POV Emily
— Gen, po raz ostatni! To nie był Sebastian, którego widziałaś w klubie zeszłej nocy — półkrzyknęłam do mojej przyjaciółki, która wciąż przekonywała mnie, że widziała mojego byłego chłopaka.
— Pomyśl, co Sebastian miałby tutaj robić? — zapytałam ją, zakładając szpilki.
— Nie mam pojęcia, ale jestem pewna, że się nie pomyliłam.
— Dziewczyno, byłaś kompletnie pijana wczoraj w nocy. To cud, że nie masz kaca, ale to świetnie, bo właśnie jedziemy na plac budowy.
Zabrałam torebkę ze stołu i przejrzałam się w lustrze, by upewnić się, że wszystko jest idealnie. To mój nawyk.
Przeprowadziłam Gen przez drzwi mojego hotelowego pokoju i pojechałyśmy na miejsce, gdzie miał stanąć nowy hotel.
______________
— Szefowo, mamy poważny problem — powiedział jeden z moich wykonawców, kiedy dotarłam na miejsce i wysiadłam z auta.
— Jaki jest problem, Jerry?
— Ziemia wokół nas.
— Co jest nie tak z ziemią wokół nas, Jerry?
— Należy do księcia.
Zaśmiałam się i położyłam ręce na biodrach. Jerry zawsze próbował być zabawny, kiedy powinien zaczynać pracę i traktować to poważnie.
— Jestem bardzo zajętą kobietą i nie mam czasu na żarty, Jerry.
— Tym razem nie żartuję, szefowo. Tutaj, mężczyźni, którzy przyszli nas ostrzec, dali mi to, abym przekazał to pani.
Podał mi białą kopertę, a w środku był list, w którym nakazano natychmiastowe wstrzymanie wszelkich prac budowlanych.
— To kompletna bzdura! — krzyknęłam. — Już zapłaciłam za tę ziemię i mam na to papiery.
— Szefowo, coś tu śmierdzi. Ci mężczyźni, którzy przyszli, nie żartowali w sprawie tej ziemi. Musisz to wyjaśnić, zanim ruszymy dalej. Nie chcę mieć przez to kłopotów.
— Zajmę się tym. Gen, znajdź na GPS tę całą „krainę-królewstwo”. Zamierzam odwiedzić tego księcia.
Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym wyrosła mi druga głowa, ale nie przejęłam się tym. Byłam wściekła.
— Znalazłam pałac na GPS — odezwała się Gen, gdy jechałam zła. Zerknęłam na monitor i włączyłam system nawigacji głosowej.
„Cel: trzy mile przed nami”.
Wcisnęłam gaz.
— Em, może jednak zwolnij — powiedziała Gen i chwyciła się pasów.
Zwolniłam.
_________
Pół godziny później stanęłyśmy przed ogromnym, pięknym pałacem.
— O rany. To jest piękne jak Pałac Buckingham — powiedziała Gen, patrząc z zachwytem.
Podeszłyśmy do strażnika przy wysokiej bramie.
— Dzień dobry, nazywam się Emily Hollen, a to moja asystentka, Generosa. Jesteśmy tu, by rozwiązać pilną sprawę z księciem.
— Którym? — odparł stanowczo strażnik.
— Eee, ilu ich tu jest? — zapytała zalotnie Gen, a ja spojrzałam na nią wzrokiem, który jasno dawał do zrozumienia, żeby się nie odzywała.
— Muszę panie zatrzymać właśnie tutaj. Nikt nie wchodzi niezapowiedziany i nieproszony.
— Nieproszony? Zaprosił mnie tu, kiedy ukradł moją ziemię.
Brwi strażnika uniosły się lekko.
— Czy to pani jest deweloperką hotelu? — zapytał.
— Tak — odpowiedziałam krótko.
— Proszę wejść. Oczekują już na panie.
— Oni? — dopytałam, ale nie wyjaśnił.
Otworzył bramę i weszłyśmy z Gen do środka.
— Proszę się zatrzymać! — rozkazał strażnik. Zabrał nam telefony i przeskanował nas wykrywaczem metalu.
Potem ruszyłyśmy bardzo długą aleją. Mijałyśmy drzewa, które rosły wzdłuż starannie przystrzyżonych trawników, grządki kwiatów, fontanny przypominające wodospady oraz kolejnych strażników w strojach czerwonych, żółtych i białych, którzy stali przy wejściu.
— Okej, zaczynam się bać — szepnęła Gen.
