passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO PLUS SIZE CRUSH - Rozdział #3 - autor LUCHI LUCHY

CEO PLUS SIZE CRUSH

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2 (ROZWESEL SIĘ, KOCHANIE)

Ona obwijała palcami poszewkę poduszki i usiadła, znowu głośno płacząc. „Nienawidzę swojego istnienia, nienawidzę wszystkiego w sobie”.

Wybuchnęła gorzkim krzykiem. „Gdybym... tylko... była tak piękna jak wszyscy inni...”.

Minuty płyną.

Była już po ósmej wieczorem, cztery godziny po tym, jak jej mama bez przerwy wołała ją na kolację, ale ona ją ignorowała.

Znów rozległo się pukanie do drzwi, a jej mama powoli je otworzyła. „Kochanie, zagłodzisz się na śmierć, jesteś jeszcze za młoda, żeby się o niego martwić, przed tobą jeszcze wielu chłopaków w przyszłości” – powiedziała łagodnie.

„Dlaczego? Dlaczego jestem gruba i brzydka! Prześladowali mnie od gimnazjum aż do dziś”.

„Beauty...”. Jej mama smutno zawołała swoją córkę.

„Mamo, ty się nie starzejesz, jesteś wizualną bombą i masz świetną figurę, dlaczego ja nie jestem taka jak ty?”

Mama Beauty była byłą królową piękności, a ludzie mówili, że Beauty jest grubszą wersją swojej matki. „Kochanie, to że masz sylwetkę po tacie nie jest żadnym przekleństwem, jesteś piękna taka, jaka jesteś, spójrz na te kształty – większość tych, które cię prześladują, ci zazdrości, nie masz nawet tłuszczu na brzuchu, jesteś krągła... i pulchna, ale na pewno nie gruba, masz zdrowy wskaźnik masy ciała, kogo obchodzi co myślą inni, oni po prostu zazdroszczą”.

Beauty wiedziała, że mama tylko próbuje ją pocieszyć, nikt nigdy nie będzie zazdrościł grubej dziewczynie. Mężczyźni chcą szczupłych i cienkich talii. Więc zamilkła, usta jej drżały, powstrzymując się od płaczu przy niej.

„Wiesz, powiem ci sekret”. Jej mama powiedziała, próbując zmienić temat.

Beauty spojrzała na nią z zainteresowaniem. „Jaki sekret?” – zapytała ciekawie, wycierając twarz dłonią.

„Obiecaj, że nie powiesz tacie”.

Beauty zawahała się, a potem niecierpliwie skinęła głową. „No dobrze, obiecuję”.

Jej mama zaczęła. „Więc ja…” Ścisnęła usta, jakby miała powiedzieć coś bardzo ciężkiego.

„Ja... pocałowałam swojego kuzyna”.

„Co... FUJ”. Beauty wykrzyknęła.

„Prawie ze sobą spaliśmy!”

Tym razem jej szczęka opadła. „Mamo! Co ty zrobiłaś?”

„Nie udawaj takiej niewinnej przede mną” – zaśmiała się jej mama.

Beauty nigdy nie wyobrażała sobie, że jej mama mogłaby być zdolna do czegoś takiego, kazirodztwo. To obrzydliwe! Zakryła uszy. „Nie chcę o tym słyszeć”.

„Obściskiwaliśmy się... i prawie uprawialiśmy seks”,

„Co do... on jest twoim kuzynem, mamo! To jest ostre, i teraz naprawdę mnie obrzydza”.

Zaśmiała się z zirytowanej Beauty i kontynuowała.

„Byłam zwariowaną nastolatką i upiłam się na swoje szesnaste urodziny, znasz mojego kuzyna, Edwarda?”

„Tego z dziwnym wąsem?” Beauty odpowiedziała.

Pokiwała głową z zadowoleniem. „Tak, to on”.

„Jak mogłaś!” Beauty wykrzyknęła głośno, z wybuchającym gniewem.

„Spokojnie, jak mówiłam, tak naprawdę nic się nie stało. Byłam pijana i poprosiłam go, żeby mnie pocałował, byliśmy blisko, no i się pocałowaliśmy, a potem skończyliśmy w sypialni. Nigdy nie próbuj alkoholu, wzięłam trochę i zwariowałam, nie wiem czy ty też byś to wytrzymała”.

