. Po hospitalizacji swojego dziadka, nigdy więcej nie usłyszała tych słów.
Nie spodziewała się, że to właśnie ten diabeł zapytał ją o to.
to pytanie...
Sara zacisnęła usta. Nie chciała przeszkadzać ludziom w nocy, więc odpowiedziała: "Cokolwiek".
"Słyszałeś to?" Hank zapytał zimnym głosem.
Mężczyzna za drzwiami wydawał się trochę zdziwiony, ale i tak posłusznie podporządkował się.
Po pół godzinie Sara dostała gorący gulasz z owocami morza.
Gulasz z owocami morza był bardzo gęsty. Zapach owoców morza i smaczny bulion ładnie się ze sobą połączyły. Smakowite danie ogarniało całe usta.
Podała jej język.
Hank tylko patrzył na Sarę, która jadła miskę gulaszu jak chomik, i zapytał: "Czy jest pyszne?"
Ona odpowiedziała ostrożnie: "Tak, jest super pyszne".
"Pozwól mi spróbować" powiedział Hank. Zanim zdążyła zareagować, już opuścił głowę i wziął łyżkę z jej ręki.
Sara była zszokowana.
Hank zmrużył oczy i skomentował: "Jest tak sobie".
Sara wstrzymała oddech.
Ponieważ
W tamtym momencie Hank był tak blisko niej, że mogła wyraźnie widzieć jego rzęsy i wąchać jego oddech.
Miał na sobie gorzki zapach lekarstwa i nutkę niewytłumaczalnego drzewnego zapachu. Zapach był ledwo wyczuwalny, ale sprawiał, że miała trudności z oddychaniem.
"Jesteś najedzona?" Hank zapytał ponownie, widząc że Sara się zesztywniała.
Spiesznie nabierała łyżkę gulaszu do ust. Po chwili zdała sobie sprawę, że jest to ta sama łyżka, którą Hank właśnie użył.
"
..." Zarumieniła się, jej twarz prawie płonęła.
Hank wydawał się zmęczony, więc nie wspomniał już o badaniu ciała i po prostu poszedł położyć się na łóżku.
Sara skończyła duszoną potrawę i poszła do łazienki. Po prostym umyciu, położyła się pod swoim ciepłym i wygodnym kocem. Pomyślała sobie: "Pan Hank nie jest taki straszny, jak wszyscy mówią. Nawet dał mi trochę jedzenia."
Przesuń w górę, aby kontynuować