passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO PLUS SIZE CRUSH - Rozdział #5 - autor LUCHI LUCHY

CEO PLUS SIZE CRUSH

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4 (NIEZRĘCZNY)

„Uspokój się, młoda damo, spotkasz ją kiedyś, obiecuję”.

„Ale dlaczego… mówisz mi to, mamo?”

„Obiecałam twojej biologicznej matce, że powiem ci, kiedy będziesz pełnoletnia, więc spełniam tę obietnicę”. Odpowiedziała łagodnie.

Uśmiechnęłam się do niej i mocno ją przytuliłam. „Dziękuję, mamo, nie wiesz, jak bardzo mnie to uszczęśliwiło, mając te dziwne uczucia i sny o byciu bliźniaczką, myślałam, że wariuję”.

„Kiedy skończysz podziwiać swoją siostrę, dołącz do nas na kolację”. Musnęła moje czoło i wyszła z pokoju.

Podskoczyłam radośnie, rzucając poduszką tu i tam, przyglądając się dokładniej zdjęciu – coś mi nie pasowało. Zaczęłam się martwić. Na zdjęciu była szczęśliwa scena z rozdania dyplomów. Wszyscy się śmiali, oprócz niej. Stała tam jak wyrzutek z mokrymi oczami, a dwóch uczniów w tle wskazywało na nią palcami.

„Jest ze swoimi prawdziwymi rodzicami, więc chyba jest jej dobrze”.

Tak myślałam, ale teraz mam przeczucie, że nie wszystko u niej w porządku… W tym oceniającym świecie widać, że była zastraszana albo wyśmiewana przez fotografa, czuję jej emocje na tym zdjęciu. Gdzieś tam jest druga ja i zamierzam pomóc jej odzyskać pewność siebie.

„Shelley! Idziesz?” – zawołała mama.

„Będę za minutę!” – krzyknęłam, raz jeszcze uśmiechnęłam się do zdjęcia i wstałam, pościeliłam łóżko i wyszłam z pokoju, kierując się do jadalni.

**PERSPEKTYWA BEAUTY**

Poszłam do firmowej restauracji na dole, bo była pora lunchu. Po tym, co się wydarzyło w sali konferencyjnej, nie wiedziałam, co czuć, poza tym, że czułam się bezużyteczna, oczywiście.

„Poproszę frytki i warzywa”. Powiedziałam do kucharki.

Spojrzała na mnie i kompletnie mnie zignorowała, nie pierwszy raz zresztą, mam wrażenie, że wszyscy tutaj mnie nie lubią, oprócz Jessie, oczywiście.

Co ja im zrobiłam?

„Czego chcesz ode mnie, przystojny młody szefie?” – kobieta rzuciła nagle, uśmiechając się do mnie niekontrolowanie.

Zdecydowanie nie do mnie.

Odwróciłam się, moje serce zatrzymało się w tamtym momencie, musiałam unieść głowę, by na niego spojrzeć. Stał za mną jak wysoki, sztywny mur.

Gdyby tylko ten mur był seksowniejszy niż 99 procent mężczyzn. Szybko zwróciłam się z powrotem do kucharki, moje palce nerwowo się zacisnęły, serce waliło mi jak młot!

„Makaron z sosem, proszę” – odpowiedział spokojnie.

To on, Bruno! Krople potu zrosiły mi twarz, a policzki nagle poczerwieniały ze zdenerwowania. Stał tuż za mną, taki gorący, że czułam, jak żar mnie topi!

„Och… ty…ty jesteś pierwszy”. Powoli się odwróciłam i wskazałam na swoją pierś.

„Mówisz do mnie?”

„Tak…emm…przepraszam, powiedz jej, czego chcesz…” Jego spokojny głos zawsze wywołuje u mnie dreszcze – jak ktoś może być tak łagodny, uprzejmy i przystojny jednocześnie?

Bruno jest idealny, taki facet nigdy nie zwróci uwagi na kogoś takiego jak ja, chciałabym mieć ciało jak JESSIE.

Może miałabym szansę.

„Panno?” Jego głos przerwał moje myśli.

„Eh?” – wyrwałam się z zamyślenia, szeroko otwierając oczy.

„Powiedz jej, czego chcesz”. Jego oceanicznie niebieskie oczy błyszczały. Jak ludzkie oczy mogą być takie senne? Chyba się ślinię.

„Chcę ciebie… to znaczy… znaczy… placek, placek z kurczakiem… ziemniaczany?” Zaśmiałam się niezręcznie, odwróciłam się od niej, po czym uderzyłam się mocno w policzek.

Weź się w garść, idiotko!

Kucharka patrzyła na mnie spode łba, wkurzona. Odwróciłam się do niego i uśmiechnęłam się niezręcznie.

Bruno stał z pustą miną, musiał pomyśleć:

Ale dziwaczka. Jego mina była bezcenna, wyglądał, jakby się mnie przez chwilę bał. Wydałam mu się dziwna, Boże, jaka ja głupia, tak się przed nim kompromitować?

Kobieta teatralnie odchrząknęła, przerywając moją niezręczność.

„Mówiłaś frytki…” – uniosła brwi, wyglądała na wkurzoną moim żenującym zachowaniem.

Spojrzałam na kobietę bezmyślnie. Wyglądała, jakby chciała mnie spoliczkować, ale Bruno chyba był dla niej zbyt dużą przeszkodą.

Westchnęłam, wdzięczna, że jest ze mną, bo inaczej pewnie by zrobiła mi coś okropnego. Zaśmiałam się niezręcznie. „No tak, tak, fryt… frytki, nie placek”. Nerwowo przeczesałam włosy palcem i powoli spuściłam głowę, zawstydzona.

„Przepraszam”. Wyszeptałam przepraszająco.

Wydała moje zamówienie, wzięłam tacę z jedzeniem i ukłoniłam się na podziękowanie, a potem powoli podeszłam do ulubionego stolika, żeby zjeść. Kusiło mnie, by jeszcze raz spojrzeć na Bruno, gdy dostał swoje zamówienie, odwrócił się i zaczął iść w moją stronę!

„O nie!” Szybko schowałam twarz w jedzeniu i udawałam, że jem. Usłyszałam, jak krzesło przy stole naprzeciwko mojego się odsuwa, powoli podniosłam wzrok i zobaczyłam, że siedzi naprzeciwko mnie!

Nie mogłam oderwać od niego oczu, a on nawet na mnie nie spojrzał, zachowywał się, jakbym była zupełnie niewidzialna. Czyżby przyszedł tu specjalnie, by ze mną usiąść? Odrzuciłam tę myśl.

Oczywiście nie, to ty jesteś w nim zadurzona, nie odwrotnie, głupia! Po prostu wybrał miejsce i oczywiście zajmuje się swoimi sprawami. Walczyłam sama ze sobą i próbowałam skupić się na lunchu, ale ręce mi się trzęsły z nerwów. Nie mogę spokojnie jeść, siedząc naprzeciwko niego, muszę być idealną dziewczyną, to mój crush i muszę go zaimponować, przynajmniej spróbować.

Wzięłam głęboki oddech, otworzyłam oczy z uśmiechem i elegancko nabrałam łyżkę.

„Beauty!” Jessie pojawiła się znikąd i krzyknęła mi do ucha, by mnie specjalnie wystraszyć.

Zakrztusiłam się jedzeniem. „Jes… co?”. Zakaszlałam i złapałam za kubek z wodą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5 (ON MÓWIŁ)

„Przepraszam.” Jessie natychmiast przeprosiła. Ona zawsze przeprasza po dziecinnych wybrykach.

Wściekle spojrzałam na nią, a potem znów, tym razem szybko, żeby się upewnić, czy dobrze widzę. „Jessie... nie masz stanika” — wyszeptałam, zasłaniając zarumienioną twarz.

„Tak, to dzień bez stanika, wszyscy cię wspierają oprócz ciebie.” — odpowiedziała z dumą.

„To nieprzyzwoite.” — wyszeptałam, czując się trochę niepewnie, jak ona może mieć tak idealne piersi bez stanika. Moje nigdy nie będą tak wyglądać bez stanika.

Jej piersi były idealne, sutki wyraźnie przebijały się przez przezroczysty biały crop top, aż do jej drobnej talii. Zauważyłam przekłuty pępek i srebrny, cienki koralik na jej talii. Ona naprawdę jest piękna. Westchnęłam sfrustrowana.

„Prawda jest taka, że wszyscy tutaj są idealni oprócz mnie.” Nie mogłam uwierzyć, że to powiedziałam na głos, zakryłam usta dłońmi i spojrzałam na Bruno. Zastanawiałam się, czy mnie usłyszał, ale gdy tylko zobaczyłam słuchawki w jego uszach, poczułam ulgę.

Wyglądał na zajętego pisaniem na telefonie i jedzeniem jednocześnie.

„No weź, Beauty, ty też jesteś piękna, wiesz o tym, po prostu jesteś... pulchna.” Jessie wzruszyła ramionami.

Westchnęłam ponownie. „Możesz powiedzieć, że jestem gruba, Jessie. W porządku, nie obrażę się, to w końcu moja rzeczywistość.” — odpowiedziałam.

„Na litość boską, nie jesteś gruba, jesteś pulchna, to ogromna różnica, okej?” — wykładała Jessie, starając się na siłę udowodnić bezpodstawną tezę.

Zerknęłam znów na Bruno, nawet nie spojrzał na nas, jak ktoś może być tak aspołeczny?

„Jessie, możemy pogadać później? Chcę teraz zjeść, proszę.” Mam nadzieję, że się na to zgodzi.

„Dlaczego?” — odpowiedziała Jessie z mocno ściągniętymi brwiami. Wiedziałam, że nie będzie tak łatwo.

„No… tak… mówiłam. Chcę zjeść.” — odpowiedziałam z uniesionymi brwiami.

„Wyglądasz na niespokojną. Czemu jesteś taka niespokojna? Twoja twarz się zaczerwieniła, rumienisz się? Dlaczego się rumienisz przeze mnie?” — uniosła podejrzliwie brew.

„Nie!” — warknęłam.

„Ależ tak, pocisz się, o co chodzi kochana?” — odpowiedziała.

„Jessie, proszę cię, na miłość boską! Czas na jedzenie, okej, możemy pogadać później. Teraz muszę zjeść i wrócić do pracy.” — powiedziałam tak poważnie, że natychmiast się zgodziła.

„No dobrze, ten ton w twoim głosie mnie przeraża, dziewczyno” — odpowiedziała. Pokręciłam głową. Jessie pochyliła się, pocałowała mnie w policzek i odeszła. Gdy tylko zniknęła, znowu zerknęłam na stół, przy którym siedział Bruno.

Telefon nadal trzymał w ręku, ledwo tknął jedzenie, był całkowicie pochłonięty swoim telefonem, palce pracowały jakby był sterowany zdalnie.

Co za introwertyk!

Muszę coś powiedzieć. Dam radę, po prostu powiedz coś. Podziękuj mu za to, że się za tobą wstawił! No dalej, dasz radę, Beauty. To jedyna okazja, żeby porozmawiać z nim na żywo poza pracą, idź i okaż wdzięczność... o nie, nie dam rady. Zakryłam twarz i westchnęłam, dłonie i uszy zrobiły się czerwone.

Zaraz się ośmieszysz. Będziesz dla niego żartem, desperatką. Jesteś gruba i brzydka, a wszyscy widzą w tobie idiotkę, nawet... czasem Jessie.

Jakim cudem myślisz, że zaprzyjaźnisz się z nim, panem Bruno?

Po policzku spłynęła mi łza. Głupia! Dlaczego płaczesz w takim momencie? Muszę przestać myśleć, bo się ośmieszę przez te łzy. Powoli otarłam mokre oczy palcami. Spojrzałam w górę i nasze spojrzenia się spotkały. Moje serce zatrzymało się na sekundę! Szybko skupiłam się na jedzeniu, udając, że bardzo mi smakuje.

O Boże, tego się nie spodziewałam! Jak długo się na mnie patrzył, zanim to zauważyłam?

Zaraz. Jak to możliwe? Pan Bruno patrzył na mnie!

Czy nadal się na mnie gapi? Powoli zerknęłam.

Jego wzrok wrócił na telefon z jakiegoś powodu. Byłam rozczarowana.

Powinnam zrobić to teraz, co najgorszego może się stać? Odchrząknęłam.

W końcu powiem do niego coś po trzech latach wspólnej pracy. Skrycie się w nim podkochuję. Co powinnam powiedzieć, muszę zacząć od czegoś.

Proszę pana, nie tknął pan jedzenia, coś pana martwi... może pan ze mną porozmawiać... wysłucham pana. Pokręciłam głową. Nie... Nie ma mowy, brzmi jak typowa desperatka.

Proszę pana, zawsze jest pan zajęty telefonem podczas jedzenia, to złe maniery przy stole. Co za bzdura, nie jestem przecież jego matką, jak najlepiej zacząć? Mój umysł błądził.

„Fajny pokrowiec na telefon, proszę pana.” Zaraz! Powiedziałam to na głos. Ale głupio, uderzyłam się w czoło.

Spojrzał na mnie, potem na pokrowiec, zdezorientowany.

Rozumiem go. Jest po prostu czarny. Moja pochwała zabrzmiała tandetnie. Uśmiechnęłam się niezręcznie, zdając sobie sprawę, jak głupio musiałam dla niego zabrzmieć.

„Dzięki.” Jego głos był tak spokojny, jak głęboki ocean.

„On powiedział dzięki?” — wymamrotałam zszokowana tą odpowiedzią.

„Ja... chciałam powiedzieć... naprawdę jestem wdzięczna za... to, co pan wtedy zrobił.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

CEO PLUS SIZE CRUSH

CEO PLUS SIZE CRUSH

234 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

234

Treść

Aa