passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Choose Your Alpha, Princess - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

Choose Your Alpha, Princess

/

Rozdział 2

rozdział 1

POV Syrena

Plastikowy pasek testowy drwił ze mnie pojedynczą różową kreską. Ścisnęłam brzeg marmurowego blatu łazienki, gdy bębny Festiwalu Płodności dudniły przez ściany domu watahy, każdy rytm przypominając mi o mojej porażce.

Trzy lata. Trzy lata prób, a moje łono pozostawało równie puste jak drugie okienko w tym przeklętym teście.

„Nie jestem w ciąży.” Wyszeptałam słowa do swojego odbicia, obserwując, jak moje usta formują sylaby, które wypowiadałam już zbyt wiele razy. Kobieta patrząca na mnie z lustra wyglądała na zmęczoną—ciemne cienie pod zielonymi oczami, które kiedyś lśniły nadzieją.

Moje wyostrzone wilcze słuch wychwyciło głosy dwa piętra niżej, gdzie wilczyce zebrały się w kuchni, przygotowując festiwalowe jedzenie. Ich słowa niosły się z krystaliczną wyrazistością, jakby stały obok mnie.

„Trzy lata i wciąż nic z łona Luny,” głos Marissy ociekał podejrzliwością. „Ale dr Hayes wciąż mówi, że jest płodna. Jak to możliwe?”

„Wiesz, co moja babcia zawsze mówiła o takich sytuacjach?” Ton Rebeki stał się konspiracyjny. „Kiedy wilczyca może się rozmnażać, a nie chce, zwykle w grę wchodzi czarownicza krew.”

Moja krew zamieniła się w lód.

„Myślisz, że Luna Syrena jest częściowo czarownicą?” Trzeci głos—młodej Sarah—brzmiał zgorszony i zachwycony jednocześnie.

„Pomyślcie,” kontynuowała Rebeka. „Przekonuje naszego Alfę—naszego silnego, jurnego Alfę, który powinien mieć wiele partnerek—by obiecał monogamię. Jaki wilk w zdrowych zmysłach by to zrobił, jeśli nie działa pod wpływem magii?”

„Pewnie nawet go nie kocha,” dodała jadowicie Marissa. „Po prostu chciała być Luną. A teraz celowo pozostaje bezdzietna, żeby mu dokuczyć, żeby nim rządzić. Moja kuzynka mówi, że czarownice potrafią zapobiegać poczęciu dzięki magii, nawet jeśli ich ciała są płodne.”

„Ta samolubna suka,” syknęła Sarah. „Manipuluje Alfą Devonem swoimi czarami, odmawiając mu dziedziców, podczas gdy udaje ofiarę. Wataha cierpi przez jej egoizm.”

„Prawdziwe pytanie brzmi: jak długo Alfa Devon będzie tolerował tę farsę,” powiedziała Rebeka. „Monogamia to był jej pomysł, jej manipulacja. Powinien ją wygnać i wziąć odpowiednie partnerki, które dadzą mu szczenięta.”

Dłonie mi drżały, gdy owijałam test w papier i zakopywałam głęboko w koszu na śmieci.

Jakże inne były ich szepty trzy lata temu, kiedy Devon i ja połączyliśmy się na zawsze. „Rewolucyjny romans,” tak to nazywali. „Miłość z bajki.” Alfa, który wybrał jedną kobietę, który obiecał wieczną monogamię w świecie, gdzie wilki mają wiele partnerek.

Przycisnęłam dłonie do płaskiego brzucha, wspominając słowa Devona z naszego pierwszego roku małżeństwa: „Nasza miłość jest niezwykła, Syreno. Da nam równie niezwykłe dzieci.” Wtedy jego dłonie spoczywały na moich, a jego piwne oczy błyszczały pewnością.

Drugi rok przyniósł troskę ukrytą pod płaszczem cierpliwości. „To wymaga czasu,” mówił, choć przyłapałam go na wpatrywaniu się w dzieci innych członków watahy z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam nazwać.

