passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO PLUS SIZE CRUSH - Rozdział #2 - autor LUCHI LUCHY

CEO PLUS SIZE CRUSH

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1 (NIENAWIŚĆ DO SIEBIE)

„Nie rozumiem, dlaczego jesteś zły.” – powiedziała Beauty powoli, trochę zakłopotana.

„Gdybyś nie była taka gruba! Może wtedy pierścionek byłby w twoim rozmiarze!” – wściekły głos jej chłopaka, Stevena.

Beauty poczuła, jak nogi jej miękną, a serce wali jej w piersi, gdy próbowała ukryć łzy. Wszystkie głowy w sklepie obróciły się w ich stronę, a wszystkie oczy były na nich, dokładnie tak, jak Steven tego chciał.

„Mamy większe rozmiary do przymiarki, proszę pana.” – właścicielka jubilera powiedziała uprzejmie do niego. Czując smutek wobec biednej dziewczyny, musiała przyjść jej z pomocą.

„Mój narzeczony może i jest porywczy, ale jestem pewna, że mnie kocha… tak samo jak ja jego, ale…” Beauty zawahała się… To nie był pierwszy raz, kiedy prowadziła taką rozmowę z samą sobą.

„Nieważne, jaki masz rozmiar, to nie wciągnie tych tłuszczów!”

„Kochanie, możemy spróbować innego?” – udało się jej powiedzieć z uśmiechem na twarzy.

„Jesteś głucha?!” – krzyknął tak głośno, że Beauty straciła siły, by się powstrzymać, a łzy popłynęły jej po policzkach.

„Przepraszam, Steven, obiecuję znowu przejść na ścisłą dietę.” – zaszlochała.

Właścicielka sklepu jubilerskiego została w niezręcznej sytuacji, niepewna, jak przekonać parę do zakupu pierścionka.

To miał być jej pierścionek zaręczynowy, ale ponieważ Steven nie znał jej rozmiaru, zadał to ważne pytanie, zanim wyruszyli po pierścionek.

„Proszę, Steven.” – Beauty wciąż płakała.

Ludzie zaczęli szeptać do siebie.

„Kolejny dzień, w którym sprawiasz, że ludzie myślą, że jestem potworem w miejscu publicznym, brawo, Beauty! Mam dość.” – warknął i zimno wyszedł.

„Steven! Steven, proszę.” – nie obejrzał się ani nie dał znać, że zna to imię.

Drzwi się zamknęły, a do pomieszczenia wszedł inny klient. Beauty stała tam, z głową spuszczoną, gorzko płacząc, otworzyła oczy i spojrzała na swoje zimne stopy… duże stopy. Nie takie stopy powinna mieć kobieta. Poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy, a skóra blednie w jednej chwili.

„Nie martw się, zmieni zdanie, jestem tego pewna.” – pocieszała ją jubilerka.

Beauty podniosła wzrok, zakłopotana, wiedząc, że po tej scenie wszystkie oczy są na niej. Przygryzła wargi i skinęła głową. Powoli, jak umierający szczur, wyszła ze sklepu jubilerskiego, jej kroki były niepewne, a wzrok zamglony. Czuła, jak serce bije jej mocno, a dłonie się pocą.

„To nie pierścionek, który nie pasuje, to ja mu się znudziłam, tak jak Timowi, jak Nathanowi, a teraz Stevenowi, wszyscy mnie rzucili przy najmniejszej okazji.” Nagle poczuła, jak po jej lewym policzku spływa łza i natychmiast ją otarła. „To nie pierwszy raz, już się do tego przyzwyczaiłam, tłuszcz to brzydota… jestem gruba… piękno to przywilej, a ty jesteś przeciwieństwem swojego imienia, jesteś brzydka… przyzwyczaj się…”

Nagle podniosła głowę, zaskoczona, i zobaczyła pojazd jadący prosto na nią, głośno sapnęła. Ktoś chwycił ją za rękę i gwałtownie odciągnął do tyłu.

„Hej! Uważaj, ty tłusta świnio. Światło nadal jest czerwone.” – warknął mężczyzna, który ją uratował.

