POV Emily
„Chyba to prawda, co mówią o kobietach z ładnymi twarzami. Są uszkodzonym towarem w przebraniu.”
Zsunął się z łóżka i narzucił koszulkę na nagą klatkę piersiową.
„David, nie musisz wychodzić w taki sposób,” błagałam, choć tak naprawdę chciałam, żeby wyszedł.
„Nie, wszystko gra, Emily. Poradzę sobie. Życzę ci szczęścia i mam nadzieję, że znajdziesz to, czego NAPRAWDĘ szukasz.”
Wyszedł z pokoju i trzasnął drzwiami tak głośno, że serce mi podskoczyło.
Znowu to zrobiłam.
Odpędziłam kolejnego faceta, bo nie mogłam znaleźć w nim tego, czego szukałam.
Oczywiście, że nie mogłam tego znaleźć. Wcale nie szukałam „czegoś”, tak naprawdę szukałam „kogoś”.
Wolno wyszłam na balkon i zapatrzyłam się w horyzont.
Uczucie ciężaru łez zalegało mi na piersi jak rozbijające się fale. Mój oddech przyspieszył, a krew w żyłach jakby zamarzła.
„Dlaczego nie mogę o tobie zapomnieć? To już dziesięć lat, Sebastian. Dziesięć długich, samotnych lat bez widoku twojej twarzy i bez słuchania twojego głosu. Jesteś już tylko wspomnieniem, ale nie chcesz odejść,” wyszeptałam cicho, jakby naprawdę mnie słuchał.
Nie podobała mi się kobieta, w którą się zmieniałam. Nie chciałam być odpowiedzialna za zniszczenie „miłości” dla kogoś, czy dla innych. Wiedziałam, że powinnam zaakceptować kogoś takim, jakim jest, a nie takim, jakiego bym chciała, ale pragnęłam znów kochać. Musiałam znów pokochać.
Wyraz twarzy Davida, kiedy zakończyłam nasz wspólny czas... Nie mogłam znieść widoku kogoś, kto cierpi przeze mnie, bo nie potrafię uporządkować własnego serca i uczuć.
Wróciłam do pokoju i zanurzyłam się w wannie. Kąpałam się przez godzinę, a potem wybrałam strój na późnonocną imprezę w klubie.
Po ubraniu się, nałożeniu makijażu i wystylizowaniu włosów, spotkałam się z moją najlepszą przyjaciółką, która była też moją osobistą asystentką, w lobby hotelu.
Gen i ja odwiedziłyśmy Conovię – mały, ale piękny, zagraniczny kraj tuż za Wielką Brytanią, aby nadzorować i założyć hotel przy plaży. (Ps. Conovia nie leży za Wielką Brytanią. Conovia nie istnieje. Pomyślałam, że fajnie byłoby wymyślić kraj do tej historii. ☝️)
„Wyglądasz seksownie dziś wieczorem, szefowo,” zażartowała, gdy wsiadłyśmy do limuzyny.
„Nawet nie zaczynaj, Gen. Już teraz chcę, żeby ten wieczór się skończył.”
„A gdzie David?”
„Wyszedł.”
„O, Em, przykro mi. Naprawdę myślałam, że wy dwoje...”
„To ja to zakończyłam,” przerwałam jej, zanim dokończyła zdanie.
„Naprawdę? Dlaczego?” Odwróciła się do mnie, patrząc mi prosto w oczy.
Westchnęłam ciężko.
„Aha, rozumiem. Znowu o nim myślisz.” Gen znała mnie tak dobrze, jakbyśmy wychowały się w jednym domu i piły mleko od tej samej matki.
„Nie mogę wyrzucić go z głowy i czuję się okropnie wobec Davida. On jest naprawdę świetnym facetem, Gen, ale z jakiegoś powodu nie potrafię go pokochać.”
„Oczywiście, że nie. Spotykasz się z nim dopiero trzy miesiące. Mnie zajęło dwa lata, żeby się zakochać.”
„To nie o tobie, Gen,” jęknęłam, zapadając się w wygodne siedzenie limuzyny, gdy kierowca ruszył w stronę klubu nocnego.
„Nie martw się, kochanie. Jeden kieliszek Hennessy i wszystko będzie dobrze,” powiedziała Gen i poklepała mnie po ramieniu.
________
Pół godziny później dotarłyśmy do klubu. Muzyka dudniła, a atmosfera była chłodna. Oplotłam ramionami siebie, kiedy z Gen podeszłyśmy do początku kolejki.
„Dowody, panie!” – powiedział bardzo muskularny facet w czarnych okularach przeciwsłonecznych.
Posłusznie pokazałyśmy dokumenty i bilety VIP. Z tłumu w długiej kolejce dobiegły jęki niezadowolenia, gdy wpuścił nas przed nimi.
______
Zapach mocnego alkoholu i nadużywanych perfum unosił się w powietrzu, gdy przeciskałyśmy się do baru, Gen trzymała mnie za rękę i rozpychała ludzi na swojej drodze.
„Barman! Dwa shociki ‘henny’, proszę,” zawołała.
„Gen, jesteśmy VIPami. Nie musimy tu być.”
„Wiem, ale klimat tutaj jest totalnie odjechany i rozkręcony na maksaaaa!” zapiszczała, unosząc ręce w górę i przeciągając słowo „maksa”.
„Jeszcze nie wypiłaś ani jednego drinka, a już jesteś pijana,” zażartowałam.
„Cicho bądź.”
Dostałyśmy nasze shociki Hennessy i poszłyśmy do strefy VIP, ale tam było nudno.
Muzyka była mniej ogłuszająca, zamknięte ściany skrywały resztę klubu przed naszym wzrokiem, a oprócz Gen i mnie nie było tam nikogo.
„Dziewczyno, wracamy na dół?” zapytała, unosząc brwi.
„Proszę.”
Zeszłyśmy na dół i weszłyśmy w plątaninę ciał na parkiecie. Musiałam wytańczyć z siebie całe moje ‚uszkodzenie’ i kiedy DJ puścił Rihannę – Please Don’t Stop The Music, poczułam się wolna jak ptak.
Gen szybko się zmęczyła. Pociągnęła mnie do baru, żebyśmy usiadły.
„O rany, muszę siku.” Pognała do łazienki, ale po minucie wróciła i skrzyżowała nogi.
„Co się stało?” zapytałam.
„Nie posikałam się, bo toalety są zapchane.”
„Jestem pewna, że możesz skorzystać z tych na górze,” odpowiedziałam, wskazując na jej VIPową opaskę, którą dostałyśmy od ochroniarza.
„Pójdziesz ze mną?”
„Nie, piję swojego drinka.” Upiłam łyk i pomachałam jej. Przewróciła oczami i odeszła.
______
„EM! EM!” usłyszałam, jak Gen woła przez teraz jeszcze gęstszy tłum.
„Co się stało?” zapytałam.
„Widziałam go. On tu jest.”
„Kogo widziałaś? Kto tu jest?”
„Sebastian.”
Serce zabiło mi dziesięć razy szybciej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Emily
— Gen, po raz ostatni! To nie był Sebastian, którego widziałaś w klubie zeszłej nocy — półkrzyknęłam do mojej przyjaciółki, która wciąż przekonywała mnie, że widziała mojego byłego chłopaka.
— Pomyśl, co Sebastian miałby tutaj robić? — zapytałam ją, zakładając szpilki.
— Nie mam pojęcia, ale jestem pewna, że się nie pomyliłam.
— Dziewczyno, byłaś kompletnie pijana wczoraj w nocy. To cud, że nie masz kaca, ale to świetnie, bo właśnie jedziemy na plac budowy.
Zabrałam torebkę ze stołu i przejrzałam się w lustrze, by upewnić się, że wszystko jest idealnie. To mój nawyk.
Przeprowadziłam Gen przez drzwi mojego hotelowego pokoju i pojechałyśmy na miejsce, gdzie miał stanąć nowy hotel.
______________
— Szefowo, mamy poważny problem — powiedział jeden z moich wykonawców, kiedy dotarłam na miejsce i wysiadłam z auta.
— Jaki jest problem, Jerry?
— Ziemia wokół nas.
— Co jest nie tak z ziemią wokół nas, Jerry?
— Należy do księcia.