„Fuj! Mamo!” Beauty wrzasnęła.

„Pamiętam, że był kiepskim całującym, a jego dziecięcy wąsik był tam, jak to teraz wspominam, to mnie obrzydza”.

Beauty uderzyła się otwartą dłonią w czoło. „Mamo, ty naprawdę jesteś…”

„O, wspomniałam już, że zanim się rozebraliśmy i w ogóle, twój tata nas przyłapał?”

Oczy Beauty powędrowały niemal do czoła. „Cooooo! Znałaś już tatę wtedy?”

„Był moją pierwszą i jedyną miłością”. Powiedziała to jak aktorka głosowa z bajki.

„Tata go zabije”.

„Nie, on był jak... 'Co tu się, do cholery, dzieje, Vanessa, pieprzysz się ze swoim kuzynem?'”

„Byłam tak pijana, że nawet tych słów nie mogłam dobrze zrozumieć”. Pani Vanessa zaśmiała się.

„Czekaj, nie zabił Edwarda?”

„Oczywiście, że nie, znaczy, przecież on jeszcze żyje, nie żyłby teraz, gdyby twój tata go wtedy zabił. Niemniej jednak trafił do szpitala, i przez prawie tydzień nie chcieli go wypuścić. Twój tata odwiedził go z litości, tak mówił, ale naprawdę to po to, żeby mu połamać więcej kości, uratowały go pielęgniarki, biedny Edward”.

Beauty parsknęła śmiechem i zaczęła się głośno śmiać.

„Po prostu spójrz w lustro i powiedz, jak ktoś, kto nie jest zgorzkniały, mógłby nazwać tego anioła brzydkim?” – głos matki był spokojny.

Uśmiech Beauty powoli gasł, twarz pochmurzała się, gdy wpatrywała się w swoje odbicie, a jej oczy powoli napełniały się łzami.

„Mam nadzieję, że pewnego dnia zrozumiesz, jaka jesteś piękna i cenna, i będziesz kusiła swoimi wdziękami bez przejmowania się tym, co mówią”. Matka wyszeptała.

„Mamo...”

„Tak, kochanie”. Odpowiedziała i rozczesała palcami włosy córki.

„Możesz mnie na razie zostawić samą, mamo?” Pani Vanessa głośno westchnęła.

„Dobrze, trzymaj się, proszę, nie rób sobie krzywdy. Możesz nie mieć tyle szczęścia, co ostatnim razem, i pamiętaj, że ja i tata kochamy cię ponad wszystko na świecie, proszę, zobacz siebie tak, jak ja cię widzę”.

Gdy tylko Vanessa zamknęła drzwi, Beauty wybuchnęła płaczem i przysięgła sobie, że będzie odkładać pieniądze na operację – to jedyny sposób, by wpisać się w światowy kanon piękna i uciec przed ich nienawiścią, prześladowaniami, zawstydzaniem i osądzaniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3 ( ON TO ZROBIŁ)

3 LATA PÓŹNIEJ.

Lokalizacja:

Famous & Fabulous – firma modowa w Nowym Jorku.

**PUNKT WIDZENIA BEAUTY**

Moja przyjaciółka Jessie pokazała mi zdjęcie na swoim telefonie. „Co myślisz?”

„Wow, Jessie, to jest idealne, jesteś po prostu perfekcyjna”. Zachwycałam się wszystkim na zdjęciu, jest prawdziwą królową wybiegów.

„Oh, proszę cię, to tylko kwestia edycji,” zaśmiała się Jessie, rumieniąc się.

„Jesteś naturalna, Jessie”. Kontynuowałam.

„Przestań już!” Cała się zarumieniła i zaśmiała.

„Pokaż mi drugie” – poprosiłam. Przesunęła palcem i pokazała mi kolejne zdjęcia.

„Czy to nie z naszej letniej kolekcji sprzed roku?” – zapytałam z ciekawością.

„Tak, zatrzymałam je i przerobiłam, bo tak dobrze na mnie leżą”. Pokręciłam głową z uśmiechem.

Nasza firma naprawdę ma szczęście, że jest jej modelką. To była pierwsza przyjaciółka, którą poznałam w firmie – właściwie, to moja jedyna przyjaciółka. Uśmiechnęłam się do niej, gdy przeglądała zdjęcia, pokazując mi każdą ze swoich ulubionych stylizacji i pytając, co o niej myślę. Po chwili zajęła się czatami.

Zwróciłam się do swoich projektów i w pewnym momencie nie mogłam się zdecydować. Poprosiłam ją o pomoc. „Który twoim zdaniem będzie lepszy, Jessie – fioletowy czy czerwony?”

Pokazałam Jessie moje najnowsze projekty. „Wybrałabym fioletowy, jest elegancki, ale czerwony jest romantyczny i pasuje do tematu”.

Dostaliśmy wezwanie na spotkanie z prezesem. Na ostatnim spotkaniu pan Hathaway ogłosił swojego syna, Bruno, nowym prezesem firmy.

„Przepraszam, tato, ale nie zasługuję jeszcze na bycie prezesem, doceniam tę propozycję jako twoje dziecko, ale chciałbym sam dojść na szczyt. Proszę, pozwól Ferdinandowi być menadżerem, ma więcej doświadczenia ode mnie, dla dobra naszej firmy. Kiedy będę odpowiednio przygotowany, mogę cię zastąpić”. Odpowiedział Bruno.

Mówiąc o kimś niesamowicie przystojnym – nawet kobiety są zazdrosne o jego urodę. Rzadko z kimkolwiek rozmawia.

Początkowo wszyscy myśleliśmy, że jest zarozumiałym snobem, ale kiedy lepiej poznałam jego mowę ciała, zrozumiałam, że po prostu nie jest osobą towarzyską.

„Bruno, myślę, że jesteś niedorzeczny”, warknął jego ojciec.

„Niedorzeczny?” wymamrotałam do siebie – to miało sens. Bruno jest jedynakiem, ale tak skromny – czasem zaskakująco skromny jak na młodego miliardera, który jest także bardzo przystojny i proporcjonalnie zbudowany. Gdybym ja była taka piękna, połowa moich problemów by zniknęła.

Pan Hathaway nie jest zachwycony tym, że Bruno nie przejął dziś firmy, ale nie ma wyboru i musi się z tym pogodzić.

Ukradkiem zerknęłam na Bruno – nawet jego profil boczny mógłby sprawić, że wyschnie w tobie każda kropla płynu i zostaniesz spragniona jego obecności. Przełknęłam ślinę i odwróciłam wzrok.

Niestety, minęły już 3 lata od kiedy mam sekretnego crusha na pana Bruno.

Kto by nie miał… co za żart!

On nigdy mnie nie zauważy, jestem najbrzydsza w firmie. Nawet nie mam takiej figury jak większość dziewczyn. Zawsze byłam znana jako wizualna dziura firmy.

Czasem klienci piszą skargi, by mnie usunąć z recepcji, bo nie jestem wystarczająco ładna, żeby reprezentować tak dużą firmę beauty, w której pracuję.

Nagle w moich myślach pojawia się Jessie. „Kiedy mu powiesz, że od 3 lat się w nim podkochujesz? Dziewczyno, nie możesz już tak na niego patrzeć, jakbyś miała go zjeść żywcem. W ten sposób nigdy cię nie zauważy, chociaż to nie twoja wina – on jest marzeniem każdej kobiety. Bogaty, gorący, seksowny, skromny, troskliwy i ogólnie przystojny. Boże! On jest za przystojny na ten świat, ja się poddałam rok temu...”

„Jessie... jesteśmy w sali konferencyjnej.” syknęłam szeptem. Starałam się nie zwracać na siebie uwagi, ale ona nie przestawała.

„Nie wiem, czy jest gejem, nie da się go uwieść. Próbowałam i nie wyszło, spróbuj szczęścia.” Jessie znowu szepnęła mi do ucha.

„Jessie!” wyrwało mi się na głos, co zwróciło uwagę innych i wszyscy się na nas spojrzeli.

Pan Hathaway przerwał i spojrzał na mnie groźnie. Wiedziałam, co nastąpi, nie chciałam powiedzieć imienia Jessie na głos.

„Przepraszam, proszę pana”. Szybko przeprosiłam, spuszczając głowę.

Pan Hathaway jest całkowitym przeciwieństwem swojego zamkniętego w sobie syna. „Przyjąłem cię do tej firmy ze względu na twój talent i umiejętności. Wszyscy wiemy, że tu nie pasujesz. Zaryzykowałem wizerunkiem firmy, trzymając tu taki cholerny worek fasoli jak ty, więc nigdy więcej mi nie przeszkadzaj, gdy mówię o ważnych sprawach.”

Poczułam to aż do szpiku kości. Wiedziałam, że coś takiego się wydarzy. Zniosłam to. Po tych słowach usłyszałam ciche chichoty, głównie od strony pań.

„Przepraszam, to nie było celowe.” Przeprosiłam jeszcze raz. Ręce mi się trzęsły, nie mogłam spojrzeć w górę.

Poczułam mokrą kroplę na stopie – to łza, musiałam ją zetrzeć kciukiem z oka.

„Powinnaś przepraszać za swoją grubość”. Odpowiedział pan Hathaway bez ogródek, po czym odwrócił się i kontynuował: „Jak mówiłem…

Bruno przerwał. „Uważam, że te słowa są okrutne. Bardzo okrutne.”

Po tej wypowiedzi zapadła cisza.

Wszyscy byli w szoku, ja jeszcze bardziej. Bruno nigdy nie kwestionował słów ojca ani niczego, co go nie dotyczyło; nawet jeśli nie zgadzał się z czymś, nigdy nie mówił tego głośno. Zawsze odpowiada tylko na pytania kierowane bezpośrednio do niego.

„Co powiedziałeś?” W głosie pana Hathaway’a słychać było wściekłość.

W sali zrobiło się cicho jak w grobie.

„Bruno!” Jego głos rozległ się jeszcze głośniej.

Serce waliło mi jak szalone, ręce wciąż drżały ze zdenerwowania.

„Chcę tylko powiedzieć, że... przeprosiła i nie zasługuje na takie traktowanie z twojej strony. Jest jedną z naszych najlepszych projektantek. Bez tych projektów nasza firma nie byłaby na szczycie, wniosła do firmy więcej niż te wszystkie ładne twarze, które mają nas reprezentować.”

„Wyjdźcie!” Ogłosił pan Hathaway.

Wszyscy szybko złapaliśmy nasze teczki i wyszliśmy z sali konferencyjnej – oprócz Bruno, który spokojnie siedział na swoim miejscu, podczas gdy jego ojciec patrzył na niego jak drapieżnik.

Spojrzałam na niego jeszcze raz, zanim ostatecznie wyszłam z sali.

Czy on właśnie upomniał swojego ojca za to, jak mnie potraktował? Mam nadzieję, że nie będzie miał przez to kłopotów. Dlaczego to zrobił? Jak mogłabym mu się odwdzięczyć za to, że stanął w mojej obronie?

Wróciłam do swojego biura i opadłam na krzesło. Od razu usłyszałam śmiech z naprzeciwka. Nie trzeba być prorokiem, żeby wiedzieć, że wszyscy śmieją się ze mnie.

„Przepraszam, Beauty”. Jessie podeszła do mnie, w jej oczach widziałam współczucie.

„W porządku, przyzwyczaiłam się”. Odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niej przez łzy.

Nie była przekonana, delikatnie poklepała mnie po dłoni. Zamknęłam oczy i głęboko odetchnęłam. „Naprawdę, Jess, proszę, nie rób jeszcze większej sceny.”

Powiedziałam, powstrzymując łzy.

Od razu to zauważyła i westchnęła. „Skoro nalegasz”.

Mruknęła i wyszła z mojego biura.

**GDZIEŚ W AZJI WSCHODNIEJ**

PUNKT WIDZENIA SHELLEY

„Mam bliźniaczkę?”

„Tak.”

Pani Joyce, moja rzekoma matka, odpowiedziała, promieniejąc uśmiechem. „Jest do mnie bardzo podobna, ale pulchniejsza… jest taka słodka i piękna”.

Wpatrywałam się w jej zdjęcie na ekranie telefonu, to jak patrzeć prosto w lustro – no, takie, które sprawia, że wyglądasz na pulchniejszą.

„Właściwie jesteście niemal identyczne, nawet znamiona macie w tych samych miejscach, ale tobie się poszczęściło – masz figurę po mamie, a ona odziedziczyła tłuszczyk po tacie, czyż to nie ciekawe?”

„Ona też ma szczęście... nie wygląda na szczególnie szczęśliwą na tym zdjęciu, ciekawe jak sobie radzi, gdzie ona teraz jest? Jak mogę ją poznać?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4 (NIEZRĘCZNY)

„Uspokój się, młoda damo, spotkasz ją kiedyś, obiecuję”.

„Ale dlaczego… mówisz mi to, mamo?”

„Obiecałam twojej biologicznej matce, że powiem ci, kiedy będziesz pełnoletnia, więc spełniam tę obietnicę”. Odpowiedziała łagodnie.

Uśmiechnęłam się do niej i mocno ją przytuliłam. „Dziękuję, mamo, nie wiesz, jak bardzo mnie to uszczęśliwiło, mając te dziwne uczucia i sny o byciu bliźniaczką, myślałam, że wariuję”.

„Kiedy skończysz podziwiać swoją siostrę, dołącz do nas na kolację”. Musnęła moje czoło i wyszła z pokoju.

Podskoczyłam radośnie, rzucając poduszką tu i tam, przyglądając się dokładniej zdjęciu – coś mi nie pasowało. Zaczęłam się martwić. Na zdjęciu była szczęśliwa scena z rozdania dyplomów. Wszyscy się śmiali, oprócz niej. Stała tam jak wyrzutek z mokrymi oczami, a dwóch uczniów w tle wskazywało na nią palcami.

„Jest ze swoimi prawdziwymi rodzicami, więc chyba jest jej dobrze”.

Tak myślałam, ale teraz mam przeczucie, że nie wszystko u niej w porządku… W tym oceniającym świecie widać, że była zastraszana albo wyśmiewana przez fotografa, czuję jej emocje na tym zdjęciu. Gdzieś tam jest druga ja i zamierzam pomóc jej odzyskać pewność siebie.

„Shelley! Idziesz?” – zawołała mama.

„Będę za minutę!” – krzyknęłam, raz jeszcze uśmiechnęłam się do zdjęcia i wstałam, pościeliłam łóżko i wyszłam z pokoju, kierując się do jadalni.

**PERSPEKTYWA BEAUTY**

Poszłam do firmowej restauracji na dole, bo była pora lunchu. Po tym, co się wydarzyło w sali konferencyjnej, nie wiedziałam, co czuć, poza tym, że czułam się bezużyteczna, oczywiście.

„Poproszę frytki i warzywa”. Powiedziałam do kucharki.

Spojrzała na mnie i kompletnie mnie zignorowała, nie pierwszy raz zresztą, mam wrażenie, że wszyscy tutaj mnie nie lubią, oprócz Jessie, oczywiście.

Co ja im zrobiłam?

„Czego chcesz ode mnie, przystojny młody szefie?” – kobieta rzuciła nagle, uśmiechając się do mnie niekontrolowanie.

Zdecydowanie nie do mnie.

Odwróciłam się, moje serce zatrzymało się w tamtym momencie, musiałam unieść głowę, by na niego spojrzeć. Stał za mną jak wysoki, sztywny mur.

Gdyby tylko ten mur był seksowniejszy niż 99 procent mężczyzn. Szybko zwróciłam się z powrotem do kucharki, moje palce nerwowo się zacisnęły, serce waliło mi jak młot!

„Makaron z sosem, proszę” – odpowiedział spokojnie.

To on, Bruno! Krople potu zrosiły mi twarz, a policzki nagle poczerwieniały ze zdenerwowania. Stał tuż za mną, taki gorący, że czułam, jak żar mnie topi!

„Och… ty…ty jesteś pierwszy”. Powoli się odwróciłam i wskazałam na swoją pierś.

„Mówisz do mnie?”

„Tak…emm…przepraszam, powiedz jej, czego chcesz…” Jego spokojny głos zawsze wywołuje u mnie dreszcze – jak ktoś może być tak łagodny, uprzejmy i przystojny jednocześnie?

Bruno jest idealny, taki facet nigdy nie zwróci uwagi na kogoś takiego jak ja, chciałabym mieć ciało jak JESSIE.

Może miałabym szansę.

„Panno?” Jego głos przerwał moje myśli.

„Eh?” – wyrwałam się z zamyślenia, szeroko otwierając oczy.

„Powiedz jej, czego chcesz”. Jego oceanicznie niebieskie oczy błyszczały. Jak ludzkie oczy mogą być takie senne? Chyba się ślinię.

„Chcę ciebie… to znaczy… znaczy… placek, placek z kurczakiem… ziemniaczany?” Zaśmiałam się niezręcznie, odwróciłam się od niej, po czym uderzyłam się mocno w policzek.

Weź się w garść, idiotko!

Kucharka patrzyła na mnie spode łba, wkurzona. Odwróciłam się do niego i uśmiechnęłam się niezręcznie.

Bruno stał z pustą miną, musiał pomyśleć:

Ale dziwaczka. Jego mina była bezcenna, wyglądał, jakby się mnie przez chwilę bał. Wydałam mu się dziwna, Boże, jaka ja głupia, tak się przed nim kompromitować?

Kobieta teatralnie odchrząknęła, przerywając moją niezręczność.

„Mówiłaś frytki…” – uniosła brwi, wyglądała na wkurzoną moim żenującym zachowaniem.

Spojrzałam na kobietę bezmyślnie. Wyglądała, jakby chciała mnie spoliczkować, ale Bruno chyba był dla niej zbyt dużą przeszkodą.

Westchnęłam, wdzięczna, że jest ze mną, bo inaczej pewnie by zrobiła mi coś okropnego. Zaśmiałam się niezręcznie. „No tak, tak, fryt… frytki, nie placek”. Nerwowo przeczesałam włosy palcem i powoli spuściłam głowę, zawstydzona.

„Przepraszam”. Wyszeptałam przepraszająco.

Wydała moje zamówienie, wzięłam tacę z jedzeniem i ukłoniłam się na podziękowanie, a potem powoli podeszłam do ulubionego stolika, żeby zjeść. Kusiło mnie, by jeszcze raz spojrzeć na Bruno, gdy dostał swoje zamówienie, odwrócił się i zaczął iść w moją stronę!

„O nie!” Szybko schowałam twarz w jedzeniu i udawałam, że jem. Usłyszałam, jak krzesło przy stole naprzeciwko mojego się odsuwa, powoli podniosłam wzrok i zobaczyłam, że siedzi naprzeciwko mnie!

Nie mogłam oderwać od niego oczu, a on nawet na mnie nie spojrzał, zachowywał się, jakbym była zupełnie niewidzialna. Czyżby przyszedł tu specjalnie, by ze mną usiąść? Odrzuciłam tę myśl.

Oczywiście nie, to ty jesteś w nim zadurzona, nie odwrotnie, głupia! Po prostu wybrał miejsce i oczywiście zajmuje się swoimi sprawami. Walczyłam sama ze sobą i próbowałam skupić się na lunchu, ale ręce mi się trzęsły z nerwów. Nie mogę spokojnie jeść, siedząc naprzeciwko niego, muszę być idealną dziewczyną, to mój crush i muszę go zaimponować, przynajmniej spróbować.

Wzięłam głęboki oddech, otworzyłam oczy z uśmiechem i elegancko nabrałam łyżkę.

„Beauty!” Jessie pojawiła się znikąd i krzyknęła mi do ucha, by mnie specjalnie wystraszyć.

Zakrztusiłam się jedzeniem. „Jes… co?”. Zakaszlałam i złapałam za kubek z wodą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

CEO PLUS SIZE CRUSH

CEO PLUS SIZE CRUSH

234 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

234

Treść

Aa