passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Claimed by the Dragon’s Debt autor itsvlada

Claimed by the Dragon’s Debt

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Aurory

„Odrzucam was wszystkich pięciu, potwory!”

Mój głos rozcina salę zanim jeszcze odzyskam równowagę na marmurze.

Wszystkie głowy na moim własnym zaręczynowym bankiecie odwracają się jednocześnie. Kielichy wina zatrzymują się w połowie drogi do ust. Czyjś widelec brzęczy o talerz.

Stoję w progu z podartą suknią aż do kolana. Moje długie rude włosy wysunęły się ze spinek i splątane opadają na jedno ramię.

Na nadgarstku rozkwita fioletowy odcisk dłoni, bo właśnie uciekłam przed pięcioma zalotnikami, którzy próbowali mnie zgwałcić w pokoju gościnnym mojego ojca.

Przez jedną długą sekundę nikt w tej sali nie oddycha.

Dobrze. Niech zobaczą, jakiego rodzaju bestie mój kraj nazywa swoimi najlepszymi zalotnikami.

„Aurora.” Głos mojego ojca, głęboki i niski, jest pierwszą rzeczą, która się porusza.

Już wstaje od honorowego stołu, rozkładając skrzydła.

Jest gryfem, tak jak moja siostra — jedyna rzecz w Wren, która nigdy go nie zawiodła.

I znam ten zastygły bezruch jego ramion. To ten moment tuż przed tym, jak zdecyduje, jak głośno będzie krzyczał.

„Próbowali mnie zgwałcić, tato!” Słowa potykają się o siebie, jakby choć raz zwolnię, zabraknie mi odwagi, by powiedzieć resztę. „Zapytaj ich, jak zdobyłam tę suknię.”

Dorel, stojący najbliżej podwyższenia z kielichem wina, blednie z przyzwoitości. Ale założę się, że jego szakalska cierpliwość już się kończy.

Cassian, pająk, po prostu patrzy na mnie swoim cierpliwym, niewzruszonym uśmiechem, który nosi jak drugą twarz — zimnokrwisty i niewzruszony.

„Jest zdezorientowana.” Rendal mówi to do mojego ojca, nie do mnie. Byczy kark już mu tężeje. „Nic się nie stało, czego sama by nie chciała.”

„Aurora zawsze miała skłonność do dramatów.” Uśmiech Petyr’a nie blednie — lisio szybki, już szukający sposobu, by wyjść cało. „Zapytaj kogokolwiek. Wyolbrzymia.”

„Kłamie.” Ilvan mówi to chłodno, zakładając ręce na piersi, która już rozsadza jedwab, niedźwiedź osiadający w swoim ciężarze. „Nawet jej nie tknąłem.”

Ojciec przechodzi przez salę i łapie mnie za ramię, zanim zdążę się cofnąć.

Jego palce lądują dokładnie tam, gdzie już Dorel zostawił siniaka, a ból błyska biało za moimi oczami.

„Ścisz głos, Aurora,” mówi mi tuż przy uchu.

Wygląda wystarczająco łagodnie, że każdy obserwujący z dziesięciu stóp pomyślałby, że mnie pociesza.

„Ale tato...” Nawet nie mruga.

Właśnie mu powiedziałam, że pięciu mężczyzn prawie mnie zgwałciło, a on wciąż mówi o moim głosie?

„Przynosisz wstyd temu domowi,” dodaje.

„Tato, nie usłyszałeś mnie? Próbowali...”

„Nie obchodzi mnie, co próbowali.” Jego kciuk znowu odnajduje siniaka na moim ramieniu, dociska go. „Miałaś do wyboru pięciu mężczyzn. Pięciu. Wiesz, ile mnie kosztowała ta ustępstwo? Twoja matka błagała o to miłosierdzie, a tak je wykorzystujesz?”

Mogłabym się roześmiać. Nie robię tego, bo doskonale wiem, ile by mnie to kosztowało później, w pokoju bez świadków.

„Nie, tato. Po prostu założyłeś mi obrożę z pięcioma nazwiskami.”

„Obrożę, którą sama mogłaś wybrać.” Jego głos wciąż się nie podnosi. „Inne córki są oddawane bez słowa sprzeciwu. Ty dostałaś wybór, a go zmarnowałaś.”

„Bo próbowali mnie ZGWAŁCIĆ, tato!”

Coś na jego twarzy w końcu pęka. Najpierw w szczęce, a potem wszystko naraz.

Jego palce zaciskają się tak mocno, że aż jęczę. Gdy znów mówi, spokój znika. Jego głos jest już na tyle głośny, by dotrzeć na koniec sali.

„Wyjdziesz za mąż przed końcem sezonu, słyszysz mnie? Nie obchodzi mnie za kogo. Staniesz przy ołtarzu i będziesz się uśmiechać, nawet jeśli będę musiał ci zamknąć szczękę własnoręcznie.”

Żyła nabrzmiewa na jego skroni. Ślina błyszczy w świetle świec, gdy wypowiada wyjdziesz za mąż .

Patrzę poza jego ramię na matkę. Wciąż siedzi przy honorowym stole.

Przez mgnienie jej dłoń unosi się z kolan o cal, może dwa, jakby miała wstać, przemówić, zrobić cokolwiek.

Potem jej palce z powrotem zaciskają się na fałdach sukni. Zaciska szczęki i patrzy w obrus. Obserwuję, jak to wybiera. To gorsze, niż gdyby wcale się nie poruszyła.

No tak, jak mogłam zapomnieć? Córka bez potwora jest w takim domu warta tylko jedno: tego, komu ją wymienią.

Nie pamiętam, bym zdecydowała się biec. Pamiętam, jak uścisk ojca rozluźnił się ze zdziwienia, gdy się wyrwałam. Pamiętam korytarz.

Zmierzam do furtki służby. Tej z zacinającym się zamkiem, przez którą jako dziewczynka wymykałam się, by unikać znienawidzonych guwernantek.

Dziś też się zacina. Całym ramieniem napieram dwa razy, gdy za mną w korytarzu narasta tupot kroków. Za trzecim razem ustępuje.

Wybiegam na zimno w podartych spódnicach. Latarnię ktoś zapala nad murem. Nie mam planu prócz dalej.

Jest tylko jedno miejsce, do którego mogę pójść, i wcale nie jest dobre.

Bram, jedyny mężczyzna, któremu w pełni ufam, dziś w nocy zostaje wysłany do Solventaru. Wiem, bo jego ojciec powiedział mojemu dwa tygodnie temu przy kolacji.

Solventar to jedyna alternatywa dla wyroku śmierci, jaki dostają przestępcy poniżej dwudziestu pięciu lat.

Pięćdziesiąt lat temu wojna między gatunkami się skończyła. Pokój, który nastał, miał cenę: każde złamane prawo niesie jedno jedyne rozwiązanie, bez względu na wagę winy. Śmierć, z wyjątkiem młodych.

Zbudowali go w ostatnim roku wojny, kiedy pacyfiści zrozumieli, że egzekucja każdego gwałtownego siedemnastolatka rozpęta kolejną wojnę wcześniej.

Zamiast tego wzniesiono uczelnię, która rozpuszcza twoją tożsamość : kim byłeś, zanim przekroczysz te bramy, przestaje mieć znaczenie w tej samej chwili.

Bram odmówił wykonania rozkazu, a dla orka to równoznaczne z zdradą. Teraz ma trzy lata, by nauczyć się posłuszeństwa. Albo umrzeć.

Ktoś krzyczy za murem. Przysiadam za żywopłotem, aż hałas przechodzi. Własny puls mam tak głośny, że zagłusza wszystko.

Przecinam ogród kuchenny zamiast główną drogę — mniej pochodni — i pozwalam sobie pomyśleć o Wren tylko tyle, ile zajmuje przejście przez ogród.

Śpi w skrzydle wschodnim, ma szesnaście lat. Ślub jej nie grozi jeszcze przez dwa lata. Jest bezpieczna od tej nocy w sposób, który dla mnie już nigdy nie będzie możliwy.

Teraz muszę skupić się na Bramie. Kochałam go od dzieciństwa, gdy byliśmy zbyt młodzi, by znać znaczenie tego słowa. A dziś idzie do Solventaru sam.

Znam trasę transportu; znam ją od dwunastego roku życia, gdy wymykałam się, by patrzeć, jak więzienne wozy przejeżdżają wschodnią drogą.

Jeśli pójdę teraz, jeszcze mogę go złapać przed punktem kontrolnym. Lepiej walczyć o życie tam, gdzie sama wybrałam, niż powoli umierać w przymusowym małżeństwie.

Wciąż to sobie powtarzam, przeskakując mur ogrodu i zaczynając biec naprawdę.

Trzy ulice przed punktem kontrolnym, z płucami w ogniu, widzę jak z cienia starego spichlerza odrywa się sylwetka, a druga zostaje za mną.

Dorel i Cassian. Pozostali pewnie już przy honorowym stole, udając skrzywdzonych przed moim ojcem. Ci dwaj przyszli na część, której nikt nie obserwuje.

„Sprawiłaś, że wyglądaliśmy jak zwierzęta,” Dorel mówi, zbliżając się szybciej niż myślałam. „Mój ojciec słyszał, o co nas oskarżyłaś.”

„ Byliście zwierzętami. Ja tylko to powiedziałam.”

Jego ręka błyskawicznie chwyta mój rękaw.

Materiał rozdziera się w jego pięści, gdy się wyrywam. Ale jego palce chwytają kłąb moich włosów, szarpiąc głowę tak mocno, że ulica przechyla się pod kątem.

„Powinnaś była wybrać jednego z nas i siedzieć cicho.” Uśmiech Cassiana wciąż się nie porusza, nawet gdy uścisk Dorela wyciska ze mnie dźwięk, którego nienawidzę. „To już by się skończyło. Teraz nauczysz się pilnować języka.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

"Nie!"

Słowo wyrywa się ze mnie, zanim zdążę się obudzić na tyle, by zrozumieć, że to ja je wypowiedziałam.

Bogowie, to był tylko sen. Uciekłam. Jestem już bezpieczna.

Przez chwilę sufit nie ma sensu. Za niski, zbyt szary, nie taki.

Potem wszystko wraca do mnie kawałkami. Jestem teraz w Solventarze. To mój pierwszy poranek tutaj.

No cóż, gratulacje dla mnie. Zamieniłam ślub na śmiertelne kolegium i liczę to jako zwycięstwo.

Czarny mundur, który mi wydali, leży złożony na krześle obok biurka. Mały dowód, przynajmniej, że wczorajsza noc naprawdę się skończyła.

Kiedy w końcu dotarłam do kolejki przy punkcie kontrolnym, nogi mi się trzęsły, a płuca paliły od biegu. Ledwo mogłam ustać.

Bram odwrócił się i zobaczył mnie, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Jego wzrok natychmiast przesunął się poza mnie, na dwie sylwetki chowające się na skraju światła pochodni.

Chciał pobiec za nimi. Ale przyszła nasza kolej przy bramie, a strażnicy już czekali, by zabrać nasze rzeczy osobiste, więc go powstrzymałam.

Poza wczorajszym dniem, Bram zawsze stawał między mną a kłopotami, odkąd byliśmy dziećmi.

Mój ojciec przydzielił mu rolę mojego strażnika, gdy Bram miał dziewięć lat, a ja sześć, bo orki w tym świecie zaczynają służbę wcześnie.

Gdzieś pomiędzy tym, jak chodził za mną, gdy miał siedem lat, a tym, jak odmówiłam siadania gdziekolwiek tam, gdzie go nie było, gdy miałam siedemnaście, mój strażnik stał się moim najlepszym przyjacielem.

Orki nie powinny być niczyim przyjacielem. Są najniższą kastą bestii w tym świecie — żołnierzami, strażnikami, tymi, których hoduje się, by umierali pierwsi i nigdy się nie skarżyli.

Córka szlachcica nie powinna zauważać jednego z nich tak, jak ja zauważam Brama.

Wciągam na siebie mundur — czarne skóry, sztywne i zimne. Do ściany przykręcono kawałek wypolerowanego metalu, który tutaj robi za lustro.

Dziewczyna w nim nie wygląda już jak córka szlachcica. Moje rude włosy zwisają luźno i dziko poza pas, nieuczesane. Oczy wydają się za duże do mojej twarzy.

Dobrze. Niech całe kolegium zobaczy mnie półdziką. Zaoszczędzi to czas na przedstawienie się.

Wychodzę z pokoju i idę znaleźć Brama przed zbiórką.

Czeka przy jadalni, z założonymi ramionami, zielone oczy już wypatrują kłopotów w tłumie. Coś w mojej piersi napina się, zanim do niego dotrę.

"Nie spałaś," mówi. Nawet w wydanym czarnym mundurze wygląda, jakby został wyrzeźbiony dla miejsca zimniejszego niż to.

Ludzie Brama pochodzą z gór śnieżnych, więc gdy się zmienia, jego skóra staje się niebieska. Teraz wciąż jest ciepło brązowa.

"Spałam dobrze." Krzyżuję ramiona na wzór jego.

"To czemu wyglądasz, jakby coś wyciągnęło cię z koszmaru?"

"Bo tak było." Patrzę gdzieś w okolice jego obojczyka. To bezpieczniejsze niż jego twarz.

Ale pochyla głowę, by złapać mój wzrok, i wtedy patrzę prosto w jego oczy. Zielone jak wiosenne roztopy, i spokojne, zawsze spokojne.

Muszę sobie przypomnieć, by oddychać.

Bram milczy przez chwilę. Potem jego głos cichnie. "Tamci dwaj przy punkcie kontrolnym." Napina szczękę. "Podaj mi ich imiona."

"Bram..."

"Podaj mi ich imiona, Auroro." Teraz patrzy prosto na mnie i nie ma w tym nic delikatnego. "Następnym razem, gdy ich zobaczę, zadbam o to, żeby nie było już żadnego następnego razu."

Gorąco w jego głosie mnie zaskakuje. Zmuszam się, by utrzymać jego spojrzenie. "Oboje wiemy, że nie jesteś mordercą. To cały powód, dla którego stoisz na tym placu."

"Nie jestem." Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło. "Ale dla ciebie? Zakopałbym ich obu i nie stracił przez to ani godziny snu."

Jego oczy przytrzymują moje i nie ma już w nich gniewu. Tylko pewność.

Przez jedną niebezpieczną sekundę pozwalam sobie uwierzyć, że to znaczy to, czego pragnę. Że pochyla się tak dlatego, że nie może inaczej, tak samo jak ja.

"Jest różnica między tym, kim jestem, a tym, kim bym się stał dla ciebie, Auroro. Nigdy nie myl tych dwóch rzeczy." Prości się wtedy, a ciepło cofa się razem z nim. "Złożyłem twojemu ojcu przysięgę. Utrzymać cię przy życiu to mój obowiązek."

Powinnaś była zapomnieć o całym obowiązku, gdy przeszłaś przez te bramy, myślę, lecz nie mówię tego. Solventar odbiera wszystkim przeszłość. Wszystkim oprócz ciebie, jak widać.

"No cóż," mówię zamiast tego, strzepując niewidzialny pyłek z rękawa, "pałac będzie spał spokojniej, wiedząc, że jego ulubiony pies stróżujący wciąż jest na służbie." Przechodzę obok niego, zanim zdąży odpowiedzieć. "Powinniśmy iść. Nie chciałabym, żeby mój sumienny eskortujący spóźnił się na zbiórkę."

Idzie obok mnie, tak blisko, że jego ramię ociera się o moje co trzeci krok. Jeśli zabolało go to ukłucie, nie daje tego po sobie poznać.

"Miejmy tylko nadzieję, że nie trafimy do drużyny Raze'a," mówi, gdy przecinamy dziedziniec w stronę placu apelowego.

Solventar góruje nad wszystkim. Czarny kamień ślizga się od porannej wilgoci, mury są zbyt wysokie, by je przeskoczyć, i zbyt gładkie, by się ich uczepić.

Wąskie okna patrzą w dół jak zwężone oczy. Gdzieś powyżej nas dzwonnica pochyla się ku szaremu niebu.

Za dalszym murem góry wznoszą się ostre i białe, tak blisko, że przypominają ci, iż nawet jeśli wydostaniesz się stąd, nie ma dokąd uciec.

"Dlaczego? Co jest nie tak z drużyną Raze'a?" pytam.

Nigdy nie słyszałam o nikim o takim imieniu. Ale pytać jest łatwiej, niż wyobrażać sobie moją cichą, łabędzią matkę, krążącą po moim pokoju, niepewną, czy jej córka żyje, czy nie.

"Raze jest powodem, dla którego nikt nie chce być w drużynie Raze'a." Bram ścisza głos, rzucając spojrzenie przez ramię. "Przysłano go tu za morderstwo. Zabił wielu swoich koleżków z kursu, gdy jeszcze był studentem. Tak został kuratorem."

Zimna nitka napina mi się wzdłuż kręgosłupa. Wciąż zapominam, gdzie jestem. W mojej głowie Solventar to wciąż tylko miejsce, które wybrałam zamiast niechcianego małżeństwa.

Ale każda osoba, którą dziś rano minęłam, zrobiła coś, by tu trafić.

Bram odmówił zabijania i to wystarczyło, by go potępić. Nie potrafię sobie wyobrazić, co trzeba zrobić, by przeżyć tu trzy lata, nie mówiąc już o zostaniu kuratorem.

"Cóż, jeśli trafię do jego drużyny, będę musiała być tak czarująca, że zapomni mnie zamordować," mówię najlżejszym tonem, na jaki mnie stać. "Słyszałam, że pod presją jestem bardzo czarująca."

Bram nie śmieje się, i właśnie po tym wiem, że przejrzał moją brawurę na wylot.

"Znam cię całe twoje życie, Aurora," mówi cicho. "Wiem, jaka jesteś odważna. Ale tutaj, proszę, nie bądź. Schyl głowę i pozwól mi być odważnym."

Patrzy na mnie w sposób, na który prawie nigdy sobie nie pozwala. Jego brwi są ściągnięte, a między czarnymi łukami wyrył się mały rowek.

Szczęka jest zaciśnięta tak mocno, że aż drży przy zawiasach. Ale jego oczy stały się miękkie i szeroko otwarte, bez śladu czujności.

"Gdyby coś ci się stało, ja..."

"Do szeregu!" Głos przecina dziedziniec, zanim zdąży dokończyć. Każda rozmowa w zasięgu słuchu zamiera natychmiast.

TERAZ?! Spośród wszystkich chwil w tych wszystkich latach, w których czekałam, by zobaczyć ten czuły wyraz na jego twarzy, świat wybiera WŁAŚNIE TEN moment, by przerwać?

Mogłabym krzyczeć. Cokolwiek Bram chciał powiedzieć, chowa się z powrotem za jego oczami. Prostuje się, staje na baczność jak żołnierz, którym miał być od dziecka.

Odwracam się, rozdrażnienie już ostre na języku, gotowa spiorunować wzrokiem tego, kto wybrał właśnie tę chwilę, by wszystko zepsuć.

Piorunujący wzrok zamiera mi w gardle.

Jest częściowo smokiem i nawet nie próbuje tego ukryć. Dwa czarne rogi wykręcają się do tyłu z głowy o długich ciemnych włosach.

Jego skóra to mapa granatowo-czarnych łusek, wspinających się po ramionach i żebrach jak pancerz, który z niego wyrósł, tak ciemnych, że w szarym świetle połyskują niemal fioletem.

Jedna dłoń kończy się pazurami. Ciężki ogon wlecze się za nim po kamieniu, zakończony kolcami. Do połowy złożone skrzydła wyrastają mu z pleców, skórzaste i ogromne, rzucające cień na cały pierwszy rząd.

Oczywiście, że pokazuje się właśnie tak, myślę z goryczą. Nic nie mówi "słuchaj mnie" tak wyraźnie, jak bycie nagim od pasa w górę.

Nikt nie chodzi półprzemieniony dla wygody. Zrobił to, by budzić strach.

"To Raze." Bram nieruchomieje obok mnie.

Raze brzmi jak ogień, gdy obraca budynek w popiół. Patrząc na smoka, założyłabym się, że zniszczenie to nie jest imię, które nadała mu matka.

Solventar odbiera stare imię przy bramie; to wybrał lub zasłużył.

Proszę cię, Itheo, niech się znudzi, modlę się do bogini pokoju i prawa. Niech podzieli nas na grupy i zapomni o mojej twarzy przed kolacją. Niech będę nikim wartym uwagi.

Raze jest już tak blisko, że widzę, jak łuski poruszają się, gdy oddycha. Serce bije mi zbyt szybko i nie wiem, ile w tym strachu.

Wtedy zatrzymuje się przed naszym rzędem i patrzy prosto na mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Claimed by the Dragon’s Debt

Claimed by the Dragon’s Debt

12 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

12

Treść

Aa