passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Claimed by the Dragon’s Debt - Rozdział #4 - autor itsvlada

Claimed by the Dragon’s Debt

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Z bliska jest jeszcze gorzej. Jego oczy są tak jasnoniebieskie, że wyglądają, jakby były podświetlone od środka. Czuję bijące od niego ciepło pieca, aż włosy stają mi dęba na ramionach.

— Imię — żąda.

Jego głos jest niski i szorstki, skierowany tylko do mnie, choć wokół pełno ludzi na dziedzińcu.

Moje serce zapomina, jak bić. Muszę oderwać od niego wzrok, żeby sobie przypomnieć, jak się mówi.

— M-Mam na imię Aurora.

W chwili, gdy wypowiadam swoje imię, mam ochotę połknąć je z powrotem. Dałam mordercy swoje prawdziwe imię, bo zapytał tonem, którego nie sposób nie posłuchać.

Głupia, głupia, głupia.

Zaciskam usta, wściekła na siebie, i modlę się, żeby to zignorował. Ale jego usta się wykrzywiają.

— Aurora — mówi powoli. — A co właściwie robi Aurora? — Jego spojrzenie przesuwa się po mnie w dół i wraca do góry. Powolny ślizg tego spojrzenia zostawia gorąco wszędzie tam, gdzie dotyka.

— Nie masz potwora. Czuję to po zapachu. — Przechyla głowę.

Potem pochyla się i naprawdę mnie wącha, powoli wciągając powietrze przy mojej szyi, nie dotykając jednak skóry.

To obsceniczne. Całe moje ciało zapala się od tego zdradziecko. Kiedy się odsuwa, jego blade oczy stają się o ton ciemniejsze.

— Więc powiedz mi — mówi ciszej — co takiego zrobiła mała, delikatna istota bez kłów, żeby zasłużyć na łóżko w mojej szkole?

Gorąco wpełza mi na szyję. Pół rzędu już patrzy, czekają, aż się rozpadnę.

— Powiedziałam „nie” nieodpowiednim osobom. — Unoszę podbródek i patrzę mu prosto w oczy.

Przez tłum przebiega coś jakby zainteresowanie. Raze wtedy się uśmiecha, pokazując zęby, i to gorsze niż drwina.

— Powiedziała „nie”. — Jego usta się wyginają. — Dziewczyny, które mówią „nie”, a nie potrafią się obronić, nie wytrzymują tu tygodnia, Aurora. Na twoim miejscu zacząłbym odliczać dni.

Obok mnie Bram robi pół kroku. Łapię go za ramię i wbijam palce.

Proszę, nie rób tego.

Czuję moment, w którym Raze to zauważa. Jego spojrzenie spada na moją dłoń na nadgarstku Brama, potem wraca do góry, a uśmiech rozlewa się w coś autentycznie rozbawionego.

— Och. — Patrzy to na mnie, to na niego. — Chłopak myśli, że jest twoim psem stróżującym.

Prostuje się do pełnego wzrostu, skrzydła poruszają się za nim, i powoli kroczy bliżej wzdłuż rzędu. Jego głos wznosi się, by dotrzeć do wszystkich.

— Oszczędzę wam czasu. Tu nikt nie będzie walczył za ciebie, księżniczko. A on? — Machnięcie pazurzastą dłonią w stronę Brama. — Pierwszy raz, gdy stanie przed tobą, ktoś go za to zdejmie. Tego chcesz?

Śmiech wybucha teraz naprawdę i brzydko, toczy się przez stłoczonych studentów. Gdzieś za mną ktoś woła, że nie przejdę nawet pierwszej próby.

Raze utrzymuje ze mną kontakt wzrokowy jeszcze chwilę, zadowolony. Potem odwraca się i idzie dalej wzdłuż linii.

— Toven. Mira. Wy dwoje. — Rozdziela ludzi ruchem dwóch palców, wyciągając największych i najgroźniejszych. Ani razu nie patrzy już na mnie.

Zostawia mnie na koniec.

— I ty. — Nawet nie odwraca się, żeby to powiedzieć. — Aurora. Jesteś moja. — Klaszcze pazurzastymi dłońmi. — Reszta, znajdźcie swoich kuratorów. — Jego oczy omiatają wybranych. — Wy — ze mną. Zobaczymy, ilu z was przetrwa pierwszy tydzień.

***

Plac treningowy znajduje się za wschodnim murem. To szeroki dół ubitej ziemi, otoczony kamiennymi ławkami, wygładzonymi przez pięćdziesiąt lat studentów, którzy w większości opuszczali to miejsce jako popiół.

Ziemia jest tu ciemna w plamach. Wolę nie myśleć dlaczego.

Nigdzie nie widzę Brama. Przydzielili go do czyjejś innej drużyny, odprowadzili do innego dołu zaraz po apelu, i nie mam pojęcia do kogo.

Raze ustawia nas na krawędzi dołu. Cała moja nowa drużyna patrzy na mnie, jakby już wiedzieli, że jestem najłatwiejsza do pożarcia.

Cudownie. Nawet nie znam jeszcze wszystkich imion.

— Pierwsza próba za pięć dni — mówi Raze, przechadzając się przed nami, ogon zostawia powolny ślad w ziemi. — Nie wszyscy tu będziecie po niej. Dziś dowiem się, którzy.

Zatrzymuje się i zakłada ręce. Łuski odbijają światło.

— Pokażecie mi swojego potwora. Co potrafi, jak nad nim panujecie. Muszę wiedzieć, czym dysponuję. — Jego blade oczy suną wzdłuż szeregu. — Albo możecie odmówić. Tu za nieposłuszeństwo jest tylko jedna kara — śmierć. Więc? — Cienki uśmiech. — Ochotnicy?

Nikt się nie zgłasza.

Pierwsza, na którą wskazuje, to rosła dziewczyna z ogoloną głową, która zmienia się w coś zbyt zębatego i z korowatą skórą.

Następny chłopak rozszczepia skórę w szybkie jaszczurcze łuski i wspina się po ścianie, zanim Raze go zbywa znudzonym machnięciem.

Poznaję imiona, słuchając, jak Raze je wykrzykuje.

Dziewczyna z korą to Kestra. Chłopak jaszczur to Denn. Jest też drobna, o ostrych rysach, dziewczyna imieniem Rook, którą od razu postanawiam polubić.

Kiedy chłopak obok niej zamiera i nie potrafi się przemienić na rozkaz, Rook mruczy coś, co go rozśmiesza. W takim miejscu to prawie przysługa.

Łapie mój wzrok i przewraca oczami na widok pleców Raze’a.

'Pewnie zawsze taki jest,' mówi spojrzenie. 'Nie bierz tego do siebie.'

Postanawiam, że Rook zostanie moją pierwszą przyjaciółką w Solventar, czy jej się to podoba, czy nie.

Gdy Raze przesuwa się dalej, wokół mnie zaczynają się ciche szepty.

— Zabił sześciu ze swojego rocznika — Denn szepcze do Kestry. — Sześciu. W jednej próbie.

— I to nawet nie najgorsze — mruczy Rook, podchodząc bliżej tak, by mnie wciągnąć do rozmowy, nie patrząc przy tym na mnie. — Najgorsza jest Calista.

— Kim jest Calista? — pytam, zanim się powstrzymam.

Brwi Rook idą w górę, jakbym przyznała, że nie wiem, gdzie jest dół.

— Kuratorka trzeciej drużyny. Smok, jak on. Przyjechali razem, lata temu, po jakiejś bójce, o której nikt nie mówi. — Ścisza głos jeszcze bardziej. — Podobno nie lubi, gdy Raze zwraca uwagę na kogoś innego niż ona. — Jej spojrzenie znacząco pada na mnie. — Więc, gratulacje.

