passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Choose Your Alpha, Princess autor Nina Soelian

Choose Your Alpha, Princess

/

Rozdział 1

rozdział 1

POV Syrena

Plastikowy pasek testowy drwił ze mnie pojedynczą różową kreską. Ścisnęłam brzeg marmurowego blatu łazienki, gdy bębny Festiwalu Płodności dudniły przez ściany domu watahy, każdy rytm przypominając mi o mojej porażce.

Trzy lata. Trzy lata prób, a moje łono pozostawało równie puste jak drugie okienko w tym przeklętym teście.

„Nie jestem w ciąży.” Wyszeptałam słowa do swojego odbicia, obserwując, jak moje usta formują sylaby, które wypowiadałam już zbyt wiele razy. Kobieta patrząca na mnie z lustra wyglądała na zmęczoną—ciemne cienie pod zielonymi oczami, które kiedyś lśniły nadzieją.

Moje wyostrzone wilcze słuch wychwyciło głosy dwa piętra niżej, gdzie wilczyce zebrały się w kuchni, przygotowując festiwalowe jedzenie. Ich słowa niosły się z krystaliczną wyrazistością, jakby stały obok mnie.

„Trzy lata i wciąż nic z łona Luny,” głos Marissy ociekał podejrzliwością. „Ale dr Hayes wciąż mówi, że jest płodna. Jak to możliwe?”

„Wiesz, co moja babcia zawsze mówiła o takich sytuacjach?” Ton Rebeki stał się konspiracyjny. „Kiedy wilczyca może się rozmnażać, a nie chce, zwykle w grę wchodzi czarownicza krew.”

Moja krew zamieniła się w lód.

„Myślisz, że Luna Syrena jest częściowo czarownicą?” Trzeci głos—młodej Sarah—brzmiał zgorszony i zachwycony jednocześnie.

„Pomyślcie,” kontynuowała Rebeka. „Przekonuje naszego Alfę—naszego silnego, jurnego Alfę, który powinien mieć wiele partnerek—by obiecał monogamię. Jaki wilk w zdrowych zmysłach by to zrobił, jeśli nie działa pod wpływem magii?”

„Pewnie nawet go nie kocha,” dodała jadowicie Marissa. „Po prostu chciała być Luną. A teraz celowo pozostaje bezdzietna, żeby mu dokuczyć, żeby nim rządzić. Moja kuzynka mówi, że czarownice potrafią zapobiegać poczęciu dzięki magii, nawet jeśli ich ciała są płodne.”

„Ta samolubna suka,” syknęła Sarah. „Manipuluje Alfą Devonem swoimi czarami, odmawiając mu dziedziców, podczas gdy udaje ofiarę. Wataha cierpi przez jej egoizm.”

„Prawdziwe pytanie brzmi: jak długo Alfa Devon będzie tolerował tę farsę,” powiedziała Rebeka. „Monogamia to był jej pomysł, jej manipulacja. Powinien ją wygnać i wziąć odpowiednie partnerki, które dadzą mu szczenięta.”

Dłonie mi drżały, gdy owijałam test w papier i zakopywałam głęboko w koszu na śmieci.

Jakże inne były ich szepty trzy lata temu, kiedy Devon i ja połączyliśmy się na zawsze. „Rewolucyjny romans,” tak to nazywali. „Miłość z bajki.” Alfa, który wybrał jedną kobietę, który obiecał wieczną monogamię w świecie, gdzie wilki mają wiele partnerek.

Przycisnęłam dłonie do płaskiego brzucha, wspominając słowa Devona z naszego pierwszego roku małżeństwa: „Nasza miłość jest niezwykła, Syreno. Da nam równie niezwykłe dzieci.” Wtedy jego dłonie spoczywały na moich, a jego piwne oczy błyszczały pewnością.

Drugi rok przyniósł troskę ukrytą pod płaszczem cierpliwości. „To wymaga czasu,” mówił, choć przyłapałam go na wpatrywaniu się w dzieci innych członków watahy z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam nazwać.

