POV Syrena
Taksówka wysadziła nas na rogu Fifth i Madison, gdzie neonowe szyldy obiecywały tanie drinki i anonimowość. Srebrna Sowa kuliła się między pralnią a lombardem, jej okna zaparowane od wilgoci i złych decyzji.
– Ludzki bar? – Wpatrywałam się w brudne wejście. – Nina, mówisz poważnie?
– Tu można być zupełnie zwyczajnym człowiekiem. – Nina wsunęła rękę pod moją, ciągnąc mnie do drzwi. – Bez polityki stada, bez rang, nikt nie wie, kim jesteś.
Przyjemna muzyka sączyła się przez wejście – klasyczny rock zmieszany ze współczesnym popem. Śmiech i rozmowy tworzyły ciepły gwar, zupełnie inny niż wyrachowane interakcje na spotkaniach stada.
– Czekaj. – Zatrzymałam się na progu. – Mówiłaś, że mogę krzyczeć i tłuc rzeczy, jeśli będę chciała.
Nina zaśmiała się, wskazując na tyły. – No, może na podwórku, jeśli ktoś się naprawdę upije i wywoła bójkę. Zdarza się prawie co weekend.
– A alkohol?
– Mają tyle, że powaliłoby nawet wilków, którzy potrzebują dziesięć razy więcej niż ludzie.
Wnętrze baru było dokładnie takie, jakiego się spodziewałam – podrapane drewniane podłogi, niepasujące do siebie krzesła, barman, który wyglądał, jakby widział już wszystko dwa razy. Zajęłyśmy dwa stołki, a Nina zamówiła.
– Po cztery kieliszki whiskey na głowę, na początek.
Barman uniósł brwi. – Impreza?
– Życie. – odparła Nina, przesuwając gotówkę po barze.
Dwie godziny później miałyśmy już własną publiczność. Puste kieliszki ustawione w rzędzie jak żołnierze, a żadna z nas nie zwalniała tempa.
– Jak ty jeszcze stoisz? – ktoś nie dowierzał.
– Dobre geny. – Opróżniłam kolejny kieliszek.
Jakiś pijany facet nachylił się za blisko. – Pozwól, że postawię następną kolejkę, śliczna.
– Nie jestem zainteresowana. – Nina odepchnęła jego rękę.
– Suko, byłem miły—
Wstałam, gotowa stawić mu czoła, tygodnie gniewu wreszcie znalazły ujście, ale ktoś stanął między nami.
– Panie powiedziały nie. – Spokojny głos przeciął napięcie. Mężczyzna wszedł między nas – swobodnie, ale w oczywisty sposób drogie ubrania, ciemne oczy, emanował opanowaną siłą. – Radzę poszukać innego baru.
– Kim ty, do cholery, jesteś?
– Kimś, kogo nie chcesz sprawdzać. – Obcy nie podniósł głosu, nie prężył się, ale coś w jego postawie sprawiło, że pijak cofnął się niepewnie.
– Nieważne. I tak tu jest do dupy.
Gdy awanturnik się oddalił, nieznajomy odwrócił się do nas. Zabrakło mi tchu. Ciemne włosy, jeszcze ciemniejsze oczy. Wszystko w nim krzyczało o sile i kontroli.
– Wszystko w porządku?
– Idealne wyczucie czasu – rzuciła Nina, po czym złapała się za brzuch. – O Boże, muszę do łazienki. Natychmiast.
Zniknęła z mrugnięciem, które trudno było uznać za subtelne, zostawiając mnie samą z nim.
– Dziękuję – wydusiłam.
– Mogę? – Wskazał na opuszczony przez Ninę stołek.
Skinęłam głową, obserwując go, gdy siadał. Moja wilczyca nagle, gwałtownie się wzmogła, chcąc powalić go na ziemię tu, w barze. Primalna reakcja mnie zszokowała – zacisnęłam pięści, tłumiąc ją, ale intensywność tego uczucia mnie zaintrygowała.
Co było w tym nieznajomym, że moja wilczyca reagowała jak dzikie zwierzę?
– Nie jesteś stałą bywalczynią – zauważył.
– Ty też nie. – Jego uśmiech był znaczący. – Poruszasz się jak ktoś, kto zwykle bywa w lepszych miejscach.
– Może czasem lubię zejść na ziemię.
– A może przed czymś uciekasz.
Rozmawialiśmy przez godzinę – o książkach, które ostatnio przeczytaliśmy, filmach, które kochamy, starannie omijając wszelkie osobiste tematy. Był inteligentny, błyskotliwy, a jego uwaga ani na moment nie zeszła z mojej twarzy.
Zadzwonił mój telefon: Wracam do domu. Upewnij się, że wyjdziesz z nim. Baw się dobrze! – N
– Coś nie tak? – zauważył, że spochmurniałam.
– Moja przyjaciółka właśnie mnie wystawiła.
Uśmiechnął się. Cisza między nami napięła się od możliwości.
– Mój hotel jest trzy przecznice stąd – powiedział w końcu. – Możemy kontynuować rozmowę w spokojniejszym miejscu.
– Tylko rozmowa?
– Tylko to oferuję. – Jego spojrzenie wpiło się w moje. – Chyba że chcesz czegoś innego.
Przed oczami stanął mi obraz Devona otoczonego tamtymi dziewczynami – jego głód, jego pragnienie, całkowite pogwałcenie naszych przysiąg. Mściwe gorąco wezbrało mi w piersi.
– A co, jeśli właśnie chcę czegoś innego?
„W takim razie negocjujemy jak dorośli.” Wstał, wyciągając do mnie rękę. „Twoje warunki, twoje zasady.”
„Żadnych imion. Żadnych pytań o nasze prawdziwe życie. Żadnych obietnic poza tą nocą.”
„Zgoda.”
Chwyciłam jego dłoń. „Chodźmy.”
Przejazd taksówką był torturą. Siedział tak blisko, że czułam jego ciepło, jego zapach. Mój wilk znów się poruszył, zainteresowany nim.
Właśnie to czuł Devon, zrozumiałam. Ta pochłaniająca potrzeba, gdy patrzył na tamte dziewczyny. Ta myśl powinna mnie bardziej rozzłościć, ale zamiast tego sprawiła, że pojęłam. To pragnienie było pierwotne, przytłaczające. Nie chciałam go powstrzymywać.
Jego pokój hotelowy był elegancki, stonowany, drogi. Zupełnie inny niż bar, który opuściliśmy.
„Drink?” Podszedł do minibaru.
„Myślę, że już wystarczy.” Podeszłam bliżej. „Nie chcę być pijana na tę okazję.”
„Na jaką?”
„By znów poczuć.” Sięgnęłam dłonią, muskając jego szczękę. „Być pożądaną.”
Jego dłonie spoczęły na mojej talii. I pomyślałam o zatrzymaniu się. Przez jedno uderzenie serca rozważałam odejście. Potem przypomniałam sobie tę scenę z Devonem, który nie był w stanie się oprzeć, nie chciał nawet próbować. Dlaczego ja miałabym być inna? Dlaczego miałabym sobie odmawiać tego, co on tak chętnie brał?
Może to małostkowe, ale chciałam tej samej szansy—posmakować kogoś innego, odkryć, co istnieje poza klatką monogamii, którą zbudowaliśmy.
Mój wilk krążył pod moją skórą, całkowicie popierając wybór ofiary. Ten nieznajomy był doskonałym człowiekiem—czarującym od początku do końca, niebezpiecznym we wszystkich właściwych aspektach.
Pocałunek rozpalił coś, co uważałam za wygasłe. Mój wilk śpiewał, gdy wciągałam go głębiej do pokoju, ku zapomnieniu.
Upadliśmy na łóżko, wciąż się całując. Zaczął mnie rozbierać, delektując się każdym centymetrem mojego ciała. Potem szybko rozebrał się sam. Wyglądał jak bóg.
Gdy jego palce przesunęły się po moim obojczyku, zatrzymał się na małej znamieniu—półksiężycu z gwiezdnym nacięciem, które miałam od urodzenia.
„Piękna,” wyszeptał przy mojej skórze.
To jedno słowo roztrzaskało coś we mnie.
Devon nie widział tego znaku od dawna.
Jego palce zanurzyły się prosto w moje mokre majtki, kciuk krążył wokół łechtaczki z taką precyzją, że ocierałam się o niego, nie mogąc się powstrzymać.
„Jesteś cała mokra,” warknął, jego głos był pełen pożądania.
Zsunął moje majtki na bok, a jego język zastąpił palce, liżąc moją szparkę jakby umierał z pragnienia. Krzyknęłam, moje biodra wyginały się niekontrolowanie, dłonie zaciskały się w jego włosach, gdy jadł mnie, jakby to był jego ostatni posiłek.
To nie jest zdrada, powtarzałam sobie, gdy jego dotyki wymazywały wspomnienie odrzucenia. Devon już niedługo będzie miał trzy nowe żony. Poligamia to nasz sposób.
Ledwo zdążyłam zaczerpnąć tchu, gdy przewrócił mnie na brzuch, jego kutas uderzył o mój tyłek, gdy ustawił się na wejście. „Powiedz, że tego chcesz,” zażądał, jego głos był szorstki, a dłonie mocno ściskały moje biodra. „Powiedz.”
„Zerżnij mnie,” błagałam, mój głos drżał. „Proszę.”
Wszedł we mnie jednym brutalnym pchnięciem, moje wnętrze rozciągnęło się, by pomieścić jego grubego kutasa.
Krzyknęłam, moje paznokcie wbiły się w materac, gdy posuwał mnie z dzikością, która odbierała mi dech.
„Jesteś taka ciasna,” jęknął, jego dłonie błądziły po moim ciele, przyciągając mnie na siebie z każdym pchnięciem. „Jesteś taka kurewsko ciasna.”
Sięgnął do przodu, jego palce znów odnalazły moją łechtaczkę, pocierał ją w szaleńczych okręgach, posuwając mnie mocniej, głębiej, jego kutas raz po raz trafiał w to słodkie miejsce wewnątrz mnie.
Może to jest moja rekompensata, pomyślałam, wyginając się pod obcymi dłońmi. Trzy żony dla niego, jedna noc dla mnie.
Orgazm uderzył we mnie jak fala przypływu, moja cipka zacisnęła się na nim, gdy szczytowałam z krzykiem, który odbił się echem po pokoju. On był tuż za mną, jego biodra zadrżały, gdy pogrążył się we mnie, jego wytrysk był gorący i gęsty, wypełnił mnie całą.
Opadliśmy na siebie w spoconej, dyszącej plątaninie ciał, jego kutas wciąż pulsował we mnie. Pocałował mnie delikatnie, jego dłonie teraz były łagodne, wodziły po półksiężycu na moim obojczyku.
„Piękna,” wyszeptał, i po raz pierwszy od lat poczułam się kimś więcej niż tylko Luną, więcej niż tylko żoną. Poczułam się kobietą. I na tę noc, to wystarczyło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Świt wpełzał przez okna kuchni Niny, gdy zatoczyłam się przez jej frontowe drzwi, wciąż mając na sobie ubrania z wczoraj i zapach innego mężczyzny.
"Kawa gotowa," zawołała Nina od stołu w kuchni, nawet nie podnosząc wzroku. "Dzięki Księżycowi, że jesteśmy wilkołaczycami—nie musimy leczyć kaca."
Opadłam na krzesło naprzeciw niej, przyjmując drżącymi dłońmi parujący kubek.
"No i?" Oczy Niny błyszczały ciekawością. "Jak ten twój tajemniczy mężczyzna?"
"Nie." Ale słowa i tak się wylały—bar, hotel, sposób, w jaki mnie dotykał, jakbym była czymś cennym, a nie złamanym. Zanim skończyłam, łzy płynęły mi po policzkach.
"Zdradziłam go, Nino. Devon i ja przysięgaliśmy sobie wierność, a ja—"
"Zrobiłaś dokładnie to samo, co on." Głos Niny był ostry jak brzytwa. "Z tym że ty poczekałaś, aż on weźmie trzy żony."
"To nie czyni tego właściwym." Przycisnęłam dłonie do oczu. "Myślisz, że Devon czuje się winny? Przez Mirę i pozostałe?"
Nina parsknęła. "Devon to Alfa. Mężczyźni zabijaliby własne matki dla takiej władzy. Wina? Pewnie śpi jak niemowlę, otoczony swoimi nowymi zabawkami."
"Nie wiesz tego—"
"Nie wiem? Gdzie on jest, Syreno? Szukał cię? Przesłał choćby wiadomość? Czy jest zbyt zajęty przygotowaniami do ceremonii wiązania?"
Cisza odpowiedziała za mnie.
Trzy dni spędziłam w pokoju gościnnym Niny. Trzy dni unikania luster, podskakiwania na każdy dźwięk, zastanawiania się, kiedy znajdę odwagę, by stanąć przed swoim stadem.
"Nie możesz się wiecznie ukrywać," powiedziała Nina czwartego ranka.
"Patrz na mnie."
"Dziś jest wielkie polowanie stada. Jeśli się nie pojawisz, ogłoszą cię dezerterką."
Miała rację. Nie mogłam dać im więcej amunicji przeciwko sobie.
Las objął nas, gdy się przemieniłyśmy, nasze wilki pędziły przez podszycie razem z dziesiątkami innych. Przez błogosławione godziny byłam tylko kolejnym wilkiem—nie bezpłodną Luną, nie zdradzoną żoną, tylko mięśniem, instynktem i prędkością.
Oddzieliwszy się od stada, by przemienić się z powrotem w pobliżu wschodniej granicy, las wydał mi się zbyt cichy. Ledwie zdążyłam założyć ubranie, gdy moje wilcze zmysły zawyły ostrzeżenie.
Odwróciłam się, pazury wysunęły się, ale napastnicy byli gotowi. Czterech, poruszających się z wojskową precyzją. Udało mi się przeorać pazurami twarz jednego z nich, zanim coś gorzkiego wypełniło moje płuca.
Tojad.
Świat się przechylił, ciemność zalała mnie, gdy moja wilczyca cofała się w agonii.
* * *
Miękka poduszka przyciskała się do mojego policzka, gdy odzyskiwałam świadomość. Głowa pulsowała od tojadu, każdy ruch powodował fale mdłości.
"W końcu się obudziłaś." Kobiecy głos, kulturalny i opanowany.
Rzuciłam się do pionu. Pokój krzyczał bogactwem—jedwabne arrasy, kryształowe żyrandole, luksusowe meble. Kobieta siedziała naprzeciw mnie na czymś w rodzaju tronu, jej srebrne włosy ułożone perfekcyjnie, jej biznesowy kostium świadczył, że nie jest zwyczajną osobą.
"Twój test krwi to potwierdził," powiedziała bez zbędnych wstępów. "I osobiście zweryfikowałam znamię. Jesteś księżniczką Odettą."
"O czym ty mówisz?" Zerwałam się na nogi, cofając w stronę drzwi. "Kim jesteś? Gdzie ja jestem?"
Jej perfekcyjnie wymodelowane brwi uniosły się. "Strażnicy nie wyjaśnili?" Westchnęła, irytacja przemknęła po jej twarzy. "Zostaną ukarani za użycie tojadu bez próby komunikacji. Choć to pozwoliło nam sprawnie pobrać próbkę twojej krwi."
"Odurzyliście mnie i porwaliście dla próbki krwi?"
"Odzyskaliśmy cię, Wasza Wysokość." Wstała. "Jestem Lady Margaret, Pierwsza Doradczyni Jego Królewskiej Mości. Obywatel zgłosił, że widział twoje znamię—półksiężyc z gwiazdą, nacięcie pod lewym obojczykiem. To unikalne dla królewskiej krwi."
"To szaleństwo—"
"Twoje DNA to potwierdza. Jesteś córką króla lykanów Magnusa, ukrytą dwadzieścia sześć lat temu." Zbliżyła się, studiując mnie jak okaz. "Starszy Leon chronił cię na prośbę Jego Królewskiej Mości przez cały ten czas."
"Leon wiedział?" Uderzyła mnie fala zdrady.
"Wiedzieli ci, którzy musieli wiedzieć." Margaret wskazała wystawny pokój. "Jesteś obecnie w zimowej rezydencji króla. Czeka na ciebie w swojej głównej posiadłości. Jesteś gotowa spotkać ojca?"
"Nie! To szaleństwo! Nie jestem żadną księżniczką, ja—"
Drzwi wypadły z zawiasów, gdy rzuciłam się w ich stronę. Żołnierze wdarli się do środka, blokując każdą drogę ucieczki.
"Puśćcie mnie!" warknęłam, moja wilczyca wyrywała się mimo resztek tojadu.
"Spocznijcie!" Rozkaz Margaret rozległ się jak bicz. Żołnierze zastygli. "Nie ważycie się jej dotknąć."
Podchodziła do mnie powoli. "Panowie, oto Jej Królewska Wysokość, księżniczka Odetta, córka Jego Królewskiej Mości, dziedziczka tronu lykanów."
Jak jeden, wszyscy żołnierze padli na kolana, głowy skłoniły się w poddańczym geście.
Pokój zawirował. To nie mogło być prawdą.
"Chcę odpowiedzi." Mój głos drżał, ledwie szept.
"Oczywiście, Wasza Wysokość." Uśmiech Margaret był ostry jak potłuczone szkło. "Twój ojciec wszystko wyjaśni. Samochód czeka."
"Nie mam wyboru, prawda?"
"Zawsze masz wybory, Księżniczko. Ale są drzwi, których, gdy raz się otworzy, nie można już zamknąć." Wskazała wyjście. "Twoje przeznaczenie czeka."
Dwóch żołnierzy otoczyło mnie, gdy szliśmy korytarzami ociekającymi bogactwem i władzą. Każdy napotkany służący padał w głębokim ukłonie. Moje odbicie w pozłacanych lustrach pokazywało kobietę, której nie poznawałam—z rozczochranymi włosami, szeroko otwartymi oczami, w ubraniu wciąż brudnym od lasu.
"Devon nic nie wie," powiedziałam nagle.
"Alfa, który cię porzucił dla płodnych żon?" Ton Margaret ociekał pogardą. "Jego niewiedza nie ma już znaczenia."
"On wciąż jest moim—"
"Jesteś królewską, Księżniczko. On to tylko kolejny Alfa, który nie potrafił zobaczyć, jaki skarb miał w rękach."
Drzwi otwarły się, odsłaniając garaż pełen pojazdów wartych więcej niż całe terytorium mojego stada. Czekała czarna limuzyna, silnik już pracował.
"Twój ojciec długo czekał na to spotkanie," powiedziała Margaret, gdy wsiadałam. "Marzył o tym dniu przez wiele lat."
"Dlaczego teraz? Po dwudziestu sześciu latach?"
"Wszystko wyjaśni ci osobiście."
Gdy samochód ruszył, przycisnęłam dłoń do szyby. Gdzieś za nami moje stado kontynuowało polowanie, nieświadome, że ich Luna stała się księżniczką. Devon pewnie był ze swoimi nowymi żonami, planując przyszłość, podczas gdy moja pisała się od nowa z każdym kilometrem.
"Jak długo do posiadłości?" zapytałam.
"Trzy godziny, Wasza Wysokość."
Trzy godziny do spotkania z ojcem, który mnie ukrył. Trzy godziny do odpowiedzi. Trzy godziny, aż księżniczka Odetta pochłonie to, co zostało z Luny Syreny.
Zamknęłam oczy i pozwoliłam łzom płynąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Rezydencja Króla Lykanów wyrastała z wypielęgnowanych terenów niczym pomnik pradawnej potęgi. Marmurowe kolumny grube jak pnie drzew, okna odbijające jedynie złote światło oraz strażnicy, których oczy śledziły każdy mój ruch, gdy strażnicy prowadzili mnie przez korytarze wyłożone portretami martwej arystokracji.
Gabinet Króla Magnusa mógłby pochłonąć całe salę zebrań Devona. Mahoniowe panele wspinały się aż do sufitu ozdobionego scenami walk wilków, a półki wypełnione książkami starszymi niż system stad wymagały drabin, by do nich sięgnąć.
Mężczyzna za masywnym biurkiem wstał, gdy weszłam, a mój oddech zamarł. Zielone oczy były moje. Ostro zarysowane kości policzkowe, uparty wyraz szczęki — wszystko moje, odbite w twarzy naznaczonej dekadami władzy i żalu.
"Zostawcie nas," rozkazał Strażnikom, którzy ukłonili się i wyszli.
"Siadaj," powiedział, wskazując na drogie, skórzane krzesło.
"Idź do diabła!" warknęłam, czując, jak moja wilczyca wychodzi na powierzchnię. "Uśpiłeś mnie, porwałeś, zaciągnąłeś tutaj wbrew mojej woli — a teraz chcesz, żebym usiadła jak posłuszny pies?"
"Odette—"
"Mam na imię Syrena!" Uderzyłam dłońmi o jego biurko, rozrzucając papiery. "Nie wiem, za kogo się uważasz, ale jestem Luną Srebrnego Księżyca. Moim mężem jest Alfa Devon, a kiedy dowie się, co zrobiłeś—"
"Twój mąż w tej chwili przygotowuje ceremonie wiążące ze swoimi trzema nowymi żonami," powiedział Magnus spokojnie. "Nawet nie wie, że zniknęłaś."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczne ciosy, ale odmówiłam okazania słabości.
"Kłamiesz. To wszystko jest chore. Ta cała doradczyni powiedziała, że jesteś moim ojcem. Mój ojciec nie żyje. Moja matka nie żyje. Starszy Leon mówił mi, że zginęli, kiedy miałam trzy lata."
"Starszy Leon powiedział ci to, co mu kazałem." Magnus powoli obszedł biurko, ręce uniesione jakby zbliżał się do dzikiego zwierzęcia. "Pozwól mi wyjaśnić—"
"Wyjaśnić co? Że porwałeś partnerkę Alfy? Że więzisz mnie tutaj na podstawie jakiegoś chorego urojenia?" Cofnęłam się w stronę drzwi, ale były zamknięte. "Wypuść mnie! Natychmiast!"
"Spójrz na mnie," powiedział głosem niosącym rozkaz Alfy, który sprawił, że moja wilczyca zaskomlała mimo wściekłości. "Naprawdę na mnie spójrz, Odette."
"Przestań tak mnie nazywać!"
"Spójrz w moje oczy. Spójrz na moją twarz." Zbliżył się, a mimo furii nie mogłam zaprzeczyć temu, co widziałam. Podobieństwo było niezaprzeczalne — jak spojrzenie w lustro postarzone o dekady. "Wiesz, że to prawda. Czujesz to we krwi."
Nogi mi się ugięły. "Nie. To niemożliwe."
"Twój znak urodzenia — sierp księżyca z gwiazdą pod lewym obojczykiem. To cecha unikalna dla królewskiej linii krwi. Tylko mojej linii." Jego głos zmiękł. "Jesteś moją córką, Odette. Moją jedyną."
"Nawet jeśli to prawda — a nie jest — kazałeś mnie porwać! Uśpili mnie tojadkiem! Co to za ojciec robi coś takiego?"
"Zdesperowany," powiedział Magnus, a ból przemknął po jego twarzy. "Strażnicy nie mieli używać siły. Kiedy zgłosili, że się broniłaś, spanikowali i użyli tojadu. Zostali już ukarani."
"Ukarani? Napadli na Lunę!"
"Odzyskali księżniczkę." Podszedł do starożytnej mapy zajmującej całą ścianę, terytoria oznaczone różnymi kolorami. "Proszę, usiądź. Pozwól mi wszystko wyjaśnić. Zasługujesz na prawdę."
"Prawdę?" Zaśmiałam się gorzko, ale gniew ustępował miejsca dezorientacji, przerażającej możliwości, że to wszystko może być prawdą. "Dobrze. Powiedz swoją wersję prawdy."
Usiadłam, każda komórka gotowa do ucieczki. Magnus wrócił za biurko, wyciągając gruby folder.
"Nigdy nie miałaś żyć takim życiem, Odette—" Podniósł dłoń, gdy zaczęłam protestować. "Byłaś chcianym dzieckiem. Kiedy twoja matka powiedziała, że jest w ciąży, oszalałem ze szczęścia. Moja dziedziczka, moje dziedzictwo."
Wskazał terytoria zaznaczone głęboką czerwienią na mapie.
"Ale od momentu, gdy się urodziłaś, zostałaś przyrzeczona innym. Królewskiej Rodzinie Nightfall. Jednej z najpotężniejszych linii krwi w naszym świecie. Nasze rody podpisały wiążącą umowę jeszcze zanim zaczerpnęłaś pierwszy oddech — miałaś poślubić ich najstarszego syna, jednocząc nasze ziemie, naszą potęgę."
"Sprzedałeś mnie, zanim nauczyłam się chodzić?" Gniew znów zapłonął.
"Chciałem cię ochronić!" Odwrócił się do mnie, i przez chwilę zobaczyłam nie króla, lecz zdesperowanego ojca. "Rodzina Nightfall jest bezwzględna, wyrachowana. Widzą sojusze tylko jako narzędzia władzy. Nie mogłem znieść myśli, że moja ukochana córka zostanie wykorzystana jako polityczna pionek."
"Więc zamiast tego kazałeś mi żyć w kłamstwie?"
"Upozorowałem twoje porwanie." Słowa zawisły ciężko między nami. "Sprawiłem, że wyglądało to, jakby wrogowie cię zabrali, może nawet zabili. Nightfallowie wpadli w szał na miesiące, oskarżyli mnie o zaaranżowanie tego, by zerwać umowę. Prawie doszło do wojny."
Kręciło mi się w głowie. "Ale ukryłeś mnie."
"U ludzi, którym ufałem. Starszy Leon był mi winien życie — kiedyś uratowałem jego syna. Zgodził się wychować cię jak członka stada, by chronić cię przed światem, który by cię pożarł."
Wszystko zaczęło układać się w całość z bolesną jasnością. Dziwna troskliwość Starszego Leona, jego upór przy pewnych tradycjach, sposób, w jaki zawsze patrzył na mnie z ukrytą wiedzą.
"Dwadzieścia sześć lat," wyszeptałam, z każdą chwilą tracąc chęć walki. "Pozwoliłeś mi wierzyć, że jestem nikim przez dwadzieścia sześć lat."
"Pozwoliłem ci być wolną. Pozwoliłem ci wybrać własnego partnera, własne życie—"
"Mój partner właśnie wziął trzy żony, bo nie mogłam dać mu dzieci!" Krzyk wyrwał mi się z piersi. "Trzy lata słyszałam, że jestem bezpłodna, patrzyłam jak się ode mnie oddala, obwiniałam siebie—"
"Przepraszam, Odette." Głos Magnusa złagodniał.
"Ale nie na tyle, by wyjawić prawdę wcześniej."
"Nie miałem wyboru. Ktoś zobaczył twój znak urodzenia, doniósł Nightfallom. Nigdy nie przestali cię szukać." Pchnął w moją stronę folder. "Dwadzieścia sześć lat śledczych, nagród, gróźb. Wiedzieli, że żyjesz. Czuli, że istniejesz, ale nie wiedzieli gdzie."
Otworzyłam folder drżącymi dłońmi. Zdjęcia, raporty, plakaty z nagrodami — wszędzie poszukiwano zaginionej księżniczki z charakterystycznym znamieniem.
"A teraz mnie znaleźli." Ugięłam się pod ciężarem tej prawdy. To było prawdziwe. Byłam księżniczką Odette. Całe moje życie było starannie zbudowanym kłamstwem.
"Umowa musi zostać spełniona, inaczej będzie wojna. Nightfallowie mają sojuszników, armie. Bez tego małżeństwa oba nasze rody mogą zostać zniszczone."
"Kim on jest?" Głos zabrzmiał pusto. "Ten Alfa, którego mam poślubić?"
Magnus otworzył usta, by odpowiedzieć, lecz drzwi do gabinetu otworzyły się bez pukania.
Krew mi zamarzła.
Nieznajomy z baru wszedł, jakby był właścicielem świata — te same ciemne oczy, które obserwowały mnie przy bourbonie, te same dłonie, które dotykały mojego znamienia w hotelowym pokoju.
Teraz miał na sobie garnitur skrojony jak ostrze, tkanina szeptała bogactwem, a jego obecność emanowała drapieżnym opanowaniem.
"Wybacz najście, Wasza Królewska Mość." Jego głos był dokładnie taki, jak zapamiętałam — gładki jak whisky i pełen ciemnych obietnic. "Ale usłyszałem, że moja narzeczona wreszcie przybyła."
"Ty." Słowo wyszło ze mnie chrapliwie.
"Księżniczko Odette." Skłonił się ceremonialnie, z kpiną. "Pozwól, że przedstawię się właściwie. Jestem Alfa Nathaniel z Królewskiej Rodziny Nightfall — twój narzeczony mąż."
Świat zawirował. Nieznajomy, którego użyłam dla zemsty, mężczyzna, któremu oddałam się w hotelu — on wiedział. Wiedział, kim jestem przez cały ten czas.
Wpatrywałam się w mapę na ścianie, w czerwone terytoria, które właśnie mnie posiadły. Gdzieś tam Devon przygotowywał się do złączenia z Mirą, Celią i Jasmine, nieświadomy, że jego odrzucona żona jest królewną. A tu stał Nathaniel, który już odebrał to, co Devon porzucił.
Byłam uwięziona pomiędzy dwoma światami, nie należąc w pełni do żadnego, będąc własnością obu.
Przesuń w górę, aby kontynuować