— On wcale na mnie nie patrzy — mówię, mrugając.

Kestra parska. — Wybrał cię na końcu i wygłosił mowę. To tu rodzaj zalotów.

Wspaniale. Jestem tu dopiero rano i już mam wroga, którego nie znam, przez faceta, którego najchętniej wrzuciłabym do jego własnego dołu.

— Aurora.

Cały szereg milknie.

Raze patrzy na mnie. Wszyscy patrzą na mnie.

— Twoja kolej — mówi. — Pokaż nam.

I oto jest. To, czego się bałam.

— Nie mam potwora — mówię. Głos brzmi pewniej niż się czuję. — Już o tym wiesz. Powiedziałeś, że czujesz to po zapachu.

— Powiedziałem. — Podchodzi bliżej. Muszę zadrzeć głowę, by utrzymać z nim kontakt wzrokowy. — Więc tu zaczyna się robić ciekawie. Co zrobić z wojowniczką, która nie ma czym walczyć?

'Wyślij mnie do domu,' nie mówię. 'Nawet jeśli nie mam już dokąd wracać.'

— Jesteś najsłabsza w tym dole. — Mówi to do całej drużyny, ale patrzy tylko na mnie. — A najsłabszy dostaje karę. Takie są zasady.

Żołądek mi się zaciska, ale twarz zachowuję niewzruszoną. — Dobrze. Jaka jest kara?

Znowu ten powolny uśmiech. Tym razem sięga oczu i już wiem, że nie spodoba mi się, co będzie dalej.

Odwraca się i wskazuje przeciwległy koniec dołu, gdzie stos szarych bloków leży przy murze, każdy wielkości mojego tułowia.

— Tamte. — Jego głos jest płaski, znudzony. — Przeniesiesz je przez dół i ustawisz przy wschodniej ścianie.

Ktoś z szeregu gwiżdże cicho. Ktoś inny się śmieje.

— Żartujesz? — Patrzę na stos, potem na niego. — To nie trening. To po prostu… — Przerywam, zanim powiem „okrucieństwo”.

— Każdy w tym dole ma potwora, żeby dał mu siłę. — Przysiada na krawędzi dołu, żebyśmy byli prawie na równi, przedramiona opiera na kolanach. — Ty nie.

Znowu czuję bijące od niego ciepło i nienawidzę, że moje ciało to zauważa.

— Więc nabierzesz siły powoli. Tak to tu działa, Aurora. Możesz spędzić następne trzy lata, będąc na to wściekła. Albo możesz przenieść kamienie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nie pamiętam większości drogi powrotnej do swojego pokoju.

Pamiętam ostatni kamień. Pamiętam, jak stałam nad nim w ciemności długo po tym, jak zgasło światło, ramiona trzęsły mi się tak mocno.

Pamiętam, jak zdecydowałam, że jeśli Raze chce więcej, to sam może je przenieść.

Potem korytarze, nieskończone i identyczne.

Najpierw zatrzymuję się w łazience, i to tylko przez krew. Pod koniec nie mogłam już ich nieść, więc je toczyłam.

Ostre krawędzie poraniły mi dłonie i zostawiły czerwone linie na brzuchu, tam gdzie przyciskałam je do ciała.

Dzięki bogom, że o tej porze łazienka jest pusta.

Stoję pod zimną wodą, aż róż spływający z moich stóp staje się przezroczysty, zbyt zmęczona, by się trząść, potem wciągam obolałe ciało z powrotem w ubranie.

Kiedy docieram pod własne drzwi, jestem na wpół przytomna ze zmęczenia. Rzucam się na łóżko jeszcze wilgotna i zasypiam, zanim głowa dotyka poduszki.

Dlatego, gdy rozlega się pukanie, moje ciało próbuje wpleść to w sen.

Nie udaje się. Pukanie powtarza się.

„Idź stąd”, chrypię.

Drzwi i tak się otwierają.

W progu stoi mężczyzna. Wysoki, szeroki w ramionach, czarne włosy swobodnie opadające za szczękę. Przez jedną grubą, otumanioną snem sekundę nie poznaję go.

Potem przechyla głowę i w słabym świetle odbijają się te blade, podświetlone od środka oczy.

„Ty”, szepczę.

„Ja”. Raze opiera się ramieniem o framugę. Okazuje się, że jest równie piękny, gdy potwór jest schowany. „Wstań. Idziesz ze mną.”

„Przeniosłam twoje kamienie.” Siadam, ciągnąc za sobą koc. „Moje ręce są…” Podnoszę je, po czym rezygnuję z pokazywania czegokolwiek i opuszczam je. „Nigdzie z tobą nie idę.”

„To nie była prośba, Auroro.” Prostuje się. „Pamiętasz karę za nieposłuszeństwo wobec kuratora. Nie chciałbym tłumaczyć ci tego po raz trzeci.”

Chętnie bym ci coś wytłumaczyła, myślę. Kamieniem.

Ale wstaję. Ma rację i oboje o tym wiemy, więc równie dobrze mogę za nim pójść.

Przeprowadza mnie ciemnymi korytarzami do długiej sali z matami treningowymi rozłożonymi jedna przy drugiej. Przez wysokie okna wpada szare światło księżyca.

„Dlaczego tu jestem?” Zatrzymuję się na skraju maty.

„Bo masz za długi język.” Zrzuca koszulę jednym ruchem i zapominam, co miałam mu ciętego odpowiedzieć. Rozluźnia ramiona.

I w tym tkwi prawdziwy problem, prawda? Jest obsceniczny bez koszuli. Cała ta ciepła, naga skóra i wyrzeźbione mięśnie…

„I dlatego, że nie mogę spać”, dodaje.

„Uroczo.” Zerkam na drzwi, mierząc odległość.

„Nie mówiłem, że jestem tu, by cię oczarować.” Przywołuje mnie na matę dwoma palcami. „Uderz mnie.”

O. Jednak nie O TO chodziło. Przynajmniej jeszcze nie.

„Nie będę z tobą walczyć.” Nie pozwalam, by napięcie opuściło moje ramiona. „Moje ręce wciąż goją się po twojej ostatniej karze.”

„To nauczysz się walczyć z bólem.” Nawet nie spogląda na moje dłonie. „Nikt podczas prawdziwej próby nie będzie czekał, aż poczujesz się komfortowo.”

„Mogłeś wybrać dosłownie kogoś innego z drużyny.”

„Mogłem.” Przechyla głowę, jakby to pytanie go jednocześnie nudziło i intrygowało. „Ale żadne z nich nie sprawia, że chcę je uciszyć tak bardzo jak ciebie.”

No to kurwa…

Myśli natychmiast uciekają do sposobów, w jakie taki facet mógłby zamknąć komuś takiemu usta. Jego dłoń zaciśnięta w moich włosach. Jego usta pochłaniające to, co miałam powiedzieć.

Muszę się powstrzymać, by nie spojrzeć mu na usta.

A potem ruszam. I wyprowadzam cios.

Łapie moją pięść w dłoń, nie ruszając nawet stóp.

„Okropnie,” mówi ciepło. „To naprawdę jeden z najgorszych ciosów, jakie widziałem.”

„Nie nauczono mnie bić ludzi.”

„Nie. Założę się, że nauczono cię być przekazywaną komuś takiemu.” Oczywiście. Jego palce zaciskają się na mojej dłoni. Jego skóra jest ciepła, a moja rozcięta dłoń szczypie od dotyku.

Patrzy w dół i odwraca moją rękę. Widzi rozciętą na czerwono skórę, ciemną na tle jego uścisku. Coś w jego twarzy zmienia się, ledwo dostrzegalnie.

„Powinnaś była je nieść, nie toczyć.”

Jak on… Wszystko jedno.

Pewnie ma cały oddział szpiegów śledzących nielubianych uczniów i donoszących mu o wszystkim.

„Wykonałam zadanie, prawda?” Mówię tonem dorównującym jego znudzeniu.

„Wykonałaś.” Jego kciuk lekko przesuwa się po rozcięciu na mojej dłoni, muśnięcie, które zaraz znika. „Jeszcze raz. Tym razem trzymaj kciuk na zewnątrz pięści, chyba że chcesz go złamać.”

Próbujemy znowu. I znowu. Poprawia moją postawę lekkim kopnięciem w stopę, łokieć szturchnięciem, podbródek jednym knykciem, przekręcając głowę tam, gdzie chce.

Nie trafiam go ani razu, co doprowadza mnie do szału i brawury.

Przy dwudziestej próbie przestaję celować w jego twarz i uderzam barkiem w jego klatkę piersiową.

Łapie mnie. Jednym ruchem oplata ramię wokół moich pleców, a potem upuszcza mnie, wykorzystując moją własną energię, i oboje lądujemy na macie.

Świat się kręci. Plecy uderzają o matę, powietrze wylatuje mi z płuc.

Zanim zdążę złapać oddech, jest już nade mną. Jedno kolano ma między moimi udami, obie moje ręce trzyma jedną dłonią, przyciskając do maty nad moją głową.

Całe jego ciało osiada na mnie, ciepłe i nie do ruszenia, i nie mogłabym się ruszyć, nawet gdybym chciała.

„Właśnie o to chodzi,” mruczy, jego twarz tuż nad moją. „Walczysz o wiele lepiej, gdy przestajesz myśleć.”

„Złaź ze mnie.”

„To ty we mnie wpadłaś.”

Jego ciężar się przesuwa, a kolano między moimi udami przesuwa się wyżej. Mój oddech staje się urywany. On oczywiście to zauważa.

„Złaź.”

„Nie mówisz tego poważnie.” Jego kciuk raz przesuwa się po pulsującym nadgarstku, który trzyma przy matcie. Jego wolna dłoń zsuwa się po moim boku i rozkłada płasko na moich żebrach. „Ale to nie jest strach.”

„O, to zdecydowanie strach.” Czuję każdy jego palec przez cienką koszulę. „Jesteś przerażający.”

„Mmm.” Jego usta są bardzo blisko mojego ucha. „Kłamiesz.”

Odwracam głowę, by powiedzieć mu dokładnie, co o tym myślę. I to błąd, bo odwracając głowę, zbliżam swoje usta na centymetr do jego. Jego oczy od razu spadają na nie.

Blade przyciemniają się.

„Jesteś mordercą,” szepczę. Wychodzi to, jakbym przypominała coś sobie samej.

„Tak.” Nie mruga. „Ale i tak mnie pragniesz.”

„Nie…”

Puszcza moje nadgarstki, dając mi każdą szansę, bym go odepchnęła. Nie korzystam z żadnej.

Jego dłoń zsuwa się między nami, prosto w moje spodnie. Palce odnajdują nagie, wilgotne fałdy, a ja wydaję z siebie dźwięk, którego się zaprę aż po grób.

„Nie?” Jego głos jest już chropawy. Zastyga nade mną, daje mi chwilę, pozwala poczuć, jak bardzo kłamię. „Już jesteś mokra, Auroro.”

Gorąco zalewa mi twarz. Wstyd i pożądanie są tak splątane, że nie potrafię ich rozdzielić. Moje biodra unoszą się na jego dłoń.

Jego oddech haczy się o moją szyję, urywany, i tym razem to jemu wymyka się kontrola, nie mnie.

Opiera czoło na moim obojczyku. Czuję dokładnie moment, kiedy przestaje się powstrzymywać.

Bogowie, w tej chwili nie ma na świecie niczego, czego pragnęłabym bardziej niż pozwolić, by stracił kontrolę jeszcze bardziej…

I wtedy to się dzieje.

Od niego bije fala gorąca, zbyt mocna, niewłaściwa.

Wyciąga rękę spomiędzy moich ud i wkłada palce do ust, liżąc je na moich oczach.

Potem obie dłonie opadają na moje kolana. Rozkłada mi nogi szeroko jednym ruchem, zajmuje miejsce między nimi i przysuwa biodra do moich.

Wydaję jęk. Jest twardy, i jest go za dużo. Przyciera się do mnie powoli przez cienkie warstwy, które nas jeszcze dzielą, aż wyginam się naprzeciw niemu.

Ale pod moim ciałem coś się zmienia. Przez jego ciało przebiega drżenie.

Otwieram oczy, a jego oczy świecą od środka. Pazury wbijają się w matę przy mojej głowie.

Przylegając do mnie, czuję ciężkie przesunięcie i rozrost jego ciała, rozpychającego materiał ponad to, do czego został stworzony…

Szew jego spodni pęka.

A to, co wysuwa się przy moim udzie, to nie jeden członek.

O bogowie… To dwa!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Wczoraj uciekłam i on mi na to pozwolił.

Raze nie poszedł za mną. Nawet nie zawołał, a jakaś część mnie, której nie lubię, wciąż pyta dlaczego. Jakbym chciała być warta pogoni.

Przespałam też dzwonek poranny. Teraz mam cztery minuty, żeby się stawić na zbiórkę, a śmierdzę potem z zeszłej nocy.

Nie mam już czasu, żeby poczekać aż łazienka się opróżni i umyć się na osobności, jak robiłam to przez ostatnie dwa poranki.

Oto jak jest w Solventarze: poza sypialniami nic nie jest prywatne. Prysznice nie mają ścian, zasłon, ani osobnych godzin dla kobiet i mężczyzn.

Stoję zamrożona w drzwiach, mając na sobie tylko ręcznik, i z absolutną jasnością rozumiem, że wolałabym przenieść jeszcze setkę głazów.

Para i ciała, mężczyźni i kobiety razem, myją się i rozmawiają jakby to nic nie znaczyło.

Dla mnie to koszmar. W domu służąca prędzej by umarła, niż pozwoliła mężczyźnie zobaczyć moje nagie ramię.

Tutaj mam po prostu... upuścić ręcznik. Przy wszystkich. I się umyć.

Wciąż zbieram się na odwagę, by wyjść między obcych, kiedy znajduje mnie Bram.

— A tu jesteś. — Jego oczy trzymają się ostrożnie mojej twarzy. — Szukałem cię wczoraj wieczorem. Nie było cię w pokoju. Pukałem dwa razy.

Gorąco pełznie mi po karku, niezwiązane z wodą. — Trenowałam.

— O tej porze?

— Najwyraźniej wtedy Raze jest w najlepszej formie. — Ściskam mocniej ręcznik, wściekła, jak szybko wraca to wspomnienie — jego ciężar, jego głos przy moim uchu — i tłumię je, zanim ukaże się na mojej twarzy.

— Trening czego?

— Czy to ważne? — Zmieniam temat, zanim zdąży nacisnąć. — W której jesteś drużynie? Kto jest twoim kuratorem?

Szczęka Brama robi coś skomplikowanego, jakby wiedział, że to nie cała historia, ale postanowił ją puścić.

Potem kiwa głową za moje ramię. — Ona.

Podążam za jego spojrzeniem.

Z pary wychodzą dwie postacie, obie zupełnie nagie. Mogę tylko patrzeć.

Pierwszy to Raze. Cała ta ciepła, naga skóra na widoku dla całej sali, a on nosi ją, jakby świat miał szczęście, że może patrzeć.

Moje oczy mnie zdradzają, zjeżdżają na jego jednego penisa, wracają w górę. Jest tak przystojny, że mam ochotę utopić się w najbliższym odpływie.

Druga to kobieta i jest piękna. Nie ma wokół tego słowa — łagodnego czy okrutnego — które pozwoliłoby mi poczuć się lepiej.

Wysoka, ciemnowłosa, woda spływa po skórze pełnej długich linii i pewności siebie. Mówi coś do Raze’a, a on się śmieje, ciepło i bez obrony.

Coś brzydkiego i zielonego rozwija mi się w piersi.

— To Calista — mówi Bram, a w jego głosie jest dziwna nuta, której nie umiem umiejscowić. — Moja kuratorka.

A potem jest gorzej, bo teraz zazdroszczę na dwa fronty jednocześnie.

O to, że ona dostaje śmiech Raze’a. O to, że teraz ona ma dni Brama, miejsce przy jego boku, które kiedyś należało do mnie.

Nie mam długo, by siedzieć z najgorszymi uczuciami, bo oczy Calisty znajdują nas — a właściwie mnie — i coś się wyostrza w jej twarzy.

Mówi coś do Raze’a. On spogląda.

Jego jasne oczy zatrzymują się na mnie i zamierają.

Potem oboje przechodzą przez salę w naszą stronę, a ja chcę zapaść się pod ziemię.

— Bram. — Głos Calisty to dym i miód. Zwraca się do niego, jakby mnie nie było. — Znów się zgubiłeś. — Jej wzrok przesuwa się na mnie. — A to kto?

— Aurora — mówi Raze, zanim zdążę odpowiedzieć. Nie odwrócił ode mnie wzroku nawet na chwilę. — Jest moja.

— W jego drużynie — poprawiam przez zaciśnięte zęby.

Uśmiech Calisty jest piękny i ostry.

— Naprawdę? Jak miło, Raze. Mała zabłąkana bez potwora. — Ocenia mnie wzrokiem. — Powiedz mi, zbłąkana. To skromność każe ci dusić ten ręcznik, czy nie ma pod nim nic wartego zachodu?

A z dumą jest tak: prawie całą mi w tym tygodniu odebrano.

Moje ubrania przy bramie. Opanowanie na macie treningowej. Zostało mi bardzo niewiele, a ta kobieta postanowiła sięgnąć po ostatni skrawek.

Owijam ręcznik i pozwalam mu upaść.

Bram natychmiast odwraca wzrok, mięsień drga mu na policzku. Uśmiech Calisty lekko gaśnie, bo to nie była reakcja, którą zamówiła.

A Raze…

Spojrzenie Raze’a opada i nie wraca od razu. Patrzy na mnie jak na posiłek, którego nie jadł od roku.

Bladość jego oczu przepala się w coś ciemnego i rozżarzonego. Czuję to spojrzenie wszędzie i – ku mojej absolutnej grozie – nie całkiem tego nienawidzę.

To Calista to kończy. Widzi, gdzie patrzy – widzi dokładnie jak patrzy – i jej piękna twarz stygnie. Dłoń zaciska się na jego ramieniu.

"Skończyliśmy tutaj," mówi lekko i krucho. "Raze. Teraz."

Pozwala jej się odwrócić. Ale w ostatniej chwili jego głowa odchyla się z powrotem w moją stronę, a usta wyginają się w łuk.

"Dobra dziewczynka," mamrocze, zbyt cicho, by ktokolwiek poza mną to usłyszał. "Załóż ten kręgosłup na trening."

Potem uścisk Calisty zwycięża i prowadzi go przez parę.

Biorę szybki prysznic i dołączam do reszty na śniadanie. Przechodzi jak we mgle. Przez cały czas moje oczy śledzą Raze’a i Calistę przy dalekim stole, bez mojej zgody.

Kiedy trzy drużyny zbierają się na podwórzu, odwaga w większości do mnie wraca – aż do momentu, gdy Raze zaczyna nas sortować.

"Ćwiczenia w parach." Jest już ubrany, dzięki bogom.

Calista stoi z boku ze swoimi uczniami; Bram jest wśród nich. Staram się na niego nie patrzeć – i głównie mi się nie udaje.

"Przejdziecie przez mur." Raze wskazuje na nagi kamień wznoszący się na krawędzi areny. "Jeden schodzi po linie. Drugi ją trzyma. Potem zmiana."

Kroczy wzdłuż areny, ogon powoli rysuje ślad w ziemi.

"Ork trzyma linę dla smoka. Smok ufa wilkowi, że nie puści."

Przestaje chodzić. Moje oczy śledzą linię jego ramion, zanim je łapię i ze złością spuszczam z powrotem na ziemię.

"Pięćdziesiąt lat temu nasze rasy wciąż się zabijały," dodaje. "Solventar istnieje, aby to z nas wybić."

Odwraca się powoli. Jego wzrok przesuwa się po linii nas i zatrzymuje na mnie. Na sekundę. Ale sekunda wystarczy, by ten blady błękit pociemniał.

Twarz mi płonie. Próbuję ją uspokoić. Płonie jeszcze bardziej.

"To na dziś," kontynuuje. "Dowiesz się, czy osoba, która trzyma twoją linę, chce, żebyś przeżyła." Cienki uśmiech, wciąż skierowany do mnie. "Większość z was nie powinna na to liczyć."

Łączy Brama z ładną, ciemnowłosą dziewczyną, której imienia jeszcze nie znam, jego dłoń krótko opiera się o jej ramię, prowadząc ją na miejsce.

Bram nie wygląda na zachwyconego. Coś brzydkiego i małego w mojej piersi najwyraźniej też nie, choć odmawiam nazywania tego po imieniu.

Dlaczego, do cholery, to Raze decyduje o parach?

Są tu trzej kuratorzy, a pozostali dwaj po prostu pozwalają mu dobierać kogo chce do wszystkich drużyn. Nikt nie protestuje.

Czy ma nad nimi jakąś władzę?

Raze patrzy na mnie jako ostatnią, oczywiście.

"A ty." Odwraca się i wskazuje na mnie, potem na siebie. "Ze mną."

Oczywiście, że z nim.

Właśnie powiedział całemu podwórzu, że bestia trzymająca twoją linę prawdopodobnie chce cię zabić. A teraz chce, żebym mu zaufała z własnym życiem.

Ta bezczelność sprawia, że mam ochotę czymś rzucić w tę piękną, zadowoloną z siebie twarz.

"Nie," mówię.

Cała arena cichnie. Gdzieś ktoś naprawdę wciąga powietrze ze zdziwienia.

Brwi Raze’a unoszą się. "Nie?"

"Nie." Serce mi wali, ale głos się nie łamie. "Sparuję się z kimkolwiek innym. Z Kestrą. Z Rookiem. Z kimkolwiek."

"Pamiętasz," mówi, niemal łagodnie, przemykając krok bliżej, "co cię tutaj kosztuje nieposłuszeństwo wobec kuratora."

"Pamiętam." Unoszę podbródek, by pokazać kręgosłup, który kazał mi założyć. "Pamiętam też, że jesteś ostatnią osobą, której w tej arenie powierzyłabym życie. Bardzo się o to postarałeś."

"To nie jest propozycja, Aurora." Jego głos się obniża, a blask oczu zapala się od środka. "Ciągle ci to powtarzam. Ciągle każesz mi to udowadniać."

A potem zmienia się całkowicie.

Skrzydła się rozkładają, pazury przebijają się przez skórę, gorąco bije od niego.

Zanim zdążę nabrać powietrza, pokonuje dzielący nas dystans, jedną łuskowatą ręką obejmuje mnie pod kolanami, drugą za plecami i podnosi z ziemi bez wysiłku.

"Postaw mnie na ziemi!" krzyczę.

"Nie ma mowy." Jego uśmiech to same zęby.

Arena znika pod nami, gdy mnie niesie.

A bogowie mi świadkiem, trzymam się mocno.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Claimed by the Dragon’s Debt

Claimed by the Dragon’s Debt

12 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

12

Treść

Aa