Teraz, w trzecim roku, ledwo mnie dotykał.

Drzwi łazienki zatrzęsły się pod czyimś niecierpliwym pukaniem. „Luno Syreno? Starsza Roslyn prosi o twoją obecność w głównej sali.”

Wygładziłam suknię—tę głęboko czerwoną, którą Devon kiedyś uwielbiał—i wyszłam w chaos Festiwalu Płodności.

Główna sala płonęła światłem pochodni i falowała od tańczących ciał. Ciężarne wilczyce kołysały się z rękami na zaokrąglonych brzuchach, matki podrzucały na biodrach rozbawione szczeniaki. Nawet powietrze pulsowało płodnością—poza martwą przestrzenią wokół mnie.

„Och, Syreno kochana, idealne wyczucie czasu!” Głos Starszej Roslyn przeciął zabawę niczym ostrze. Oczy starej wilczycy, zamglone wiekiem, utkwiły we mnie z niepokojącą precyzją. „Potrzebujemy kogoś do zorganizowania ekipy sprzątającej, skoro nie jesteś... zajęta obowiązkami matki.”

Matki watahy wokół niej wymieniały porozumiewawcze spojrzenia, ich dzieci bawiły się u ich stóp—małe, żywe przypomnienia tego, czego nie mogłam dać. Cisza, która zapadła po jej słowach, była ogłuszająca, nawet wśród świętowania.

Młoda Sarah, ledwie dwudziestojednoletnia, z sześciomiesięcznym szczeniakiem na biodrze, wystąpiła naprzód z troską wymalowaną na ładnej twarzy.

„Moja babcia zawsze powtarzała: kiedy łono Luny milczy, księżyc chowa twarz—rytuały nie przyniosą skutku. Może powinniśmy omówić alternatywne rozwiązania na przyszłomiesięczną ceremonię błogosławieństwa?”

„Alternatywne rozwiązania?” Utrzymałam głos w ryzach, choć w piersi tlił się gniew. „Wciąż jestem waszą Luną, Sarah.”

„Oczywiście,” odparła, a jej uśmiech był ostry jak potłuczone szkło. „Miałam na myśli tylko duchowe potrzeby watahy—”

„Duchowe potrzeby watahy są moją odpowiedzialnością.” Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam. „Tak jak od sześciu lat.”

Pomarszczona dłoń Starszej Roslyn poklepała mnie po ramieniu z pobłażliwą łagodnością. „Nikt nie kwestionuje twojego zaangażowania, kochana. Po prostu martwimy się o... energię, jaką wnosisz w święte rytuały. Magia płodności wymaga pewnej witalności.”

Odeszły z zadowolonymi uśmieszkami, zostawiając mnie samą pośrodku święta. Pary kołysały się w tańcu, ciężarne kobiety śmiały się, dzieci biegały między nogami tancerzy. Stałam jak jałowa wyspa na morzu życia.

„Syreno.” Devon odezwał się za mną, a ja odwróciłam się, widząc męża z zaciśniętą szczęką. Widział, jak mnie potraktowały—widziałam gniew w sztywnych ramionach. Ale nie powiedział ani słowa w mojej obronie. Już nie.

Jego dłoń spoczęła na moich plecach, tak krótko, że ledwie to poczułam, nim ją zabrał. Kiedyś trzymałby ją tam z dumą, z czułością. Teraz gest wydawał się obowiązkowy.

„Jak poszła wizyta?” spytał cicho, choć w jego głosie nie było już nadziei. Kiedy przestał wierzyć? Kiedy ja przestałam?

„Bez zmian,” odpowiedziałam, obserwując, jak jego ramiona opadają. „Dr Hayes mówi, że moje hormony są w normie. Cykl regularny. Wszystko wygląda zdrowo.”

„A jednak nic.” Nie pytanie. Stwierdzenie, płaskie i ostateczne.

Wymusiłam pogodę w głosie, sięgając po jego dłoń. „Musimy próbować dalej. Pamiętasz, co mówiłeś? Nasza miłość jest silniejsza niż biologia. Wybraliśmy siebie, gdy cały świat oczekiwał, że weźmiesz więcej partnerek.”

Twarz Devona przemknęła bólem, żalem, czymś jeszcze—zanim nałożył na siebie maskę, którą nosił od miesięcy. Cofnął rękę.

„Oczywiście,” powiedział, a jego wzrok już powędrował ku świętującym. „Muszę zająć się sprawami watahy.”

„Devon, poczekaj—”

Ale już odchodził, jego szerokie plecy znikały w tłumie. Młode wilczyce natychmiast do niego lgnęły, twarze rozjaśniały zaproszeniem. Nie zachęcał ich, ale też nie zniechęcał.

„Luno Syreno!” Odezwał się dziecięcy głosik, i spojrzałam w dół na małą Gracie, jedną z sierot watahy, która ciągnęła mnie za sukienkę. „Zatańczysz z nami?”

Jej niewinne pytanie niemal mnie złamało. „Oczywiście, kochanie.”

Pozwoliłam jej pociągnąć się w stronę tańczących dzieci, prostując plecy i unosząc podbródek. Byłam Luną tej watahy. Byłam wybranką Devona, jego jedyną partnerką, związana przysięgami wykraczającymi poza tradycję.

„Jesteś moim księżycem, moimi gwiazdami, moim wszystkim,” przysiągł w naszą noc ślubu. „W świecie pełnym wielu, ty jesteś moją jedyną.”

Musiałam wierzyć, że te słowa wciąż coś znaczą. Musiałam wierzyć, że nasza miłość przetrwa tę próbę. Bo jeśli przestanę, jeśli pozwolę, by zwątpienie wkradło się do serca…

Odnalazłam wzrokiem Devona po drugiej stronie sali. Mira, piękność watahy, pochyliła się, by coś mu wyszeptać do ucha. Nie odsunął się.

Po raz pierwszy od trzech lat inny rodzaj bólu ścisnął mi pierś—nie tęsknota za pustym łonem, lecz przerażający lęk przed pustoszejącym sercem.

Festiwal Płodności trwał wokół mnie, celebrując wszystko, czego nie mogłam mu dać. Tańcząc z dziećmi, udając radość, której nie czułam, miałam w głowie tylko jedną myśl: Jak długo jeszcze jego obietnice będą się kruszyć jak suche liście?

Jak długo jeszcze, zanim stracę go całkowicie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

POV Syrena

Sala rady cuchnęła wilgotnym kamieniem i zdradą, gdy Starszy Leon z hukiem rzucił na stół starożytny rejestr.

"Trzy lata, bez następcy," oznajmił bez wstępu. "Statut watahy jest jasny—Alfa, który nie zapewni sukcesji, traci prawo do przywództwa."

Devon zerwał się na równe nogi, jego krzesło zgrzytnęło o kamień. "Śmiesz grozić—"

"Nie grozimy, egzekwujemy prawo." Mleczne oczy Starszego Leona wbiły się w mojego męża z drapieżnym skupieniem. "Artykuł Dwanaście, Sekcja Czwarta: Rada ma prawo zastąpić każdego Alfę, który nie zabezpieczy linii krwi w określonym terminie."

"To absurd," warknął Devon, zaciskając dłonie na krawędzi stołu tak mocno, że drewno pękało.

"Absurdalna jest twoja upartość w monogamii, podczas gdy nasza wataha więdnie," wtrącił Starszy Elliot, rozkładając dokumenty na stole. "Wataha Savage Creek już krąży wokół naszych granic, wyczuwając słabość. Wiedzą, że Alfa bez dziedzica to Alfa skazany na śmierć."

Starsza Roslyn pochyliła się do przodu, jej wiekowa twarz wyżłobiona fałszywym współczuciem. "Chyba że, oczywiście, Luna Syrena ma jakieś wieści? Może w końcu poczęła?"

Wszystkie spojrzenia zwróciły się na mnie. Ciężar ich wzroku przygniatał mnie jak fizyczna siła.

"Ja..." Gardło mi się zacisnęło. "Nie. Jeszcze nie."

"Nie zostawiasz nam więc wyboru." Wyrok Starszego Leona spadł jak topór kata. "Alfa Devon, masz miesiąc na przyjęcie dodatkowych partnerek do rozrodu, inaczej zbierzemy się, by wybrać twojego następcę. Młody Marcus już wyraził zainteresowanie stanowiskiem—a może się pochwalić trzema szczeniętami, potwierdzającymi jego witalność."

Pięść Devona uderzyła w stół. "Wy intryganci—"

"Skończyliśmy tutaj." Starszy Leon wstał, a reszta poszła w jego ślady. "Miesiąc. Wybierz dodatkowe partnerki albo stracisz wszystko. Prawo przemówiło."

Wyszli jeden po drugim niczym padlinożercy, zostawiając mnie i Devona w duszącej ciszy.

"Devon—"

Wyciągnęłam do niego rękę.

"Nie." Odsunął się, dzikim wzrokiem omiatając pokój. "Muszę pomyśleć."

Wybiegł, zostawiając mnie samą w tym grobowcu, z echem słowa 'następca' rozbrzmiewającym w mojej głowie.

Korytarz za drzwiami był zimny i pusty, aż z cieni wyłoniła się Catherine, jej uśmiech był jak ostrze owinięte jedwabiem.

"Cóż, to było bardziej dramatyczne, niż się spodziewałam," powiedziała, wplatając swoje ramię w moje z żelazną stanowczością. "Marcus jako Alfa? Rada gra ostrzej, niż myślałam."

"Twój brat nie zostanie zastąpiony," wycedziłam przez zęby.

"Oczywiście, że nie. Bo to ty mu pomożesz zrobić, co konieczne." Uścisk Catherine się wzmocnił. "Nowe wilczyce przyjadą za dwa tygodnie—młode, płodne, chętne służyć Alfie. Ktoś musi je przygotować do roli żon Devona."

"Devon się nie zgodził—"

"Devon nie ma wyboru!" Catherine obróciła mnie twarzą do siebie, zrzucając maskę uprzejmości. "Obudź się, Syreno! Albo dodatkowe żony, albo wygnanie. Przynajmniej jeśli ty je wyszkolisz, zostaniesz Pierwszą Luną. Zachowasz pozycję, tytuł, odrobinę godności."

"Chcesz, żebym szkoliła własne następczynie?"

"Chcę, żebyś zabezpieczyła swoje miejsce w hierarchii, zanim któraś z tych suk zrobi to za ciebie." Jej oczy błyszczały twardym realizmem. "Bądź mądra. Kontroluj to, co możesz. Albo stracisz wszystko, gdy Devon będzie zmuszony odsunąć cię zupełnie dla kogoś, kto da mu to, czego ty nie możesz."

Puściła mnie i z gracją odeszła, jej słowa zawisły w powietrzu jak trucizna.

Musiałam zobaczyć Devona, walczyć o nas. Skrzydło treningowe wołało—zawsze tam chodził, gdy był zestresowany. Drzwi były uchylone, a głosy dobiegające z wnętrza sprawiły, że krew mi zamarzła.

"Twoje wyniki siłowe spadły o piętnaście procent w tym kwartale," głos Miry był wyraźny. "Wytrzymałość o dwadzieścia procent. Tracisz przewagę Alfy, Devon."

Zajrzałam przez szczelinę. Mira stała blisko Devona, zbyt blisko, tablet zapomniany w jej dłoniach.

"Wszystko w porządku," powiedział Devon, ale jego głos był pozbawiony przekonania.