Teraz, w trzecim roku, ledwo mnie dotykał.

Drzwi łazienki zatrzęsły się pod czyimś niecierpliwym pukaniem. „Luno Syreno? Starsza Roslyn prosi o twoją obecność w głównej sali.”

Wygładziłam suknię—tę głęboko czerwoną, którą Devon kiedyś uwielbiał—i wyszłam w chaos Festiwalu Płodności.

Główna sala płonęła światłem pochodni i falowała od tańczących ciał. Ciężarne wilczyce kołysały się z rękami na zaokrąglonych brzuchach, matki podrzucały na biodrach rozbawione szczeniaki. Nawet powietrze pulsowało płodnością—poza martwą przestrzenią wokół mnie.

„Och, Syreno kochana, idealne wyczucie czasu!” Głos Starszej Roslyn przeciął zabawę niczym ostrze. Oczy starej wilczycy, zamglone wiekiem, utkwiły we mnie z niepokojącą precyzją. „Potrzebujemy kogoś do zorganizowania ekipy sprzątającej, skoro nie jesteś... zajęta obowiązkami matki.”

Matki watahy wokół niej wymieniały porozumiewawcze spojrzenia, ich dzieci bawiły się u ich stóp—małe, żywe przypomnienia tego, czego nie mogłam dać. Cisza, która zapadła po jej słowach, była ogłuszająca, nawet wśród świętowania.

Młoda Sarah, ledwie dwudziestojednoletnia, z sześciomiesięcznym szczeniakiem na biodrze, wystąpiła naprzód z troską wymalowaną na ładnej twarzy.

„Moja babcia zawsze powtarzała: kiedy łono Luny milczy, księżyc chowa twarz—rytuały nie przyniosą skutku. Może powinniśmy omówić alternatywne rozwiązania na przyszłomiesięczną ceremonię błogosławieństwa?”

„Alternatywne rozwiązania?” Utrzymałam głos w ryzach, choć w piersi tlił się gniew. „Wciąż jestem waszą Luną, Sarah.”

„Oczywiście,” odparła, a jej uśmiech był ostry jak potłuczone szkło. „Miałam na myśli tylko duchowe potrzeby watahy—”

„Duchowe potrzeby watahy są moją odpowiedzialnością.” Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam. „Tak jak od sześciu lat.”

Pomarszczona dłoń Starszej Roslyn poklepała mnie po ramieniu z pobłażliwą łagodnością. „Nikt nie kwestionuje twojego zaangażowania, kochana. Po prostu martwimy się o... energię, jaką wnosisz w święte rytuały. Magia płodności wymaga pewnej witalności.”

Odeszły z zadowolonymi uśmieszkami, zostawiając mnie samą pośrodku święta. Pary kołysały się w tańcu, ciężarne kobiety śmiały się, dzieci biegały między nogami tancerzy. Stałam jak jałowa wyspa na morzu życia.

„Syreno.” Devon odezwał się za mną, a ja odwróciłam się, widząc męża z zaciśniętą szczęką. Widział, jak mnie potraktowały—widziałam gniew w sztywnych ramionach. Ale nie powiedział ani słowa w mojej obronie. Już nie.

Jego dłoń spoczęła na moich plecach, tak krótko, że ledwie to poczułam, nim ją zabrał. Kiedyś trzymałby ją tam z dumą, z czułością. Teraz gest wydawał się obowiązkowy.

„Jak poszła wizyta?” spytał cicho, choć w jego głosie nie było już nadziei. Kiedy przestał wierzyć? Kiedy ja przestałam?

„Bez zmian,” odpowiedziałam, obserwując, jak jego ramiona opadają. „Dr Hayes mówi, że moje hormony są w normie. Cykl regularny. Wszystko wygląda zdrowo.”

„A jednak nic.” Nie pytanie. Stwierdzenie, płaskie i ostateczne.

