passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Claimed by my Brother's Best Friends - Rozdział #4 - autor destiny.b

Claimed by my Brother's Best Friends

/

Rozdział 4

Rozdział 3

*Trzy lata później*

Alyssa

"Otwórz te pieprzone drzwi, Alyssa!" wrzeszczy Isaac, waląc w drzwi sypialni z taką siłą, że zawiasy aż się trzęsą. Z bijącym sercem podnoszę Zuri z jej łóżeczka i zakładam jej na maleńkie uszy małe słuchawki wyciszające dźwięki.

"Tak mi przykro, kochanie. Mamusia wyciągnie nas stąd," szepczę, a mój głos drży, kiedy tulę policzek do jej, czerpiąc pocieszenie z jej niewinnego ciepła.

Ostrzegałam go. Ostrzegałam, że jeśli kiedykolwiek mnie uderzy przy naszej córce, to będzie koniec. Ale nie posłuchał. Dziś uderzył mnie tak mocno, że prawie upadłam na nią, kiedy siedziała na podłodze.

To była ostatnia pieprzona kropla.

Znosiłam jego złość i frustrację raz za razem, ale nie mogę pozwolić, by Zuri dorastała myśląc, że to jest w porządku. Nawet jeśli ma tylko siedem miesięcy i może tego nie zapamięta, nigdy nie chciałam, by to widziała.

Przepraszam, kochanie. Obiecuję, że to się już nigdy nie powtórzy.

Przyniosłem ci kwiaty, Apap i okład z lodu. Kocham cię.

Co nasza córka pomyśli, jeśli zabierzesz ją od ojca, który ją kocha?

Jeśli mnie zostawisz, nie ma miejsca, w którym mogłabyś się ukryć, żebym cię nie znalazł. Przysięgam, zabiję nas wszystkich.

Mam już dość pustych przeprosin. Tego zalewania miłością. Niekończącego się cyklu rozstań i powrotów, w kółko i w kółko i jeszcze raz.

Moja córka zasługuje na więcej.

Ja zasługuję na więcej.

Isaac dalej wali w drzwi, jego pięści uderzają raz za razem, aż słyszę, jak drewno pęka. "Przysięgam na Boga, Alyssa. Otwórz te cholerne drzwi albo sprawię, że nie będziesz chodzić przez tydzień!" ryczy, jego głos robi się coraz głośniejszy, uderzenia mocniejsze, jeszcze bardziej zdeterminowany, by się przebić i mnie ukarać.

Moje serce wali, każdy uderzenie jak bęben dudniący w moim uchu. Zarzucam torbę z pieluchami, spakowaną jedynie w rzeczy osobiste, których nie kupił Isaac, na ramię i szarpię okno.

Nasz dom jest jednopiętrowy, więc nie jest wysoko. Ściskając Zuri mocno przy piersi, wychodzę przez okno i biegnę przez podwórko, tak szybko, że moje bose stopy ledwie dotykają ziemi.

Zapasowy klucz wydaje się ołowianym ciężarem w mojej kieszeni, gdy wybiegam za róg domu w stronę auta zaparkowanego na podjeździe. Drżącymi rękami szukam klucza, wkładam go do zamka, otwieram drzwi i wskakuję na przednie siedzenie, zamykając się od środka.

Gorączkowo przesiadam się na tył, by zapiąć Zuri w foteliku. Jej piwne oczy patrzą na mnie z niewinnym zachwytem, zupełnie nieświadome otaczającego nas niebezpieczeństwa.

"Przepraszam, że cię obudziłam, słonko. Pojedziemy na chwilę do wujka Graya," szepczę, przyklejając do twarzy uśmiech, gdy zapinam ją w foteliku.

Nikt z mojej rodziny ani przyjaciół nie wie o Zuri. Nie wiedzieli nawet, że byłam w ciąży. Nie miałam z nikim kontaktu od jej narodzin. Isaac o to zadbał, izolując mnie od wszystkich, na których mi zależało, ciągle wmawiając mi, że bez niego jestem nikim.

A może i jestem. Ale przysięgam temu, kto stworzył ten popieprzony świat, że jeśli dzisiaj przeżyję, postaram się być lepsza. Być mamą, na którą zasługuje moja córeczka.

Wracam na miejsce kierowcy, wciąż drżącymi dłońmi wkładam kluczyk do stacyjki i wreszcie udaje mi się odpalić silnik. Gdy auto ryczy, w oknie pojawia się wściekła twarz Isaaca, jego zakrwawiona pięść wali w szybę.

Podskakuję, a Zuri zaczyna płakać. "Zabiję cię, Alyssa! Zabiję cię i zakopię w pieprzonym ogródku!" wrzeszczy. Każde uderzenie jego pięści rozchodzi się echem po samochodzie, wlewając we mnie strach i niepokój.

On naprawdę to zrobi. Nigdy nie widziałam go tak wściekłego i wiem, że tym razem pójdzie za daleko. Zginę, a nikt nie powstrzyma go przed skrzywdzeniem Zuri.

Nie. Musimy uciekać.

Chwytam kierownicę mocno, aż bieleją mi kostki. "Odsuń się, Isaac!" odkrzykuję. "Przejadę cię, jeśli nie odsuniesz się z drogi!"

Przysięgam, zrobię to.

Nie rusza się, jego niebieskie oczy szaleją ze złości. Naciskam pedał gazu, powoli wycofując auto. Odsuwa się w ostatniej chwili, żeby nie przejechać mu stopy, i odjeżdżam z piskiem opon.

Jadę przez chwilę, ciągle ocierając oczy, żeby widzieć przed sobą. Zuri w końcu się uspokoiła i zasnęła, ale wiem, że nie jesteśmy bezpieczne. Isaac pewnie już śledzi mój samochód, a jeśli szybko go nie porzucę, znajdzie nas. Nie mogę do tego dopuścić.

Zatrzymuję się na poboczu, dysząc ciężko. Szybko namierzam telefon, wiedząc, że jego też muszę się pozbyć. Isaac zawsze mnie śledził, nawet jak wychodziłam tylko do sklepu za rogiem. Jeśli spóźniłam się choć dwie minuty, odbierał mi prawo jazdy na mój własny samochód na resztę miesiąca.

Ledwo trzymając telefon w trzęsących się dłoniach, próbuję zadzwonić do Graya, ale od razu włącza się poczta głosowa. Próbuję jeszcze dwa razy, zanim zostawiam wiadomość, pewnie i tak jej nie odsłucha. "Grayson, oddzwoń do mnie jak tylko możesz," mówię, starając się zachować głos w ryzach, chociaż serce wali mi jak oszalałe, a klatka piersiowa zaraz eksploduje.

Spoglądam na Zuri, która wciąż spokojnie śpi. "Będzie dobrze," szepczę, bardziej do siebie niż do niej. "Zrobię wszystko, żebyśmy były bezpieczne."

Ale co, do cholery, mam zrobić? Kończy mi się czas. On nas znajdzie i zaciągnie z powrotem do tego piekła. Dzwoniłam na policję tylko raz, ale ponieważ Isaac ma bogatych rodziców, jakoś to załatwili. Wiem, że zrobiłby to znowu, a tym razem zabiłby mnie zamiast pobić.

Pozostaje mi jeszcze jedna osoba, do której nigdy nie sądziłam, że będę musiała zadzwonić, ale to jedyny numer, który umiem jeszcze na pamięć. Wiem, że mi pomógłby, gdybym go poprosiła, a mieszka tylko dwadzieścia minut stąd.

Niechętnie wybieram jego numer, modląc się, żeby go nie zmienił. Mało kto zna jego prywatny numer, ale z jakiegoś powodu dał go mi kilka miesięcy po tym, jak zaczęłam spotykać się z Isaaciem.

Odbiera po pierwszym sygnale i, czując upływający czas, wyrzucam z siebie zdesperowana: "King, Gray nie odbiera telefonu. Proszę. Potrzebuję twojej pomocy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Król

Nigdy bym nie pomyślał, że Alyssa Bennett się do mnie odezwie. Skoro musiała być aż tak zdesperowana, chyba w końcu miała dość swojego pieprzonego męża.

Minęło już trochę czasu, odkąd prowadziłem coś innego niż swój motocykl, ale kiedy zadzwoniła, wyciągnąłem swoją ciężarówkę z miejsca, gdzie od dawna stała w garażu.

Zatrzymuję się obok czerwonego auta na poboczu, słońce zaczyna już zachodzić na horyzoncie. Alyssa natychmiast wyskakuje z fotela kierowcy i biegnie do bagażnika. Najpierw łapie torbę na pieluchy, potem fotelik samochodowy.

Mrużę oczy, żeby się upewnić, czy dobrze widzę.

Tak, to pieprzony fotelik.

Wysiadam z ciężarówki i proponuję pomoc z torbą. Patrzę, jak mocuje fotelik na tylnym siedzeniu. Nie wiedziałem, czego się spodziewać, ale na pewno nie prawdziwego dziecka, ubranego w różowe śpioszki i wydającego ciche dźwięki.

Może to jej siostrzenica albo coś, zastanawiam się po cichu.

Minęły trzy lata, odkąd ostatni raz widziałem Alyssę, i naprawdę wydoroślała. Nie jestem pewien, czy to dobrze, czy źle. Wygląda na wykończoną, jakby walczyła o życie.

I mam przeczucie, że tak właśnie było.

Ma na sobie czarną bluzę z kapturem i dżinsy. Jej ciemne, kręcone włosy są niedbale związane w kok, pojedyncze kosmyki opadają na twarz. Pod piwnymi oczami widoczne są ciemne kręgi. I gdybym nie był takim bystrzakiem, nie zauważyłbym, że ma makijaż na policzkach, kiepsko maskujący fioletowe plamy pod spodem.

Ten widok aż zagotowuje mi krew. Nie powinienem był słuchać Graya, mogliśmy ją uratować już dawno. Mam w dupie, czy odeszła z własnej woli, zabiłbym tego skurwiela i zabrał ją do domu.

Alyssa wskakuje na przednie siedzenie i szybko zapina pasy. Jej kolano nerwowo podskakuje, a ona gryzie wargę, gdy wracam na swoje miejsce.

"Możemy już jechać?" pyta, jej głos drży napięciem.

"Jest jakiś powód, dla którego zostawiamy twoje auto na poboczu?" pytam, unosząc brew.

Zastanawiam się, czy jak nacisnę wystarczająco mocno, powie mi prawdę. Zawsze możemy podjechać do jej domu i załatwić sprawę. I tak dawno nie miałem dawki przemocy.

"Padł," odpowiada, ale w jej głosie słyszę nutę niepokoju, której nie przegapiam.

"Mam w bagażniku kable rozruchowe. Mogę po prostu—"

"Silnik padł, nie akumulator," przerywa mi, mówiąc szybko.

"Mam ci zadzwonić po lawetę?" pytam, czując, jak coraz bardziej się denerwuje.

Tak, kłamie jak z nut.

"Nie, w porządku. Isaac mówił, że ją zabierze, jak wróci do domu," mówi, a kłamstwo płynnie spływa z jej ust.

"Chcesz do niego zadzwonić i się upewnić?"

"Nie, nie trzeba." Jej desperacja staje się coraz bardziej widoczna, ale widzę, że próbuje zachować spokój.

Uśmiecham się złośliwie na ten wysiłek. "Masz jakieś plany, Kociaku?"

Nie odpowiada, jej piwne oczy błagają mnie w milczeniu. Zazwyczaj lubię z nią pogrywać, ale to zostawię na później. Gdy będzie już bezpieczna u mnie.

Wracam na autostradę, zerkając na nią i na fotelik z tyłu.

Odkaszluję. "To kto to dziecko?" pytam jakby od niechcenia.

"Zuri," mamrocze.

"I ona jest—"

"Moja córka."

Ciekawe. Nie przypominam sobie, żeby Gray mówił coś o tym, że ma dziecko. Właściwie, chyba rozmawiają tylko raz w miesiącu. Te rozmowy przez telefon trwają zwykle pięć minut albo mniej.

Powinienem spuścić Grayowi wpierdol. To powinna być dla niego największa czerwona lampka.

"Ile ma lat?" pytam, starając się panować nad emocjami.

"Siedem miesięcy."

Nienawidzę małych bachorów – nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę miał własnego – ale zazdrość i wściekłość wciąż we mnie kipią. Isaac Carter był pierwszym, który ją przeleciał, który ją zapłodnił. Szczęściarz. To miało być moje. Ale Niko i ja zawarliśmy pakt, gdy byliśmy nastolatkami: skoro obaj ją lubiliśmy, żaden z nas nie mógł jej mieć.

"Wygląda jak ty. Ma twoje loki."

Alyssa uśmiecha się słabo. "Tak, ma."

Podczas jazdy kątem oka widzę, jak Alyssa zerka w lusterka boczne, sprawdzając, czy jej mąż nas nie śledzi. Napięcie w jej ramionach powoli się rozluźnia, im dalej jesteśmy od jej porzuconego auta.

W końcu przenosi wzrok na mnie, tam gdzie powinien być. "To gdzie jest Gray? Zdziwiona jestem, że jeszcze nie oddzwonił."

Mruczę. "Ostatnio rzadko go widuję. Ale wiesz, jak to jest z klubem – zawsze coś się dzieje. Na pewno zaraz oddzwoni."

Wiem, że mój brat ma własne sprawy na głowie. Ale jak każe mi coś załatwić, robię to bez pytań. To moja robota i sprawia mi cholerną przyjemność.

Alyssa prycha. "Chyba źle wypowiedziałeś 'gang'. Nie udawajmy, to gang."

Słyszę pogardę w jej głosie, ale nie ma pojęcia, dlaczego musimy robić to, co robimy. Tak miało być. Gray chciał, żeby była nieświadomym kociakiem, a ja nigdy nie miałem czasu ani energii, żeby się z nim o to kłócić.

Aż do teraz. Właściwie myślę, że ten temat poruszymy całkiem niedługo.

"Możemy się zatrzymać w Target na chwilę? Muszę kupić parę rzeczy," pyta Alyssa, znów słychać w jej głosie zdenerwowanie.

"Jasne." Zjeżdżam na najbliższy Target i parkuję w połowie parkingu, bo zawsze tu jest cholernie tłoczno. Alyssa szybko wyskakuje z ciężarówki, ale zanim zdąży zamknąć drzwi, wołam: "Chyba coś zapomniałaś."

Marszczy brwi. "Co?"

Wskazuję na fotelik, a w żołądku czuję niepokój. "Zostawiasz dziecko tu?"

"Tak, Zuri śpi," mówi, kładąc nacisk na jej imię. "Będę szybka. Zdziwiłbyś się, jak długo potrafi spać."

Patrzę, jak biegnie do sklepu, zostawiając mnie samego z jej bachorem – nie mam pieprzonego pojęcia, co z nią zrobić.

Zaledwie kilka minut po tym, jak Alyssa weszła do sklepu, Zuri zaczyna płakać.

Kurwa. Może po prostu ją zignoruję i zostawię w spokoju. Pewnie w końcu się wypłacze i znowu zaśnie czy coś.

Płacz szybko staje się coraz głośniejszy i bardziej stanowczy.

Cholera jasna. Dobra.

Niechętnie sięgam za siebie, próbuję odpiąć pasy i wyciągam ją z fotelika. Krzywiąc się, trzymam ją niezręcznie na rękach, a ona od razu przestaje płakać, wtulając się w moją klatkę piersiową.

Boże, nienawidzę tego. Czemu po prostu nie wzięła jej ze sobą?

Kiedy mała patrzy na mnie z dołu, zauważam, że ma takie same oczy jak Alyssa. Tak, zdecydowanie jej dziecko. I niestety trochę DNA Isaaca też w niej siedzi.

Jej maleńkie palce łapią moją koszulkę, a ja czuję ukłucie czegoś w klatce piersiowej. Może to ten wielki burger, którego wcześniej zjadłem, zapycha mi tętnice. Nieważne, spycham to gdzieś na bok, rozglądając się po parkingu, czy nie ma żadnego zagrożenia.

Kolejne guganie przyciąga moją uwagę i marszczę się na nią. "Słuchaj, mała. Możemy się dogadać, ale nie pchaj mi się pod nogi. Ja i twoja matka mamy kilka niedokończonych spraw, które zamierzam dziś załatwić."

Gaworzy w odpowiedzi.

"Dobrze. Cieszę się, że się rozumiemy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Alyssa

Zostawienie Zuri w samochodzie z Kingiem nie było moim pierwszym wyborem, ale mam mnóstwo rzeczy do załatwienia i tak mało czasu. Torba na pieluchy mogła pomieścić tylko tyle, ile się dało, więc upchnęłam w niej wszystko, co mogłam, zanim wyszłam. Teraz muszę zdobyć resztę jej niezbędnych rzeczy, które wystarczą chociaż na chwilę. Isaac niedługo zamrozi moje konta i odetnie mnie od pieniędzy. Nawet nie mogę sprawdzić aplikacji, bo zostawiłam telefon w samochodzie, żeby nie dało się mnie śledzić.

Przebiegam przez alejki, chwytając łóżeczko turystyczne, dwa pudełka pieluch i chusteczek, różnorodne saszetki z jedzeniem dla niemowląt i kilka puszek mleka modyfikowanego. Serce wali mi jak młot, gdy idę do kasy. Dzięki Isaacowi wiem, jak szybko złapać, co potrzebuję, i wyjść stąd jak najszybciej.

Przykładam kartę do czytnika, modląc się, żeby zadziałała. Odrzucona.

Fala niepokoju i przerażenia zalewa mnie.

Kurwa.

On już je zablokował. Ogarnia mnie panika. Co ja teraz, do cholery, zrobię?

— Proszę pani, ma pani pieniądze? Jeśli nie, mogę odłożyć te rzeczy na bok — mówi kasjerka uprzejmie, w jej oczach widzę mieszankę współczucia i zniecierpliwienia. Za mną zaczyna się ustawiać kolejka.

Przejeżdżam palcami po włosach. — Yy, nie. Proszę zapomnieć, znajdę inną...

— Ja zapłacę — rozlega się głęboki głos tuż za mną. Odwracam się, serce podskakuje mi do gardła. Stoi za mną King, trzymając Zuri na rękach. Wygląda prawie komicznie z szesnastofuntowym niemowlakiem na rękach u wielkiego, przerażającego faceta ubranego w ciuchy motocyklisty.

— C-co ty tu robisz? — szepczę do niego z przerażeniem.

Zaciska szczękę, ale jego oczy pozostają spokojne. — Zrobiła na mnie siusiu i nie wiedziałem, co robić.

Jestem zaskoczona, że w ogóle wyjął ją z fotelika, a co dopiero wniósł do środka.

— Weź ją — rozkazuje, podając mi Zuri bez czekania na moją reakcję.

Przykłada kartę do czytnika i kasjerka się uśmiecha, jej policzki różowieją. — Mąż na ratunek, widzę — mówi z rozbawionym śmiechem, a jej wzrok przeskakuje między Kingiem a mną.

Założę się, że próbuje zgadnąć, jak ktoś taki jak on jest tu z kimś takim jak ja.

Zaskoczona jej założeniem, czuję, jak moje policzki także robią się czerwone ze wstydu. — O-on nie jest... — zaczynam wyjaśniać, ale kpiący uśmieszek Kinga ucina moje słowa w pół zdania. Przewracam oczami i zwracam się do kasjerki. — Nieważne. Dziękuję.

Z Zuri w przemoczonym body i poczuciem pilności mówię Kingowi, że przebiorę ją w łazience i spotkam się z nim w samochodzie. Jego odpowiedź totalnie mnie zaskakuje.

— Absolutnie nie, Kociaku. Idź ją przebierz, a ja zaczekam tutaj z wózkiem — King mówi stanowczo, tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Otwieram szeroko oczy z niedowierzaniem. Czy King umarł i zastąpił go ktoś normalny?

Nie jestem do tego przyzwyczajona. Isaac nigdy nie wchodził ze mną do sklepu. Zawsze musiałam radzić sobie sama. Dotyczyło to ciąży, połogu i wychowywania jej. Wyglądało na to, że jego jedynym celem było prowadzenie firmy ojca i kontrolowanie mnie.

— Yy, dzięki — mamroczę, wciąż próbując ogarnąć niespodziewaną uprzejmość Kinga. — A co z twoją koszulką? — wskazuję na widoczną mokrą plamę pod jego skórzaną kurtką.

Kręci głową. — Nic takiego. I tak zaraz będziemy w domu.

Idąc do łazienki, w głowie kłębią mi się pytania. Bezmyślnie przebieram Zuri pieluszkę i ubranko, analizując każdą interakcję z Kingiem, próbując rozszyfrować jego intencje.

Czy naprawdę aż tak się zmienił przez te trzy lata? Nawet kiedy Zuri nasikała na niego, nie zareagował tak, jak się spodziewałam. To podejrzane i niepokojące, nie mogę pozbyć się wrażenia, że to tylko maska.

Czuję, że to tylko kwestia czasu, aż powie „żartowałem” i wróci do bycia wielkim dupkiem. Ale na razie, dopóki jest gotów chronić mnie i Zuri, aż Gray nas odbierze, poradzę sobie ze wszystkim, co mi zafunduje. W końcu przeżyłam jego i resztę idiotycznych kolegów Graya w liceum. To też przeżyję.

Wychodząc z łazienki, widzę Kinga opierającego się o ścianę z rękami w kieszeniach. — Miałaś tam jakieś problemy? — droczy się z szelmowskim uśmiechem, od którego serce zaczyna mi szybciej bić. Strząsam z siebie to dziwne uczucie, zanim zdąży się rozwinąć.

Wymuszam śmiech. — Musiałam z nią walczyć jak z aligatorem, ale ten mały pasek na przewijaku trochę pomaga.

Wychodzimy ze sklepu ramię w ramię, a ja co chwilę zerkam na Kinga, którego stoicki wyraz twarzy nie zdradza niczego. Co on uknuł w tej swojej popieprzonej głowie?

Wsadzając Zuri z powrotem do fotelika, patrzę, jak King ładuje moje zakupy na pakę ciężarówki. To jest dziwnie... domowe — jak wyprawa do Targetu z wielkim, psychopatycznym, niebezpiecznym facetem z gangu motocyklowego.

Gdy wsiada z powrotem za kierownicę, silnik cicho burczy i ruszamy w stronę jego domu. Im bliżej jesteśmy, tym większy narasta we mnie niepokój. Wiem, gdzie mieszka, ale nigdy nie byłam w jego domu. Szczerze mówiąc, nigdy nie chciałam.

— Czuję, jak ci się mózg gotuje. Nie martw się, możesz wyjść, kiedy tylko chcesz. Nie zamierzam cię tu więzić — mówi, kącik ust unosząc w lekki uśmiech.

— Nie o to się martwię — kłamię, krzyżując ramiona. Chciałabym, żeby przestał udawać, że mnie czyta. Nic o mnie nie wie, poza tym, że jestem młodszą siostrą Graya i go nienawidzę.

Odpowiada irytującym „mhmm”, wciąż patrząc w drogę.

Gdy zajeżdżamy pod dom, każe mi zostać w środku, podczas gdy on wnosi wszystkie rzeczy. Potem wyciąga z tylnego siedzenia fotelik Zuri i wnosi ją do środka.

Co tu się, do cholery, dzieje? Idę za nim, przypominając sobie wyraz obrzydzenia na jego twarzy, gdy pierwszy raz zobaczył Zuri. A teraz ją niesie.

Tak, coś jest nie tak i zamierzam dowiedzieć się, o co chodzi.

Wchodząc do środka, opada mi szczęka. Jego mieszkanie jest niesamowite, jak idealna kawalerka. Dwa piętra, naturalne światło wpadające przez lśniące okna i zalewające wnętrze ciepłym, przytulnym blaskiem. Bałam się, że będę musiała dziś wszystko zabezpieczać dla dziecka, ale poza kilkoma nowoczesnymi kanapami, ogromny telewizor i drogie obrazy wiszą wysoko, poza zasięgiem. Jego sprzątaczki muszą odwalać kawał dobrej roboty, bo nie ma tu ani grama kurzu.

Będę musiała sprzątać po Zuri, gdy tylko coś nabrudzi. To jego przestrzeń i z jakiegoś powodu łaskawie pozwala nam tu być. Chcę okazać wdzięczność, choć czuję, że coś kombinuje.

— Yy, na pewno chcesz, żebyśmy tu zostały do czasu, aż Gray nas odbierze? — pytam cicho, wciąż rozglądając się po jego małym pałacu.

Wchodząc po schodach, spogląda przez ramię. — Przecież to ty mnie prosiłaś o pomoc, prawda? Jakim byłbym facetem, gdybym nie zadbał, żebyś była bezpieczna, dopóki on nie przejmie pałeczki?

Tym samym dupkiem, z którym dorastałam, mam ochotę odpowiedzieć, ale gryzę się w język.

Uśmiecha się i znika na górze. Gdy zakładam, że bierze prysznic, rozkładam kocyk Zuri i sadzam ją na nim, dając jej saszetkę z przecieranym kurczakiem, groszkiem i marchewką. Jak bardzo by to nie brzmiało obrzydliwie, ona wcina to z zadowoleniem, jej malutkie rączki ściskają saszetkę jakby ktoś miał jej ją zabrać.

Gdy je, składam łóżeczko turystyczne. Chociaż to nowe, obce miejsce, mam nadzieję, że po jedzeniu zaśnie jak zwykle. Potrzebuję chwili, by zastanowić się nad przyszłością. Nie możemy mieszkać z Grayem wiecznie. Wiem, że Isaac nas w końcu znajdzie i spróbuje odebrać mi Zuri, jeśli mnie najpierw nie zabije. Nie jesteśmy bezpieczne w Moonshadow Creek.

Uśmiecham się, patrząc na nią. — Mówiłam, że mama nas stamtąd wyciągnie. Muszę tylko wymyślić, co dalej — szepczę bardziej do siebie niż do niej.

Teraz moim priorytetem jest zapewnić Zuri bezpieczeństwo, dopóki nie znajdę sposobu na nowy start, gdzie nikt nas już nigdy nie odnajdzie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Claimed by my Brother's Best Friends

Claimed by my Brother's Best Friends

133 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

133

Treść

Aa