Zaśmiałam się i położyłam ręce na biodrach. Jerry zawsze próbował być zabawny, kiedy powinien zaczynać pracę i traktować to poważnie.
— Jestem bardzo zajętą kobietą i nie mam czasu na żarty, Jerry.
— Tym razem nie żartuję, szefowo. Tutaj, mężczyźni, którzy przyszli nas ostrzec, dali mi to, abym przekazał to pani.
Podał mi białą kopertę, a w środku był list, w którym nakazano natychmiastowe wstrzymanie wszelkich prac budowlanych.
— To kompletna bzdura! — krzyknęłam. — Już zapłaciłam za tę ziemię i mam na to papiery.
— Szefowo, coś tu śmierdzi. Ci mężczyźni, którzy przyszli, nie żartowali w sprawie tej ziemi. Musisz to wyjaśnić, zanim ruszymy dalej. Nie chcę mieć przez to kłopotów.
— Zajmę się tym. Gen, znajdź na GPS tę całą „krainę-królewstwo”. Zamierzam odwiedzić tego księcia.
Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym wyrosła mi druga głowa, ale nie przejęłam się tym. Byłam wściekła.
— Znalazłam pałac na GPS — odezwała się Gen, gdy jechałam zła. Zerknęłam na monitor i włączyłam system nawigacji głosowej.
„Cel: trzy mile przed nami”.
Wcisnęłam gaz.
— Em, może jednak zwolnij — powiedziała Gen i chwyciła się pasów.
Zwolniłam.
_________
Pół godziny później stanęłyśmy przed ogromnym, pięknym pałacem.
— O rany. To jest piękne jak Pałac Buckingham — powiedziała Gen, patrząc z zachwytem.
Podeszłyśmy do strażnika przy wysokiej bramie.
— Dzień dobry, nazywam się Emily Hollen, a to moja asystentka, Generosa. Jesteśmy tu, by rozwiązać pilną sprawę z księciem.
— Którym? — odparł stanowczo strażnik.
— Eee, ilu ich tu jest? — zapytała zalotnie Gen, a ja spojrzałam na nią wzrokiem, który jasno dawał do zrozumienia, żeby się nie odzywała.
— Muszę panie zatrzymać właśnie tutaj. Nikt nie wchodzi niezapowiedziany i nieproszony.
— Nieproszony? Zaprosił mnie tu, kiedy ukradł moją ziemię.
Brwi strażnika uniosły się lekko.
— Czy to pani jest deweloperką hotelu? — zapytał.
— Tak — odpowiedziałam krótko.
— Proszę wejść. Oczekują już na panie.
— Oni? — dopytałam, ale nie wyjaśnił.
Otworzył bramę i weszłyśmy z Gen do środka.
— Proszę się zatrzymać! — rozkazał strażnik. Zabrał nam telefony i przeskanował nas wykrywaczem metalu.
Potem ruszyłyśmy bardzo długą aleją. Mijałyśmy drzewa, które rosły wzdłuż starannie przystrzyżonych trawników, grządki kwiatów, fontanny przypominające wodospady oraz kolejnych strażników w strojach czerwonych, żółtych i białych, którzy stali przy wejściu.
— Okej, zaczynam się bać — szepnęła Gen.
— Ciii — uciszyłam ją.
Przeszłyśmy przez wejście do pałacu.
— Och, przepraszam, mogę pomóc? — zapytała kobieta, wpadając na nas przypadkiem.
— Właściwie nie wiem, do kogo mam się zgłosić, ale mam problem z ziemią, na której mam budować hotel — wyjaśniłam.
— Och, to pani jest tą odważną deweloperką hotelu. Conovia podziwia pani wysiłki, ale nie można tak po prostu kraść ziemi.
— Nie ukradłam jej. Mam dokumenty świadczące, że za nią zapłaciłam. Za całość.
— Och, droga pani. Proszę za mną — zaproponowała, a my poszłyśmy za nią długim korytarzem. Bolały mnie już stopy, oddychałam coraz ciężej i miałam wrażenie, że zaraz zemdleję.
Gen wyglądała podobnie, ale nie odważyła się narzekać, ja zresztą też nie.
— Tutaj — powiedziała w końcu kobieta, a ja z ulgą wypuściłam powietrze.
Weszłam do dużego pokoju przypominającego salę konferencyjną. Złote krzesła, ogromny złoty stół i zasłony w złotawym kolorze stanowiły wystój. Duża klimatyzacja rozprowadzała chłodne powietrze. Usiadłyśmy z Gen i czekałyśmy.
I czekałyśmy.
I czekałyśmy.
— Jak długo jeszcze? Robię się głodna — zapytała Gen.
Zaczęłam się irytować. Stukałam paznokciami w blat stołu i spojrzałam na zegarek.
W końcu drzwi się otworzyły i pojawił się starszy mężczyzna.
Wstałam, Gen zrobiła to samo.
— Dzień dobry. Jestem król Karol Trzeci. Witam w Conovii.
— To zaszczyt, Wasza Wysokość. Nazywam się Emily Hollen, a to Generosa Sky.
— Tak, wiem kim panie są. Proszę, usiądźcie.
Usiadłyśmy, a on zajął miejsce na szczycie stołu. My z Gen usiadłyśmy na jego końcu.
— Zaraz przyjdzie mój syn, by rozwiązać tę sprawę — powiedział.
— Dziękuję — odparłam.
Drzwi znowu się otworzyły i prawie spadłam z krzesła, kiedy zobaczyłam, kto wszedł, ubrany w mundur księcia.
Moje oczy rozszerzyły się, serce podskoczyło, a myśli zaczęły mi się plątać w głowie. Nie mogłam w to uwierzyć.
To naprawdę był on. To był Sebastian.
Nasze spojrzenia się spotkały i dostrzegłam ledwie widoczny uśmiech na jego znajomych ustach, który jednak szybko zniknął, gdy odezwał się ojciec.
— Synu, rozwiąż tę sprawę natychmiast!
Sebastian odwrócił się do mnie. — Emily Hollen, co sprawia, że myślisz, iż możesz budować na mojej ziemi?
Jego ton był surowy. Miałam ochotę obrócić to w żart, jakbyśmy byli znów w liceum, ale kiedy zobaczyłam powagę w jego oczach, wiedziałam, że to nie żarty i jestem w poważnych tarapatach.
Drżącymi dłońmi podałam mu dokumenty. Przejrzał je, po czym przekazał królowi, który zrobił to samo.
— To wielkie nieporozumienie — odezwała się w końcu Gen.
— Rzeczywiście. Ktoś panią oszukał, oferując ziemię, która nigdy do niego nie należała — powiedział król.
— O rany. Co mam teraz zrobić? — zapytałam, a złe przeczucie mnie ogarnęło.
— To nie nasz problem! — odpowiedział Sebastian i wyszedł z sali.
Wstałam i ruszyłam za nim. Nawet nie pomyślałam, czy wolno mi biec za księciem, czy raczej powinnam go zostawić.
Dogoniłam go w długim korytarzu.
— Sebastian, dlaczego rozmawiałeś ze mną w taki sposób przy innych? Jakbyś nie wiedział, kim jestem.
— Może już nie wiem, Emily. A teraz wybacz, muszę iść na spotkanie.
Wpatrywałam się, jak jego wysoka, piękna sylwetka oddala się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Emily
„Żartujesz sobie?” – retorycznie zapytała Gen, rzucając się twarzą w dół na moje łóżko w hotelowym pokoju, wykończona ze zmęczenia.
– Nie mogę uwierzyć, że Sebastian jest księciem – powiedziałam w końcu, wpatrując się w swoje odbicie w kieliszku do wina. Nalałam sobie kolejny drink.
To był naprawdę ciężki dzień. Najpierw musiałam nagle zakończyć mój hotelowy projekt, potem dowiedziałam się, że mój były chłopak jest księciem Conovii, a mnie wezwano przez niego i jego ojca w sprawie praw do ziemi.
Wypiłam trzy kieliszki wina. Jeden po drugim.
– Chociaż podziel się ze mną! Ja też mam kiepski dzień! – zawołała Gen i wyrwała mi butelkę z ręki.
– Nie! Oddaj to Gen! Oddaj! – pisnęłam i rozpoczęła się bitwa na przeciąganie liny z winem.