Wymusiłam pogodę w głosie, sięgając po jego dłoń. „Musimy próbować dalej. Pamiętasz, co mówiłeś? Nasza miłość jest silniejsza niż biologia. Wybraliśmy siebie, gdy cały świat oczekiwał, że weźmiesz więcej partnerek.”

Twarz Devona przemknęła bólem, żalem, czymś jeszcze—zanim nałożył na siebie maskę, którą nosił od miesięcy. Cofnął rękę.

„Oczywiście,” powiedział, a jego wzrok już powędrował ku świętującym. „Muszę zająć się sprawami watahy.”

„Devon, poczekaj—”

Ale już odchodził, jego szerokie plecy znikały w tłumie. Młode wilczyce natychmiast do niego lgnęły, twarze rozjaśniały zaproszeniem. Nie zachęcał ich, ale też nie zniechęcał.

„Luno Syreno!” Odezwał się dziecięcy głosik, i spojrzałam w dół na małą Gracie, jedną z sierot watahy, która ciągnęła mnie za sukienkę. „Zatańczysz z nami?”

Jej niewinne pytanie niemal mnie złamało. „Oczywiście, kochanie.”

Pozwoliłam jej pociągnąć się w stronę tańczących dzieci, prostując plecy i unosząc podbródek. Byłam Luną tej watahy. Byłam wybranką Devona, jego jedyną partnerką, związana przysięgami wykraczającymi poza tradycję.

„Jesteś moim księżycem, moimi gwiazdami, moim wszystkim,” przysiągł w naszą noc ślubu. „W świecie pełnym wielu, ty jesteś moją jedyną.”

Musiałam wierzyć, że te słowa wciąż coś znaczą. Musiałam wierzyć, że nasza miłość przetrwa tę próbę. Bo jeśli przestanę, jeśli pozwolę, by zwątpienie wkradło się do serca…

Odnalazłam wzrokiem Devona po drugiej stronie sali. Mira, piękność watahy, pochyliła się, by coś mu wyszeptać do ucha. Nie odsunął się.

Po raz pierwszy od trzech lat inny rodzaj bólu ścisnął mi pierś—nie tęsknota za pustym łonem, lecz przerażający lęk przed pustoszejącym sercem.

Festiwal Płodności trwał wokół mnie, celebrując wszystko, czego nie mogłam mu dać. Tańcząc z dziećmi, udając radość, której nie czułam, miałam w głowie tylko jedną myśl: Jak długo jeszcze jego obietnice będą się kruszyć jak suche liście?

Jak długo jeszcze, zanim stracę go całkowicie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

POV Syrena

Sala rady cuchnęła wilgotnym kamieniem i zdradą, gdy Starszy Leon z hukiem rzucił na stół starożytny rejestr.

"Trzy lata, bez następcy," oznajmił bez wstępu. "Statut watahy jest jasny—Alfa, który nie zapewni sukcesji, traci prawo do przywództwa."

Devon zerwał się na równe nogi, jego krzesło zgrzytnęło o kamień. "Śmiesz grozić—"

"Nie grozimy, egzekwujemy prawo." Mleczne oczy Starszego Leona wbiły się w mojego męża z drapieżnym skupieniem. "Artykuł Dwanaście, Sekcja Czwarta: Rada ma prawo zastąpić każdego Alfę, który nie zabezpieczy linii krwi w określonym terminie."

"To absurd," warknął Devon, zaciskając dłonie na krawędzi stołu tak mocno, że drewno pękało.

"Absurdalna jest twoja upartość w monogamii, podczas gdy nasza wataha więdnie," wtrącił Starszy Elliot, rozkładając dokumenty na stole. "Wataha Savage Creek już krąży wokół naszych granic, wyczuwając słabość. Wiedzą, że Alfa bez dziedzica to Alfa skazany na śmierć."

Starsza Roslyn pochyliła się do przodu, jej wiekowa twarz wyżłobiona fałszywym współczuciem. "Chyba że, oczywiście, Luna Syrena ma jakieś wieści? Może w końcu poczęła?"

Wszystkie spojrzenia zwróciły się na mnie. Ciężar ich wzroku przygniatał mnie jak fizyczna siła.

"Ja..." Gardło mi się zacisnęło. "Nie. Jeszcze nie."

"Nie zostawiasz nam więc wyboru." Wyrok Starszego Leona spadł jak topór kata. "Alfa Devon, masz miesiąc na przyjęcie dodatkowych partnerek do rozrodu, inaczej zbierzemy się, by wybrać twojego następcę. Młody Marcus już wyraził zainteresowanie stanowiskiem—a może się pochwalić trzema szczeniętami, potwierdzającymi jego witalność."

Pięść Devona uderzyła w stół. "Wy intryganci—"

"Skończyliśmy tutaj." Starszy Leon wstał, a reszta poszła w jego ślady. "Miesiąc. Wybierz dodatkowe partnerki albo stracisz wszystko. Prawo przemówiło."

Wyszli jeden po drugim niczym padlinożercy, zostawiając mnie i Devona w duszącej ciszy.

"Devon—"

Wyciągnęłam do niego rękę.

"Nie." Odsunął się, dzikim wzrokiem omiatając pokój. "Muszę pomyśleć."

Wybiegł, zostawiając mnie samą w tym grobowcu, z echem słowa 'następca' rozbrzmiewającym w mojej głowie.

Korytarz za drzwiami był zimny i pusty, aż z cieni wyłoniła się Catherine, jej uśmiech był jak ostrze owinięte jedwabiem.

"Cóż, to było bardziej dramatyczne, niż się spodziewałam," powiedziała, wplatając swoje ramię w moje z żelazną stanowczością. "Marcus jako Alfa? Rada gra ostrzej, niż myślałam."

"Twój brat nie zostanie zastąpiony," wycedziłam przez zęby.

"Oczywiście, że nie. Bo to ty mu pomożesz zrobić, co konieczne." Uścisk Catherine się wzmocnił. "Nowe wilczyce przyjadą za dwa tygodnie—młode, płodne, chętne służyć Alfie. Ktoś musi je przygotować do roli żon Devona."

"Devon się nie zgodził—"

"Devon nie ma wyboru!" Catherine obróciła mnie twarzą do siebie, zrzucając maskę uprzejmości. "Obudź się, Syreno! Albo dodatkowe żony, albo wygnanie. Przynajmniej jeśli ty je wyszkolisz, zostaniesz Pierwszą Luną. Zachowasz pozycję, tytuł, odrobinę godności."

"Chcesz, żebym szkoliła własne następczynie?"

"Chcę, żebyś zabezpieczyła swoje miejsce w hierarchii, zanim któraś z tych suk zrobi to za ciebie." Jej oczy błyszczały twardym realizmem. "Bądź mądra. Kontroluj to, co możesz. Albo stracisz wszystko, gdy Devon będzie zmuszony odsunąć cię zupełnie dla kogoś, kto da mu to, czego ty nie możesz."

Puściła mnie i z gracją odeszła, jej słowa zawisły w powietrzu jak trucizna.

Musiałam zobaczyć Devona, walczyć o nas. Skrzydło treningowe wołało—zawsze tam chodził, gdy był zestresowany. Drzwi były uchylone, a głosy dobiegające z wnętrza sprawiły, że krew mi zamarzła.

"Twoje wyniki siłowe spadły o piętnaście procent w tym kwartale," głos Miry był wyraźny. "Wytrzymałość o dwadzieścia procent. Tracisz przewagę Alfy, Devon."

Zajrzałam przez szczelinę. Mira stała blisko Devona, zbyt blisko, tablet zapomniany w jej dłoniach.

"Wszystko w porządku," powiedział Devon, ale jego głos był pozbawiony przekonania.

"Nie, nie jest." Mira zrobiła krok bliżej, kładąc mu dłoń na ramieniu. "Siła Alfy jest związana z jego dziedzictwem. Bez potomków, bez udowodnienia swojej płodności, twój wilk słabnie. Wataha to czuje. Inne Alfy to wyczuwają."

