Perspektywa Aurory
„Odrzucam was wszystkich pięciu, potwory!”
Mój głos rozcina salę zanim jeszcze odzyskam równowagę na marmurze.
Wszystkie głowy na moim własnym zaręczynowym bankiecie odwracają się jednocześnie. Kielichy wina zatrzymują się w połowie drogi do ust. Czyjś widelec brzęczy o talerz.
Stoję w progu z podartą suknią aż do kolana. Moje długie rude włosy wysunęły się ze spinek i splątane opadają na jedno ramię.
Na nadgarstku rozkwita fioletowy odcisk dłoni, bo właśnie uciekłam przed pięcioma zalotnikami, którzy próbowali mnie zgwałcić w pokoju gościnnym mojego ojca.
Przez jedną długą sekundę nikt w tej sali nie oddycha.
Dobrze. Niech zobaczą, jakiego rodzaju bestie mój kraj nazywa swoimi najlepszymi zalotnikami.
„Aurora.” Głos mojego ojca, głęboki i niski, jest pierwszą rzeczą, która się porusza.
Już wstaje od honorowego stołu, rozkładając skrzydła.
Jest gryfem, tak jak moja siostra — jedyna rzecz w Wren, która nigdy go nie zawiodła.
I znam ten zastygły bezruch jego ramion. To ten moment tuż przed tym, jak zdecyduje, jak głośno będzie krzyczał.
„Próbowali mnie zgwałcić, tato!” Słowa potykają się o siebie, jakby choć raz zwolnię, zabraknie mi odwagi, by powiedzieć resztę. „Zapytaj ich, jak zdobyłam tę suknię.”
Dorel, stojący najbliżej podwyższenia z kielichem wina, blednie z przyzwoitości. Ale założę się, że jego szakalska cierpliwość już się kończy.
Cassian, pająk, po prostu patrzy na mnie swoim cierpliwym, niewzruszonym uśmiechem, który nosi jak drugą twarz — zimnokrwisty i niewzruszony.
„Jest zdezorientowana.” Rendal mówi to do mojego ojca, nie do mnie. Byczy kark już mu tężeje. „Nic się nie stało, czego sama by nie chciała.”
„Aurora zawsze miała skłonność do dramatów.” Uśmiech Petyr’a nie blednie — lisio szybki, już szukający sposobu, by wyjść cało. „Zapytaj kogokolwiek. Wyolbrzymia.”
„Kłamie.” Ilvan mówi to chłodno, zakładając ręce na piersi, która już rozsadza jedwab, niedźwiedź osiadający w swoim ciężarze. „Nawet jej nie tknąłem.”
Ojciec przechodzi przez salę i łapie mnie za ramię, zanim zdążę się cofnąć.
Jego palce lądują dokładnie tam, gdzie już Dorel zostawił siniaka, a ból błyska biało za moimi oczami.
„Ścisz głos, Aurora,” mówi mi tuż przy uchu.
Wygląda wystarczająco łagodnie, że każdy obserwujący z dziesięciu stóp pomyślałby, że mnie pociesza.
„Ale tato...” Nawet nie mruga.
Właśnie mu powiedziałam, że pięciu mężczyzn prawie mnie zgwałciło, a on wciąż mówi o moim głosie?
„Przynosisz wstyd temu domowi,” dodaje.
„Tato, nie usłyszałeś mnie? Próbowali...”
„Nie obchodzi mnie, co próbowali.” Jego kciuk znowu odnajduje siniaka na moim ramieniu, dociska go. „Miałaś do wyboru pięciu mężczyzn. Pięciu. Wiesz, ile mnie kosztowała ta ustępstwo? Twoja matka błagała o to miłosierdzie, a tak je wykorzystujesz?”
Mogłabym się roześmiać. Nie robię tego, bo doskonale wiem, ile by mnie to kosztowało później, w pokoju bez świadków.
„Nie, tato. Po prostu założyłeś mi obrożę z pięcioma nazwiskami.”
„Obrożę, którą sama mogłaś wybrać.” Jego głos wciąż się nie podnosi. „Inne córki są oddawane bez słowa sprzeciwu. Ty dostałaś wybór, a go zmarnowałaś.”
„Bo próbowali mnie ZGWAŁCIĆ, tato!”
Coś na jego twarzy w końcu pęka. Najpierw w szczęce, a potem wszystko naraz.
Jego palce zaciskają się tak mocno, że aż jęczę. Gdy znów mówi, spokój znika. Jego głos jest już na tyle głośny, by dotrzeć na koniec sali.
„Wyjdziesz za mąż przed końcem sezonu, słyszysz mnie? Nie obchodzi mnie za kogo. Staniesz przy ołtarzu i będziesz się uśmiechać, nawet jeśli będę musiał ci zamknąć szczękę własnoręcznie.”
Żyła nabrzmiewa na jego skroni. Ślina błyszczy w świetle świec, gdy wypowiada wyjdziesz za mąż .
Patrzę poza jego ramię na matkę. Wciąż siedzi przy honorowym stole.
Przez mgnienie jej dłoń unosi się z kolan o cal, może dwa, jakby miała wstać, przemówić, zrobić cokolwiek.
Potem jej palce z powrotem zaciskają się na fałdach sukni. Zaciska szczęki i patrzy w obrus. Obserwuję, jak to wybiera. To gorsze, niż gdyby wcale się nie poruszyła.
No tak, jak mogłam zapomnieć? Córka bez potwora jest w takim domu warta tylko jedno: tego, komu ją wymienią.
Nie pamiętam, bym zdecydowała się biec. Pamiętam, jak uścisk ojca rozluźnił się ze zdziwienia, gdy się wyrwałam. Pamiętam korytarz.
Zmierzam do furtki służby. Tej z zacinającym się zamkiem, przez którą jako dziewczynka wymykałam się, by unikać znienawidzonych guwernantek.
Dziś też się zacina. Całym ramieniem napieram dwa razy, gdy za mną w korytarzu narasta tupot kroków. Za trzecim razem ustępuje.
Wybiegam na zimno w podartych spódnicach. Latarnię ktoś zapala nad murem. Nie mam planu prócz dalej.
Jest tylko jedno miejsce, do którego mogę pójść, i wcale nie jest dobre.
Bram, jedyny mężczyzna, któremu w pełni ufam, dziś w nocy zostaje wysłany do Solventaru. Wiem, bo jego ojciec powiedział mojemu dwa tygodnie temu przy kolacji.
Solventar to jedyna alternatywa dla wyroku śmierci, jaki dostają przestępcy poniżej dwudziestu pięciu lat.
Pięćdziesiąt lat temu wojna między gatunkami się skończyła. Pokój, który nastał, miał cenę: każde złamane prawo niesie jedno jedyne rozwiązanie, bez względu na wagę winy. Śmierć, z wyjątkiem młodych.
Zbudowali go w ostatnim roku wojny, kiedy pacyfiści zrozumieli, że egzekucja każdego gwałtownego siedemnastolatka rozpęta kolejną wojnę wcześniej.
Zamiast tego wzniesiono uczelnię, która rozpuszcza twoją tożsamość : kim byłeś, zanim przekroczysz te bramy, przestaje mieć znaczenie w tej samej chwili.
Bram odmówił wykonania rozkazu, a dla orka to równoznaczne z zdradą. Teraz ma trzy lata, by nauczyć się posłuszeństwa. Albo umrzeć.
Ktoś krzyczy za murem. Przysiadam za żywopłotem, aż hałas przechodzi. Własny puls mam tak głośny, że zagłusza wszystko.
Przecinam ogród kuchenny zamiast główną drogę — mniej pochodni — i pozwalam sobie pomyśleć o Wren tylko tyle, ile zajmuje przejście przez ogród.
Śpi w skrzydle wschodnim, ma szesnaście lat. Ślub jej nie grozi jeszcze przez dwa lata. Jest bezpieczna od tej nocy w sposób, który dla mnie już nigdy nie będzie możliwy.
Teraz muszę skupić się na Bramie. Kochałam go od dzieciństwa, gdy byliśmy zbyt młodzi, by znać znaczenie tego słowa. A dziś idzie do Solventaru sam.
Znam trasę transportu; znam ją od dwunastego roku życia, gdy wymykałam się, by patrzeć, jak więzienne wozy przejeżdżają wschodnią drogą.
Jeśli pójdę teraz, jeszcze mogę go złapać przed punktem kontrolnym. Lepiej walczyć o życie tam, gdzie sama wybrałam, niż powoli umierać w przymusowym małżeństwie.
Wciąż to sobie powtarzam, przeskakując mur ogrodu i zaczynając biec naprawdę.
Trzy ulice przed punktem kontrolnym, z płucami w ogniu, widzę jak z cienia starego spichlerza odrywa się sylwetka, a druga zostaje za mną.
Dorel i Cassian. Pozostali pewnie już przy honorowym stole, udając skrzywdzonych przed moim ojcem. Ci dwaj przyszli na część, której nikt nie obserwuje.
„Sprawiłaś, że wyglądaliśmy jak zwierzęta,” Dorel mówi, zbliżając się szybciej niż myślałam. „Mój ojciec słyszał, o co nas oskarżyłaś.”
„ Byliście zwierzętami. Ja tylko to powiedziałam.”
Jego ręka błyskawicznie chwyta mój rękaw.
Materiał rozdziera się w jego pięści, gdy się wyrywam. Ale jego palce chwytają kłąb moich włosów, szarpiąc głowę tak mocno, że ulica przechyla się pod kątem.
„Powinnaś była wybrać jednego z nas i siedzieć cicho.” Uśmiech Cassiana wciąż się nie porusza, nawet gdy uścisk Dorela wyciska ze mnie dźwięk, którego nienawidzę. „To już by się skończyło. Teraz nauczysz się pilnować języka.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Nie!"
Słowo wyrywa się ze mnie, zanim zdążę się obudzić na tyle, by zrozumieć, że to ja je wypowiedziałam.
Bogowie, to był tylko sen. Uciekłam. Jestem już bezpieczna.
Przez chwilę sufit nie ma sensu. Za niski, zbyt szary, nie taki.
Potem wszystko wraca do mnie kawałkami. Jestem teraz w Solventarze. To mój pierwszy poranek tutaj.
No cóż, gratulacje dla mnie. Zamieniłam ślub na śmiertelne kolegium i liczę to jako zwycięstwo.
Czarny mundur, który mi wydali, leży złożony na krześle obok biurka. Mały dowód, przynajmniej, że wczorajsza noc naprawdę się skończyła.
Kiedy w końcu dotarłam do kolejki przy punkcie kontrolnym, nogi mi się trzęsły, a płuca paliły od biegu. Ledwo mogłam ustać.
Bram odwrócił się i zobaczył mnie, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Jego wzrok natychmiast przesunął się poza mnie, na dwie sylwetki chowające się na skraju światła pochodni.
Chciał pobiec za nimi. Ale przyszła nasza kolej przy bramie, a strażnicy już czekali, by zabrać nasze rzeczy osobiste, więc go powstrzymałam.
Poza wczorajszym dniem, Bram zawsze stawał między mną a kłopotami, odkąd byliśmy dziećmi.
Mój ojciec przydzielił mu rolę mojego strażnika, gdy Bram miał dziewięć lat, a ja sześć, bo orki w tym świecie zaczynają służbę wcześnie.
Gdzieś pomiędzy tym, jak chodził za mną, gdy miał siedem lat, a tym, jak odmówiłam siadania gdziekolwiek tam, gdzie go nie było, gdy miałam siedemnaście, mój strażnik stał się moim najlepszym przyjacielem.
Orki nie powinny być niczyim przyjacielem. Są najniższą kastą bestii w tym świecie — żołnierzami, strażnikami, tymi, których hoduje się, by umierali pierwsi i nigdy się nie skarżyli.
Córka szlachcica nie powinna zauważać jednego z nich tak, jak ja zauważam Brama.
Wciągam na siebie mundur — czarne skóry, sztywne i zimne. Do ściany przykręcono kawałek wypolerowanego metalu, który tutaj robi za lustro.
Dziewczyna w nim nie wygląda już jak córka szlachcica. Moje rude włosy zwisają luźno i dziko poza pas, nieuczesane. Oczy wydają się za duże do mojej twarzy.
Dobrze. Niech całe kolegium zobaczy mnie półdziką. Zaoszczędzi to czas na przedstawienie się.
Wychodzę z pokoju i idę znaleźć Brama przed zbiórką.
Czeka przy jadalni, z założonymi ramionami, zielone oczy już wypatrują kłopotów w tłumie. Coś w mojej piersi napina się, zanim do niego dotrę.
"Nie spałaś," mówi. Nawet w wydanym czarnym mundurze wygląda, jakby został wyrzeźbiony dla miejsca zimniejszego niż to.
Ludzie Brama pochodzą z gór śnieżnych, więc gdy się zmienia, jego skóra staje się niebieska. Teraz wciąż jest ciepło brązowa.
"Spałam dobrze." Krzyżuję ramiona na wzór jego.
"To czemu wyglądasz, jakby coś wyciągnęło cię z koszmaru?"
"Bo tak było." Patrzę gdzieś w okolice jego obojczyka. To bezpieczniejsze niż jego twarz.
Ale pochyla głowę, by złapać mój wzrok, i wtedy patrzę prosto w jego oczy. Zielone jak wiosenne roztopy, i spokojne, zawsze spokojne.
Muszę sobie przypomnieć, by oddychać.
Bram milczy przez chwilę. Potem jego głos cichnie. "Tamci dwaj przy punkcie kontrolnym." Napina szczękę. "Podaj mi ich imiona."
"Bram..."
"Podaj mi ich imiona, Auroro." Teraz patrzy prosto na mnie i nie ma w tym nic delikatnego. "Następnym razem, gdy ich zobaczę, zadbam o to, żeby nie było już żadnego następnego razu."
Gorąco w jego głosie mnie zaskakuje. Zmuszam się, by utrzymać jego spojrzenie. "Oboje wiemy, że nie jesteś mordercą. To cały powód, dla którego stoisz na tym placu."
"Nie jestem." Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło. "Ale dla ciebie? Zakopałbym ich obu i nie stracił przez to ani godziny snu."
Jego oczy przytrzymują moje i nie ma już w nich gniewu. Tylko pewność.
Przez jedną niebezpieczną sekundę pozwalam sobie uwierzyć, że to znaczy to, czego pragnę. Że pochyla się tak dlatego, że nie może inaczej, tak samo jak ja.
"Jest różnica między tym, kim jestem, a tym, kim bym się stał dla ciebie, Auroro. Nigdy nie myl tych dwóch rzeczy." Prości się wtedy, a ciepło cofa się razem z nim. "Złożyłem twojemu ojcu przysięgę. Utrzymać cię przy życiu to mój obowiązek."
Powinnaś była zapomnieć o całym obowiązku, gdy przeszłaś przez te bramy, myślę, lecz nie mówię tego. Solventar odbiera wszystkim przeszłość. Wszystkim oprócz ciebie, jak widać.
"No cóż," mówię zamiast tego, strzepując niewidzialny pyłek z rękawa, "pałac będzie spał spokojniej, wiedząc, że jego ulubiony pies stróżujący wciąż jest na służbie." Przechodzę obok niego, zanim zdąży odpowiedzieć. "Powinniśmy iść. Nie chciałabym, żeby mój sumienny eskortujący spóźnił się na zbiórkę."
Idzie obok mnie, tak blisko, że jego ramię ociera się o moje co trzeci krok. Jeśli zabolało go to ukłucie, nie daje tego po sobie poznać.
"Miejmy tylko nadzieję, że nie trafimy do drużyny Raze'a," mówi, gdy przecinamy dziedziniec w stronę placu apelowego.
Solventar góruje nad wszystkim. Czarny kamień ślizga się od porannej wilgoci, mury są zbyt wysokie, by je przeskoczyć, i zbyt gładkie, by się ich uczepić.
Wąskie okna patrzą w dół jak zwężone oczy. Gdzieś powyżej nas dzwonnica pochyla się ku szaremu niebu.
Za dalszym murem góry wznoszą się ostre i białe, tak blisko, że przypominają ci, iż nawet jeśli wydostaniesz się stąd, nie ma dokąd uciec.
"Dlaczego? Co jest nie tak z drużyną Raze'a?" pytam.
Nigdy nie słyszałam o nikim o takim imieniu. Ale pytać jest łatwiej, niż wyobrażać sobie moją cichą, łabędzią matkę, krążącą po moim pokoju, niepewną, czy jej córka żyje, czy nie.
"Raze jest powodem, dla którego nikt nie chce być w drużynie Raze'a." Bram ścisza głos, rzucając spojrzenie przez ramię. "Przysłano go tu za morderstwo. Zabił wielu swoich koleżków z kursu, gdy jeszcze był studentem. Tak został kuratorem."
Zimna nitka napina mi się wzdłuż kręgosłupa. Wciąż zapominam, gdzie jestem. W mojej głowie Solventar to wciąż tylko miejsce, które wybrałam zamiast niechcianego małżeństwa.
Ale każda osoba, którą dziś rano minęłam, zrobiła coś, by tu trafić.
Bram odmówił zabijania i to wystarczyło, by go potępić. Nie potrafię sobie wyobrazić, co trzeba zrobić, by przeżyć tu trzy lata, nie mówiąc już o zostaniu kuratorem.
"Cóż, jeśli trafię do jego drużyny, będę musiała być tak czarująca, że zapomni mnie zamordować," mówię najlżejszym tonem, na jaki mnie stać. "Słyszałam, że pod presją jestem bardzo czarująca."
Bram nie śmieje się, i właśnie po tym wiem, że przejrzał moją brawurę na wylot.
"Znam cię całe twoje życie, Aurora," mówi cicho. "Wiem, jaka jesteś odważna. Ale tutaj, proszę, nie bądź. Schyl głowę i pozwól mi być odważnym."
Patrzy na mnie w sposób, na który prawie nigdy sobie nie pozwala. Jego brwi są ściągnięte, a między czarnymi łukami wyrył się mały rowek.
Szczęka jest zaciśnięta tak mocno, że aż drży przy zawiasach. Ale jego oczy stały się miękkie i szeroko otwarte, bez śladu czujności.
"Gdyby coś ci się stało, ja..."
"Do szeregu!" Głos przecina dziedziniec, zanim zdąży dokończyć. Każda rozmowa w zasięgu słuchu zamiera natychmiast.
TERAZ?! Spośród wszystkich chwil w tych wszystkich latach, w których czekałam, by zobaczyć ten czuły wyraz na jego twarzy, świat wybiera WŁAŚNIE TEN moment, by przerwać?
Mogłabym krzyczeć. Cokolwiek Bram chciał powiedzieć, chowa się z powrotem za jego oczami. Prostuje się, staje na baczność jak żołnierz, którym miał być od dziecka.
Odwracam się, rozdrażnienie już ostre na języku, gotowa spiorunować wzrokiem tego, kto wybrał właśnie tę chwilę, by wszystko zepsuć.
Piorunujący wzrok zamiera mi w gardle.
Jest częściowo smokiem i nawet nie próbuje tego ukryć. Dwa czarne rogi wykręcają się do tyłu z głowy o długich ciemnych włosach.
Jego skóra to mapa granatowo-czarnych łusek, wspinających się po ramionach i żebrach jak pancerz, który z niego wyrósł, tak ciemnych, że w szarym świetle połyskują niemal fioletem.
Jedna dłoń kończy się pazurami. Ciężki ogon wlecze się za nim po kamieniu, zakończony kolcami. Do połowy złożone skrzydła wyrastają mu z pleców, skórzaste i ogromne, rzucające cień na cały pierwszy rząd.
Oczywiście, że pokazuje się właśnie tak, myślę z goryczą. Nic nie mówi "słuchaj mnie" tak wyraźnie, jak bycie nagim od pasa w górę.
Nikt nie chodzi półprzemieniony dla wygody. Zrobił to, by budzić strach.
"To Raze." Bram nieruchomieje obok mnie.
Raze brzmi jak ogień, gdy obraca budynek w popiół. Patrząc na smoka, założyłabym się, że zniszczenie to nie jest imię, które nadała mu matka.
Solventar odbiera stare imię przy bramie; to wybrał lub zasłużył.
Proszę cię, Itheo, niech się znudzi, modlę się do bogini pokoju i prawa. Niech podzieli nas na grupy i zapomni o mojej twarzy przed kolacją. Niech będę nikim wartym uwagi.
Raze jest już tak blisko, że widzę, jak łuski poruszają się, gdy oddycha. Serce bije mi zbyt szybko i nie wiem, ile w tym strachu.
Wtedy zatrzymuje się przed naszym rzędem i patrzy prosto na mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z bliska jest jeszcze gorzej. Jego oczy są tak jasnoniebieskie, że wyglądają, jakby były podświetlone od środka. Czuję bijące od niego ciepło pieca, aż włosy stają mi dęba na ramionach.
— Imię — żąda.
Jego głos jest niski i szorstki, skierowany tylko do mnie, choć wokół pełno ludzi na dziedzińcu.
Moje serce zapomina, jak bić. Muszę oderwać od niego wzrok, żeby sobie przypomnieć, jak się mówi.
— M-Mam na imię Aurora.
W chwili, gdy wypowiadam swoje imię, mam ochotę połknąć je z powrotem. Dałam mordercy swoje prawdziwe imię, bo zapytał tonem, którego nie sposób nie posłuchać.
Głupia, głupia, głupia.
Zaciskam usta, wściekła na siebie, i modlę się, żeby to zignorował. Ale jego usta się wykrzywiają.
— Aurora — mówi powoli. — A co właściwie robi Aurora? — Jego spojrzenie przesuwa się po mnie w dół i wraca do góry. Powolny ślizg tego spojrzenia zostawia gorąco wszędzie tam, gdzie dotyka.
— Nie masz potwora. Czuję to po zapachu. — Przechyla głowę.
Potem pochyla się i naprawdę mnie wącha, powoli wciągając powietrze przy mojej szyi, nie dotykając jednak skóry.
To obsceniczne. Całe moje ciało zapala się od tego zdradziecko. Kiedy się odsuwa, jego blade oczy stają się o ton ciemniejsze.
— Więc powiedz mi — mówi ciszej — co takiego zrobiła mała, delikatna istota bez kłów, żeby zasłużyć na łóżko w mojej szkole?
Gorąco wpełza mi na szyję. Pół rzędu już patrzy, czekają, aż się rozpadnę.
— Powiedziałam „nie” nieodpowiednim osobom. — Unoszę podbródek i patrzę mu prosto w oczy.
Przez tłum przebiega coś jakby zainteresowanie. Raze wtedy się uśmiecha, pokazując zęby, i to gorsze niż drwina.
— Powiedziała „nie”. — Jego usta się wyginają. — Dziewczyny, które mówią „nie”, a nie potrafią się obronić, nie wytrzymują tu tygodnia, Aurora. Na twoim miejscu zacząłbym odliczać dni.
Obok mnie Bram robi pół kroku. Łapię go za ramię i wbijam palce.
Proszę, nie rób tego.
Czuję moment, w którym Raze to zauważa. Jego spojrzenie spada na moją dłoń na nadgarstku Brama, potem wraca do góry, a uśmiech rozlewa się w coś autentycznie rozbawionego.
— Och. — Patrzy to na mnie, to na niego. — Chłopak myśli, że jest twoim psem stróżującym.
Prostuje się do pełnego wzrostu, skrzydła poruszają się za nim, i powoli kroczy bliżej wzdłuż rzędu. Jego głos wznosi się, by dotrzeć do wszystkich.
— Oszczędzę wam czasu. Tu nikt nie będzie walczył za ciebie, księżniczko. A on? — Machnięcie pazurzastą dłonią w stronę Brama. — Pierwszy raz, gdy stanie przed tobą, ktoś go za to zdejmie. Tego chcesz?
Śmiech wybucha teraz naprawdę i brzydko, toczy się przez stłoczonych studentów. Gdzieś za mną ktoś woła, że nie przejdę nawet pierwszej próby.
Raze utrzymuje ze mną kontakt wzrokowy jeszcze chwilę, zadowolony. Potem odwraca się i idzie dalej wzdłuż linii.
— Toven. Mira. Wy dwoje. — Rozdziela ludzi ruchem dwóch palców, wyciągając największych i najgroźniejszych. Ani razu nie patrzy już na mnie.
Zostawia mnie na koniec.
— I ty. — Nawet nie odwraca się, żeby to powiedzieć. — Aurora. Jesteś moja. — Klaszcze pazurzastymi dłońmi. — Reszta, znajdźcie swoich kuratorów. — Jego oczy omiatają wybranych. — Wy — ze mną. Zobaczymy, ilu z was przetrwa pierwszy tydzień.
***
Plac treningowy znajduje się za wschodnim murem. To szeroki dół ubitej ziemi, otoczony kamiennymi ławkami, wygładzonymi przez pięćdziesiąt lat studentów, którzy w większości opuszczali to miejsce jako popiół.
Ziemia jest tu ciemna w plamach. Wolę nie myśleć dlaczego.
Nigdzie nie widzę Brama. Przydzielili go do czyjejś innej drużyny, odprowadzili do innego dołu zaraz po apelu, i nie mam pojęcia do kogo.
Raze ustawia nas na krawędzi dołu. Cała moja nowa drużyna patrzy na mnie, jakby już wiedzieli, że jestem najłatwiejsza do pożarcia.
Cudownie. Nawet nie znam jeszcze wszystkich imion.
— Pierwsza próba za pięć dni — mówi Raze, przechadzając się przed nami, ogon zostawia powolny ślad w ziemi. — Nie wszyscy tu będziecie po niej. Dziś dowiem się, którzy.
Zatrzymuje się i zakłada ręce. Łuski odbijają światło.
— Pokażecie mi swojego potwora. Co potrafi, jak nad nim panujecie. Muszę wiedzieć, czym dysponuję. — Jego blade oczy suną wzdłuż szeregu. — Albo możecie odmówić. Tu za nieposłuszeństwo jest tylko jedna kara — śmierć. Więc? — Cienki uśmiech. — Ochotnicy?
Nikt się nie zgłasza.
Pierwsza, na którą wskazuje, to rosła dziewczyna z ogoloną głową, która zmienia się w coś zbyt zębatego i z korowatą skórą.
Następny chłopak rozszczepia skórę w szybkie jaszczurcze łuski i wspina się po ścianie, zanim Raze go zbywa znudzonym machnięciem.
Poznaję imiona, słuchając, jak Raze je wykrzykuje.
Dziewczyna z korą to Kestra. Chłopak jaszczur to Denn. Jest też drobna, o ostrych rysach, dziewczyna imieniem Rook, którą od razu postanawiam polubić.
Kiedy chłopak obok niej zamiera i nie potrafi się przemienić na rozkaz, Rook mruczy coś, co go rozśmiesza. W takim miejscu to prawie przysługa.
Łapie mój wzrok i przewraca oczami na widok pleców Raze’a.
'Pewnie zawsze taki jest,' mówi spojrzenie. 'Nie bierz tego do siebie.'
Postanawiam, że Rook zostanie moją pierwszą przyjaciółką w Solventar, czy jej się to podoba, czy nie.
Gdy Raze przesuwa się dalej, wokół mnie zaczynają się ciche szepty.
— Zabił sześciu ze swojego rocznika — Denn szepcze do Kestry. — Sześciu. W jednej próbie.
— I to nawet nie najgorsze — mruczy Rook, podchodząc bliżej tak, by mnie wciągnąć do rozmowy, nie patrząc przy tym na mnie. — Najgorsza jest Calista.
— Kim jest Calista? — pytam, zanim się powstrzymam.
Brwi Rook idą w górę, jakbym przyznała, że nie wiem, gdzie jest dół.
— Kuratorka trzeciej drużyny. Smok, jak on. Przyjechali razem, lata temu, po jakiejś bójce, o której nikt nie mówi. — Ścisza głos jeszcze bardziej. — Podobno nie lubi, gdy Raze zwraca uwagę na kogoś innego niż ona. — Jej spojrzenie znacząco pada na mnie. — Więc, gratulacje.
— On wcale na mnie nie patrzy — mówię, mrugając.
Kestra parska. — Wybrał cię na końcu i wygłosił mowę. To tu rodzaj zalotów.
Wspaniale. Jestem tu dopiero rano i już mam wroga, którego nie znam, przez faceta, którego najchętniej wrzuciłabym do jego własnego dołu.
— Aurora.
Cały szereg milknie.
Raze patrzy na mnie. Wszyscy patrzą na mnie.
— Twoja kolej — mówi. — Pokaż nam.
I oto jest. To, czego się bałam.
— Nie mam potwora — mówię. Głos brzmi pewniej niż się czuję. — Już o tym wiesz. Powiedziałeś, że czujesz to po zapachu.
— Powiedziałem. — Podchodzi bliżej. Muszę zadrzeć głowę, by utrzymać z nim kontakt wzrokowy. — Więc tu zaczyna się robić ciekawie. Co zrobić z wojowniczką, która nie ma czym walczyć?
'Wyślij mnie do domu,' nie mówię. 'Nawet jeśli nie mam już dokąd wracać.'
— Jesteś najsłabsza w tym dole. — Mówi to do całej drużyny, ale patrzy tylko na mnie. — A najsłabszy dostaje karę. Takie są zasady.
Żołądek mi się zaciska, ale twarz zachowuję niewzruszoną. — Dobrze. Jaka jest kara?
Znowu ten powolny uśmiech. Tym razem sięga oczu i już wiem, że nie spodoba mi się, co będzie dalej.
Odwraca się i wskazuje przeciwległy koniec dołu, gdzie stos szarych bloków leży przy murze, każdy wielkości mojego tułowia.
— Tamte. — Jego głos jest płaski, znudzony. — Przeniesiesz je przez dół i ustawisz przy wschodniej ścianie.
Ktoś z szeregu gwiżdże cicho. Ktoś inny się śmieje.
— Żartujesz? — Patrzę na stos, potem na niego. — To nie trening. To po prostu… — Przerywam, zanim powiem „okrucieństwo”.
— Każdy w tym dole ma potwora, żeby dał mu siłę. — Przysiada na krawędzi dołu, żebyśmy byli prawie na równi, przedramiona opiera na kolanach. — Ty nie.
Znowu czuję bijące od niego ciepło i nienawidzę, że moje ciało to zauważa.
— Więc nabierzesz siły powoli. Tak to tu działa, Aurora. Możesz spędzić następne trzy lata, będąc na to wściekła. Albo możesz przenieść kamienie.
Przesuń w górę, aby kontynuować