passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Claimed by the Dragon’s Debt - Rozdział #3 - autor itsvlada

Claimed by the Dragon’s Debt

/

Rozdział 3

Rozdział 2

"Nie!"

Słowo wyrywa się ze mnie, zanim zdążę się obudzić na tyle, by zrozumieć, że to ja je wypowiedziałam.

Bogowie, to był tylko sen. Uciekłam. Jestem już bezpieczna.

Przez chwilę sufit nie ma sensu. Za niski, zbyt szary, nie taki.

Potem wszystko wraca do mnie kawałkami. Jestem teraz w Solventarze. To mój pierwszy poranek tutaj.

No cóż, gratulacje dla mnie. Zamieniłam ślub na śmiertelne kolegium i liczę to jako zwycięstwo.

Czarny mundur, który mi wydali, leży złożony na krześle obok biurka. Mały dowód, przynajmniej, że wczorajsza noc naprawdę się skończyła.

Kiedy w końcu dotarłam do kolejki przy punkcie kontrolnym, nogi mi się trzęsły, a płuca paliły od biegu. Ledwo mogłam ustać.

Bram odwrócił się i zobaczył mnie, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Jego wzrok natychmiast przesunął się poza mnie, na dwie sylwetki chowające się na skraju światła pochodni.

Chciał pobiec za nimi. Ale przyszła nasza kolej przy bramie, a strażnicy już czekali, by zabrać nasze rzeczy osobiste, więc go powstrzymałam.

Poza wczorajszym dniem, Bram zawsze stawał między mną a kłopotami, odkąd byliśmy dziećmi.

Mój ojciec przydzielił mu rolę mojego strażnika, gdy Bram miał dziewięć lat, a ja sześć, bo orki w tym świecie zaczynają służbę wcześnie.

Gdzieś pomiędzy tym, jak chodził za mną, gdy miał siedem lat, a tym, jak odmówiłam siadania gdziekolwiek tam, gdzie go nie było, gdy miałam siedemnaście, mój strażnik stał się moim najlepszym przyjacielem.

Orki nie powinny być niczyim przyjacielem. Są najniższą kastą bestii w tym świecie — żołnierzami, strażnikami, tymi, których hoduje się, by umierali pierwsi i nigdy się nie skarżyli.

Córka szlachcica nie powinna zauważać jednego z nich tak, jak ja zauważam Brama.

Wciągam na siebie mundur — czarne skóry, sztywne i zimne. Do ściany przykręcono kawałek wypolerowanego metalu, który tutaj robi za lustro.

Dziewczyna w nim nie wygląda już jak córka szlachcica. Moje rude włosy zwisają luźno i dziko poza pas, nieuczesane. Oczy wydają się za duże do mojej twarzy.

Dobrze. Niech całe kolegium zobaczy mnie półdziką. Zaoszczędzi to czas na przedstawienie się.

Wychodzę z pokoju i idę znaleźć Brama przed zbiórką.

Czeka przy jadalni, z założonymi ramionami, zielone oczy już wypatrują kłopotów w tłumie. Coś w mojej piersi napina się, zanim do niego dotrę.

"Nie spałaś," mówi. Nawet w wydanym czarnym mundurze wygląda, jakby został wyrzeźbiony dla miejsca zimniejszego niż to.

Ludzie Brama pochodzą z gór śnieżnych, więc gdy się zmienia, jego skóra staje się niebieska. Teraz wciąż jest ciepło brązowa.

"Spałam dobrze." Krzyżuję ramiona na wzór jego.

"To czemu wyglądasz, jakby coś wyciągnęło cię z koszmaru?"

"Bo tak było." Patrzę gdzieś w okolice jego obojczyka. To bezpieczniejsze niż jego twarz.

Ale pochyla głowę, by złapać mój wzrok, i wtedy patrzę prosto w jego oczy. Zielone jak wiosenne roztopy, i spokojne, zawsze spokojne.

Muszę sobie przypomnieć, by oddychać.

Bram milczy przez chwilę. Potem jego głos cichnie. "Tamci dwaj przy punkcie kontrolnym." Napina szczękę. "Podaj mi ich imiona."

"Bram..."

"Podaj mi ich imiona, Auroro." Teraz patrzy prosto na mnie i nie ma w tym nic delikatnego. "Następnym razem, gdy ich zobaczę, zadbam o to, żeby nie było już żadnego następnego razu."

Gorąco w jego głosie mnie zaskakuje. Zmuszam się, by utrzymać jego spojrzenie. "Oboje wiemy, że nie jesteś mordercą. To cały powód, dla którego stoisz na tym placu."

"Nie jestem." Pochyla się bliżej, tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło. "Ale dla ciebie? Zakopałbym ich obu i nie stracił przez to ani godziny snu."

Jego oczy przytrzymują moje i nie ma już w nich gniewu. Tylko pewność.

Przez jedną niebezpieczną sekundę pozwalam sobie uwierzyć, że to znaczy to, czego pragnę. Że pochyla się tak dlatego, że nie może inaczej, tak samo jak ja.

"Jest różnica między tym, kim jestem, a tym, kim bym się stał dla ciebie, Auroro. Nigdy nie myl tych dwóch rzeczy." Prości się wtedy, a ciepło cofa się razem z nim. "Złożyłem twojemu ojcu przysięgę. Utrzymać cię przy życiu to mój obowiązek."

Powinnaś była zapomnieć o całym obowiązku, gdy przeszłaś przez te bramy, myślę, lecz nie mówię tego. Solventar odbiera wszystkim przeszłość. Wszystkim oprócz ciebie, jak widać.

"No cóż," mówię zamiast tego, strzepując niewidzialny pyłek z rękawa, "pałac będzie spał spokojniej, wiedząc, że jego ulubiony pies stróżujący wciąż jest na służbie." Przechodzę obok niego, zanim zdąży odpowiedzieć. "Powinniśmy iść. Nie chciałabym, żeby mój sumienny eskortujący spóźnił się na zbiórkę."

Idzie obok mnie, tak blisko, że jego ramię ociera się o moje co trzeci krok. Jeśli zabolało go to ukłucie, nie daje tego po sobie poznać.

"Miejmy tylko nadzieję, że nie trafimy do drużyny Raze'a," mówi, gdy przecinamy dziedziniec w stronę placu apelowego.

Solventar góruje nad wszystkim. Czarny kamień ślizga się od porannej wilgoci, mury są zbyt wysokie, by je przeskoczyć, i zbyt gładkie, by się ich uczepić.

Wąskie okna patrzą w dół jak zwężone oczy. Gdzieś powyżej nas dzwonnica pochyla się ku szaremu niebu.

Za dalszym murem góry wznoszą się ostre i białe, tak blisko, że przypominają ci, iż nawet jeśli wydostaniesz się stąd, nie ma dokąd uciec.

"Dlaczego? Co jest nie tak z drużyną Raze'a?" pytam.

Nigdy nie słyszałam o nikim o takim imieniu. Ale pytać jest łatwiej, niż wyobrażać sobie moją cichą, łabędzią matkę, krążącą po moim pokoju, niepewną, czy jej córka żyje, czy nie.

"Raze jest powodem, dla którego nikt nie chce być w drużynie Raze'a." Bram ścisza głos, rzucając spojrzenie przez ramię. "Przysłano go tu za morderstwo. Zabił wielu swoich koleżków z kursu, gdy jeszcze był studentem. Tak został kuratorem."

Zimna nitka napina mi się wzdłuż kręgosłupa. Wciąż zapominam, gdzie jestem. W mojej głowie Solventar to wciąż tylko miejsce, które wybrałam zamiast niechcianego małżeństwa.

Ale każda osoba, którą dziś rano minęłam, zrobiła coś, by tu trafić.

Bram odmówił zabijania i to wystarczyło, by go potępić. Nie potrafię sobie wyobrazić, co trzeba zrobić, by przeżyć tu trzy lata, nie mówiąc już o zostaniu kuratorem.

"Cóż, jeśli trafię do jego drużyny, będę musiała być tak czarująca, że zapomni mnie zamordować," mówię najlżejszym tonem, na jaki mnie stać. "Słyszałam, że pod presją jestem bardzo czarująca."

Bram nie śmieje się, i właśnie po tym wiem, że przejrzał moją brawurę na wylot.

"Znam cię całe twoje życie, Aurora," mówi cicho. "Wiem, jaka jesteś odważna. Ale tutaj, proszę, nie bądź. Schyl głowę i pozwól mi być odważnym."

Patrzy na mnie w sposób, na który prawie nigdy sobie nie pozwala. Jego brwi są ściągnięte, a między czarnymi łukami wyrył się mały rowek.

Szczęka jest zaciśnięta tak mocno, że aż drży przy zawiasach. Ale jego oczy stały się miękkie i szeroko otwarte, bez śladu czujności.

"Gdyby coś ci się stało, ja..."

"Do szeregu!" Głos przecina dziedziniec, zanim zdąży dokończyć. Każda rozmowa w zasięgu słuchu zamiera natychmiast.

TERAZ?! Spośród wszystkich chwil w tych wszystkich latach, w których czekałam, by zobaczyć ten czuły wyraz na jego twarzy, świat wybiera WŁAŚNIE TEN moment, by przerwać?

Mogłabym krzyczeć. Cokolwiek Bram chciał powiedzieć, chowa się z powrotem za jego oczami. Prostuje się, staje na baczność jak żołnierz, którym miał być od dziecka.

Odwracam się, rozdrażnienie już ostre na języku, gotowa spiorunować wzrokiem tego, kto wybrał właśnie tę chwilę, by wszystko zepsuć.

Piorunujący wzrok zamiera mi w gardle.

Jest częściowo smokiem i nawet nie próbuje tego ukryć. Dwa czarne rogi wykręcają się do tyłu z głowy o długich ciemnych włosach.

Jego skóra to mapa granatowo-czarnych łusek, wspinających się po ramionach i żebrach jak pancerz, który z niego wyrósł, tak ciemnych, że w szarym świetle połyskują niemal fioletem.

Jedna dłoń kończy się pazurami. Ciężki ogon wlecze się za nim po kamieniu, zakończony kolcami. Do połowy złożone skrzydła wyrastają mu z pleców, skórzaste i ogromne, rzucające cień na cały pierwszy rząd.

Oczywiście, że pokazuje się właśnie tak, myślę z goryczą. Nic nie mówi "słuchaj mnie" tak wyraźnie, jak bycie nagim od pasa w górę.

Nikt nie chodzi półprzemieniony dla wygody. Zrobił to, by budzić strach.

"To Raze." Bram nieruchomieje obok mnie.

Raze brzmi jak ogień, gdy obraca budynek w popiół. Patrząc na smoka, założyłabym się, że zniszczenie to nie jest imię, które nadała mu matka.

Solventar odbiera stare imię przy bramie; to wybrał lub zasłużył.

Proszę cię, Itheo, niech się znudzi, modlę się do bogini pokoju i prawa. Niech podzieli nas na grupy i zapomni o mojej twarzy przed kolacją. Niech będę nikim wartym uwagi.

Raze jest już tak blisko, że widzę, jak łuski poruszają się, gdy oddycha. Serce bije mi zbyt szybko i nie wiem, ile w tym strachu.

Wtedy zatrzymuje się przed naszym rzędem i patrzy prosto na mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Z bliska jest jeszcze gorzej. Jego oczy są tak jasnoniebieskie, że wyglądają, jakby były podświetlone od środka. Czuję bijące od niego ciepło pieca, aż włosy stają mi dęba na ramionach.

— Imię — żąda.

Jego głos jest niski i szorstki, skierowany tylko do mnie, choć wokół pełno ludzi na dziedzińcu.

Moje serce zapomina, jak bić. Muszę oderwać od niego wzrok, żeby sobie przypomnieć, jak się mówi.

— M-Mam na imię Aurora.

W chwili, gdy wypowiadam swoje imię, mam ochotę połknąć je z powrotem. Dałam mordercy swoje prawdziwe imię, bo zapytał tonem, którego nie sposób nie posłuchać.

Głupia, głupia, głupia.

Zaciskam usta, wściekła na siebie, i modlę się, żeby to zignorował. Ale jego usta się wykrzywiają.

— Aurora — mówi powoli. — A co właściwie robi Aurora? — Jego spojrzenie przesuwa się po mnie w dół i wraca do góry. Powolny ślizg tego spojrzenia zostawia gorąco wszędzie tam, gdzie dotyka.

— Nie masz potwora. Czuję to po zapachu. — Przechyla głowę.

Potem pochyla się i naprawdę mnie wącha, powoli wciągając powietrze przy mojej szyi, nie dotykając jednak skóry.

To obsceniczne. Całe moje ciało zapala się od tego zdradziecko. Kiedy się odsuwa, jego blade oczy stają się o ton ciemniejsze.

— Więc powiedz mi — mówi ciszej — co takiego zrobiła mała, delikatna istota bez kłów, żeby zasłużyć na łóżko w mojej szkole?

Gorąco wpełza mi na szyję. Pół rzędu już patrzy, czekają, aż się rozpadnę.

— Powiedziałam „nie” nieodpowiednim osobom. — Unoszę podbródek i patrzę mu prosto w oczy.

Przez tłum przebiega coś jakby zainteresowanie. Raze wtedy się uśmiecha, pokazując zęby, i to gorsze niż drwina.

— Powiedziała „nie”. — Jego usta się wyginają. — Dziewczyny, które mówią „nie”, a nie potrafią się obronić, nie wytrzymują tu tygodnia, Aurora. Na twoim miejscu zacząłbym odliczać dni.

Obok mnie Bram robi pół kroku. Łapię go za ramię i wbijam palce.

Proszę, nie rób tego.

Czuję moment, w którym Raze to zauważa. Jego spojrzenie spada na moją dłoń na nadgarstku Brama, potem wraca do góry, a uśmiech rozlewa się w coś autentycznie rozbawionego.

— Och. — Patrzy to na mnie, to na niego. — Chłopak myśli, że jest twoim psem stróżującym.

Prostuje się do pełnego wzrostu, skrzydła poruszają się za nim, i powoli kroczy bliżej wzdłuż rzędu. Jego głos wznosi się, by dotrzeć do wszystkich.

— Oszczędzę wam czasu. Tu nikt nie będzie walczył za ciebie, księżniczko. A on? — Machnięcie pazurzastą dłonią w stronę Brama. — Pierwszy raz, gdy stanie przed tobą, ktoś go za to zdejmie. Tego chcesz?

Śmiech wybucha teraz naprawdę i brzydko, toczy się przez stłoczonych studentów. Gdzieś za mną ktoś woła, że nie przejdę nawet pierwszej próby.

Raze utrzymuje ze mną kontakt wzrokowy jeszcze chwilę, zadowolony. Potem odwraca się i idzie dalej wzdłuż linii.

— Toven. Mira. Wy dwoje. — Rozdziela ludzi ruchem dwóch palców, wyciągając największych i najgroźniejszych. Ani razu nie patrzy już na mnie.

Zostawia mnie na koniec.

— I ty. — Nawet nie odwraca się, żeby to powiedzieć. — Aurora. Jesteś moja. — Klaszcze pazurzastymi dłońmi. — Reszta, znajdźcie swoich kuratorów. — Jego oczy omiatają wybranych. — Wy — ze mną. Zobaczymy, ilu z was przetrwa pierwszy tydzień.

***

Plac treningowy znajduje się za wschodnim murem. To szeroki dół ubitej ziemi, otoczony kamiennymi ławkami, wygładzonymi przez pięćdziesiąt lat studentów, którzy w większości opuszczali to miejsce jako popiół.

Ziemia jest tu ciemna w plamach. Wolę nie myśleć dlaczego.

Nigdzie nie widzę Brama. Przydzielili go do czyjejś innej drużyny, odprowadzili do innego dołu zaraz po apelu, i nie mam pojęcia do kogo.

Raze ustawia nas na krawędzi dołu. Cała moja nowa drużyna patrzy na mnie, jakby już wiedzieli, że jestem najłatwiejsza do pożarcia.

Cudownie. Nawet nie znam jeszcze wszystkich imion.

— Pierwsza próba za pięć dni — mówi Raze, przechadzając się przed nami, ogon zostawia powolny ślad w ziemi. — Nie wszyscy tu będziecie po niej. Dziś dowiem się, którzy.

Zatrzymuje się i zakłada ręce. Łuski odbijają światło.

— Pokażecie mi swojego potwora. Co potrafi, jak nad nim panujecie. Muszę wiedzieć, czym dysponuję. — Jego blade oczy suną wzdłuż szeregu. — Albo możecie odmówić. Tu za nieposłuszeństwo jest tylko jedna kara — śmierć. Więc? — Cienki uśmiech. — Ochotnicy?

Nikt się nie zgłasza.

Pierwsza, na którą wskazuje, to rosła dziewczyna z ogoloną głową, która zmienia się w coś zbyt zębatego i z korowatą skórą.

Następny chłopak rozszczepia skórę w szybkie jaszczurcze łuski i wspina się po ścianie, zanim Raze go zbywa znudzonym machnięciem.

Poznaję imiona, słuchając, jak Raze je wykrzykuje.

Dziewczyna z korą to Kestra. Chłopak jaszczur to Denn. Jest też drobna, o ostrych rysach, dziewczyna imieniem Rook, którą od razu postanawiam polubić.

Kiedy chłopak obok niej zamiera i nie potrafi się przemienić na rozkaz, Rook mruczy coś, co go rozśmiesza. W takim miejscu to prawie przysługa.

Łapie mój wzrok i przewraca oczami na widok pleców Raze’a.

'Pewnie zawsze taki jest,' mówi spojrzenie. 'Nie bierz tego do siebie.'

Postanawiam, że Rook zostanie moją pierwszą przyjaciółką w Solventar, czy jej się to podoba, czy nie.

Gdy Raze przesuwa się dalej, wokół mnie zaczynają się ciche szepty.

— Zabił sześciu ze swojego rocznika — Denn szepcze do Kestry. — Sześciu. W jednej próbie.

— I to nawet nie najgorsze — mruczy Rook, podchodząc bliżej tak, by mnie wciągnąć do rozmowy, nie patrząc przy tym na mnie. — Najgorsza jest Calista.

— Kim jest Calista? — pytam, zanim się powstrzymam.

Brwi Rook idą w górę, jakbym przyznała, że nie wiem, gdzie jest dół.

— Kuratorka trzeciej drużyny. Smok, jak on. Przyjechali razem, lata temu, po jakiejś bójce, o której nikt nie mówi. — Ścisza głos jeszcze bardziej. — Podobno nie lubi, gdy Raze zwraca uwagę na kogoś innego niż ona. — Jej spojrzenie znacząco pada na mnie. — Więc, gratulacje.

— On wcale na mnie nie patrzy — mówię, mrugając.

Kestra parska. — Wybrał cię na końcu i wygłosił mowę. To tu rodzaj zalotów.

Wspaniale. Jestem tu dopiero rano i już mam wroga, którego nie znam, przez faceta, którego najchętniej wrzuciłabym do jego własnego dołu.

— Aurora.

Cały szereg milknie.

Raze patrzy na mnie. Wszyscy patrzą na mnie.

— Twoja kolej — mówi. — Pokaż nam.

I oto jest. To, czego się bałam.

— Nie mam potwora — mówię. Głos brzmi pewniej niż się czuję. — Już o tym wiesz. Powiedziałeś, że czujesz to po zapachu.

— Powiedziałem. — Podchodzi bliżej. Muszę zadrzeć głowę, by utrzymać z nim kontakt wzrokowy. — Więc tu zaczyna się robić ciekawie. Co zrobić z wojowniczką, która nie ma czym walczyć?

'Wyślij mnie do domu,' nie mówię. 'Nawet jeśli nie mam już dokąd wracać.'

— Jesteś najsłabsza w tym dole. — Mówi to do całej drużyny, ale patrzy tylko na mnie. — A najsłabszy dostaje karę. Takie są zasady.

Żołądek mi się zaciska, ale twarz zachowuję niewzruszoną. — Dobrze. Jaka jest kara?

Znowu ten powolny uśmiech. Tym razem sięga oczu i już wiem, że nie spodoba mi się, co będzie dalej.

Odwraca się i wskazuje przeciwległy koniec dołu, gdzie stos szarych bloków leży przy murze, każdy wielkości mojego tułowia.

— Tamte. — Jego głos jest płaski, znudzony. — Przeniesiesz je przez dół i ustawisz przy wschodniej ścianie.

Ktoś z szeregu gwiżdże cicho. Ktoś inny się śmieje.

— Żartujesz? — Patrzę na stos, potem na niego. — To nie trening. To po prostu… — Przerywam, zanim powiem „okrucieństwo”.

— Każdy w tym dole ma potwora, żeby dał mu siłę. — Przysiada na krawędzi dołu, żebyśmy byli prawie na równi, przedramiona opiera na kolanach. — Ty nie.

Znowu czuję bijące od niego ciepło i nienawidzę, że moje ciało to zauważa.

— Więc nabierzesz siły powoli. Tak to tu działa, Aurora. Możesz spędzić następne trzy lata, będąc na to wściekła. Albo możesz przenieść kamienie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nie pamiętam większości drogi powrotnej do swojego pokoju.

Pamiętam ostatni kamień. Pamiętam, jak stałam nad nim w ciemności długo po tym, jak zgasło światło, ramiona trzęsły mi się tak mocno.

Pamiętam, jak zdecydowałam, że jeśli Raze chce więcej, to sam może je przenieść.

Potem korytarze, nieskończone i identyczne.

Najpierw zatrzymuję się w łazience, i to tylko przez krew. Pod koniec nie mogłam już ich nieść, więc je toczyłam.

Ostre krawędzie poraniły mi dłonie i zostawiły czerwone linie na brzuchu, tam gdzie przyciskałam je do ciała.

Dzięki bogom, że o tej porze łazienka jest pusta.

Stoję pod zimną wodą, aż róż spływający z moich stóp staje się przezroczysty, zbyt zmęczona, by się trząść, potem wciągam obolałe ciało z powrotem w ubranie.

Kiedy docieram pod własne drzwi, jestem na wpół przytomna ze zmęczenia. Rzucam się na łóżko jeszcze wilgotna i zasypiam, zanim głowa dotyka poduszki.

Dlatego, gdy rozlega się pukanie, moje ciało próbuje wpleść to w sen.

Nie udaje się. Pukanie powtarza się.

„Idź stąd”, chrypię.

Drzwi i tak się otwierają.

W progu stoi mężczyzna. Wysoki, szeroki w ramionach, czarne włosy swobodnie opadające za szczękę. Przez jedną grubą, otumanioną snem sekundę nie poznaję go.

Potem przechyla głowę i w słabym świetle odbijają się te blade, podświetlone od środka oczy.

„Ty”, szepczę.

„Ja”. Raze opiera się ramieniem o framugę. Okazuje się, że jest równie piękny, gdy potwór jest schowany. „Wstań. Idziesz ze mną.”

„Przeniosłam twoje kamienie.” Siadam, ciągnąc za sobą koc. „Moje ręce są…” Podnoszę je, po czym rezygnuję z pokazywania czegokolwiek i opuszczam je. „Nigdzie z tobą nie idę.”

„To nie była prośba, Auroro.” Prostuje się. „Pamiętasz karę za nieposłuszeństwo wobec kuratora. Nie chciałbym tłumaczyć ci tego po raz trzeci.”

Chętnie bym ci coś wytłumaczyła, myślę. Kamieniem.

Ale wstaję. Ma rację i oboje o tym wiemy, więc równie dobrze mogę za nim pójść.

Przeprowadza mnie ciemnymi korytarzami do długiej sali z matami treningowymi rozłożonymi jedna przy drugiej. Przez wysokie okna wpada szare światło księżyca.

„Dlaczego tu jestem?” Zatrzymuję się na skraju maty.

„Bo masz za długi język.” Zrzuca koszulę jednym ruchem i zapominam, co miałam mu ciętego odpowiedzieć. Rozluźnia ramiona.

I w tym tkwi prawdziwy problem, prawda? Jest obsceniczny bez koszuli. Cała ta ciepła, naga skóra i wyrzeźbione mięśnie…

„I dlatego, że nie mogę spać”, dodaje.

„Uroczo.” Zerkam na drzwi, mierząc odległość.

„Nie mówiłem, że jestem tu, by cię oczarować.” Przywołuje mnie na matę dwoma palcami. „Uderz mnie.”

O. Jednak nie O TO chodziło. Przynajmniej jeszcze nie.

„Nie będę z tobą walczyć.” Nie pozwalam, by napięcie opuściło moje ramiona. „Moje ręce wciąż goją się po twojej ostatniej karze.”

„To nauczysz się walczyć z bólem.” Nawet nie spogląda na moje dłonie. „Nikt podczas prawdziwej próby nie będzie czekał, aż poczujesz się komfortowo.”

„Mogłeś wybrać dosłownie kogoś innego z drużyny.”

„Mogłem.” Przechyla głowę, jakby to pytanie go jednocześnie nudziło i intrygowało. „Ale żadne z nich nie sprawia, że chcę je uciszyć tak bardzo jak ciebie.”

No to kurwa…

Myśli natychmiast uciekają do sposobów, w jakie taki facet mógłby zamknąć komuś takiemu usta. Jego dłoń zaciśnięta w moich włosach. Jego usta pochłaniające to, co miałam powiedzieć.

Muszę się powstrzymać, by nie spojrzeć mu na usta.

A potem ruszam. I wyprowadzam cios.

Łapie moją pięść w dłoń, nie ruszając nawet stóp.

„Okropnie,” mówi ciepło. „To naprawdę jeden z najgorszych ciosów, jakie widziałem.”

„Nie nauczono mnie bić ludzi.”

„Nie. Założę się, że nauczono cię być przekazywaną komuś takiemu.” Oczywiście. Jego palce zaciskają się na mojej dłoni. Jego skóra jest ciepła, a moja rozcięta dłoń szczypie od dotyku.

Patrzy w dół i odwraca moją rękę. Widzi rozciętą na czerwono skórę, ciemną na tle jego uścisku. Coś w jego twarzy zmienia się, ledwo dostrzegalnie.

„Powinnaś była je nieść, nie toczyć.”

Jak on… Wszystko jedno.

Pewnie ma cały oddział szpiegów śledzących nielubianych uczniów i donoszących mu o wszystkim.

„Wykonałam zadanie, prawda?” Mówię tonem dorównującym jego znudzeniu.

„Wykonałaś.” Jego kciuk lekko przesuwa się po rozcięciu na mojej dłoni, muśnięcie, które zaraz znika. „Jeszcze raz. Tym razem trzymaj kciuk na zewnątrz pięści, chyba że chcesz go złamać.”

Próbujemy znowu. I znowu. Poprawia moją postawę lekkim kopnięciem w stopę, łokieć szturchnięciem, podbródek jednym knykciem, przekręcając głowę tam, gdzie chce.

Nie trafiam go ani razu, co doprowadza mnie do szału i brawury.

Przy dwudziestej próbie przestaję celować w jego twarz i uderzam barkiem w jego klatkę piersiową.

Łapie mnie. Jednym ruchem oplata ramię wokół moich pleców, a potem upuszcza mnie, wykorzystując moją własną energię, i oboje lądujemy na macie.

Świat się kręci. Plecy uderzają o matę, powietrze wylatuje mi z płuc.

Zanim zdążę złapać oddech, jest już nade mną. Jedno kolano ma między moimi udami, obie moje ręce trzyma jedną dłonią, przyciskając do maty nad moją głową.

Całe jego ciało osiada na mnie, ciepłe i nie do ruszenia, i nie mogłabym się ruszyć, nawet gdybym chciała.

„Właśnie o to chodzi,” mruczy, jego twarz tuż nad moją. „Walczysz o wiele lepiej, gdy przestajesz myśleć.”

„Złaź ze mnie.”

„To ty we mnie wpadłaś.”

Jego ciężar się przesuwa, a kolano między moimi udami przesuwa się wyżej. Mój oddech staje się urywany. On oczywiście to zauważa.

„Złaź.”

„Nie mówisz tego poważnie.” Jego kciuk raz przesuwa się po pulsującym nadgarstku, który trzyma przy matcie. Jego wolna dłoń zsuwa się po moim boku i rozkłada płasko na moich żebrach. „Ale to nie jest strach.”

„O, to zdecydowanie strach.” Czuję każdy jego palec przez cienką koszulę. „Jesteś przerażający.”

„Mmm.” Jego usta są bardzo blisko mojego ucha. „Kłamiesz.”

Odwracam głowę, by powiedzieć mu dokładnie, co o tym myślę. I to błąd, bo odwracając głowę, zbliżam swoje usta na centymetr do jego. Jego oczy od razu spadają na nie.

Blade przyciemniają się.

„Jesteś mordercą,” szepczę. Wychodzi to, jakbym przypominała coś sobie samej.

„Tak.” Nie mruga. „Ale i tak mnie pragniesz.”

„Nie…”

Puszcza moje nadgarstki, dając mi każdą szansę, bym go odepchnęła. Nie korzystam z żadnej.

Jego dłoń zsuwa się między nami, prosto w moje spodnie. Palce odnajdują nagie, wilgotne fałdy, a ja wydaję z siebie dźwięk, którego się zaprę aż po grób.

„Nie?” Jego głos jest już chropawy. Zastyga nade mną, daje mi chwilę, pozwala poczuć, jak bardzo kłamię. „Już jesteś mokra, Auroro.”

Gorąco zalewa mi twarz. Wstyd i pożądanie są tak splątane, że nie potrafię ich rozdzielić. Moje biodra unoszą się na jego dłoń.

Jego oddech haczy się o moją szyję, urywany, i tym razem to jemu wymyka się kontrola, nie mnie.

Opiera czoło na moim obojczyku. Czuję dokładnie moment, kiedy przestaje się powstrzymywać.

Bogowie, w tej chwili nie ma na świecie niczego, czego pragnęłabym bardziej niż pozwolić, by stracił kontrolę jeszcze bardziej…

I wtedy to się dzieje.

Od niego bije fala gorąca, zbyt mocna, niewłaściwa.

Wyciąga rękę spomiędzy moich ud i wkłada palce do ust, liżąc je na moich oczach.

Potem obie dłonie opadają na moje kolana. Rozkłada mi nogi szeroko jednym ruchem, zajmuje miejsce między nimi i przysuwa biodra do moich.

Wydaję jęk. Jest twardy, i jest go za dużo. Przyciera się do mnie powoli przez cienkie warstwy, które nas jeszcze dzielą, aż wyginam się naprzeciw niemu.

Ale pod moim ciałem coś się zmienia. Przez jego ciało przebiega drżenie.

Otwieram oczy, a jego oczy świecą od środka. Pazury wbijają się w matę przy mojej głowie.

Przylegając do mnie, czuję ciężkie przesunięcie i rozrost jego ciała, rozpychającego materiał ponad to, do czego został stworzony…

Szew jego spodni pęka.

A to, co wysuwa się przy moim udzie, to nie jeden członek.

O bogowie… To dwa!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Claimed by the Dragon’s Debt

Claimed by the Dragon’s Debt

12 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

12

Treść

Aa