"Mira—"

"Nowe samice pojawią się za dwa tygodnie." Jej głos zmiękł do jedwabiu. "Młode, silne linie krwi. Będę wśród kandydatek, Devon. Już złożyłam wniosek."

Moje serce stanęło.

"Co?" Szok Devona odbijał moje odczucia.

"Jestem najsilniejszą wojowniczką tej watahy. Wygrałam każdy turniej walki od trzech lat. Moja linia krwi sięga Wilków Pierwotnych." Jeszcze bardziej się zbliżyła, niemal stykając się z nim ciałem. "Mogę dać ci wojowników, Devon. Synów i córki, którzy uczynią naszą watahę znów groźną."

"Mira, mam partnerkę—"

"Masz bezpłodną Lunę, która kosztuje cię tron." Jej dłoń przesunęła się po jego ramieniu. "Nie proszę o miłość. Oferuję ci przetrwanie. Weź mnie na drugą żonę, pozwól mi dać ci potomków. Nawet ustąpię Syrenie jako Pierwszej Lunie, jeśli tego chcesz."

"To nie na miejscu—"

"Nie na miejscu jest pozwolić, by nasza wataha zginęła dla romantycznej fantazji." Oczy Miry płonęły. "Czekałam trzy lata, patrząc, jak słabniesz, jak cierpi nasza wataha. Nie będę czekać dłużej. Gdy te dziewczyny przyjadą, będę wśród nich. I, Devon," pochyliła się, jej usta niemal dotykały jego ucha, "zawsze dostaję to, czego chcę."

Wyszła drugim wyjściem, zostawiając Devona zgarbionego pod niewidzialnym ciężarem.

Cofnęłam się, ledwie utrzymując się na nogach. Korytarz wirował, gdy uciekałam, a w mojej panice wykrystalizowała się jedna myśl.

Znalazłam się przed gabinetem Catherine, zanim w pełni zdecydowałam. Spojrzała na mnie, a na jej twarzy błysnęła satysfakcja.

"Te nowe wilczyce," powiedziałam, głos miałam stabilny mimo trzęsienia ziemi w piersi. "Wyszkolę je."

Uśmiech Catherine był jak sztandar zwycięstwa. "Wreszcie trochę rozsądku. Będziesz nadzorować ich przygotowanie, edukację w zakresie protokołów watahy, ich... integrację z domem."

"Pod jednym warunkiem." Wyprostowałam się. "Zostaję Pierwszą Luną. Bez względu na wybory Devona, zachowuję władzę nad domem i ceremoniami watahy."

"Zgoda. Choć szczerze, Syreno, powinnaś mniej myśleć o tytułach, a bardziej o utrzymaniu uczuć męża. Te młode wilczyce będą głodne czegoś więcej niż tylko jego nasienia."

Każde jej słowo było jak sztylet, ale nie ustąpiłam.

"Wyślę ich akta do twojego biura." Wyraz twarzy Catherine nieco się zmiękczył. "Robisz, co trzeba. Jedyne, co można."

Wyszłam z jej gabinetu z podniesioną głową, choć w środku wszystko się rozpadało. Wyszkolę je—te młode wilczyce, które będą dzielić łoże z moim mężem, nosić jego dzieci, dawać mu wszystko, czego ja dać nie mogę.

Bo jeśli mam go stracić, zrobię to na własnych warunkach. Sama wybiorę swoje rywalki. Sama ustalę reguły.

Nawet jeśli mnie to zniszczy, nie pozwolę im zobaczyć, jak się łamię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

POV Syrena

"Zgodziłam się je trenować." Słowa spadły między mnie a Devona jak odłamki potłuczonego szkła.

Głowa Devona poderwała się znad biurka, grafiki patroli poszły w niepamięć. "Co?"

"Nowe wilczyce. Catherine poprosiła, żebym przygotowała je do roli twoich... potencjalnych partnerek. Zgodziłam się."

Kolor odpłynął z jego twarzy. "Syreno, nie. Nie musisz—"

"Naprawdę nie muszę?" Przeszłam do okna, obserwując, jak księżyc rzuca cienie na tereny watahy. "Rada dała ci miesiąc, Devon. Marcus już ostrzy pazury na twój tron."

"Niech spróbuje." Krzesło Devona zaskrzypiało o drewno, gdy wstał. "Stawię mu czoła, zanim—"

"Przegrasz." Odwróciłam się do niego, utrzymując głos w ryzach mimo trzęsienia ziemi w mojej piersi. "Twój wilk słabnie. Oboje to wiemy. Bez dziedziców, bez dowodu twojej płodności, wataha nie poprze cię w walce."

"Więc po prostu się poddajesz? Oddajesz mnie innym kobietom?"

"Kupuję nam czas!" Słowa wybuchły ze mnie. "Jeśli ja je trenuję, mam nad nimi kontrolę. Ustalam zasady, granice. Trzymam je na dystans, podczas gdy my—"

"Podczas gdy co? Będziemy liczyć na cud?"

"Tak." Chwyciłam jego dłonie, rozpaczliwie. "Posłuchaj. Weźmiesz żony, żeby zadowolić radę, ale nie musisz z nimi spać. Przynajmniej nie od razu."

Szczęka Devona się zacisnęła. "Rada oczekuje—"

"Rada oczekuje, że weźmiesz kolejne partnerki. Nie mogą nakazać, kiedy skonsumujesz związek. Możemy mieć miesiące, może rok, zanim pojawią się pytania." Ścisnęłam jego dłonie mocniej. "Jeszcze jeden rok na poczęcie. Na dowód, że nie są nam potrzebne."

"Syreno..." Ból przemknął przez jego twarz. "To zdradza wszystko, co sobie obiecaliśmy."

"Utrata ciebie byłaby większą zdradą." Mój głos się załamał. "Robię to dla nas, Devon. Dla ciebie. Pozwól mi walczyć po swojemu."

Przyciągnął mnie do siebie, obejmując mocno i rozpaczliwie. "Nienawidzę tego. Każdego fragmentu."

"Ja też." Wciągnęłam jego zapach. "Ale przetrwamy to razem, albo się rozpadniemy. Wybieram przetrwanie."

"Nowe żony pomogą utrzymać mój status," powiedział w moje włosy, gorzko. "Ale przysięgam ci, Syreno, nie dotknę ich, dopóki nie będzie innego wyjścia."

"Wierzę ci." I wierzyłam, nawet gdy w kątach moich myśli szeptała wątpliwość.

Dwa tygodnie później nasz dom zamienił się w pensjonat dla ambitnych wilczyc. Dziewięć młodych kobiet przybyło z marzeniami w oczach i wyrachowaniem w uśmiechach. Zapełniły puste skrzydła domu rozmowami i perfumami, ich obecność była nieustannym przypomnieniem mojej porażki.

"Taka elastyczność, Luno Syreno!" Starsza Roslyn zagrodziła mi drogę w głównym holu, gdy dziewczęta się rozpakowywały. "Trenujesz własne następczynie – jakie to postępowe. Wataha docenia twoje poświęcenie."

"To nie są następczynie," powiedziałam przez zaciśnięte zęby. "To dodatki. Pozostaję Pierwszą Luną."

"Oczywiście, kochana. Choć wszyscy wiemy, czym stają się dodatki, gdy pierwsza nie daje potomka." Jej stara twarz pokryła się fałszywym współczuciem. "Mimo to twoja... elastyczność dobrze służy wacie."

Pokuśtykała dalej, zostawiając mnie samą z nowymi podopiecznymi.

Zebrałam je w salonie jadalnym, dziesięć pięknych twarzy łaknących wskazówek. Wśród nich stała Mira, jej wojownicza postawa sprawiała, że reszta wyglądała jak dzieci bawiące się w przebieranki.

"Chcę jasno określić oczekiwania," zaczęłam, głosem niosącym autorytet Pierwszej Luny. "Jesteście tu jako potencjalne partnerki Alfy Devona, ale nie będziecie go ścigać jak suki w rui."