Nagle rozległo się pukanie do drzwi, przerywając wojnę o wino. Zeszłam z łóżka, poprawiłam ubranie i uchyliłam drzwi, odsłaniając jedną z recepcjonistek hotelu.
– Przepraszam, że przeszkadzam, pani Hollen, ale ktoś chce się z panią zobaczyć.
– Kto? – Nie spodziewałam się żadnych gości.
– Musi się pani sama przekonać.
Westchnęłam i spojrzałam na siebie. Nadal wyglądałam na rozświetloną po tym poranku. Poszłam za nią do lobby i szczęka mi opadła, gdy zobaczyłam, kto to jest.
Co on tu robi?
Skąd wiedział, gdzie mnie znaleźć?
A myślałam, że miał być na spotkaniu.
Opanowałam się, jakby nie robił na mnie żadnego wrażenia.
– Sebastian – zaczęłam.
Za nim stało dwóch mężczyzn ubranych na czarno, z założonymi rękami, więc podszedł do mnie.
– Emily. – Stanął dokładnie przede mną, tak blisko, że czułam jego oddech muskający czubek mojego nosa.
Cofnęłam się o krok. – W czym mogę ci pomóc?
– Zjedzmy dziś razem kolację, żebym mógł ci coś wytłumaczyć i przeprosić za to, jak dziś cię potraktowałem – jak przedmiot.
W brzuchu poczułam małe motylki.
– Zapraszasz mnie na randkę? – zapytałam.
– Nie! To... hm... nie wymaga tytułu. Po prostu potraktujmy to jak spotkanie dwóch przyjaciół po niemal dziesięciu latach.
Motylki uleciały. Moja twarz posmutniała, a serce przeszył lekki ból. – Dobrze. Zgadzam się.
– Świetnie. Bądź gotowa na ósmą.
Patrzyłam, jak odchodzi. Było w tym coś, co jednocześnie mnie satysfakcjonowało i drażniło – obserwować jego sylwetkę.
– Em, co powiedział?
Ocknęłam się z zamyślenia i zmrużyłam oczy na najlepszą przyjaciółkę.
– Chce się ze mną spotkać na kolacji – odpowiedziałam i na moich ustach pojawił się uśmiech.
– Kolacja brzmi świetnie. Wybierzmy ci coś do ubrania. Gdzie się z nim spotkasz? W restauracji czy w pałacu? Co założysz? Czerwone czy białe, a może oba?
Gen zadawała pytanie za pytaniem, a ja ignorowałam każde z nich.
Wróciłam do swojego pokoju hotelowego i zatrzymałam Gen w drzwiach. – Gen, wiesz, że nie jesteśmy współlokatorkami, prawda? Masz własny pokój, naprzeciwko mojego?
– Wiem... ale chcę zobaczyć, jak się ubierasz, Emily.
– Nie. Poradzę sobie sama. Ty idź do swojego pokoju i się ochłoń.
Spuściła głowę i wyszła. Cicho zamknęłam za nią drzwi i poszłam do garderoby.
__________________
O siódmej wyszłam spod prysznica, wycierałam opaloną skórę i suszyłam włosy. Nałożyłam balsam, zanim założyłam bieliznę.
Zastanawiałam się, czy założyć białą sukienkę, czy czarną. Czerń była moim znakiem rozpoznawczym, coś, co chyba przejęłam po mamie. A biel... cóż, pięknie podkreślała moją karnację.
Przymierzyłam obie.
W końcu zdecydowałam się na czarną sukienkę.
Gdy dodawałam ostatnie poprawki, zadzwonił telefon. Podniosłam słuchawkę.
– Dobry wieczór, pani Hollen, pani...
– Już schodzę... prawie wychodzę z pokoju – przerwałam recepcjonistce, domyślając się, o co jej chodziło.
– Oczywiście, proszę pani.
Odłożyłam słuchawkę i w pośpiechu spryskałam się perfumami. Wybiegłam z pokoju i wpadłam na Gen.
– Jezu! Gen! Dlaczego stoisz przed moimi drzwiami?
– Bo chciałam życzyć ci powodzenia, zanim wyjdziesz, i chciałam dać ci to. – Założyła mi na nadgarstek bransoletkę z kamieniem pośrodku. – Na szczęście – dokończyła.
– Dzięki, Gen. – Przytuliłam ją mocno. – Jesteś niesamowitą osobą i przyjaciółką.
– Idź, tygrysico.
Zaśmiałyśmy się, zanim ruszyłam w stronę windy.
_____________
Limuzyna czekała przy wejściu do hotelu. Wsiadłam i usiadłam, spodziewając się zobaczyć Sebastiana, ale siedzenia były puste.
Gdzie on jest?
Nie śmiałam niepokoić kierowcy żadnymi pytaniami. Limuzyna odjechała od wejścia i gładko ruszyła dalej.
Spojrzałam na zegarek; było 20:15. Piętnaście minut później jazda się zatrzymała.
Drzwi się otworzyły, wysiadłam.
Wiatr natychmiast musnął moją skórę, gwiazdy zniknęły z nocnego nieba pod grubymi chmurami, a księżyc wyglądał, jakby potrzebował doładowania.
Mimo to nie mogłam się doczekać, by zobaczyć jego twarz. Przeszłam wybrukowaną ścieżką i weszłam do wyjątkowego budynku przypominającego prywatną restaurację.
– Pani Hollen, jak sądzę – przywitał mnie kelner z radosnym uśmiechem, gdy weszłam.
– Tak – odpowiedziałam krótko.
– Proszę tędy. – Zaprowadził mnie do jedynego stolika, a oczywiście Sebastian tam był, czytał menu. Jego wzrok powędrował do mnie, gdy usiadłam naprzeciw niego.
– Cześć.
– Cześć – odpowiedział, odkładając menu na stół. – Wyglądasz pięknie.
– Dziękuję, a ty wyglądasz przystojnie.
To była prawda. Sebastian z czasów liceum w porównaniu do Sebastiana siedzącego naprzeciw mnie – wolałabym tę obecną wersję w każdej chwili. Wydawał się bardziej umięśniony, męski, przystojniejszy i wszystkiego miał w idealnych proporcjach.
– Jak się masz, Emily?
Uśmiechnęłam się. – Masz na myśli ostatnie dziesięć lat, czy...?
– Jeśli chcesz od tego zacząć.
– Mam się świetnie, Sebastian. Ukończyłam studia jako najlepsza w swoim roczniku i przejęłam rodzinny biznes hoteli na całym świecie. Robię to do dziś.
– Wspaniale. A jak twój brat?
– Który?
– Ten, który prawie mnie zabił bez powodu.
Zaśmiałam się niezręcznie na wspomnienie tamtej sceny. Evan zbił Sebastiana na kwaśne jabłko, kiedy zobaczył, jak płaczę na korytarzu.
– Przepraszam za to, Sebastian. Evan zawsze był nadopiekuńczy wobec nas i zrobił...
– Hej, w porządku. Chyba zasłużyłem na to za to, jakim byłem idiotą, a jeszcze większym – kiedy pozwoliłem ci odejść.
Nie mogłam uwierzyć, że to powiedział. Mój uśmiech rozjaśnił się, podobnie jak jego.
– Przepraszam państwa, czy są państwo gotowi zamówić? – kelner przerwał uprzejmie.
Złożyliśmy zamówienie i kontynuowaliśmy rozmowę.
– Więc powiedz mi, dlaczego ukrywałeś, kim naprawdę jesteś? – zapytałam.
– Szczerze mówiąc, sam nie wiedziałem, kim jestem. Mama zabrała mnie, gdy miałem trzy lata, i przeprowadziła się do Ameryki, żebyśmy mogli żyć normalnie. Myślę, że jej też było ciężko i nie chciała, żebym musiał przez to przechodzić, ale kiedy zmarła, zapaliła się czerwona lampka. Ojciec w końcu mnie odnalazł i zabrał tutaj zaraz po liceum.
– I jak się czujesz jako książę?
– Właściwie to właśnie mam przejąć władzę po ojcu i zostać królem.
Oczy mi się rozszerzyły. – Gratulacje. Kiedy będziesz królem?
– Jak tylko znajdę sobie żonę.
Przesuń w górę, aby kontynuować