Beauty przeprosiła go, ale mężczyzna niespecjalnie przejął się jej przeprosinami. Dyszała ciężko, wciąż niepewna, co właśnie się stało.

Nagle zaczęło lać jak z cebra, światło zmieniło się na zielone, a tłum prawie ją popchnął, biegnąc w stronę schronienia, by uciec przed deszczem. Tylko ona stała spokojnie w ulewie, nie przejmując się, że moknie od deszczu – to był najmniejszy z jej problemów. Przypomniała sobie Tima, pierwszego mężczyznę, który wyznał jej miłość. Był jej pierwszą miłością i on też ją kochał… może…

Po naszej pierwszej wspólnej nocy wyznał jej swoje zamiary. Beauty myślała wtedy, że umrze.

„To mój pierwszy raz.” – szepnęła do Tima, który leżał wyczerpany, pot spływał mu po szyi, a jej nerwowa dłoń skręcała kołdrę, policzki płonęły ze wstydu i nieśmiałości.

„Widzę to.” – zakpił Tim.

Beauty spodziewała się innej odpowiedzi, ale pomyślała, że nie powinna robić z tego problemu, i uśmiechnęła się do niego, próbując ukryć rozczarowanie.

„Cieszę się, że to ty.” – powiedziała ochryple, czerwieniąc się.

Po kilku minutach ciszy Tim wstał z łóżka. „Skończyłem.”

„Hę?” – zaśmiała się, raczej zdezorientowana.

Beauty pomyślała, że może się przesłyszała, albo żartuje, jej umysł nie był w stanie pojąć powodu tej wypowiedzi.

„Umawiałem się z tobą tylko po to, żeby dowiedzieć się, jak to jest być z kimś w większym rozmiarze.”

„Tim, co ty mówisz…” – zapytała cicho, jeszcze bardziej zdezorientowana.

„Myślisz, że kiedykolwiek pójdę za rękę z dziewczyną trzy razy większą ode mnie?” To stwierdzenie odebrało jej na chwilę mowę.

„Tim! Co ty mi mówisz, do cholery?” Szlochała głośno.

„Cóż, czasem zdarzają się różne gówno, musiałem iść, posprzątać czerwone plamy zanim wyjdę”. Rzucił parę banknotów na łóżko.

„Tim... Co ty mi mówisz, nie traktuj mnie jak jakąś dziwkę!” Szlochała głośno.

„Przeżyj to, przecież nie zmusiłem cię, żebyś oddała mi dziewictwo”. Warknął.

Serce Beauty waliło jak szalone, a łzy płynęły bez końca. Wyszedł, trzaskając za sobą drzwiami.

Beauty zamilkła, nie była w stanie zebrać myśli ani nic powiedzieć. Nawet nie krzyczała, nie wiedziała, czy w ogóle jeszcze może oddychać. Kochała Tima tak mocno, że aż bolało... wiadomo, pierwsza miłość.

Beauty miała tylko 16 lat, gdy Tim ją rzucił. Po wyznaniu rodzicom powiedzieli, że się wyleczy i znajdzie kogoś lepszego. Beauty próbowała zapomnieć o Timie, ale to nie było takie proste. Jednak dwa lata później poznała Nathana w liceum.

On sprawił, że znów uwierzyła w miłość, nazywał ją piękną, ponętną i seksowną. Nawet chwalił się nią przed znajomymi. Coś, czego Tim nigdy by nie zrobił.

Beauty była szczęśliwa, naprawdę szczęśliwa, w końcu znalazła miłość, kogoś, kto ją naprawdę pokochał. Promieniała, była radosna, zaczęła chodzić na siłownię i od młodego wieku się odchudzała, ale nie wiedziała, że jest tylko przedmiotem zaspokojenia. Pewnego dnia przyszła niespodziewanie do domu chłopaka, tylko po to, by zastać go w łóżku z inną dziewczyną.

Nathan nawet nie drgnął ani nie przeprosił, nawet za nią nie wybiegł, zignorował jej obecność i zajął się tamtą dziewczyną.

Beauty wyszła stamtąd roztrzaskana i po kilku dniach ciszy postanowiła spróbować się z nim pogodzić.

Nie powiedziała rodzicom o kolejnej miłosnej katastrofie, zatrzymała to dla siebie.

Podchodząc do drzwi domu Nathana, podsłuchała ohydne rzeczy, które mówił o niej swoim kumplom.

Została nazwana grubą i głupią przez tego samego człowieka, który nazywał ją piękną i odważną. Przechwalał się, że nie mogłaby bez niego żyć, bo brakuje jej miłości i umiera z tęsknoty za uczuciem z powodu własnych kompleksów.

„Ma dość bycia sama, stary, ta suka mnie ma i nie może sobie pozwolić, żeby mnie stracić”. Nathan powiedział z dumą. Jego kumple wybuchnęli śmiechem.

„A jak sobie radzi w łóżku?” Zapytał jeden z nich.

„Tylko ciężka torba budyniu, nic ciekawego, ostatnim razem kiedy pozwoliłem jej być na górze, prawie straciłem życie i ochotę, leniwa księżniczka od poduszki, chociaż rękami i w robieniu loda jest naprawdę dobra, muszę przyznać, że może cię zabrać do nieba swoimi miękkimi dłońmi, wiesz o co chodzi”. Zaśmiał się, a jego kumple dołączyli.

„Więc rzucasz ją dla Kiry?” Zapytał inny.

„No co, nie możecie mnie winić, Kira to zupełnie inny poziom niż ta gruba spermiarka, chyba nie oczekujecie, że będę z nią”. Wybuchnęli śmiechem.

Beauty zamarła w miejscu, patrząc na swoje odbicie w szklanych drzwiach, a łzy płynęły jej nieprzerwanie i ręka była przyklejona do klamki. Słysząc to wszystko, powiedziała sobie, żeby go nie winić.

„Gdybym miała wybrać sobie dziewczynę, jako facet... nie wybrałabym siebie”. Wyszeptała do siebie, patrząc na swoje odbicie.

Nic ciekawego w tym obrazie, który widziała: goła twarz pełna piegów, brązowe włosy spięte w ukochany kucyk, workowate spodnie i koszula, żeby ukryć rozmiar ciała. Otarła twarz i powoli puściła klamkę. Odwróciła się i poszła do domu, nie ma sensu marnować życia na kogoś, kto widzi w niej tylko przedmiot do zaspokojenia i wyśmiewania. Tak sobie pomyślała.

To było sześć lat temu, a teraz jest Steven, któremu otworzyła serce i opowiedziała o swojej przeszłości. On po prostu bez skrupułów rzucił ją tego samego dnia, w którym się oświadczył.

Beauty otworzyła drzwi do swojego pokoju i zamknęła je za sobą. Oparła się o nie, cała w przemoczonych ubraniach.

Zrzuciła ubrania i weszła do łazienki. Po kilku minutach płaczu wyszła i osuszyła się. Ubrała się w piżamę i położyła się na łóżku.

Słowa Stevena odbijały się w jej głowie.

„Gdybyś nie była taka gruba, może pierścionek byłby w twoim rozmiarze”.

„Wow! Co za kobieta z ciebie, Beauty, naprawdę mi cię żal”. Powiedziała do siebie i kopnęła pluszowego misia z łóżka, po czym zakopała twarz w poduszce, wypłakując duszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2 (ROZWESEL SIĘ, KOCHANIE)

Ona obwijała palcami poszewkę poduszki i usiadła, znowu głośno płacząc. „Nienawidzę swojego istnienia, nienawidzę wszystkiego w sobie”.

Wybuchnęła gorzkim krzykiem. „Gdybym... tylko... była tak piękna jak wszyscy inni...”.

Minuty płyną.

Była już po ósmej wieczorem, cztery godziny po tym, jak jej mama bez przerwy wołała ją na kolację, ale ona ją ignorowała.

Znów rozległo się pukanie do drzwi, a jej mama powoli je otworzyła. „Kochanie, zagłodzisz się na śmierć, jesteś jeszcze za młoda, żeby się o niego martwić, przed tobą jeszcze wielu chłopaków w przyszłości” – powiedziała łagodnie.

„Dlaczego? Dlaczego jestem gruba i brzydka! Prześladowali mnie od gimnazjum aż do dziś”.

„Beauty...”. Jej mama smutno zawołała swoją córkę.

„Mamo, ty się nie starzejesz, jesteś wizualną bombą i masz świetną figurę, dlaczego ja nie jestem taka jak ty?”

Mama Beauty była byłą królową piękności, a ludzie mówili, że Beauty jest grubszą wersją swojej matki. „Kochanie, to że masz sylwetkę po tacie nie jest żadnym przekleństwem, jesteś piękna taka, jaka jesteś, spójrz na te kształty – większość tych, które cię prześladują, ci zazdrości, nie masz nawet tłuszczu na brzuchu, jesteś krągła... i pulchna, ale na pewno nie gruba, masz zdrowy wskaźnik masy ciała, kogo obchodzi co myślą inni, oni po prostu zazdroszczą”.

Beauty wiedziała, że mama tylko próbuje ją pocieszyć, nikt nigdy nie będzie zazdrościł grubej dziewczynie. Mężczyźni chcą szczupłych i cienkich talii. Więc zamilkła, usta jej drżały, powstrzymując się od płaczu przy niej.

„Wiesz, powiem ci sekret”. Jej mama powiedziała, próbując zmienić temat.

Beauty spojrzała na nią z zainteresowaniem. „Jaki sekret?” – zapytała ciekawie, wycierając twarz dłonią.

„Obiecaj, że nie powiesz tacie”.

Beauty zawahała się, a potem niecierpliwie skinęła głową. „No dobrze, obiecuję”.

Jej mama zaczęła. „Więc ja…” Ścisnęła usta, jakby miała powiedzieć coś bardzo ciężkiego.

„Ja... pocałowałam swojego kuzyna”.

„Co... FUJ”. Beauty wykrzyknęła.

„Prawie ze sobą spaliśmy!”

Tym razem jej szczęka opadła. „Mamo! Co ty zrobiłaś?”

„Nie udawaj takiej niewinnej przede mną” – zaśmiała się jej mama.

Beauty nigdy nie wyobrażała sobie, że jej mama mogłaby być zdolna do czegoś takiego, kazirodztwo. To obrzydliwe! Zakryła uszy. „Nie chcę o tym słyszeć”.

„Obściskiwaliśmy się... i prawie uprawialiśmy seks”,

„Co do... on jest twoim kuzynem, mamo! To jest ostre, i teraz naprawdę mnie obrzydza”.

Zaśmiała się z zirytowanej Beauty i kontynuowała.

„Byłam zwariowaną nastolatką i upiłam się na swoje szesnaste urodziny, znasz mojego kuzyna, Edwarda?”

„Tego z dziwnym wąsem?” Beauty odpowiedziała.

Pokiwała głową z zadowoleniem. „Tak, to on”.

„Jak mogłaś!” Beauty wykrzyknęła głośno, z wybuchającym gniewem.

„Spokojnie, jak mówiłam, tak naprawdę nic się nie stało. Byłam pijana i poprosiłam go, żeby mnie pocałował, byliśmy blisko, no i się pocałowaliśmy, a potem skończyliśmy w sypialni. Nigdy nie próbuj alkoholu, wzięłam trochę i zwariowałam, nie wiem czy ty też byś to wytrzymała”.

„Fuj! Mamo!” Beauty wrzasnęła.

„Pamiętam, że był kiepskim całującym, a jego dziecięcy wąsik był tam, jak to teraz wspominam, to mnie obrzydza”.

Beauty uderzyła się otwartą dłonią w czoło. „Mamo, ty naprawdę jesteś…”

„O, wspomniałam już, że zanim się rozebraliśmy i w ogóle, twój tata nas przyłapał?”

Oczy Beauty powędrowały niemal do czoła. „Cooooo! Znałaś już tatę wtedy?”

„Był moją pierwszą i jedyną miłością”. Powiedziała to jak aktorka głosowa z bajki.

„Tata go zabije”.

„Nie, on był jak... 'Co tu się, do cholery, dzieje, Vanessa, pieprzysz się ze swoim kuzynem?'”

„Byłam tak pijana, że nawet tych słów nie mogłam dobrze zrozumieć”. Pani Vanessa zaśmiała się.

„Czekaj, nie zabił Edwarda?”

„Oczywiście, że nie, znaczy, przecież on jeszcze żyje, nie żyłby teraz, gdyby twój tata go wtedy zabił. Niemniej jednak trafił do szpitala, i przez prawie tydzień nie chcieli go wypuścić. Twój tata odwiedził go z litości, tak mówił, ale naprawdę to po to, żeby mu połamać więcej kości, uratowały go pielęgniarki, biedny Edward”.

Beauty parsknęła śmiechem i zaczęła się głośno śmiać.

„Po prostu spójrz w lustro i powiedz, jak ktoś, kto nie jest zgorzkniały, mógłby nazwać tego anioła brzydkim?” – głos matki był spokojny.

Uśmiech Beauty powoli gasł, twarz pochmurzała się, gdy wpatrywała się w swoje odbicie, a jej oczy powoli napełniały się łzami.

„Mam nadzieję, że pewnego dnia zrozumiesz, jaka jesteś piękna i cenna, i będziesz kusiła swoimi wdziękami bez przejmowania się tym, co mówią”. Matka wyszeptała.

„Mamo...”

„Tak, kochanie”. Odpowiedziała i rozczesała palcami włosy córki.

„Możesz mnie na razie zostawić samą, mamo?” Pani Vanessa głośno westchnęła.

„Dobrze, trzymaj się, proszę, nie rób sobie krzywdy. Możesz nie mieć tyle szczęścia, co ostatnim razem, i pamiętaj, że ja i tata kochamy cię ponad wszystko na świecie, proszę, zobacz siebie tak, jak ja cię widzę”.

Gdy tylko Vanessa zamknęła drzwi, Beauty wybuchnęła płaczem i przysięgła sobie, że będzie odkładać pieniądze na operację – to jedyny sposób, by wpisać się w światowy kanon piękna i uciec przed ich nienawiścią, prześladowaniami, zawstydzaniem i osądzaniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3 ( ON TO ZROBIŁ)

3 LATA PÓŹNIEJ.

Lokalizacja:

Famous & Fabulous – firma modowa w Nowym Jorku.

**PUNKT WIDZENIA BEAUTY**

Moja przyjaciółka Jessie pokazała mi zdjęcie na swoim telefonie. „Co myślisz?”

„Wow, Jessie, to jest idealne, jesteś po prostu perfekcyjna”. Zachwycałam się wszystkim na zdjęciu, jest prawdziwą królową wybiegów.

„Oh, proszę cię, to tylko kwestia edycji,” zaśmiała się Jessie, rumieniąc się.

„Jesteś naturalna, Jessie”. Kontynuowałam.

„Przestań już!” Cała się zarumieniła i zaśmiała.

„Pokaż mi drugie” – poprosiłam. Przesunęła palcem i pokazała mi kolejne zdjęcia.

„Czy to nie z naszej letniej kolekcji sprzed roku?” – zapytałam z ciekawością.

„Tak, zatrzymałam je i przerobiłam, bo tak dobrze na mnie leżą”. Pokręciłam głową z uśmiechem.

Nasza firma naprawdę ma szczęście, że jest jej modelką. To była pierwsza przyjaciółka, którą poznałam w firmie – właściwie, to moja jedyna przyjaciółka. Uśmiechnęłam się do niej, gdy przeglądała zdjęcia, pokazując mi każdą ze swoich ulubionych stylizacji i pytając, co o niej myślę. Po chwili zajęła się czatami.

Zwróciłam się do swoich projektów i w pewnym momencie nie mogłam się zdecydować. Poprosiłam ją o pomoc. „Który twoim zdaniem będzie lepszy, Jessie – fioletowy czy czerwony?”

Pokazałam Jessie moje najnowsze projekty. „Wybrałabym fioletowy, jest elegancki, ale czerwony jest romantyczny i pasuje do tematu”.

Dostaliśmy wezwanie na spotkanie z prezesem. Na ostatnim spotkaniu pan Hathaway ogłosił swojego syna, Bruno, nowym prezesem firmy.

„Przepraszam, tato, ale nie zasługuję jeszcze na bycie prezesem, doceniam tę propozycję jako twoje dziecko, ale chciałbym sam dojść na szczyt. Proszę, pozwól Ferdinandowi być menadżerem, ma więcej doświadczenia ode mnie, dla dobra naszej firmy. Kiedy będę odpowiednio przygotowany, mogę cię zastąpić”. Odpowiedział Bruno.

Mówiąc o kimś niesamowicie przystojnym – nawet kobiety są zazdrosne o jego urodę. Rzadko z kimkolwiek rozmawia.

Początkowo wszyscy myśleliśmy, że jest zarozumiałym snobem, ale kiedy lepiej poznałam jego mowę ciała, zrozumiałam, że po prostu nie jest osobą towarzyską.

„Bruno, myślę, że jesteś niedorzeczny”, warknął jego ojciec.

„Niedorzeczny?” wymamrotałam do siebie – to miało sens. Bruno jest jedynakiem, ale tak skromny – czasem zaskakująco skromny jak na młodego miliardera, który jest także bardzo przystojny i proporcjonalnie zbudowany. Gdybym ja była taka piękna, połowa moich problemów by zniknęła.

Pan Hathaway nie jest zachwycony tym, że Bruno nie przejął dziś firmy, ale nie ma wyboru i musi się z tym pogodzić.

Ukradkiem zerknęłam na Bruno – nawet jego profil boczny mógłby sprawić, że wyschnie w tobie każda kropla płynu i zostaniesz spragniona jego obecności. Przełknęłam ślinę i odwróciłam wzrok.

Niestety, minęły już 3 lata od kiedy mam sekretnego crusha na pana Bruno.

Kto by nie miał… co za żart!

On nigdy mnie nie zauważy, jestem najbrzydsza w firmie. Nawet nie mam takiej figury jak większość dziewczyn. Zawsze byłam znana jako wizualna dziura firmy.

Czasem klienci piszą skargi, by mnie usunąć z recepcji, bo nie jestem wystarczająco ładna, żeby reprezentować tak dużą firmę beauty, w której pracuję.

Nagle w moich myślach pojawia się Jessie. „Kiedy mu powiesz, że od 3 lat się w nim podkochujesz? Dziewczyno, nie możesz już tak na niego patrzeć, jakbyś miała go zjeść żywcem. W ten sposób nigdy cię nie zauważy, chociaż to nie twoja wina – on jest marzeniem każdej kobiety. Bogaty, gorący, seksowny, skromny, troskliwy i ogólnie przystojny. Boże! On jest za przystojny na ten świat, ja się poddałam rok temu...”

„Jessie... jesteśmy w sali konferencyjnej.” syknęłam szeptem. Starałam się nie zwracać na siebie uwagi, ale ona nie przestawała.

„Nie wiem, czy jest gejem, nie da się go uwieść. Próbowałam i nie wyszło, spróbuj szczęścia.” Jessie znowu szepnęła mi do ucha.

„Jessie!” wyrwało mi się na głos, co zwróciło uwagę innych i wszyscy się na nas spojrzeli.

Pan Hathaway przerwał i spojrzał na mnie groźnie. Wiedziałam, co nastąpi, nie chciałam powiedzieć imienia Jessie na głos.

„Przepraszam, proszę pana”. Szybko przeprosiłam, spuszczając głowę.

Pan Hathaway jest całkowitym przeciwieństwem swojego zamkniętego w sobie syna. „Przyjąłem cię do tej firmy ze względu na twój talent i umiejętności. Wszyscy wiemy, że tu nie pasujesz. Zaryzykowałem wizerunkiem firmy, trzymając tu taki cholerny worek fasoli jak ty, więc nigdy więcej mi nie przeszkadzaj, gdy mówię o ważnych sprawach.”

Poczułam to aż do szpiku kości. Wiedziałam, że coś takiego się wydarzy. Zniosłam to. Po tych słowach usłyszałam ciche chichoty, głównie od strony pań.

„Przepraszam, to nie było celowe.” Przeprosiłam jeszcze raz. Ręce mi się trzęsły, nie mogłam spojrzeć w górę.

Poczułam mokrą kroplę na stopie – to łza, musiałam ją zetrzeć kciukiem z oka.

„Powinnaś przepraszać za swoją grubość”. Odpowiedział pan Hathaway bez ogródek, po czym odwrócił się i kontynuował: „Jak mówiłem…

Bruno przerwał. „Uważam, że te słowa są okrutne. Bardzo okrutne.”

Po tej wypowiedzi zapadła cisza.

Wszyscy byli w szoku, ja jeszcze bardziej. Bruno nigdy nie kwestionował słów ojca ani niczego, co go nie dotyczyło; nawet jeśli nie zgadzał się z czymś, nigdy nie mówił tego głośno. Zawsze odpowiada tylko na pytania kierowane bezpośrednio do niego.

„Co powiedziałeś?” W głosie pana Hathaway’a słychać było wściekłość.

W sali zrobiło się cicho jak w grobie.

„Bruno!” Jego głos rozległ się jeszcze głośniej.

Serce waliło mi jak szalone, ręce wciąż drżały ze zdenerwowania.

„Chcę tylko powiedzieć, że... przeprosiła i nie zasługuje na takie traktowanie z twojej strony. Jest jedną z naszych najlepszych projektantek. Bez tych projektów nasza firma nie byłaby na szczycie, wniosła do firmy więcej niż te wszystkie ładne twarze, które mają nas reprezentować.”

„Wyjdźcie!” Ogłosił pan Hathaway.

Wszyscy szybko złapaliśmy nasze teczki i wyszliśmy z sali konferencyjnej – oprócz Bruno, który spokojnie siedział na swoim miejscu, podczas gdy jego ojciec patrzył na niego jak drapieżnik.

Spojrzałam na niego jeszcze raz, zanim ostatecznie wyszłam z sali.

Czy on właśnie upomniał swojego ojca za to, jak mnie potraktował? Mam nadzieję, że nie będzie miał przez to kłopotów. Dlaczego to zrobił? Jak mogłabym mu się odwdzięczyć za to, że stanął w mojej obronie?

Wróciłam do swojego biura i opadłam na krzesło. Od razu usłyszałam śmiech z naprzeciwka. Nie trzeba być prorokiem, żeby wiedzieć, że wszyscy śmieją się ze mnie.

„Przepraszam, Beauty”. Jessie podeszła do mnie, w jej oczach widziałam współczucie.

„W porządku, przyzwyczaiłam się”. Odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niej przez łzy.

Nie była przekonana, delikatnie poklepała mnie po dłoni. Zamknęłam oczy i głęboko odetchnęłam. „Naprawdę, Jess, proszę, nie rób jeszcze większej sceny.”

Powiedziałam, powstrzymując łzy.

Od razu to zauważyła i westchnęła. „Skoro nalegasz”.

Mruknęła i wyszła z mojego biura.

**GDZIEŚ W AZJI WSCHODNIEJ**

PUNKT WIDZENIA SHELLEY

„Mam bliźniaczkę?”

„Tak.”

Pani Joyce, moja rzekoma matka, odpowiedziała, promieniejąc uśmiechem. „Jest do mnie bardzo podobna, ale pulchniejsza… jest taka słodka i piękna”.

Wpatrywałam się w jej zdjęcie na ekranie telefonu, to jak patrzeć prosto w lustro – no, takie, które sprawia, że wyglądasz na pulchniejszą.

„Właściwie jesteście niemal identyczne, nawet znamiona macie w tych samych miejscach, ale tobie się poszczęściło – masz figurę po mamie, a ona odziedziczyła tłuszczyk po tacie, czyż to nie ciekawe?”

„Ona też ma szczęście... nie wygląda na szczególnie szczęśliwą na tym zdjęciu, ciekawe jak sobie radzi, gdzie ona teraz jest? Jak mogę ją poznać?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

CEO PLUS SIZE CRUSH

CEO PLUS SIZE CRUSH

234 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

234

Treść

Aa