"Nie, nie jest." Mira zrobiła krok bliżej, kładąc mu dłoń na ramieniu. "Siła Alfy jest związana z jego dziedzictwem. Bez potomków, bez udowodnienia swojej płodności, twój wilk słabnie. Wataha to czuje. Inne Alfy to wyczuwają."

"Mira—"

"Nowe samice pojawią się za dwa tygodnie." Jej głos zmiękł do jedwabiu. "Młode, silne linie krwi. Będę wśród kandydatek, Devon. Już złożyłam wniosek."

Moje serce stanęło.

"Co?" Szok Devona odbijał moje odczucia.

"Jestem najsilniejszą wojowniczką tej watahy. Wygrałam każdy turniej walki od trzech lat. Moja linia krwi sięga Wilków Pierwotnych." Jeszcze bardziej się zbliżyła, niemal stykając się z nim ciałem. "Mogę dać ci wojowników, Devon. Synów i córki, którzy uczynią naszą watahę znów groźną."

"Mira, mam partnerkę—"

"Masz bezpłodną Lunę, która kosztuje cię tron." Jej dłoń przesunęła się po jego ramieniu. "Nie proszę o miłość. Oferuję ci przetrwanie. Weź mnie na drugą żonę, pozwól mi dać ci potomków. Nawet ustąpię Syrenie jako Pierwszej Lunie, jeśli tego chcesz."

"To nie na miejscu—"

"Nie na miejscu jest pozwolić, by nasza wataha zginęła dla romantycznej fantazji." Oczy Miry płonęły. "Czekałam trzy lata, patrząc, jak słabniesz, jak cierpi nasza wataha. Nie będę czekać dłużej. Gdy te dziewczyny przyjadą, będę wśród nich. I, Devon," pochyliła się, jej usta niemal dotykały jego ucha, "zawsze dostaję to, czego chcę."

Wyszła drugim wyjściem, zostawiając Devona zgarbionego pod niewidzialnym ciężarem.

Cofnęłam się, ledwie utrzymując się na nogach. Korytarz wirował, gdy uciekałam, a w mojej panice wykrystalizowała się jedna myśl.

Znalazłam się przed gabinetem Catherine, zanim w pełni zdecydowałam. Spojrzała na mnie, a na jej twarzy błysnęła satysfakcja.

"Te nowe wilczyce," powiedziałam, głos miałam stabilny mimo trzęsienia ziemi w piersi. "Wyszkolę je."

Uśmiech Catherine był jak sztandar zwycięstwa. "Wreszcie trochę rozsądku. Będziesz nadzorować ich przygotowanie, edukację w zakresie protokołów watahy, ich... integrację z domem."

"Pod jednym warunkiem." Wyprostowałam się. "Zostaję Pierwszą Luną. Bez względu na wybory Devona, zachowuję władzę nad domem i ceremoniami watahy."

"Zgoda. Choć szczerze, Syreno, powinnaś mniej myśleć o tytułach, a bardziej o utrzymaniu uczuć męża. Te młode wilczyce będą głodne czegoś więcej niż tylko jego nasienia."

Każde jej słowo było jak sztylet, ale nie ustąpiłam.

"Wyślę ich akta do twojego biura." Wyraz twarzy Catherine nieco się zmiękczył. "Robisz, co trzeba. Jedyne, co można."

Wyszłam z jej gabinetu z podniesioną głową, choć w środku wszystko się rozpadało. Wyszkolę je—te młode wilczyce, które będą dzielić łoże z moim mężem, nosić jego dzieci, dawać mu wszystko, czego ja dać nie mogę.

Bo jeśli mam go stracić, zrobię to na własnych warunkach. Sama wybiorę swoje rywalki. Sama ustalę reguły.

Nawet jeśli mnie to zniszczy, nie pozwolę im zobaczyć, jak się łamię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Choose Your Alpha, Princess

Choose Your Alpha, Princess

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa