passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Claimed by my Brother's Best Friends - Rozdział #5 - autor destiny.b

Claimed by my Brother's Best Friends

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Król

Nigdy bym nie pomyślał, że Alyssa Bennett się do mnie odezwie. Skoro musiała być aż tak zdesperowana, chyba w końcu miała dość swojego pieprzonego męża.

Minęło już trochę czasu, odkąd prowadziłem coś innego niż swój motocykl, ale kiedy zadzwoniła, wyciągnąłem swoją ciężarówkę z miejsca, gdzie od dawna stała w garażu.

Zatrzymuję się obok czerwonego auta na poboczu, słońce zaczyna już zachodzić na horyzoncie. Alyssa natychmiast wyskakuje z fotela kierowcy i biegnie do bagażnika. Najpierw łapie torbę na pieluchy, potem fotelik samochodowy.

Mrużę oczy, żeby się upewnić, czy dobrze widzę.

Tak, to pieprzony fotelik.

Wysiadam z ciężarówki i proponuję pomoc z torbą. Patrzę, jak mocuje fotelik na tylnym siedzeniu. Nie wiedziałem, czego się spodziewać, ale na pewno nie prawdziwego dziecka, ubranego w różowe śpioszki i wydającego ciche dźwięki.

Może to jej siostrzenica albo coś, zastanawiam się po cichu.

Minęły trzy lata, odkąd ostatni raz widziałem Alyssę, i naprawdę wydoroślała. Nie jestem pewien, czy to dobrze, czy źle. Wygląda na wykończoną, jakby walczyła o życie.

I mam przeczucie, że tak właśnie było.

Ma na sobie czarną bluzę z kapturem i dżinsy. Jej ciemne, kręcone włosy są niedbale związane w kok, pojedyncze kosmyki opadają na twarz. Pod piwnymi oczami widoczne są ciemne kręgi. I gdybym nie był takim bystrzakiem, nie zauważyłbym, że ma makijaż na policzkach, kiepsko maskujący fioletowe plamy pod spodem.

Ten widok aż zagotowuje mi krew. Nie powinienem był słuchać Graya, mogliśmy ją uratować już dawno. Mam w dupie, czy odeszła z własnej woli, zabiłbym tego skurwiela i zabrał ją do domu.

Alyssa wskakuje na przednie siedzenie i szybko zapina pasy. Jej kolano nerwowo podskakuje, a ona gryzie wargę, gdy wracam na swoje miejsce.

"Możemy już jechać?" pyta, jej głos drży napięciem.

"Jest jakiś powód, dla którego zostawiamy twoje auto na poboczu?" pytam, unosząc brew.

Zastanawiam się, czy jak nacisnę wystarczająco mocno, powie mi prawdę. Zawsze możemy podjechać do jej domu i załatwić sprawę. I tak dawno nie miałem dawki przemocy.

"Padł," odpowiada, ale w jej głosie słyszę nutę niepokoju, której nie przegapiam.

"Mam w bagażniku kable rozruchowe. Mogę po prostu—"

"Silnik padł, nie akumulator," przerywa mi, mówiąc szybko.

"Mam ci zadzwonić po lawetę?" pytam, czując, jak coraz bardziej się denerwuje.

Tak, kłamie jak z nut.

"Nie, w porządku. Isaac mówił, że ją zabierze, jak wróci do domu," mówi, a kłamstwo płynnie spływa z jej ust.

"Chcesz do niego zadzwonić i się upewnić?"

"Nie, nie trzeba." Jej desperacja staje się coraz bardziej widoczna, ale widzę, że próbuje zachować spokój.

Uśmiecham się złośliwie na ten wysiłek. "Masz jakieś plany, Kociaku?"

Nie odpowiada, jej piwne oczy błagają mnie w milczeniu. Zazwyczaj lubię z nią pogrywać, ale to zostawię na później. Gdy będzie już bezpieczna u mnie.

Wracam na autostradę, zerkając na nią i na fotelik z tyłu.

Odkaszluję. "To kto to dziecko?" pytam jakby od niechcenia.

"Zuri," mamrocze.

"I ona jest—"

"Moja córka."

Ciekawe. Nie przypominam sobie, żeby Gray mówił coś o tym, że ma dziecko. Właściwie, chyba rozmawiają tylko raz w miesiącu. Te rozmowy przez telefon trwają zwykle pięć minut albo mniej.

Powinienem spuścić Grayowi wpierdol. To powinna być dla niego największa czerwona lampka.

"Ile ma lat?" pytam, starając się panować nad emocjami.

"Siedem miesięcy."

Nienawidzę małych bachorów – nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę miał własnego – ale zazdrość i wściekłość wciąż we mnie kipią. Isaac Carter był pierwszym, który ją przeleciał, który ją zapłodnił. Szczęściarz. To miało być moje. Ale Niko i ja zawarliśmy pakt, gdy byliśmy nastolatkami: skoro obaj ją lubiliśmy, żaden z nas nie mógł jej mieć.

"Wygląda jak ty. Ma twoje loki."

Alyssa uśmiecha się słabo. "Tak, ma."

Podczas jazdy kątem oka widzę, jak Alyssa zerka w lusterka boczne, sprawdzając, czy jej mąż nas nie śledzi. Napięcie w jej ramionach powoli się rozluźnia, im dalej jesteśmy od jej porzuconego auta.

W końcu przenosi wzrok na mnie, tam gdzie powinien być. "To gdzie jest Gray? Zdziwiona jestem, że jeszcze nie oddzwonił."

Mruczę. "Ostatnio rzadko go widuję. Ale wiesz, jak to jest z klubem – zawsze coś się dzieje. Na pewno zaraz oddzwoni."

Wiem, że mój brat ma własne sprawy na głowie. Ale jak każe mi coś załatwić, robię to bez pytań. To moja robota i sprawia mi cholerną przyjemność.

Alyssa prycha. "Chyba źle wypowiedziałeś 'gang'. Nie udawajmy, to gang."

Słyszę pogardę w jej głosie, ale nie ma pojęcia, dlaczego musimy robić to, co robimy. Tak miało być. Gray chciał, żeby była nieświadomym kociakiem, a ja nigdy nie miałem czasu ani energii, żeby się z nim o to kłócić.

Aż do teraz. Właściwie myślę, że ten temat poruszymy całkiem niedługo.

"Możemy się zatrzymać w Target na chwilę? Muszę kupić parę rzeczy," pyta Alyssa, znów słychać w jej głosie zdenerwowanie.

"Jasne." Zjeżdżam na najbliższy Target i parkuję w połowie parkingu, bo zawsze tu jest cholernie tłoczno. Alyssa szybko wyskakuje z ciężarówki, ale zanim zdąży zamknąć drzwi, wołam: "Chyba coś zapomniałaś."

Marszczy brwi. "Co?"

Wskazuję na fotelik, a w żołądku czuję niepokój. "Zostawiasz dziecko tu?"

"Tak, Zuri śpi," mówi, kładąc nacisk na jej imię. "Będę szybka. Zdziwiłbyś się, jak długo potrafi spać."

Patrzę, jak biegnie do sklepu, zostawiając mnie samego z jej bachorem – nie mam pieprzonego pojęcia, co z nią zrobić.

Zaledwie kilka minut po tym, jak Alyssa weszła do sklepu, Zuri zaczyna płakać.

Kurwa. Może po prostu ją zignoruję i zostawię w spokoju. Pewnie w końcu się wypłacze i znowu zaśnie czy coś.

Płacz szybko staje się coraz głośniejszy i bardziej stanowczy.

Cholera jasna. Dobra.

Niechętnie sięgam za siebie, próbuję odpiąć pasy i wyciągam ją z fotelika. Krzywiąc się, trzymam ją niezręcznie na rękach, a ona od razu przestaje płakać, wtulając się w moją klatkę piersiową.

Boże, nienawidzę tego. Czemu po prostu nie wzięła jej ze sobą?

Kiedy mała patrzy na mnie z dołu, zauważam, że ma takie same oczy jak Alyssa. Tak, zdecydowanie jej dziecko. I niestety trochę DNA Isaaca też w niej siedzi.

Jej maleńkie palce łapią moją koszulkę, a ja czuję ukłucie czegoś w klatce piersiowej. Może to ten wielki burger, którego wcześniej zjadłem, zapycha mi tętnice. Nieważne, spycham to gdzieś na bok, rozglądając się po parkingu, czy nie ma żadnego zagrożenia.

Kolejne guganie przyciąga moją uwagę i marszczę się na nią. "Słuchaj, mała. Możemy się dogadać, ale nie pchaj mi się pod nogi. Ja i twoja matka mamy kilka niedokończonych spraw, które zamierzam dziś załatwić."

Gaworzy w odpowiedzi.

"Dobrze. Cieszę się, że się rozumiemy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Alyssa

Zostawienie Zuri w samochodzie z Kingiem nie było moim pierwszym wyborem, ale mam mnóstwo rzeczy do załatwienia i tak mało czasu. Torba na pieluchy mogła pomieścić tylko tyle, ile się dało, więc upchnęłam w niej wszystko, co mogłam, zanim wyszłam. Teraz muszę zdobyć resztę jej niezbędnych rzeczy, które wystarczą chociaż na chwilę. Isaac niedługo zamrozi moje konta i odetnie mnie od pieniędzy. Nawet nie mogę sprawdzić aplikacji, bo zostawiłam telefon w samochodzie, żeby nie dało się mnie śledzić.

Przebiegam przez alejki, chwytając łóżeczko turystyczne, dwa pudełka pieluch i chusteczek, różnorodne saszetki z jedzeniem dla niemowląt i kilka puszek mleka modyfikowanego. Serce wali mi jak młot, gdy idę do kasy. Dzięki Isaacowi wiem, jak szybko złapać, co potrzebuję, i wyjść stąd jak najszybciej.

Przykładam kartę do czytnika, modląc się, żeby zadziałała. Odrzucona.

Fala niepokoju i przerażenia zalewa mnie.

Kurwa.

On już je zablokował. Ogarnia mnie panika. Co ja teraz, do cholery, zrobię?

— Proszę pani, ma pani pieniądze? Jeśli nie, mogę odłożyć te rzeczy na bok — mówi kasjerka uprzejmie, w jej oczach widzę mieszankę współczucia i zniecierpliwienia. Za mną zaczyna się ustawiać kolejka.

Przejeżdżam palcami po włosach. — Yy, nie. Proszę zapomnieć, znajdę inną...

— Ja zapłacę — rozlega się głęboki głos tuż za mną. Odwracam się, serce podskakuje mi do gardła. Stoi za mną King, trzymając Zuri na rękach. Wygląda prawie komicznie z szesnastofuntowym niemowlakiem na rękach u wielkiego, przerażającego faceta ubranego w ciuchy motocyklisty.

— C-co ty tu robisz? — szepczę do niego z przerażeniem.

Zaciska szczękę, ale jego oczy pozostają spokojne. — Zrobiła na mnie siusiu i nie wiedziałem, co robić.

Jestem zaskoczona, że w ogóle wyjął ją z fotelika, a co dopiero wniósł do środka.

— Weź ją — rozkazuje, podając mi Zuri bez czekania na moją reakcję.

Przykłada kartę do czytnika i kasjerka się uśmiecha, jej policzki różowieją. — Mąż na ratunek, widzę — mówi z rozbawionym śmiechem, a jej wzrok przeskakuje między Kingiem a mną.

Założę się, że próbuje zgadnąć, jak ktoś taki jak on jest tu z kimś takim jak ja.

Zaskoczona jej założeniem, czuję, jak moje policzki także robią się czerwone ze wstydu. — O-on nie jest... — zaczynam wyjaśniać, ale kpiący uśmieszek Kinga ucina moje słowa w pół zdania. Przewracam oczami i zwracam się do kasjerki. — Nieważne. Dziękuję.

Z Zuri w przemoczonym body i poczuciem pilności mówię Kingowi, że przebiorę ją w łazience i spotkam się z nim w samochodzie. Jego odpowiedź totalnie mnie zaskakuje.

— Absolutnie nie, Kociaku. Idź ją przebierz, a ja zaczekam tutaj z wózkiem — King mówi stanowczo, tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Otwieram szeroko oczy z niedowierzaniem. Czy King umarł i zastąpił go ktoś normalny?

Nie jestem do tego przyzwyczajona. Isaac nigdy nie wchodził ze mną do sklepu. Zawsze musiałam radzić sobie sama. Dotyczyło to ciąży, połogu i wychowywania jej. Wyglądało na to, że jego jedynym celem było prowadzenie firmy ojca i kontrolowanie mnie.

— Yy, dzięki — mamroczę, wciąż próbując ogarnąć niespodziewaną uprzejmość Kinga. — A co z twoją koszulką? — wskazuję na widoczną mokrą plamę pod jego skórzaną kurtką.

Kręci głową. — Nic takiego. I tak zaraz będziemy w domu.

Idąc do łazienki, w głowie kłębią mi się pytania. Bezmyślnie przebieram Zuri pieluszkę i ubranko, analizując każdą interakcję z Kingiem, próbując rozszyfrować jego intencje.

Czy naprawdę aż tak się zmienił przez te trzy lata? Nawet kiedy Zuri nasikała na niego, nie zareagował tak, jak się spodziewałam. To podejrzane i niepokojące, nie mogę pozbyć się wrażenia, że to tylko maska.

Czuję, że to tylko kwestia czasu, aż powie „żartowałem” i wróci do bycia wielkim dupkiem. Ale na razie, dopóki jest gotów chronić mnie i Zuri, aż Gray nas odbierze, poradzę sobie ze wszystkim, co mi zafunduje. W końcu przeżyłam jego i resztę idiotycznych kolegów Graya w liceum. To też przeżyję.

Wychodząc z łazienki, widzę Kinga opierającego się o ścianę z rękami w kieszeniach. — Miałaś tam jakieś problemy? — droczy się z szelmowskim uśmiechem, od którego serce zaczyna mi szybciej bić. Strząsam z siebie to dziwne uczucie, zanim zdąży się rozwinąć.

Wymuszam śmiech. — Musiałam z nią walczyć jak z aligatorem, ale ten mały pasek na przewijaku trochę pomaga.

Wychodzimy ze sklepu ramię w ramię, a ja co chwilę zerkam na Kinga, którego stoicki wyraz twarzy nie zdradza niczego. Co on uknuł w tej swojej popieprzonej głowie?

Wsadzając Zuri z powrotem do fotelika, patrzę, jak King ładuje moje zakupy na pakę ciężarówki. To jest dziwnie... domowe — jak wyprawa do Targetu z wielkim, psychopatycznym, niebezpiecznym facetem z gangu motocyklowego.

Gdy wsiada z powrotem za kierownicę, silnik cicho burczy i ruszamy w stronę jego domu. Im bliżej jesteśmy, tym większy narasta we mnie niepokój. Wiem, gdzie mieszka, ale nigdy nie byłam w jego domu. Szczerze mówiąc, nigdy nie chciałam.

— Czuję, jak ci się mózg gotuje. Nie martw się, możesz wyjść, kiedy tylko chcesz. Nie zamierzam cię tu więzić — mówi, kącik ust unosząc w lekki uśmiech.

— Nie o to się martwię — kłamię, krzyżując ramiona. Chciałabym, żeby przestał udawać, że mnie czyta. Nic o mnie nie wie, poza tym, że jestem młodszą siostrą Graya i go nienawidzę.

Odpowiada irytującym „mhmm”, wciąż patrząc w drogę.

Gdy zajeżdżamy pod dom, każe mi zostać w środku, podczas gdy on wnosi wszystkie rzeczy. Potem wyciąga z tylnego siedzenia fotelik Zuri i wnosi ją do środka.

Co tu się, do cholery, dzieje? Idę za nim, przypominając sobie wyraz obrzydzenia na jego twarzy, gdy pierwszy raz zobaczył Zuri. A teraz ją niesie.

Tak, coś jest nie tak i zamierzam dowiedzieć się, o co chodzi.

Wchodząc do środka, opada mi szczęka. Jego mieszkanie jest niesamowite, jak idealna kawalerka. Dwa piętra, naturalne światło wpadające przez lśniące okna i zalewające wnętrze ciepłym, przytulnym blaskiem. Bałam się, że będę musiała dziś wszystko zabezpieczać dla dziecka, ale poza kilkoma nowoczesnymi kanapami, ogromny telewizor i drogie obrazy wiszą wysoko, poza zasięgiem. Jego sprzątaczki muszą odwalać kawał dobrej roboty, bo nie ma tu ani grama kurzu.

Będę musiała sprzątać po Zuri, gdy tylko coś nabrudzi. To jego przestrzeń i z jakiegoś powodu łaskawie pozwala nam tu być. Chcę okazać wdzięczność, choć czuję, że coś kombinuje.

— Yy, na pewno chcesz, żebyśmy tu zostały do czasu, aż Gray nas odbierze? — pytam cicho, wciąż rozglądając się po jego małym pałacu.

Wchodząc po schodach, spogląda przez ramię. — Przecież to ty mnie prosiłaś o pomoc, prawda? Jakim byłbym facetem, gdybym nie zadbał, żebyś była bezpieczna, dopóki on nie przejmie pałeczki?

Tym samym dupkiem, z którym dorastałam, mam ochotę odpowiedzieć, ale gryzę się w język.

Uśmiecha się i znika na górze. Gdy zakładam, że bierze prysznic, rozkładam kocyk Zuri i sadzam ją na nim, dając jej saszetkę z przecieranym kurczakiem, groszkiem i marchewką. Jak bardzo by to nie brzmiało obrzydliwie, ona wcina to z zadowoleniem, jej malutkie rączki ściskają saszetkę jakby ktoś miał jej ją zabrać.

Gdy je, składam łóżeczko turystyczne. Chociaż to nowe, obce miejsce, mam nadzieję, że po jedzeniu zaśnie jak zwykle. Potrzebuję chwili, by zastanowić się nad przyszłością. Nie możemy mieszkać z Grayem wiecznie. Wiem, że Isaac nas w końcu znajdzie i spróbuje odebrać mi Zuri, jeśli mnie najpierw nie zabije. Nie jesteśmy bezpieczne w Moonshadow Creek.

Uśmiecham się, patrząc na nią. — Mówiłam, że mama nas stamtąd wyciągnie. Muszę tylko wymyślić, co dalej — szepczę bardziej do siebie niż do niej.

Teraz moim priorytetem jest zapewnić Zuri bezpieczeństwo, dopóki nie znajdę sposobu na nowy start, gdzie nikt nas już nigdy nie odnajdzie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Alyssa

Kiedy Zuri zasypia, odkładam ją do nowego łóżeczka, które przestawiłam do gabinetu Kinga. Tam jest spokojnie i cicho, a nie chciałam jej budzić, jeśli Gray zadzwoniłby w środku nocy. I tak raczej nie zasnę w najbliższym czasie, za dużo mam w głowie.

King w końcu schodzi z góry do salonu, ubrany w czarny, obcisły t-shirt, który opina jego muskularne ciało, i luźne, szare dresy. Jego kroki są niemal bezgłośne na drewnianej podłodze, gdy idzie do kuchni. Słyszę, jak otwiera szafkę i cicho brzęczą szklanki. Chwilę później pojawia się z powrotem, niosąc dwie szklanki wypełnione ciemnym, bursztynowym płynem.

King podaje mi jedną ze szklanek, jego palce muskają moje na ułamek sekundy, zanim siada w fotelu naprzeciwko mnie. Przykładam szklankę do nosa i wącham: whisky. Minęło już sporo czasu, odkąd piłam alkohol, i zdecydowanie potrzebuję czegoś po tym, co dziś się wydarzyło, więc biorę ostrożny łyk. Płyn pali gardło, ale to przyjemny, kojący ogień.

King pije powoli, miarowo, nie spuszczając ze mnie swoich intensywnych, bursztynowych oczu. „Powiedz mi, Koteczku”, zaczyna, jego głos jest niski i przenikliwy. „Dlaczego twoja karta została odrzucona? Znam cię – jesteś typem, który sprawdza stan konta pięćdziesiąt razy, zanim nawet pomyśli o wejściu do sklepu. I nie zapominajmy, twój mąż to pieprzony prawnik z bogatymi rodzicami. Chcesz mi powiedzieć, że już przehulałaś miesięczne kieszonkowe?”

Nerwowo się śmieję, dźwięk brzmi niezręcznie w ciszy pokoju. „No cóż, chyba dziecko to zmienia. Matczyny mózg, wiesz. Myślę, że moja karta po prostu została zablokowana.”

Przechyla lekko głowę, jego oczy zwężają się, gdy mi się przygląda. „A gdzie byłaś z telefonem? Przecież mogłaś go odblokować.”

„Zostawiłam go w samochodzie”, odpowiadam szybko, czując, jak serce zaczyna mi szybciej bić. „Jeśli to kwestia oddania ci pieniędzy, mogę—”

Warczy, a dźwięk ten wywołuje u mnie gęsią skórkę na plecach. „Dobrze wiesz, że nie chodzi o pieniądze. Nie lubię kłamców, Koteczku. Już znam prawdę. Chcę tylko usłyszeć ją z tych twoich pięknych ust.”

Bluffuje, przekonuję samą siebie. Nic nie wie i nie powiem mu ani słowa.

Bierze kolejny łyk, jego wzrok nieugięty, cierpliwie czeka na bardziej satysfakcjonującą odpowiedź.

„Dobrze, może faktycznie przypadkiem zostawiłam go w samochodzie. Nie chciałam, żebyś musiał po niego wracać.”

„To łatwo naprawić. Wsadzimy małą Zuri do auta i pojedziemy go odebrać.”

„To nie jest konieczne”, nalegam, starając się, by mój głos był spokojny i opanowany.

Unosi ciemną brew. „Twój telefon nie jest koniecznością?”

„No, nie dzisiaj. Możemy odebrać go innym razem.”

Mruczy, głaszcze podbródek, nadal patrząc na mnie. Nagle wstaje z fotela i podchodzi do mnie. Próbuję się cofnąć, ale obejmuje mocno mój podbródek, obracając moją twarz na bok.

„C-Co ty robisz?” pytam, głos mi drży.

Nasze spojrzenia się spotykają, w jego bursztynowych oczach szaleje chaos. „Sprawdzam ślady, które zostawił ten skurwiel, żebym wiedział dokładnie, gdzie go dźgnąć.”

„O czym ty mówisz?” wyduszam przez zęby, tłumiąc strach złością.

Chwyta za kołnierz mojej koszulki i rozdziera ją na pół gołymi rękami. Wydaję z siebie zduszony okrzyk. „King—”

„Tak myślałem”, warczy.

Nie muszę patrzeć w dół, żeby wiedzieć, co widzi. Niebieskie i fioletowe siniaki dopiero zaczynają się goić po nocy, kiedy Isaac się na mnie wyładował. Skóra jest pstra i bolesna, każda plama to przypomnienie o potworze, w którego zmienił się mój mąż.

„Proszę, nie mów Grayowi”, szepczę błagalnie.

Na jego twarzy powoli pojawia się złośliwy uśmiech. „Jak daleko się posuniesz, żebym trzymał język za zębami?”

„Czego chcesz?” pytam, starając się zachować opanowanie w głosie.

„Chcę cię przelecieć”, odpowiada bez wahania.

Wybucham śmiechem, który brzmi pusto i nerwowo. „Żartujesz, prawda?”

Przechyla głowę, jego wyraz twarzy jest śmiertelnie poważny. „Wyglądam, jakbym żartował?”

Zamieram. „N-Nie możesz być poważny. Jesteś pierdolonym dupkiem”, wysyczałam. „Naprawdę zamierzasz mnie szantażować seksem?”

Mruczy, jakby to rozważał. „Tak, chyba tak.”

Patrzę na niego pustym wzrokiem, myśli mi pędzą. Czy to był jego plan od początku? Sprowadzić mnie tutaj, wiedząc już, co się dzieje, tylko po to, żeby mnie przelecieć?

Wiedziałam. Wiedziałam, że nie chciał mi naprawdę pomóc.

„Jesteś potworem”, pluję, głos mi się łamie od gniewu i zdrady.

Jego uśmiech nie znika ani na chwilę. „Jak będzie, koteczku? Sama się wypniesz na tej kanapie, czy mam ci pomóc?”

Nie mam wątpliwości, że jeśli tylko skontaktuje się z Grayem, wygada wszystko, zanim będę miała szansę się wytłumaczyć. Gray, jako porywczy, nadopiekuńczy brat, rzuciłby się na niego bez namysłu i skończył w więzieniu do końca życia. Jeśli muszę przelecieć się z Kingiem tylko po to, by zamknął swój pieprzony pysk, dopóki nie wymyślę, jak bezpiecznie uciec z Zuri, to ryzyko, które muszę podjąć.

Nawet jeśli to zrobi ze mnie dziwkę, cudzołożnicę. Zrobię co trzeba, by King nie spieprzył mojego planu.

Wstaję i z wściekłością ściągam leginsy i majtki, mierząc go wzrokiem. „W porządku. Zerżnij mnie, ale nie sprawisz mi przyjemności”, warczę, pochylając się nad oparciem kanapy. „A po wszystkim ja i Zuri wychodzimy. Nawet jeśli będę musiała łapać stopa, nigdy więcej nie chcę cię widzieć.”

To nieprawda, nie mam dokąd iść i nigdy nie naraziłabym Zuri na niebezpieczeństwo, ale jestem tak bardzo wściekła. Mam ochotę dźgnąć go widelcem w oko.

„Kurwa, jesteś taka słodka, gdy jesteś rozdrażnionym kociakiem”, jęczy, podchodząc bliżej.

Kładzie mocno dłoń na moich lędźwiach, słyszę cichy szelest jego opuszczanych dresów. Napiera na moje wejście, powoli pocierając główką penisa po mojej szparce, pokrywając ją moją naturalną wilgocią.

Kurwa. To naprawdę się dzieje.

„Robisz ze mnie zdrajczynię”, mówię z wściekłością, czując się prawie bezradna. Ale to nie to samo, co przy Isaacu. Nie nienawidzę tego tak bardzo, jak bym chciała.

„Nie martw się, będzie zbyt martwy, by się dowiedzieć”, odpowiada King z sadystycznym rozbawieniem. Słyszę ten głupi uśmiech w jego głosie.

„Nienawidzę cię”, syczę przez zaciśnięte zęby.

„Nienawidzę cię”, powtarza, naśladując mój głos. „Nienawidź mnie z moim kutasem w twojej cipce.”

Po czym bez ostrzeżenia rozdziera mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Claimed by my Brother's Best Friends

Claimed by my Brother's Best Friends

133 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

133

Treść

Aa