POV Syrena
Łzy napływały falami przez całą noc, przesiąkając poduszki, które wciąż pachniały Devonem. Zwinęłam się w kłębek na środku naszego łóżka—teraz już jego łóżka—and pozwoliłam szlochom wstrząsać mną, aż rozbolały mnie żebra, a gardło stało się chropowate.
Blask poranka sączył się przez zasłony, kiedy drzwi skrzypnęły. Devon przeszedł przez pokój trzema szybkimi krokami.
"Syrena—"
Wyciągnął do mnie ręce.
"Nie dotykaj mnie!" Odepchnęłam go, wciąż ocierając łzy. "Nie waż się mnie dotykać po tym, co się stało zeszłej nocy!"
"Nie chciałem, żeby to tak wyszło—"
"Która część?" Przetoczyłam się na drugi koniec łóżka, zwiększając dystans między nami. "Ta, w której patrzyłeś na nie jak wygłodniały wilk? Czy ta, w której pozwoliłeś Mirze prowadzić się jak psa na smyczy?"
"To nie jest fair—"
"Fair?" Mój śmiech zabrzmiał pęknięcie i gorzko. "Chcesz mówić o sprawiedliwości? Nie patrzyłeś na mnie takim głodem od miesięcy, Devon. Ani razu. Ale wystarczy, że pojawi się dziesięć dziewczyn w bieliźnie i nagle twój wilk ożywa?"
Devon przeczesał włosy dłonią, zaczął chodzić po pokoju w stronę okna. "Bałem się cię dotykać."
"Bałeś się?" Wpatrywałam się w jego plecy. "Czego? Że mogę się złamać?"
"Tak!" Odwrócił się do mnie. "Co miesiąc stawałaś się coraz bardziej krucha, coraz bardziej zdesperowana. Myślałem, że jeśli będę naciskał za mocno, jeśli będę chciał za dużo, tylko pogorszę sprawę. Już wtedy cierpiałaś—"
"Więc twoim rozwiązaniem było mnie porzucić?" Zaśmiałam się znów, ostro i z niedowierzaniem. "To twoja wymówka? Wymyśl coś lepszego, Devon. Uszanuj mnie chociaż na tyle, by powiedzieć prawdę."
Westchnął, ramiona mu opadły. "Co mam ci powiedzieć? Że jestem rozczarowany? Że patrzenie na innych Alfów ze szczeniętami, podczas gdy my nie mamy nic, mnie zabijało? Dobrze. Jestem rozczarowany. Tego chciałaś usłyszeć?"
"Też jestem rozczarowana." Słowa zabrzmiały ciszej, niż zamierzałam. "Rozczarowana, że nasza miłość nie była dość silna, by przetrwać tę próbę."
"Syrena—"
"Będę na ceremonii wyboru." Wstałam, otulając się szlafrokiem. "To mój obowiązek jako Luny. Ale potem... potrzebuję czasu z dala stąd. Od ciebie. Od tego wszystkiego."
"Nie możesz odejść. Stado potrzebuje—"
"Stado ma Mirę." Podeszłam do komody, wyciągając ubrania z mechaniczną precyzją. "Ona wie, jak wszystko działa. Uczyła się do tej roli latami, najwyraźniej."
"Gdzie pójdziesz?"
"Nina zaproponowała mi pokój gościnny." Odwróciłam się do niego. "Nie uciekam, Devon. Potrzebuję tylko przestrzeni, by opłakać to, co utraciliśmy."
"Nie straciliśmy wszystkiego—"
"Naprawdę?" Przechyliłam głowę. "Nawet nie zaprzeczasz, że dziś wybierzesz Mirę."
Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
"Tak myślałam." Ruszyłam do łazienki. "Ceremonia jest w południe. Spróbuj wyglądać mniej winny, gdy będziesz ogłaszał swoje decyzje."
* * *
Wielka sala tętniła oczekiwaniem, gdy weszłam trzy godziny później. Zebrał się każdy członek stada, powietrze było gęste od ekscytacji i ledwo skrywanej satysfakcji. Zajęłam miejsce obok krzesła Devona—stojąc, bo siedzenie przy nim wydawało się kłamstwem.
Starszy Leon wstał, jego głos niósł się ponad tłum. "Zgodnie z Protokołem Dziedzica, Alfa Devon może wybrać do trzech dodatkowych partnerek, by zapewnić sukcesję stada."
"Trzy żony plus Luna," dodała Starsza Roslyn, odnajdując wzrokiem mnie. "To hojna propozycja dla siły stada."
Devon podniósł się, szczęka mu drżała. Dziesięć kandydatek ustawiło się przed nim w szeregu, każda w odświętnym stroju podkreślającym młodość, urodę, płodność.
"Wybieram..." Jego głos zadrżał na ułamek sekundy. "Mirę z rodu Nightshade."
Mira wystąpiła naprzód, triumf płonął w jej oczach, gdy się skłoniła. "Przyjmuję z honorem, Alfo."
"Celię z watahy Mountain Ridge."
Rudowłosa niemal podskoczyła do przodu, jej uśmiech był jasny jak lato. "Dziękuję, Alfo. Nie zawiodę cię."
"I Jasmine z wilków Silver Creek."
Elegancka brunetka wysunęła się z wdziękiem wypracowanym latami. "To dla mnie zaszczyt służyć, Alfo."
Tłum wybuchł radością. Trzy płodne wilczyce, trzy szanse na dziedzica, trzy gwoździe do trumny mojego małżeństwa.
"Gratulacje, Luno Syreno!" Sarah pojawiła się przy moim łokciu, jej uśmiech był ostry jak miód z domieszką jadu. "Co za wspaniałe powiększenie twojej rodziny!"
"Taką siłę pokazujesz," dodała Rebecca, przysuwając się z drugiej strony. "Popierasz potrzeby męża mimo swoich... ograniczeń."
"Stado jest wdzięczne za twoją ofiarę," odezwał się kolejny głos.
Otoczyły mnie jak sępy, ich gratulacje ledwie skrywały triumf. Trzy lata ich szeptów i litości, a teraz miały swoje potwierdzenie.
"Dziękuję za miłe słowa." Zachowałam uśmiech niewzruszony, wyniosły, nietykalny. "Jestem pewna, że okażecie też tyle samo serdeczności naszym nowym siostrom ze stada."
Nina wyłoniła się z tłumu, wplatając ramię w moje. "Luno Syreno, jesteś potrzebna w kuchni. Pilna sprawa."
Pociągnęła mnie, zanim zdążyły zareagować, prowadząc bocznymi korytarzami aż do cichej wnęki.
"Oddychaj," rozkazała.
"Wszystko w porządku—"
"Nie, nie jest. I nie musisz udawać." Nina ścisnęła mi ramiona. "Dziś wieczorem mam dla ciebie niespodziankę. Wychodzimy stąd."
"Nina, nie mogę po prostu—"
"Możesz. Idziemy tam, gdzie nie obowiązują zasady stada. Tam, gdzie możesz krzyczeć, płakać albo coś potłuc, i nikt nie będzie patrzył." Jej oczy błyszczały dziką opiekuńczością. "Tam, gdzie możesz się porządnie, do cna upić."
"Po dzisiejszym? Nic mnie już nie zaskoczy bardziej niż fakt, że mój mąż bierze trzy żony."
Uśmiech Niny stał się tajemniczy. "Zdziwiłabyś się. Spotkaj mnie przy tylniej bramie o zachodzie słońca. Załóż coś, co nie pasuje do Luny."
"Dokąd idziemy?"
"Tam, gdzie nikt nie zna twojego imienia, twojej rangi ani twoich problemów." Ścisnęła mi dłoń. "Choć przez jedną noc możesz być po prostu Syreną."
W wielkiej sali zabawa trwała. Devon stał otoczony przyszłymi żonami, przyjmując gratulacje z zamrożonym uśmiechem. Mira już zajęła miejsce po jego prawej stronie, tam gdzie ja stałam przez sześć lat.
Nasze spojrzenia spotkały się ponad tłumem. Przez chwilę znów zobaczyłam mojego Devona—zagubionego, rozdartego, tonącego w konsekwencjach. Potem Mira dotknęła jego ramienia, przyciągając go do siebie, i chwila prysła.
Dziś wieczorem odejdę. Jutro będę musiała nauczyć się żyć w tej nowej rzeczywistości.
Ale najpierw, Nina miała rację—musiałam się naprawdę, dogłębnie i kompletnie upić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Taksówka wysadziła nas na rogu Fifth i Madison, gdzie neonowe szyldy obiecywały tanie drinki i anonimowość. Srebrna Sowa kuliła się między pralnią a lombardem, jej okna zaparowane od wilgoci i złych decyzji.
– Ludzki bar? – Wpatrywałam się w brudne wejście. – Nina, mówisz poważnie?
– Tu można być zupełnie zwyczajnym człowiekiem. – Nina wsunęła rękę pod moją, ciągnąc mnie do drzwi. – Bez polityki stada, bez rang, nikt nie wie, kim jesteś.
Przyjemna muzyka sączyła się przez wejście – klasyczny rock zmieszany ze współczesnym popem. Śmiech i rozmowy tworzyły ciepły gwar, zupełnie inny niż wyrachowane interakcje na spotkaniach stada.
– Czekaj. – Zatrzymałam się na progu. – Mówiłaś, że mogę krzyczeć i tłuc rzeczy, jeśli będę chciała.
Nina zaśmiała się, wskazując na tyły. – No, może na podwórku, jeśli ktoś się naprawdę upije i wywoła bójkę. Zdarza się prawie co weekend.
– A alkohol?
– Mają tyle, że powaliłoby nawet wilków, którzy potrzebują dziesięć razy więcej niż ludzie.
Wnętrze baru było dokładnie takie, jakiego się spodziewałam – podrapane drewniane podłogi, niepasujące do siebie krzesła, barman, który wyglądał, jakby widział już wszystko dwa razy. Zajęłyśmy dwa stołki, a Nina zamówiła.
– Po cztery kieliszki whiskey na głowę, na początek.
Barman uniósł brwi. – Impreza?
– Życie. – odparła Nina, przesuwając gotówkę po barze.
Dwie godziny później miałyśmy już własną publiczność. Puste kieliszki ustawione w rzędzie jak żołnierze, a żadna z nas nie zwalniała tempa.
– Jak ty jeszcze stoisz? – ktoś nie dowierzał.
– Dobre geny. – Opróżniłam kolejny kieliszek.
Jakiś pijany facet nachylił się za blisko. – Pozwól, że postawię następną kolejkę, śliczna.
– Nie jestem zainteresowana. – Nina odepchnęła jego rękę.
– Suko, byłem miły—
Wstałam, gotowa stawić mu czoła, tygodnie gniewu wreszcie znalazły ujście, ale ktoś stanął między nami.
– Panie powiedziały nie. – Spokojny głos przeciął napięcie. Mężczyzna wszedł między nas – swobodnie, ale w oczywisty sposób drogie ubrania, ciemne oczy, emanował opanowaną siłą. – Radzę poszukać innego baru.
– Kim ty, do cholery, jesteś?
– Kimś, kogo nie chcesz sprawdzać. – Obcy nie podniósł głosu, nie prężył się, ale coś w jego postawie sprawiło, że pijak cofnął się niepewnie.
– Nieważne. I tak tu jest do dupy.
Gdy awanturnik się oddalił, nieznajomy odwrócił się do nas. Zabrakło mi tchu. Ciemne włosy, jeszcze ciemniejsze oczy. Wszystko w nim krzyczało o sile i kontroli.
– Wszystko w porządku?
– Idealne wyczucie czasu – rzuciła Nina, po czym złapała się za brzuch. – O Boże, muszę do łazienki. Natychmiast.
Zniknęła z mrugnięciem, które trudno było uznać za subtelne, zostawiając mnie samą z nim.
– Dziękuję – wydusiłam.
– Mogę? – Wskazał na opuszczony przez Ninę stołek.
Skinęłam głową, obserwując go, gdy siadał. Moja wilczyca nagle, gwałtownie się wzmogła, chcąc powalić go na ziemię tu, w barze. Primalna reakcja mnie zszokowała – zacisnęłam pięści, tłumiąc ją, ale intensywność tego uczucia mnie zaintrygowała.
Co było w tym nieznajomym, że moja wilczyca reagowała jak dzikie zwierzę?
– Nie jesteś stałą bywalczynią – zauważył.
– Ty też nie. – Jego uśmiech był znaczący. – Poruszasz się jak ktoś, kto zwykle bywa w lepszych miejscach.
– Może czasem lubię zejść na ziemię.
– A może przed czymś uciekasz.
Rozmawialiśmy przez godzinę – o książkach, które ostatnio przeczytaliśmy, filmach, które kochamy, starannie omijając wszelkie osobiste tematy. Był inteligentny, błyskotliwy, a jego uwaga ani na moment nie zeszła z mojej twarzy.
Zadzwonił mój telefon: Wracam do domu. Upewnij się, że wyjdziesz z nim. Baw się dobrze! – N
– Coś nie tak? – zauważył, że spochmurniałam.
– Moja przyjaciółka właśnie mnie wystawiła.
Uśmiechnął się. Cisza między nami napięła się od możliwości.
– Mój hotel jest trzy przecznice stąd – powiedział w końcu. – Możemy kontynuować rozmowę w spokojniejszym miejscu.
– Tylko rozmowa?
– Tylko to oferuję. – Jego spojrzenie wpiło się w moje. – Chyba że chcesz czegoś innego.
Przed oczami stanął mi obraz Devona otoczonego tamtymi dziewczynami – jego głód, jego pragnienie, całkowite pogwałcenie naszych przysiąg. Mściwe gorąco wezbrało mi w piersi.
– A co, jeśli właśnie chcę czegoś innego?
„W takim razie negocjujemy jak dorośli.” Wstał, wyciągając do mnie rękę. „Twoje warunki, twoje zasady.”
„Żadnych imion. Żadnych pytań o nasze prawdziwe życie. Żadnych obietnic poza tą nocą.”
„Zgoda.”
Chwyciłam jego dłoń. „Chodźmy.”
Przejazd taksówką był torturą. Siedział tak blisko, że czułam jego ciepło, jego zapach. Mój wilk znów się poruszył, zainteresowany nim.
Właśnie to czuł Devon, zrozumiałam. Ta pochłaniająca potrzeba, gdy patrzył na tamte dziewczyny. Ta myśl powinna mnie bardziej rozzłościć, ale zamiast tego sprawiła, że pojęłam. To pragnienie było pierwotne, przytłaczające. Nie chciałam go powstrzymywać.
Jego pokój hotelowy był elegancki, stonowany, drogi. Zupełnie inny niż bar, który opuściliśmy.
„Drink?” Podszedł do minibaru.
„Myślę, że już wystarczy.” Podeszłam bliżej. „Nie chcę być pijana na tę okazję.”
„Na jaką?”
„By znów poczuć.” Sięgnęłam dłonią, muskając jego szczękę. „Być pożądaną.”
Jego dłonie spoczęły na mojej talii. I pomyślałam o zatrzymaniu się. Przez jedno uderzenie serca rozważałam odejście. Potem przypomniałam sobie tę scenę z Devonem, który nie był w stanie się oprzeć, nie chciał nawet próbować. Dlaczego ja miałabym być inna? Dlaczego miałabym sobie odmawiać tego, co on tak chętnie brał?
Może to małostkowe, ale chciałam tej samej szansy—posmakować kogoś innego, odkryć, co istnieje poza klatką monogamii, którą zbudowaliśmy.
Mój wilk krążył pod moją skórą, całkowicie popierając wybór ofiary. Ten nieznajomy był doskonałym człowiekiem—czarującym od początku do końca, niebezpiecznym we wszystkich właściwych aspektach.
Pocałunek rozpalił coś, co uważałam za wygasłe. Mój wilk śpiewał, gdy wciągałam go głębiej do pokoju, ku zapomnieniu.
Upadliśmy na łóżko, wciąż się całując. Zaczął mnie rozbierać, delektując się każdym centymetrem mojego ciała. Potem szybko rozebrał się sam. Wyglądał jak bóg.
Gdy jego palce przesunęły się po moim obojczyku, zatrzymał się na małej znamieniu—półksiężycu z gwiezdnym nacięciem, które miałam od urodzenia.
„Piękna,” wyszeptał przy mojej skórze.
To jedno słowo roztrzaskało coś we mnie.
Devon nie widział tego znaku od dawna.
Jego palce zanurzyły się prosto w moje mokre majtki, kciuk krążył wokół łechtaczki z taką precyzją, że ocierałam się o niego, nie mogąc się powstrzymać.
„Jesteś cała mokra,” warknął, jego głos był pełen pożądania.
Zsunął moje majtki na bok, a jego język zastąpił palce, liżąc moją szparkę jakby umierał z pragnienia. Krzyknęłam, moje biodra wyginały się niekontrolowanie, dłonie zaciskały się w jego włosach, gdy jadł mnie, jakby to był jego ostatni posiłek.
To nie jest zdrada, powtarzałam sobie, gdy jego dotyki wymazywały wspomnienie odrzucenia. Devon już niedługo będzie miał trzy nowe żony. Poligamia to nasz sposób.
Ledwo zdążyłam zaczerpnąć tchu, gdy przewrócił mnie na brzuch, jego kutas uderzył o mój tyłek, gdy ustawił się na wejście. „Powiedz, że tego chcesz,” zażądał, jego głos był szorstki, a dłonie mocno ściskały moje biodra. „Powiedz.”
„Zerżnij mnie,” błagałam, mój głos drżał. „Proszę.”
Wszedł we mnie jednym brutalnym pchnięciem, moje wnętrze rozciągnęło się, by pomieścić jego grubego kutasa.
Krzyknęłam, moje paznokcie wbiły się w materac, gdy posuwał mnie z dzikością, która odbierała mi dech.
„Jesteś taka ciasna,” jęknął, jego dłonie błądziły po moim ciele, przyciągając mnie na siebie z każdym pchnięciem. „Jesteś taka kurewsko ciasna.”
Sięgnął do przodu, jego palce znów odnalazły moją łechtaczkę, pocierał ją w szaleńczych okręgach, posuwając mnie mocniej, głębiej, jego kutas raz po raz trafiał w to słodkie miejsce wewnątrz mnie.
Może to jest moja rekompensata, pomyślałam, wyginając się pod obcymi dłońmi. Trzy żony dla niego, jedna noc dla mnie.
Orgazm uderzył we mnie jak fala przypływu, moja cipka zacisnęła się na nim, gdy szczytowałam z krzykiem, który odbił się echem po pokoju. On był tuż za mną, jego biodra zadrżały, gdy pogrążył się we mnie, jego wytrysk był gorący i gęsty, wypełnił mnie całą.
Opadliśmy na siebie w spoconej, dyszącej plątaninie ciał, jego kutas wciąż pulsował we mnie. Pocałował mnie delikatnie, jego dłonie teraz były łagodne, wodziły po półksiężycu na moim obojczyku.
„Piękna,” wyszeptał, i po raz pierwszy od lat poczułam się kimś więcej niż tylko Luną, więcej niż tylko żoną. Poczułam się kobietą. I na tę noc, to wystarczyło.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Syrena
Świt wpełzał przez okna kuchni Niny, gdy zatoczyłam się przez jej frontowe drzwi, wciąż mając na sobie ubrania z wczoraj i zapach innego mężczyzny.
"Kawa gotowa," zawołała Nina od stołu w kuchni, nawet nie podnosząc wzroku. "Dzięki Księżycowi, że jesteśmy wilkołaczycami—nie musimy leczyć kaca."
Opadłam na krzesło naprzeciw niej, przyjmując drżącymi dłońmi parujący kubek.
"No i?" Oczy Niny błyszczały ciekawością. "Jak ten twój tajemniczy mężczyzna?"
"Nie." Ale słowa i tak się wylały—bar, hotel, sposób, w jaki mnie dotykał, jakbym była czymś cennym, a nie złamanym. Zanim skończyłam, łzy płynęły mi po policzkach.
"Zdradziłam go, Nino. Devon i ja przysięgaliśmy sobie wierność, a ja—"
"Zrobiłaś dokładnie to samo, co on." Głos Niny był ostry jak brzytwa. "Z tym że ty poczekałaś, aż on weźmie trzy żony."
"To nie czyni tego właściwym." Przycisnęłam dłonie do oczu. "Myślisz, że Devon czuje się winny? Przez Mirę i pozostałe?"
Nina parsknęła. "Devon to Alfa. Mężczyźni zabijaliby własne matki dla takiej władzy. Wina? Pewnie śpi jak niemowlę, otoczony swoimi nowymi zabawkami."
"Nie wiesz tego—"
"Nie wiem? Gdzie on jest, Syreno? Szukał cię? Przesłał choćby wiadomość? Czy jest zbyt zajęty przygotowaniami do ceremonii wiązania?"
Cisza odpowiedziała za mnie.
Trzy dni spędziłam w pokoju gościnnym Niny. Trzy dni unikania luster, podskakiwania na każdy dźwięk, zastanawiania się, kiedy znajdę odwagę, by stanąć przed swoim stadem.
"Nie możesz się wiecznie ukrywać," powiedziała Nina czwartego ranka.
"Patrz na mnie."
"Dziś jest wielkie polowanie stada. Jeśli się nie pojawisz, ogłoszą cię dezerterką."
Miała rację. Nie mogłam dać im więcej amunicji przeciwko sobie.
Las objął nas, gdy się przemieniłyśmy, nasze wilki pędziły przez podszycie razem z dziesiątkami innych. Przez błogosławione godziny byłam tylko kolejnym wilkiem—nie bezpłodną Luną, nie zdradzoną żoną, tylko mięśniem, instynktem i prędkością.
Oddzieliwszy się od stada, by przemienić się z powrotem w pobliżu wschodniej granicy, las wydał mi się zbyt cichy. Ledwie zdążyłam założyć ubranie, gdy moje wilcze zmysły zawyły ostrzeżenie.
Odwróciłam się, pazury wysunęły się, ale napastnicy byli gotowi. Czterech, poruszających się z wojskową precyzją. Udało mi się przeorać pazurami twarz jednego z nich, zanim coś gorzkiego wypełniło moje płuca.
Tojad.
Świat się przechylił, ciemność zalała mnie, gdy moja wilczyca cofała się w agonii.
* * *
Miękka poduszka przyciskała się do mojego policzka, gdy odzyskiwałam świadomość. Głowa pulsowała od tojadu, każdy ruch powodował fale mdłości.
"W końcu się obudziłaś." Kobiecy głos, kulturalny i opanowany.
Rzuciłam się do pionu. Pokój krzyczał bogactwem—jedwabne arrasy, kryształowe żyrandole, luksusowe meble. Kobieta siedziała naprzeciw mnie na czymś w rodzaju tronu, jej srebrne włosy ułożone perfekcyjnie, jej biznesowy kostium świadczył, że nie jest zwyczajną osobą.
"Twój test krwi to potwierdził," powiedziała bez zbędnych wstępów. "I osobiście zweryfikowałam znamię. Jesteś księżniczką Odettą."
"O czym ty mówisz?" Zerwałam się na nogi, cofając w stronę drzwi. "Kim jesteś? Gdzie ja jestem?"
Jej perfekcyjnie wymodelowane brwi uniosły się. "Strażnicy nie wyjaśnili?" Westchnęła, irytacja przemknęła po jej twarzy. "Zostaną ukarani za użycie tojadu bez próby komunikacji. Choć to pozwoliło nam sprawnie pobrać próbkę twojej krwi."
"Odurzyliście mnie i porwaliście dla próbki krwi?"
"Odzyskaliśmy cię, Wasza Wysokość." Wstała. "Jestem Lady Margaret, Pierwsza Doradczyni Jego Królewskiej Mości. Obywatel zgłosił, że widział twoje znamię—półksiężyc z gwiazdą, nacięcie pod lewym obojczykiem. To unikalne dla królewskiej krwi."
"To szaleństwo—"
"Twoje DNA to potwierdza. Jesteś córką króla lykanów Magnusa, ukrytą dwadzieścia sześć lat temu." Zbliżyła się, studiując mnie jak okaz. "Starszy Leon chronił cię na prośbę Jego Królewskiej Mości przez cały ten czas."
"Leon wiedział?" Uderzyła mnie fala zdrady.
"Wiedzieli ci, którzy musieli wiedzieć." Margaret wskazała wystawny pokój. "Jesteś obecnie w zimowej rezydencji króla. Czeka na ciebie w swojej głównej posiadłości. Jesteś gotowa spotkać ojca?"
"Nie! To szaleństwo! Nie jestem żadną księżniczką, ja—"
Drzwi wypadły z zawiasów, gdy rzuciłam się w ich stronę. Żołnierze wdarli się do środka, blokując każdą drogę ucieczki.
"Puśćcie mnie!" warknęłam, moja wilczyca wyrywała się mimo resztek tojadu.
"Spocznijcie!" Rozkaz Margaret rozległ się jak bicz. Żołnierze zastygli. "Nie ważycie się jej dotknąć."
Podchodziła do mnie powoli. "Panowie, oto Jej Królewska Wysokość, księżniczka Odetta, córka Jego Królewskiej Mości, dziedziczka tronu lykanów."
Jak jeden, wszyscy żołnierze padli na kolana, głowy skłoniły się w poddańczym geście.
Pokój zawirował. To nie mogło być prawdą.
"Chcę odpowiedzi." Mój głos drżał, ledwie szept.
"Oczywiście, Wasza Wysokość." Uśmiech Margaret był ostry jak potłuczone szkło. "Twój ojciec wszystko wyjaśni. Samochód czeka."
"Nie mam wyboru, prawda?"
"Zawsze masz wybory, Księżniczko. Ale są drzwi, których, gdy raz się otworzy, nie można już zamknąć." Wskazała wyjście. "Twoje przeznaczenie czeka."
Dwóch żołnierzy otoczyło mnie, gdy szliśmy korytarzami ociekającymi bogactwem i władzą. Każdy napotkany służący padał w głębokim ukłonie. Moje odbicie w pozłacanych lustrach pokazywało kobietę, której nie poznawałam—z rozczochranymi włosami, szeroko otwartymi oczami, w ubraniu wciąż brudnym od lasu.
"Devon nic nie wie," powiedziałam nagle.
"Alfa, który cię porzucił dla płodnych żon?" Ton Margaret ociekał pogardą. "Jego niewiedza nie ma już znaczenia."
"On wciąż jest moim—"
"Jesteś królewską, Księżniczko. On to tylko kolejny Alfa, który nie potrafił zobaczyć, jaki skarb miał w rękach."
Drzwi otwarły się, odsłaniając garaż pełen pojazdów wartych więcej niż całe terytorium mojego stada. Czekała czarna limuzyna, silnik już pracował.
"Twój ojciec długo czekał na to spotkanie," powiedziała Margaret, gdy wsiadałam. "Marzył o tym dniu przez wiele lat."
"Dlaczego teraz? Po dwudziestu sześciu latach?"
"Wszystko wyjaśni ci osobiście."
Gdy samochód ruszył, przycisnęłam dłoń do szyby. Gdzieś za nami moje stado kontynuowało polowanie, nieświadome, że ich Luna stała się księżniczką. Devon pewnie był ze swoimi nowymi żonami, planując przyszłość, podczas gdy moja pisała się od nowa z każdym kilometrem.
"Jak długo do posiadłości?" zapytałam.
"Trzy godziny, Wasza Wysokość."
Trzy godziny do spotkania z ojcem, który mnie ukrył. Trzy godziny do odpowiedzi. Trzy godziny, aż księżniczka Odetta pochłonie to, co zostało z Luny Syreny.
Zamknęłam oczy i pozwoliłam łzom płynąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować