3 LATA PÓŹNIEJ.
Lokalizacja:
Famous & Fabulous – firma modowa w Nowym Jorku.
**PUNKT WIDZENIA BEAUTY**
Moja przyjaciółka Jessie pokazała mi zdjęcie na swoim telefonie. „Co myślisz?”
„Wow, Jessie, to jest idealne, jesteś po prostu perfekcyjna”. Zachwycałam się wszystkim na zdjęciu, jest prawdziwą królową wybiegów.
„Oh, proszę cię, to tylko kwestia edycji,” zaśmiała się Jessie, rumieniąc się.
„Jesteś naturalna, Jessie”. Kontynuowałam.
„Przestań już!” Cała się zarumieniła i zaśmiała.
„Pokaż mi drugie” – poprosiłam. Przesunęła palcem i pokazała mi kolejne zdjęcia.
„Czy to nie z naszej letniej kolekcji sprzed roku?” – zapytałam z ciekawością.
„Tak, zatrzymałam je i przerobiłam, bo tak dobrze na mnie leżą”. Pokręciłam głową z uśmiechem.
Nasza firma naprawdę ma szczęście, że jest jej modelką. To była pierwsza przyjaciółka, którą poznałam w firmie – właściwie, to moja jedyna przyjaciółka. Uśmiechnęłam się do niej, gdy przeglądała zdjęcia, pokazując mi każdą ze swoich ulubionych stylizacji i pytając, co o niej myślę. Po chwili zajęła się czatami.
Zwróciłam się do swoich projektów i w pewnym momencie nie mogłam się zdecydować. Poprosiłam ją o pomoc. „Który twoim zdaniem będzie lepszy, Jessie – fioletowy czy czerwony?”
Pokazałam Jessie moje najnowsze projekty. „Wybrałabym fioletowy, jest elegancki, ale czerwony jest romantyczny i pasuje do tematu”.
Dostaliśmy wezwanie na spotkanie z prezesem. Na ostatnim spotkaniu pan Hathaway ogłosił swojego syna, Bruno, nowym prezesem firmy.
„Przepraszam, tato, ale nie zasługuję jeszcze na bycie prezesem, doceniam tę propozycję jako twoje dziecko, ale chciałbym sam dojść na szczyt. Proszę, pozwól Ferdinandowi być menadżerem, ma więcej doświadczenia ode mnie, dla dobra naszej firmy. Kiedy będę odpowiednio przygotowany, mogę cię zastąpić”. Odpowiedział Bruno.
Mówiąc o kimś niesamowicie przystojnym – nawet kobiety są zazdrosne o jego urodę. Rzadko z kimkolwiek rozmawia.
Początkowo wszyscy myśleliśmy, że jest zarozumiałym snobem, ale kiedy lepiej poznałam jego mowę ciała, zrozumiałam, że po prostu nie jest osobą towarzyską.
„Bruno, myślę, że jesteś niedorzeczny”, warknął jego ojciec.
„Niedorzeczny?” wymamrotałam do siebie – to miało sens. Bruno jest jedynakiem, ale tak skromny – czasem zaskakująco skromny jak na młodego miliardera, który jest także bardzo przystojny i proporcjonalnie zbudowany. Gdybym ja była taka piękna, połowa moich problemów by zniknęła.
Pan Hathaway nie jest zachwycony tym, że Bruno nie przejął dziś firmy, ale nie ma wyboru i musi się z tym pogodzić.
Ukradkiem zerknęłam na Bruno – nawet jego profil boczny mógłby sprawić, że wyschnie w tobie każda kropla płynu i zostaniesz spragniona jego obecności. Przełknęłam ślinę i odwróciłam wzrok.
Niestety, minęły już 3 lata od kiedy mam sekretnego crusha na pana Bruno.
Kto by nie miał… co za żart!
On nigdy mnie nie zauważy, jestem najbrzydsza w firmie. Nawet nie mam takiej figury jak większość dziewczyn. Zawsze byłam znana jako wizualna dziura firmy.
Czasem klienci piszą skargi, by mnie usunąć z recepcji, bo nie jestem wystarczająco ładna, żeby reprezentować tak dużą firmę beauty, w której pracuję.
Nagle w moich myślach pojawia się Jessie. „Kiedy mu powiesz, że od 3 lat się w nim podkochujesz? Dziewczyno, nie możesz już tak na niego patrzeć, jakbyś miała go zjeść żywcem. W ten sposób nigdy cię nie zauważy, chociaż to nie twoja wina – on jest marzeniem każdej kobiety. Bogaty, gorący, seksowny, skromny, troskliwy i ogólnie przystojny. Boże! On jest za przystojny na ten świat, ja się poddałam rok temu...”
„Jessie... jesteśmy w sali konferencyjnej.” syknęłam szeptem. Starałam się nie zwracać na siebie uwagi, ale ona nie przestawała.
„Nie wiem, czy jest gejem, nie da się go uwieść. Próbowałam i nie wyszło, spróbuj szczęścia.” Jessie znowu szepnęła mi do ucha.
„Jessie!” wyrwało mi się na głos, co zwróciło uwagę innych i wszyscy się na nas spojrzeli.
Pan Hathaway przerwał i spojrzał na mnie groźnie. Wiedziałam, co nastąpi, nie chciałam powiedzieć imienia Jessie na głos.
„Przepraszam, proszę pana”. Szybko przeprosiłam, spuszczając głowę.
Pan Hathaway jest całkowitym przeciwieństwem swojego zamkniętego w sobie syna. „Przyjąłem cię do tej firmy ze względu na twój talent i umiejętności. Wszyscy wiemy, że tu nie pasujesz. Zaryzykowałem wizerunkiem firmy, trzymając tu taki cholerny worek fasoli jak ty, więc nigdy więcej mi nie przeszkadzaj, gdy mówię o ważnych sprawach.”
Poczułam to aż do szpiku kości. Wiedziałam, że coś takiego się wydarzy. Zniosłam to. Po tych słowach usłyszałam ciche chichoty, głównie od strony pań.
„Przepraszam, to nie było celowe.” Przeprosiłam jeszcze raz. Ręce mi się trzęsły, nie mogłam spojrzeć w górę.
Poczułam mokrą kroplę na stopie – to łza, musiałam ją zetrzeć kciukiem z oka.
„Powinnaś przepraszać za swoją grubość”. Odpowiedział pan Hathaway bez ogródek, po czym odwrócił się i kontynuował: „Jak mówiłem…
Bruno przerwał. „Uważam, że te słowa są okrutne. Bardzo okrutne.”
Po tej wypowiedzi zapadła cisza.
Wszyscy byli w szoku, ja jeszcze bardziej. Bruno nigdy nie kwestionował słów ojca ani niczego, co go nie dotyczyło; nawet jeśli nie zgadzał się z czymś, nigdy nie mówił tego głośno. Zawsze odpowiada tylko na pytania kierowane bezpośrednio do niego.
„Co powiedziałeś?” W głosie pana Hathaway’a słychać było wściekłość.
W sali zrobiło się cicho jak w grobie.
„Bruno!” Jego głos rozległ się jeszcze głośniej.
Serce waliło mi jak szalone, ręce wciąż drżały ze zdenerwowania.
„Chcę tylko powiedzieć, że... przeprosiła i nie zasługuje na takie traktowanie z twojej strony. Jest jedną z naszych najlepszych projektantek. Bez tych projektów nasza firma nie byłaby na szczycie, wniosła do firmy więcej niż te wszystkie ładne twarze, które mają nas reprezentować.”
„Wyjdźcie!” Ogłosił pan Hathaway.
Wszyscy szybko złapaliśmy nasze teczki i wyszliśmy z sali konferencyjnej – oprócz Bruno, który spokojnie siedział na swoim miejscu, podczas gdy jego ojciec patrzył na niego jak drapieżnik.
Spojrzałam na niego jeszcze raz, zanim ostatecznie wyszłam z sali.
Czy on właśnie upomniał swojego ojca za to, jak mnie potraktował? Mam nadzieję, że nie będzie miał przez to kłopotów. Dlaczego to zrobił? Jak mogłabym mu się odwdzięczyć za to, że stanął w mojej obronie?
Wróciłam do swojego biura i opadłam na krzesło. Od razu usłyszałam śmiech z naprzeciwka. Nie trzeba być prorokiem, żeby wiedzieć, że wszyscy śmieją się ze mnie.
„Przepraszam, Beauty”. Jessie podeszła do mnie, w jej oczach widziałam współczucie.
„W porządku, przyzwyczaiłam się”. Odpowiedziałam i uśmiechnęłam się do niej przez łzy.
Nie była przekonana, delikatnie poklepała mnie po dłoni. Zamknęłam oczy i głęboko odetchnęłam. „Naprawdę, Jess, proszę, nie rób jeszcze większej sceny.”
Powiedziałam, powstrzymując łzy.
Od razu to zauważyła i westchnęła. „Skoro nalegasz”.
Mruknęła i wyszła z mojego biura.
**GDZIEŚ W AZJI WSCHODNIEJ**
PUNKT WIDZENIA SHELLEY
„Mam bliźniaczkę?”
„Tak.”
Pani Joyce, moja rzekoma matka, odpowiedziała, promieniejąc uśmiechem. „Jest do mnie bardzo podobna, ale pulchniejsza… jest taka słodka i piękna”.
Wpatrywałam się w jej zdjęcie na ekranie telefonu, to jak patrzeć prosto w lustro – no, takie, które sprawia, że wyglądasz na pulchniejszą.
„Właściwie jesteście niemal identyczne, nawet znamiona macie w tych samych miejscach, ale tobie się poszczęściło – masz figurę po mamie, a ona odziedziczyła tłuszczyk po tacie, czyż to nie ciekawe?”
„Ona też ma szczęście... nie wygląda na szczególnie szczęśliwą na tym zdjęciu, ciekawe jak sobie radzi, gdzie ona teraz jest? Jak mogę ją poznać?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Uspokój się, młoda damo, spotkasz ją kiedyś, obiecuję”.
„Ale dlaczego… mówisz mi to, mamo?”
„Obiecałam twojej biologicznej matce, że powiem ci, kiedy będziesz pełnoletnia, więc spełniam tę obietnicę”. Odpowiedziała łagodnie.
Uśmiechnęłam się do niej i mocno ją przytuliłam. „Dziękuję, mamo, nie wiesz, jak bardzo mnie to uszczęśliwiło, mając te dziwne uczucia i sny o byciu bliźniaczką, myślałam, że wariuję”.
„Kiedy skończysz podziwiać swoją siostrę, dołącz do nas na kolację”. Musnęła moje czoło i wyszła z pokoju.
Podskoczyłam radośnie, rzucając poduszką tu i tam, przyglądając się dokładniej zdjęciu – coś mi nie pasowało. Zaczęłam się martwić. Na zdjęciu była szczęśliwa scena z rozdania dyplomów. Wszyscy się śmiali, oprócz niej. Stała tam jak wyrzutek z mokrymi oczami, a dwóch uczniów w tle wskazywało na nią palcami.
„Jest ze swoimi prawdziwymi rodzicami, więc chyba jest jej dobrze”.
Tak myślałam, ale teraz mam przeczucie, że nie wszystko u niej w porządku… W tym oceniającym świecie widać, że była zastraszana albo wyśmiewana przez fotografa, czuję jej emocje na tym zdjęciu. Gdzieś tam jest druga ja i zamierzam pomóc jej odzyskać pewność siebie.
„Shelley! Idziesz?” – zawołała mama.
„Będę za minutę!” – krzyknęłam, raz jeszcze uśmiechnęłam się do zdjęcia i wstałam, pościeliłam łóżko i wyszłam z pokoju, kierując się do jadalni.
**PERSPEKTYWA BEAUTY**
Poszłam do firmowej restauracji na dole, bo była pora lunchu. Po tym, co się wydarzyło w sali konferencyjnej, nie wiedziałam, co czuć, poza tym, że czułam się bezużyteczna, oczywiście.
„Poproszę frytki i warzywa”. Powiedziałam do kucharki.
Spojrzała na mnie i kompletnie mnie zignorowała, nie pierwszy raz zresztą, mam wrażenie, że wszyscy tutaj mnie nie lubią, oprócz Jessie, oczywiście.
Co ja im zrobiłam?
„Czego chcesz ode mnie, przystojny młody szefie?” – kobieta rzuciła nagle, uśmiechając się do mnie niekontrolowanie.
Zdecydowanie nie do mnie.
Odwróciłam się, moje serce zatrzymało się w tamtym momencie, musiałam unieść głowę, by na niego spojrzeć. Stał za mną jak wysoki, sztywny mur.
Gdyby tylko ten mur był seksowniejszy niż 99 procent mężczyzn. Szybko zwróciłam się z powrotem do kucharki, moje palce nerwowo się zacisnęły, serce waliło mi jak młot!
„Makaron z sosem, proszę” – odpowiedział spokojnie.
To on, Bruno! Krople potu zrosiły mi twarz, a policzki nagle poczerwieniały ze zdenerwowania. Stał tuż za mną, taki gorący, że czułam, jak żar mnie topi!
„Och… ty…ty jesteś pierwszy”. Powoli się odwróciłam i wskazałam na swoją pierś.
„Mówisz do mnie?”
„Tak…emm…przepraszam, powiedz jej, czego chcesz…” Jego spokojny głos zawsze wywołuje u mnie dreszcze – jak ktoś może być tak łagodny, uprzejmy i przystojny jednocześnie?
Bruno jest idealny, taki facet nigdy nie zwróci uwagi na kogoś takiego jak ja, chciałabym mieć ciało jak JESSIE.
Może miałabym szansę.
„Panno?” Jego głos przerwał moje myśli.
„Eh?” – wyrwałam się z zamyślenia, szeroko otwierając oczy.
„Powiedz jej, czego chcesz”. Jego oceanicznie niebieskie oczy błyszczały. Jak ludzkie oczy mogą być takie senne? Chyba się ślinię.
„Chcę ciebie… to znaczy… znaczy… placek, placek z kurczakiem… ziemniaczany?” Zaśmiałam się niezręcznie, odwróciłam się od niej, po czym uderzyłam się mocno w policzek.
Weź się w garść, idiotko!
Kucharka patrzyła na mnie spode łba, wkurzona. Odwróciłam się do niego i uśmiechnęłam się niezręcznie.
Bruno stał z pustą miną, musiał pomyśleć:
Ale dziwaczka. Jego mina była bezcenna, wyglądał, jakby się mnie przez chwilę bał. Wydałam mu się dziwna, Boże, jaka ja głupia, tak się przed nim kompromitować?
Kobieta teatralnie odchrząknęła, przerywając moją niezręczność.
„Mówiłaś frytki…” – uniosła brwi, wyglądała na wkurzoną moim żenującym zachowaniem.
Spojrzałam na kobietę bezmyślnie. Wyglądała, jakby chciała mnie spoliczkować, ale Bruno chyba był dla niej zbyt dużą przeszkodą.
Westchnęłam, wdzięczna, że jest ze mną, bo inaczej pewnie by zrobiła mi coś okropnego. Zaśmiałam się niezręcznie. „No tak, tak, fryt… frytki, nie placek”. Nerwowo przeczesałam włosy palcem i powoli spuściłam głowę, zawstydzona.
„Przepraszam”. Wyszeptałam przepraszająco.
Wydała moje zamówienie, wzięłam tacę z jedzeniem i ukłoniłam się na podziękowanie, a potem powoli podeszłam do ulubionego stolika, żeby zjeść. Kusiło mnie, by jeszcze raz spojrzeć na Bruno, gdy dostał swoje zamówienie, odwrócił się i zaczął iść w moją stronę!
„O nie!” Szybko schowałam twarz w jedzeniu i udawałam, że jem. Usłyszałam, jak krzesło przy stole naprzeciwko mojego się odsuwa, powoli podniosłam wzrok i zobaczyłam, że siedzi naprzeciwko mnie!
Nie mogłam oderwać od niego oczu, a on nawet na mnie nie spojrzał, zachowywał się, jakbym była zupełnie niewidzialna. Czyżby przyszedł tu specjalnie, by ze mną usiąść? Odrzuciłam tę myśl.
Oczywiście nie, to ty jesteś w nim zadurzona, nie odwrotnie, głupia! Po prostu wybrał miejsce i oczywiście zajmuje się swoimi sprawami. Walczyłam sama ze sobą i próbowałam skupić się na lunchu, ale ręce mi się trzęsły z nerwów. Nie mogę spokojnie jeść, siedząc naprzeciwko niego, muszę być idealną dziewczyną, to mój crush i muszę go zaimponować, przynajmniej spróbować.
Wzięłam głęboki oddech, otworzyłam oczy z uśmiechem i elegancko nabrałam łyżkę.
„Beauty!” Jessie pojawiła się znikąd i krzyknęła mi do ucha, by mnie specjalnie wystraszyć.
Zakrztusiłam się jedzeniem. „Jes… co?”. Zakaszlałam i złapałam za kubek z wodą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Przepraszam.” Jessie natychmiast przeprosiła. Ona zawsze przeprasza po dziecinnych wybrykach.
Wściekle spojrzałam na nią, a potem znów, tym razem szybko, żeby się upewnić, czy dobrze widzę. „Jessie... nie masz stanika” — wyszeptałam, zasłaniając zarumienioną twarz.
„Tak, to dzień bez stanika, wszyscy cię wspierają oprócz ciebie.” — odpowiedziała z dumą.
„To nieprzyzwoite.” — wyszeptałam, czując się trochę niepewnie, jak ona może mieć tak idealne piersi bez stanika. Moje nigdy nie będą tak wyglądać bez stanika.
Jej piersi były idealne, sutki wyraźnie przebijały się przez przezroczysty biały crop top, aż do jej drobnej talii. Zauważyłam przekłuty pępek i srebrny, cienki koralik na jej talii. Ona naprawdę jest piękna. Westchnęłam sfrustrowana.
„Prawda jest taka, że wszyscy tutaj są idealni oprócz mnie.” Nie mogłam uwierzyć, że to powiedziałam na głos, zakryłam usta dłońmi i spojrzałam na Bruno. Zastanawiałam się, czy mnie usłyszał, ale gdy tylko zobaczyłam słuchawki w jego uszach, poczułam ulgę.
Wyglądał na zajętego pisaniem na telefonie i jedzeniem jednocześnie.
„No weź, Beauty, ty też jesteś piękna, wiesz o tym, po prostu jesteś... pulchna.” Jessie wzruszyła ramionami.
Westchnęłam ponownie. „Możesz powiedzieć, że jestem gruba, Jessie. W porządku, nie obrażę się, to w końcu moja rzeczywistość.” — odpowiedziałam.
„Na litość boską, nie jesteś gruba, jesteś pulchna, to ogromna różnica, okej?” — wykładała Jessie, starając się na siłę udowodnić bezpodstawną tezę.
Zerknęłam znów na Bruno, nawet nie spojrzał na nas, jak ktoś może być tak aspołeczny?
„Jessie, możemy pogadać później? Chcę teraz zjeść, proszę.” Mam nadzieję, że się na to zgodzi.
„Dlaczego?” — odpowiedziała Jessie z mocno ściągniętymi brwiami. Wiedziałam, że nie będzie tak łatwo.
„No… tak… mówiłam. Chcę zjeść.” — odpowiedziałam z uniesionymi brwiami.
„Wyglądasz na niespokojną. Czemu jesteś taka niespokojna? Twoja twarz się zaczerwieniła, rumienisz się? Dlaczego się rumienisz przeze mnie?” — uniosła podejrzliwie brew.
„Nie!” — warknęłam.
„Ależ tak, pocisz się, o co chodzi kochana?” — odpowiedziała.
„Jessie, proszę cię, na miłość boską! Czas na jedzenie, okej, możemy pogadać później. Teraz muszę zjeść i wrócić do pracy.” — powiedziałam tak poważnie, że natychmiast się zgodziła.
„No dobrze, ten ton w twoim głosie mnie przeraża, dziewczyno” — odpowiedziała. Pokręciłam głową. Jessie pochyliła się, pocałowała mnie w policzek i odeszła. Gdy tylko zniknęła, znowu zerknęłam na stół, przy którym siedział Bruno.
Telefon nadal trzymał w ręku, ledwo tknął jedzenie, był całkowicie pochłonięty swoim telefonem, palce pracowały jakby był sterowany zdalnie.
Co za introwertyk!
Muszę coś powiedzieć. Dam radę, po prostu powiedz coś. Podziękuj mu za to, że się za tobą wstawił! No dalej, dasz radę, Beauty. To jedyna okazja, żeby porozmawiać z nim na żywo poza pracą, idź i okaż wdzięczność... o nie, nie dam rady. Zakryłam twarz i westchnęłam, dłonie i uszy zrobiły się czerwone.
Zaraz się ośmieszysz. Będziesz dla niego żartem, desperatką. Jesteś gruba i brzydka, a wszyscy widzą w tobie idiotkę, nawet... czasem Jessie.
Jakim cudem myślisz, że zaprzyjaźnisz się z nim, panem Bruno?
Po policzku spłynęła mi łza. Głupia! Dlaczego płaczesz w takim momencie? Muszę przestać myśleć, bo się ośmieszę przez te łzy. Powoli otarłam mokre oczy palcami. Spojrzałam w górę i nasze spojrzenia się spotkały. Moje serce zatrzymało się na sekundę! Szybko skupiłam się na jedzeniu, udając, że bardzo mi smakuje.
O Boże, tego się nie spodziewałam! Jak długo się na mnie patrzył, zanim to zauważyłam?
Zaraz. Jak to możliwe? Pan Bruno patrzył na mnie!
Czy nadal się na mnie gapi? Powoli zerknęłam.
Jego wzrok wrócił na telefon z jakiegoś powodu. Byłam rozczarowana.
Powinnam zrobić to teraz, co najgorszego może się stać? Odchrząknęłam.
W końcu powiem do niego coś po trzech latach wspólnej pracy. Skrycie się w nim podkochuję. Co powinnam powiedzieć, muszę zacząć od czegoś.
Proszę pana, nie tknął pan jedzenia, coś pana martwi... może pan ze mną porozmawiać... wysłucham pana. Pokręciłam głową. Nie... Nie ma mowy, brzmi jak typowa desperatka.
Proszę pana, zawsze jest pan zajęty telefonem podczas jedzenia, to złe maniery przy stole. Co za bzdura, nie jestem przecież jego matką, jak najlepiej zacząć? Mój umysł błądził.
„Fajny pokrowiec na telefon, proszę pana.” Zaraz! Powiedziałam to na głos. Ale głupio, uderzyłam się w czoło.
Spojrzał na mnie, potem na pokrowiec, zdezorientowany.
Rozumiem go. Jest po prostu czarny. Moja pochwała zabrzmiała tandetnie. Uśmiechnęłam się niezręcznie, zdając sobie sprawę, jak głupio musiałam dla niego zabrzmieć.
„Dzięki.” Jego głos był tak spokojny, jak głęboki ocean.
„On powiedział dzięki?” — wymamrotałam zszokowana tą odpowiedzią.
„Ja... chciałam powiedzieć... naprawdę jestem wdzięczna za... to, co pan wtedy zrobił.”
Przesuń w górę, aby kontynuować