— Ciii — uciszyłam ją.
Przeszłyśmy przez wejście do pałacu.
— Och, przepraszam, mogę pomóc? — zapytała kobieta, wpadając na nas przypadkiem.
— Właściwie nie wiem, do kogo mam się zgłosić, ale mam problem z ziemią, na której mam budować hotel — wyjaśniłam.
— Och, to pani jest tą odważną deweloperką hotelu. Conovia podziwia pani wysiłki, ale nie można tak po prostu kraść ziemi.
— Nie ukradłam jej. Mam dokumenty świadczące, że za nią zapłaciłam. Za całość.
— Och, droga pani. Proszę za mną — zaproponowała, a my poszłyśmy za nią długim korytarzem. Bolały mnie już stopy, oddychałam coraz ciężej i miałam wrażenie, że zaraz zemdleję.
Gen wyglądała podobnie, ale nie odważyła się narzekać, ja zresztą też nie.
— Tutaj — powiedziała w końcu kobieta, a ja z ulgą wypuściłam powietrze.
Weszłam do dużego pokoju przypominającego salę konferencyjną. Złote krzesła, ogromny złoty stół i zasłony w złotawym kolorze stanowiły wystój. Duża klimatyzacja rozprowadzała chłodne powietrze. Usiadłyśmy z Gen i czekałyśmy.
I czekałyśmy.
I czekałyśmy.
— Jak długo jeszcze? Robię się głodna — zapytała Gen.
Zaczęłam się irytować. Stukałam paznokciami w blat stołu i spojrzałam na zegarek.
W końcu drzwi się otworzyły i pojawił się starszy mężczyzna.
Wstałam, Gen zrobiła to samo.
— Dzień dobry. Jestem król Karol Trzeci. Witam w Conovii.
— To zaszczyt, Wasza Wysokość. Nazywam się Emily Hollen, a to Generosa Sky.
— Tak, wiem kim panie są. Proszę, usiądźcie.
Usiadłyśmy, a on zajął miejsce na szczycie stołu. My z Gen usiadłyśmy na jego końcu.
— Zaraz przyjdzie mój syn, by rozwiązać tę sprawę — powiedział.
— Dziękuję — odparłam.
Drzwi znowu się otworzyły i prawie spadłam z krzesła, kiedy zobaczyłam, kto wszedł, ubrany w mundur księcia.
Moje oczy rozszerzyły się, serce podskoczyło, a myśli zaczęły mi się plątać w głowie. Nie mogłam w to uwierzyć.
To naprawdę był on. To był Sebastian.
Nasze spojrzenia się spotkały i dostrzegłam ledwie widoczny uśmiech na jego znajomych ustach, który jednak szybko zniknął, gdy odezwał się ojciec.
— Synu, rozwiąż tę sprawę natychmiast!
Sebastian odwrócił się do mnie. — Emily Hollen, co sprawia, że myślisz, iż możesz budować na mojej ziemi?
Jego ton był surowy. Miałam ochotę obrócić to w żart, jakbyśmy byli znów w liceum, ale kiedy zobaczyłam powagę w jego oczach, wiedziałam, że to nie żarty i jestem w poważnych tarapatach.
Drżącymi dłońmi podałam mu dokumenty. Przejrzał je, po czym przekazał królowi, który zrobił to samo.
— To wielkie nieporozumienie — odezwała się w końcu Gen.
— Rzeczywiście. Ktoś panią oszukał, oferując ziemię, która nigdy do niego nie należała — powiedział król.
— O rany. Co mam teraz zrobić? — zapytałam, a złe przeczucie mnie ogarnęło.
— To nie nasz problem! — odpowiedział Sebastian i wyszedł z sali.
Wstałam i ruszyłam za nim. Nawet nie pomyślałam, czy wolno mi biec za księciem, czy raczej powinnam go zostawić.
Dogoniłam go w długim korytarzu.
— Sebastian, dlaczego rozmawiałeś ze mną w taki sposób przy innych? Jakbyś nie wiedział, kim jestem.
— Może już nie wiem, Emily. A teraz wybacz, muszę iść na spotkanie.
Wpatrywałam się, jak jego wysoka, piękna sylwetka oddala się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Emily
„Żartujesz sobie?” – retorycznie zapytała Gen, rzucając się twarzą w dół na moje łóżko w hotelowym pokoju, wykończona ze zmęczenia.
– Nie mogę uwierzyć, że Sebastian jest księciem – powiedziałam w końcu, wpatrując się w swoje odbicie w kieliszku do wina. Nalałam sobie kolejny drink.
To był naprawdę ciężki dzień. Najpierw musiałam nagle zakończyć mój hotelowy projekt, potem dowiedziałam się, że mój były chłopak jest księciem Conovii, a mnie wezwano przez niego i jego ojca w sprawie praw do ziemi.
Wypiłam trzy kieliszki wina. Jeden po drugim.
– Chociaż podziel się ze mną! Ja też mam kiepski dzień! – zawołała Gen i wyrwała mi butelkę z ręki.
– Nie! Oddaj to Gen! Oddaj! – pisnęłam i rozpoczęła się bitwa na przeciąganie liny z winem.
Nagle rozległo się pukanie do drzwi, przerywając wojnę o wino. Zeszłam z łóżka, poprawiłam ubranie i uchyliłam drzwi, odsłaniając jedną z recepcjonistek hotelu.
– Przepraszam, że przeszkadzam, pani Hollen, ale ktoś chce się z panią zobaczyć.
– Kto? – Nie spodziewałam się żadnych gości.
– Musi się pani sama przekonać.
Westchnęłam i spojrzałam na siebie. Nadal wyglądałam na rozświetloną po tym poranku. Poszłam za nią do lobby i szczęka mi opadła, gdy zobaczyłam, kto to jest.
Co on tu robi?
Skąd wiedział, gdzie mnie znaleźć?
A myślałam, że miał być na spotkaniu.
Opanowałam się, jakby nie robił na mnie żadnego wrażenia.
– Sebastian – zaczęłam.
Za nim stało dwóch mężczyzn ubranych na czarno, z założonymi rękami, więc podszedł do mnie.
– Emily. – Stanął dokładnie przede mną, tak blisko, że czułam jego oddech muskający czubek mojego nosa.
Cofnęłam się o krok. – W czym mogę ci pomóc?
– Zjedzmy dziś razem kolację, żebym mógł ci coś wytłumaczyć i przeprosić za to, jak dziś cię potraktowałem – jak przedmiot.
W brzuchu poczułam małe motylki.
– Zapraszasz mnie na randkę? – zapytałam.
– Nie! To... hm... nie wymaga tytułu. Po prostu potraktujmy to jak spotkanie dwóch przyjaciół po niemal dziesięciu latach.
Motylki uleciały. Moja twarz posmutniała, a serce przeszył lekki ból. – Dobrze. Zgadzam się.
– Świetnie. Bądź gotowa na ósmą.
Patrzyłam, jak odchodzi. Było w tym coś, co jednocześnie mnie satysfakcjonowało i drażniło – obserwować jego sylwetkę.
– Em, co powiedział?
Ocknęłam się z zamyślenia i zmrużyłam oczy na najlepszą przyjaciółkę.
– Chce się ze mną spotkać na kolacji – odpowiedziałam i na moich ustach pojawił się uśmiech.
– Kolacja brzmi świetnie. Wybierzmy ci coś do ubrania. Gdzie się z nim spotkasz? W restauracji czy w pałacu? Co założysz? Czerwone czy białe, a może oba?
Gen zadawała pytanie za pytaniem, a ja ignorowałam każde z nich.
Wróciłam do swojego pokoju hotelowego i zatrzymałam Gen w drzwiach. – Gen, wiesz, że nie jesteśmy współlokatorkami, prawda? Masz własny pokój, naprzeciwko mojego?
– Wiem... ale chcę zobaczyć, jak się ubierasz, Emily.
– Nie. Poradzę sobie sama. Ty idź do swojego pokoju i się ochłoń.
Spuściła głowę i wyszła. Cicho zamknęłam za nią drzwi i poszłam do garderoby.
__________________
O siódmej wyszłam spod prysznica, wycierałam opaloną skórę i suszyłam włosy. Nałożyłam balsam, zanim założyłam bieliznę.
Zastanawiałam się, czy założyć białą sukienkę, czy czarną. Czerń była moim znakiem rozpoznawczym, coś, co chyba przejęłam po mamie. A biel... cóż, pięknie podkreślała moją karnację.
Przymierzyłam obie.
W końcu zdecydowałam się na czarną sukienkę.
Gdy dodawałam ostatnie poprawki, zadzwonił telefon. Podniosłam słuchawkę.
– Dobry wieczór, pani Hollen, pani...
– Już schodzę... prawie wychodzę z pokoju – przerwałam recepcjonistce, domyślając się, o co jej chodziło.
– Oczywiście, proszę pani.