Kilka dziewczyn wymieniło spojrzenia. Jedna – rudowłosa Celia – podniosła rękę. "Ale Luno, jak mamy—"

"Służycie mu. Pomagacie w jego obowiązkach. Jesteście przydatne dla watahy." Przechadzałam się przed nimi jak generał przed oddziałem. "Ale nie dotykacie go bez zaproszenia. Nie próbujecie go uwodzić. Nie rzucacie się na niego w korytarzach ani na treningach."

"To wydaje się restrykcyjne," powiedziała Mira, tonem w pełni szanującym, ale wzrokiem rzucającym wyzwanie. "Jak Alfa ma wybrać, jeśli nie możemy pokazać naszych... atutów?"

"Alfa Devon ma oczy i rozum," odparłam chłodno. "Potrafi ocenić waszą wartość bez tego, że się o niego ocieracie. To gwarancja równości."

"Oczywiście, Pierwsza Luno." Uśmiech Miry był ostry jak brzytwa. "Podporządkowujemy się twojej mądrości."

Przez kolejne dwa tygodnie szkoliłam je w protokołach watahy, zarządzaniu gospodarstwem i sztuce bycia widoczną, ale milczącą, póki nie zostaną wezwane. Obserwowałam, jak krążą wokół Devona podczas posiłków, oferując dolewanie napoju, pytając o grafiki patroli, wieszając się na każdym jego słowie.

I patrzyłam, jak grawitują wokół Miry.

"Miro, możesz nam jeszcze raz pokazać ten ruch obronny?" mała Celia zapytała podczas trzeciego treningu.

"Miro, opowiedz nam, jak zabiłaś trzech wyrzutków w pojedynkę," prosiła inna przy kolacji.

Była jedną z nich, a jednak osobna – już część watahy, już sprawdzona. Patrzyły na nią jak na przyszłą królową, mnie obdarzając pustym szacunkiem zarezerwowanym dla przeszkód.

"Zgrzytasz zębami," zauważyła Nina, pojawiając się obok mnie, gdy patrzyłam na Devona otoczonego nowymi wielbicielkami na dziedzińcu.

"Naprawdę?" Zmusiłam szczękę do rozluźnienia.

Poniżej Celia śmiała się z czegoś, co powiedział Devon, jej dłoń na chwilę dotknęła jego ramienia, po czym przypomniała sobie o moich zasadach i cofnęła się. Mira stała wystarczająco blisko, by ją zauważyć, ale na tyle daleko, by wydawać się szanującą dystans – grała na czas.

"Trzy lata monogamii, a teraz to?" W głosie Niny nie było osądu, tylko troska. "Co zmieniło twoje zdanie?"

"Przetrwanie." Obserwowałam, jak Devon uprzejmie uśmiecha się do czegoś, co powiedziała Jasmine, widziałam jego ostrożny dystans. "To chroni naszą miłość, Ninę. Pozwala Devonowi pozostać Alfą. Chroni watahę przed ambicjami Marcusa."

"A ciebie niszczy?"

"Wolę upaść na nogach, niż na kolanach." Odwróciłam się od okna. "Kontroluję to, co mogę."

"Trenujesz swoją konkurencję, by była dla niego idealna."

"Trenuję je, by były do opanowania." Ale nawet kiedy to mówiłam, patrząc jak Mira demonstruje cios przykuwający całą uwagę Devona, zastanawiałam się, kto tu naprawdę jest pod kontrolą.

"Pamiętaj tylko," powiedziała Nina cicho, "czasem to, co robimy, by ocalić miłość, jest tym, co ją zabija."

Na dole Mira wykonała perfekcyjny atak, Devon skinął z uznaniem. Pozostałe dziewczęta biły brawo.

Odwróciłam się, a słowa Niny zadźwięczały mi w głowie jak dzwon pogrzebowy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Choose Your Alpha, Princess

Choose Your Alpha, Princess

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa