passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Claimed by my Brother's Best Friends - Rozdział #3 - autor destiny.b

Claimed by my Brother's Best Friends

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Alyssa

Niko nie jest takim dupkiem jak King, ale i tak robi wszystko, żeby mnie wkurzyć. Jest trochę mniejszy i mniej umięśniony niż King, ma nastroszone, ciemny blond włosy i niebieskie oczy. Jak zwykle nosi niebieską bandanę na głowie, nawet ubrany w czarny garnitur.

Mason z kolei jest średniego wzrostu i ma szczupłą sylwetkę. Jest rudzielcem z przystrzyżonymi włosami, zielonymi oczami i grubymi oprawkami okularów. Prawdopodobnie jest najbardziej wyluzowany z całej paczki, nigdy nie chce brudzić sobie rąk. Ale tylko dlatego, że się z nimi zadaje, też go nienawidzę.

Przewracam oczami. – Fantastycznie, dokładnie to, czego mi było trzeba. Cały komplet wkurzających kumpli mojego brata.

Niko chichocze, a w jego głosie słychać rozbawienie. – Taka złośliwa bez powodu, Alyssa. Tylko się o ciebie troszczymy, siostrzyczko.

– Gdybyście się o mnie troszczyli, nie dręczylibyście mnie cały pieprzony czas – odparowuję, krzyżując ramiona i patrząc na nich z wrogością.

King zaciąga się papierosem, jego intensywne spojrzenie nie opuszcza mojego. – To nasz sposób okazywania uczuć, Kociaku. Wiesz, że to lubisz.

Nie. Nie. Lubię.

Niko zarzuca mi ramię na ramiona, a ja sztywnieję od tego nieproszonego kontaktu. – Jak powiedziałam, wszystko w porządku. Nikt nie musi się martwić, zwłaszcza Grayson. Isaac to mój mąż. On się mną zajmie – upieram się.

– Jesteś gotowa, Alyssa? – Głos Isaaca przecina napięcie, gdy podchodzi do nas przez trawnik. Ogarnia mnie ulga. W końcu przyszedł mnie uratować od moich dręczycieli.

Isaac rzuca spojrzenie na trzech mężczyzn wokół mnie, a cień przemyka po jego twarzy, gdy zauważa ramię Niko swobodnie opierające się na moim ramieniu. – Co wy robicie tutaj z moją żoną? Zabierz ode mnie te pieprzone łapy! – Jego głos jest głośny i zawstydzający, przyciąga uwagę kilku innych gości stojących na zewnątrz. Szybko odsuwam się od chłopaków, podbiegam do Isaaca i kładę uspokajającą dłoń na jego piersi.

– Wszystko w porządku, Isaac. Tylko się żegnali – szepczę, próbując rozładować sytuację, zanim się zaogni i pojawi się więcej ciekawskich.

Już widzę, że coś pił; to znaczy, że jest bardziej skłonny do bójki. Jego oddech pachnie ostrym alkoholem, a oczy mają to twarde, nieostre spojrzenie.

– Chcesz, żeby moi przyjaciele i rodzina myśleli, że jesteś dziwką? – syczy groźnie mój mąż. – Wsiadaj do pieprzonego samochodu, zanim jeszcze bardziej mnie zawstydzisz.

Spuszczam głowę, zalewa mnie wstyd, choć wiem, że nic złego nie zrobiłam. Serce mi opada, a w gardle rośnie gula. Nie chcę się kłócić w naszą noc poślubną; chcę wrócić do tej zabawy i szczęścia, które mieliśmy jeszcze kilka minut temu.

– Ale co z tym, że wszyscy nas żegnają? – pytam cicho, zerkając na dom, gdzie goście jeszcze świętują.

– Jestem zbyt wkurzony na to. Po prostu wyjdziemy – mówi, a jego ton nie pozostawia miejsca na sprzeciw. Chwyta mnie za ramię, jego palce boleśnie wbijają się w moją skórę, a ja krzywię się z bólu.

Nic się nie dzieje, jest po prostu pijany. To nie jest mój Isaac, powtarzam sobie.

Kiedy patrzę na Kinga, Niko i Masona, ich twarze są napięte i groźne. Wieczny uśmieszek Kinga zniknął, zastąpiony spojrzeniem, które mogłoby zabić. Nawet wyluzowana postawa Masona zmieniła się w czujną gotowość. Niko robi krok do przodu, jego oczy mrużą się, ale szybko kręcę głową, błagając ich milcząco, żeby odpuścili.

Szczęka Niko napina się, jego głos jest niskim warkotem. – Alyssa, nie sądzę, żebyśmy chcieli, żebyś z nim odchodziła. Jeśli myśli, że może tak do ciebie mówić, chyba powinienem z Kingiem połamać mu szczękę.

O nie.

– Kim ty jesteś, żeby mówić mojej żonie, z kim nie może odchodzić? Zajmij się swoim pieprzonym życiem, dziwaku – cedzi Isaac, ciągnąc mnie w stronę samochodu.

– Uważaj, jak się kurwa do niego odzywasz – ostrzega King groźnym tonem.

– Albo co? – odcina się Isaac, alkohol wyraźnie daje mu fałszywą pewność siebie.

King robi krok do przodu, górując nad Isaaciem. Ma około 190 cm wzrostu i waży dwa razy więcej, a jego mięśnie są napięte. – Albo ci przemebluję mordę – ostrzega King, jego głos jest niebezpiecznie niski.

Wchodzę między nich, kładę dłoń na piersi Isaaca i delikatnie popycham. – Isaac, proszę, przestań. Nie dziś, w naszą noc poślubną – błagam, a do oczu napływają mi łzy. Napięcie jest namacalne, zagęszcza atmosferę, która jeszcze niedawno była spokojna.

Naprawdę zamierza dalej prowokować trzech facetów z motocyklowego gangu? A mój brat pewnie zaraz też tu wyjdzie i do nich dołączy, jeśli zdecydują się go pobić?

Twarz Isaaca wykrzywia się z wściekłości i upokorzenia. – Naprawdę teraz stajesz po ich stronie? – wrzeszczy mi w twarz.

– Próbuję cię powstrzymać przed spuszczeniem ci łomotu, koleś – wtrąca się Mace, jego zwykle spokojny głos jest pełen irytacji. Jego leśnozielone oczy, zwykle ukryte za okularami, płoną gniewem.

– Rozmawiałem z nią! – ryczy Isaac, znowu wyładowując złość na mnie.

Patrzę tylko na swojego męża, próbując dotrzeć do tego człowieka, którego znam, gdzieś pod tym rozwścieczonym potworem przede mną. – Proszę, możemy już iść? – pytam, ciągnąc go za rękę. Mój głos drży, zdradzając strach.

Jego nozdrza rozszerzają się, gdy patrzy na mnie z góry. – Dobrze. Ale nie chcę już nigdy widzieć cię samej z tymi kretynami. Rozumiesz?

Szybko kiwam głową, byle tylko go uspokoić, zanim całkiem straci nad sobą kontrolę. Zaczyna się robić jak podczas meczu finałowego w naszym przedostatnim roku, kiedy pobił się z rozgrywającym drugiej drużyny. Ale tym razem stawka jest większa. King i Niko go zabiją, a Mace będzie się przyglądał. Ostatnią rzeczą, jaką chcę zobaczyć w noc poślubną, jest śmierć mojego męża.

– Jedziemy, jedziemy – mruczę łagodnie, ciągnąc Isaaca do samochodu. Nie patrzę na nich, ale czuję ich palące spojrzenia, gdy mijam ich i wsiadam na miejsce pasażera.

Nawet gdy odjeżdżamy, a Isaac pędzi przez ruch, trzymam głowę nisko, wpatrując się w drżące dłonie. Cisza w samochodzie jest duszna, przepełniona niewypowiedzianą wściekłością i napięciem.

Na światłach w końcu podnoszę wzrok, akurat w momencie, gdy dłoń Isaaca uderza mnie w policzek. Ostry ból sprawia, że gwałtownie wciągam powietrze. – Nigdy więcej tego nie rób. Przez ciebie wyszedłem na słabego, mogłem im pokazać – warczy, a jego twarz zachodzi mgłą furii.

Wyrwał mi się cichy, rozpaczliwy szloch. On... mnie uderzył. Naprawdę mnie uderzył, i to w naszą noc poślubną. Powinnam teraz wysiąść z samochodu, prawda? Ale zaraz znów odtwarzam tę scenę w głowie.

To była moja wina. Wiem, jak bardzo Isaac jest zaborczy; nie powinnam była wychodzić tam z kumplami mojego brata. Nawet jeśli to był przypadek. Gdy tylko zobaczyłam Kinga, powinnam była wrócić do środka.

– P-przepraszam, Isaac – mówię cicho, mój głos ledwo przebija się przez odgłos silnika.

– Powinnaś – odpowiada spokojnie, jego oddech stopniowo się uspokaja. – Nie chciałem cię uderzyć, ale jeśli mamy sprawić, żeby to małżeństwo działało, musisz przestać mnie denerwować, rozumiesz?

Kiwam głową, a mój policzek pulsuje bólem. – Dobrze.

Naprawdę chcę, żeby nasze małżeństwo się udało. Mój ojciec zmarł, gdy byłam młodsza, i chociaż był niebezpiecznym człowiekiem, oni byli szczęśliwi i zakochani. Tego właśnie pragnę.

Szczęśliwego małżeństwa.

Doprowadziłam dziś Isaaca do granic, ale teraz będę lepiej uważać, co mówię i robię. Wtedy wszystko między nami będzie dobrze.

Isaac wyciąga do mnie rękę i mimo że boli mnie twarz, wkładam dłoń w jego. Jego uścisk jest mocny i zaborczy.

– Kocham cię – mruczy, a jego głos łagodnieje.

– Ja ciebie też – odpowiadam z lekkim uśmiechem, próbując przekonać samą siebie do tych słów.

Ale nie wiedziałam, że jego rodzaj miłości będzie mnie łamał kawałek po kawałku, aż nie zostanie nic.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

*Trzy lata później*

Alyssa

"Otwórz te pieprzone drzwi, Alyssa!" wrzeszczy Isaac, waląc w drzwi sypialni z taką siłą, że zawiasy aż się trzęsą. Z bijącym sercem podnoszę Zuri z jej łóżeczka i zakładam jej na maleńkie uszy małe słuchawki wyciszające dźwięki.

"Tak mi przykro, kochanie. Mamusia wyciągnie nas stąd," szepczę, a mój głos drży, kiedy tulę policzek do jej, czerpiąc pocieszenie z jej niewinnego ciepła.

Ostrzegałam go. Ostrzegałam, że jeśli kiedykolwiek mnie uderzy przy naszej córce, to będzie koniec. Ale nie posłuchał. Dziś uderzył mnie tak mocno, że prawie upadłam na nią, kiedy siedziała na podłodze.

To była ostatnia pieprzona kropla.

Znosiłam jego złość i frustrację raz za razem, ale nie mogę pozwolić, by Zuri dorastała myśląc, że to jest w porządku. Nawet jeśli ma tylko siedem miesięcy i może tego nie zapamięta, nigdy nie chciałam, by to widziała.

Przepraszam, kochanie. Obiecuję, że to się już nigdy nie powtórzy.

Przyniosłem ci kwiaty, Apap i okład z lodu. Kocham cię.

Co nasza córka pomyśli, jeśli zabierzesz ją od ojca, który ją kocha?

Jeśli mnie zostawisz, nie ma miejsca, w którym mogłabyś się ukryć, żebym cię nie znalazł. Przysięgam, zabiję nas wszystkich.

Mam już dość pustych przeprosin. Tego zalewania miłością. Niekończącego się cyklu rozstań i powrotów, w kółko i w kółko i jeszcze raz.

Moja córka zasługuje na więcej.

Ja zasługuję na więcej.

Isaac dalej wali w drzwi, jego pięści uderzają raz za razem, aż słyszę, jak drewno pęka. "Przysięgam na Boga, Alyssa. Otwórz te cholerne drzwi albo sprawię, że nie będziesz chodzić przez tydzień!" ryczy, jego głos robi się coraz głośniejszy, uderzenia mocniejsze, jeszcze bardziej zdeterminowany, by się przebić i mnie ukarać.

Moje serce wali, każdy uderzenie jak bęben dudniący w moim uchu. Zarzucam torbę z pieluchami, spakowaną jedynie w rzeczy osobiste, których nie kupił Isaac, na ramię i szarpię okno.

Nasz dom jest jednopiętrowy, więc nie jest wysoko. Ściskając Zuri mocno przy piersi, wychodzę przez okno i biegnę przez podwórko, tak szybko, że moje bose stopy ledwie dotykają ziemi.

Zapasowy klucz wydaje się ołowianym ciężarem w mojej kieszeni, gdy wybiegam za róg domu w stronę auta zaparkowanego na podjeździe. Drżącymi rękami szukam klucza, wkładam go do zamka, otwieram drzwi i wskakuję na przednie siedzenie, zamykając się od środka.

Gorączkowo przesiadam się na tył, by zapiąć Zuri w foteliku. Jej piwne oczy patrzą na mnie z niewinnym zachwytem, zupełnie nieświadome otaczającego nas niebezpieczeństwa.

"Przepraszam, że cię obudziłam, słonko. Pojedziemy na chwilę do wujka Graya," szepczę, przyklejając do twarzy uśmiech, gdy zapinam ją w foteliku.

Nikt z mojej rodziny ani przyjaciół nie wie o Zuri. Nie wiedzieli nawet, że byłam w ciąży. Nie miałam z nikim kontaktu od jej narodzin. Isaac o to zadbał, izolując mnie od wszystkich, na których mi zależało, ciągle wmawiając mi, że bez niego jestem nikim.

A może i jestem. Ale przysięgam temu, kto stworzył ten popieprzony świat, że jeśli dzisiaj przeżyję, postaram się być lepsza. Być mamą, na którą zasługuje moja córeczka.

Wracam na miejsce kierowcy, wciąż drżącymi dłońmi wkładam kluczyk do stacyjki i wreszcie udaje mi się odpalić silnik. Gdy auto ryczy, w oknie pojawia się wściekła twarz Isaaca, jego zakrwawiona pięść wali w szybę.

Podskakuję, a Zuri zaczyna płakać. "Zabiję cię, Alyssa! Zabiję cię i zakopię w pieprzonym ogródku!" wrzeszczy. Każde uderzenie jego pięści rozchodzi się echem po samochodzie, wlewając we mnie strach i niepokój.

On naprawdę to zrobi. Nigdy nie widziałam go tak wściekłego i wiem, że tym razem pójdzie za daleko. Zginę, a nikt nie powstrzyma go przed skrzywdzeniem Zuri.

Nie. Musimy uciekać.

Chwytam kierownicę mocno, aż bieleją mi kostki. "Odsuń się, Isaac!" odkrzykuję. "Przejadę cię, jeśli nie odsuniesz się z drogi!"

Przysięgam, zrobię to.

Nie rusza się, jego niebieskie oczy szaleją ze złości. Naciskam pedał gazu, powoli wycofując auto. Odsuwa się w ostatniej chwili, żeby nie przejechać mu stopy, i odjeżdżam z piskiem opon.

Jadę przez chwilę, ciągle ocierając oczy, żeby widzieć przed sobą. Zuri w końcu się uspokoiła i zasnęła, ale wiem, że nie jesteśmy bezpieczne. Isaac pewnie już śledzi mój samochód, a jeśli szybko go nie porzucę, znajdzie nas. Nie mogę do tego dopuścić.

Zatrzymuję się na poboczu, dysząc ciężko. Szybko namierzam telefon, wiedząc, że jego też muszę się pozbyć. Isaac zawsze mnie śledził, nawet jak wychodziłam tylko do sklepu za rogiem. Jeśli spóźniłam się choć dwie minuty, odbierał mi prawo jazdy na mój własny samochód na resztę miesiąca.

Ledwo trzymając telefon w trzęsących się dłoniach, próbuję zadzwonić do Graya, ale od razu włącza się poczta głosowa. Próbuję jeszcze dwa razy, zanim zostawiam wiadomość, pewnie i tak jej nie odsłucha. "Grayson, oddzwoń do mnie jak tylko możesz," mówię, starając się zachować głos w ryzach, chociaż serce wali mi jak oszalałe, a klatka piersiowa zaraz eksploduje.

Spoglądam na Zuri, która wciąż spokojnie śpi. "Będzie dobrze," szepczę, bardziej do siebie niż do niej. "Zrobię wszystko, żebyśmy były bezpieczne."

Ale co, do cholery, mam zrobić? Kończy mi się czas. On nas znajdzie i zaciągnie z powrotem do tego piekła. Dzwoniłam na policję tylko raz, ale ponieważ Isaac ma bogatych rodziców, jakoś to załatwili. Wiem, że zrobiłby to znowu, a tym razem zabiłby mnie zamiast pobić.

Pozostaje mi jeszcze jedna osoba, do której nigdy nie sądziłam, że będę musiała zadzwonić, ale to jedyny numer, który umiem jeszcze na pamięć. Wiem, że mi pomógłby, gdybym go poprosiła, a mieszka tylko dwadzieścia minut stąd.

Niechętnie wybieram jego numer, modląc się, żeby go nie zmienił. Mało kto zna jego prywatny numer, ale z jakiegoś powodu dał go mi kilka miesięcy po tym, jak zaczęłam spotykać się z Isaaciem.

Odbiera po pierwszym sygnale i, czując upływający czas, wyrzucam z siebie zdesperowana: "King, Gray nie odbiera telefonu. Proszę. Potrzebuję twojej pomocy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Król

Nigdy bym nie pomyślał, że Alyssa Bennett się do mnie odezwie. Skoro musiała być aż tak zdesperowana, chyba w końcu miała dość swojego pieprzonego męża.

Minęło już trochę czasu, odkąd prowadziłem coś innego niż swój motocykl, ale kiedy zadzwoniła, wyciągnąłem swoją ciężarówkę z miejsca, gdzie od dawna stała w garażu.

Zatrzymuję się obok czerwonego auta na poboczu, słońce zaczyna już zachodzić na horyzoncie. Alyssa natychmiast wyskakuje z fotela kierowcy i biegnie do bagażnika. Najpierw łapie torbę na pieluchy, potem fotelik samochodowy.

Mrużę oczy, żeby się upewnić, czy dobrze widzę.

Tak, to pieprzony fotelik.

Wysiadam z ciężarówki i proponuję pomoc z torbą. Patrzę, jak mocuje fotelik na tylnym siedzeniu. Nie wiedziałem, czego się spodziewać, ale na pewno nie prawdziwego dziecka, ubranego w różowe śpioszki i wydającego ciche dźwięki.

Może to jej siostrzenica albo coś, zastanawiam się po cichu.

Minęły trzy lata, odkąd ostatni raz widziałem Alyssę, i naprawdę wydoroślała. Nie jestem pewien, czy to dobrze, czy źle. Wygląda na wykończoną, jakby walczyła o życie.

I mam przeczucie, że tak właśnie było.

Ma na sobie czarną bluzę z kapturem i dżinsy. Jej ciemne, kręcone włosy są niedbale związane w kok, pojedyncze kosmyki opadają na twarz. Pod piwnymi oczami widoczne są ciemne kręgi. I gdybym nie był takim bystrzakiem, nie zauważyłbym, że ma makijaż na policzkach, kiepsko maskujący fioletowe plamy pod spodem.

Ten widok aż zagotowuje mi krew. Nie powinienem był słuchać Graya, mogliśmy ją uratować już dawno. Mam w dupie, czy odeszła z własnej woli, zabiłbym tego skurwiela i zabrał ją do domu.

Alyssa wskakuje na przednie siedzenie i szybko zapina pasy. Jej kolano nerwowo podskakuje, a ona gryzie wargę, gdy wracam na swoje miejsce.

"Możemy już jechać?" pyta, jej głos drży napięciem.

"Jest jakiś powód, dla którego zostawiamy twoje auto na poboczu?" pytam, unosząc brew.

Zastanawiam się, czy jak nacisnę wystarczająco mocno, powie mi prawdę. Zawsze możemy podjechać do jej domu i załatwić sprawę. I tak dawno nie miałem dawki przemocy.

"Padł," odpowiada, ale w jej głosie słyszę nutę niepokoju, której nie przegapiam.

"Mam w bagażniku kable rozruchowe. Mogę po prostu—"

"Silnik padł, nie akumulator," przerywa mi, mówiąc szybko.

"Mam ci zadzwonić po lawetę?" pytam, czując, jak coraz bardziej się denerwuje.

Tak, kłamie jak z nut.

"Nie, w porządku. Isaac mówił, że ją zabierze, jak wróci do domu," mówi, a kłamstwo płynnie spływa z jej ust.

"Chcesz do niego zadzwonić i się upewnić?"

"Nie, nie trzeba." Jej desperacja staje się coraz bardziej widoczna, ale widzę, że próbuje zachować spokój.

Uśmiecham się złośliwie na ten wysiłek. "Masz jakieś plany, Kociaku?"

Nie odpowiada, jej piwne oczy błagają mnie w milczeniu. Zazwyczaj lubię z nią pogrywać, ale to zostawię na później. Gdy będzie już bezpieczna u mnie.

Wracam na autostradę, zerkając na nią i na fotelik z tyłu.

Odkaszluję. "To kto to dziecko?" pytam jakby od niechcenia.

"Zuri," mamrocze.

"I ona jest—"

"Moja córka."

Ciekawe. Nie przypominam sobie, żeby Gray mówił coś o tym, że ma dziecko. Właściwie, chyba rozmawiają tylko raz w miesiącu. Te rozmowy przez telefon trwają zwykle pięć minut albo mniej.

Powinienem spuścić Grayowi wpierdol. To powinna być dla niego największa czerwona lampka.

"Ile ma lat?" pytam, starając się panować nad emocjami.

"Siedem miesięcy."

Nienawidzę małych bachorów – nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę miał własnego – ale zazdrość i wściekłość wciąż we mnie kipią. Isaac Carter był pierwszym, który ją przeleciał, który ją zapłodnił. Szczęściarz. To miało być moje. Ale Niko i ja zawarliśmy pakt, gdy byliśmy nastolatkami: skoro obaj ją lubiliśmy, żaden z nas nie mógł jej mieć.

"Wygląda jak ty. Ma twoje loki."

Alyssa uśmiecha się słabo. "Tak, ma."

Podczas jazdy kątem oka widzę, jak Alyssa zerka w lusterka boczne, sprawdzając, czy jej mąż nas nie śledzi. Napięcie w jej ramionach powoli się rozluźnia, im dalej jesteśmy od jej porzuconego auta.

W końcu przenosi wzrok na mnie, tam gdzie powinien być. "To gdzie jest Gray? Zdziwiona jestem, że jeszcze nie oddzwonił."

Mruczę. "Ostatnio rzadko go widuję. Ale wiesz, jak to jest z klubem – zawsze coś się dzieje. Na pewno zaraz oddzwoni."

Wiem, że mój brat ma własne sprawy na głowie. Ale jak każe mi coś załatwić, robię to bez pytań. To moja robota i sprawia mi cholerną przyjemność.

Alyssa prycha. "Chyba źle wypowiedziałeś 'gang'. Nie udawajmy, to gang."

Słyszę pogardę w jej głosie, ale nie ma pojęcia, dlaczego musimy robić to, co robimy. Tak miało być. Gray chciał, żeby była nieświadomym kociakiem, a ja nigdy nie miałem czasu ani energii, żeby się z nim o to kłócić.

Aż do teraz. Właściwie myślę, że ten temat poruszymy całkiem niedługo.

"Możemy się zatrzymać w Target na chwilę? Muszę kupić parę rzeczy," pyta Alyssa, znów słychać w jej głosie zdenerwowanie.

"Jasne." Zjeżdżam na najbliższy Target i parkuję w połowie parkingu, bo zawsze tu jest cholernie tłoczno. Alyssa szybko wyskakuje z ciężarówki, ale zanim zdąży zamknąć drzwi, wołam: "Chyba coś zapomniałaś."

Marszczy brwi. "Co?"

Wskazuję na fotelik, a w żołądku czuję niepokój. "Zostawiasz dziecko tu?"

"Tak, Zuri śpi," mówi, kładąc nacisk na jej imię. "Będę szybka. Zdziwiłbyś się, jak długo potrafi spać."

Patrzę, jak biegnie do sklepu, zostawiając mnie samego z jej bachorem – nie mam pieprzonego pojęcia, co z nią zrobić.

Zaledwie kilka minut po tym, jak Alyssa weszła do sklepu, Zuri zaczyna płakać.

Kurwa. Może po prostu ją zignoruję i zostawię w spokoju. Pewnie w końcu się wypłacze i znowu zaśnie czy coś.

Płacz szybko staje się coraz głośniejszy i bardziej stanowczy.

Cholera jasna. Dobra.

Niechętnie sięgam za siebie, próbuję odpiąć pasy i wyciągam ją z fotelika. Krzywiąc się, trzymam ją niezręcznie na rękach, a ona od razu przestaje płakać, wtulając się w moją klatkę piersiową.

Boże, nienawidzę tego. Czemu po prostu nie wzięła jej ze sobą?

Kiedy mała patrzy na mnie z dołu, zauważam, że ma takie same oczy jak Alyssa. Tak, zdecydowanie jej dziecko. I niestety trochę DNA Isaaca też w niej siedzi.

Jej maleńkie palce łapią moją koszulkę, a ja czuję ukłucie czegoś w klatce piersiowej. Może to ten wielki burger, którego wcześniej zjadłem, zapycha mi tętnice. Nieważne, spycham to gdzieś na bok, rozglądając się po parkingu, czy nie ma żadnego zagrożenia.

Kolejne guganie przyciąga moją uwagę i marszczę się na nią. "Słuchaj, mała. Możemy się dogadać, ale nie pchaj mi się pod nogi. Ja i twoja matka mamy kilka niedokończonych spraw, które zamierzam dziś załatwić."

Gaworzy w odpowiedzi.

"Dobrze. Cieszę się, że się rozumiemy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Claimed by my Brother's Best Friends

Claimed by my Brother's Best Friends

133 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

133

Treść

Aa