Odłożyłam słuchawkę i w pośpiechu spryskałam się perfumami. Wybiegłam z pokoju i wpadłam na Gen.
– Jezu! Gen! Dlaczego stoisz przed moimi drzwiami?
– Bo chciałam życzyć ci powodzenia, zanim wyjdziesz, i chciałam dać ci to. – Założyła mi na nadgarstek bransoletkę z kamieniem pośrodku. – Na szczęście – dokończyła.
– Dzięki, Gen. – Przytuliłam ją mocno. – Jesteś niesamowitą osobą i przyjaciółką.
– Idź, tygrysico.
Zaśmiałyśmy się, zanim ruszyłam w stronę windy.
_____________
Limuzyna czekała przy wejściu do hotelu. Wsiadłam i usiadłam, spodziewając się zobaczyć Sebastiana, ale siedzenia były puste.
Gdzie on jest?
Nie śmiałam niepokoić kierowcy żadnymi pytaniami. Limuzyna odjechała od wejścia i gładko ruszyła dalej.
Spojrzałam na zegarek; było 20:15. Piętnaście minut później jazda się zatrzymała.
Drzwi się otworzyły, wysiadłam.
Wiatr natychmiast musnął moją skórę, gwiazdy zniknęły z nocnego nieba pod grubymi chmurami, a księżyc wyglądał, jakby potrzebował doładowania.
Mimo to nie mogłam się doczekać, by zobaczyć jego twarz. Przeszłam wybrukowaną ścieżką i weszłam do wyjątkowego budynku przypominającego prywatną restaurację.
– Pani Hollen, jak sądzę – przywitał mnie kelner z radosnym uśmiechem, gdy weszłam.
– Tak – odpowiedziałam krótko.
– Proszę tędy. – Zaprowadził mnie do jedynego stolika, a oczywiście Sebastian tam był, czytał menu. Jego wzrok powędrował do mnie, gdy usiadłam naprzeciw niego.
– Cześć.
– Cześć – odpowiedział, odkładając menu na stół. – Wyglądasz pięknie.
– Dziękuję, a ty wyglądasz przystojnie.
To była prawda. Sebastian z czasów liceum w porównaniu do Sebastiana siedzącego naprzeciw mnie – wolałabym tę obecną wersję w każdej chwili. Wydawał się bardziej umięśniony, męski, przystojniejszy i wszystkiego miał w idealnych proporcjach.
– Jak się masz, Emily?
Uśmiechnęłam się. – Masz na myśli ostatnie dziesięć lat, czy...?
– Jeśli chcesz od tego zacząć.
– Mam się świetnie, Sebastian. Ukończyłam studia jako najlepsza w swoim roczniku i przejęłam rodzinny biznes hoteli na całym świecie. Robię to do dziś.
– Wspaniale. A jak twój brat?
– Który?
– Ten, który prawie mnie zabił bez powodu.
Zaśmiałam się niezręcznie na wspomnienie tamtej sceny. Evan zbił Sebastiana na kwaśne jabłko, kiedy zobaczył, jak płaczę na korytarzu.
– Przepraszam za to, Sebastian. Evan zawsze był nadopiekuńczy wobec nas i zrobił...
– Hej, w porządku. Chyba zasłużyłem na to za to, jakim byłem idiotą, a jeszcze większym – kiedy pozwoliłem ci odejść.
Nie mogłam uwierzyć, że to powiedział. Mój uśmiech rozjaśnił się, podobnie jak jego.
– Przepraszam państwa, czy są państwo gotowi zamówić? – kelner przerwał uprzejmie.
Złożyliśmy zamówienie i kontynuowaliśmy rozmowę.
– Więc powiedz mi, dlaczego ukrywałeś, kim naprawdę jesteś? – zapytałam.
– Szczerze mówiąc, sam nie wiedziałem, kim jestem. Mama zabrała mnie, gdy miałem trzy lata, i przeprowadziła się do Ameryki, żebyśmy mogli żyć normalnie. Myślę, że jej też było ciężko i nie chciała, żebym musiał przez to przechodzić, ale kiedy zmarła, zapaliła się czerwona lampka. Ojciec w końcu mnie odnalazł i zabrał tutaj zaraz po liceum.
– I jak się czujesz jako książę?
– Właściwie to właśnie mam przejąć władzę po ojcu i zostać królem.
Oczy mi się rozszerzyły. – Gratulacje. Kiedy będziesz królem?
– Jak tylko znajdę sobie żonę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
