passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Come Back to Me - Rozdział #2 - autor Alekseixx

Come Back to Me

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Dobra, Calla, jesteś seksowną, singielką, osiemnastolatką i totalną baddie. Dasz radę.

Wzięłam głęboki oddech, wsypałam proszek do prania, zatrzasnęłam drzwi pralki i kliknęłam przycisk START.

Żryj to, pranie.

"Calla, co ty, kurwa, robisz?"

Odwróciłam się i zobaczyłam moją przyjaciółkę Rachel, która uśmiechała się do mnie szeroko. Jej brązowe włosy były związane w dwa ciasne warkocze, a zielone oczy błyszczały rozbawieniem.

"Robię pranie." Wzruszyłam ramionami, wychodząc z pralni do kuchni.

Sinister zostawił mnie 3 miesiące temu i to bolało. Kupił mi mieszkanie w Miami, dał mi kupę forsy i odszedł. Powiedział, że już nigdy mnie nie zobaczy, i to bolało jeszcze bardziej.

Pozwoliłam sobie zakochać się w samym diable, bo wiedziałam... diabeł też kiedyś był aniołem. Ale jeśli zostało w nim coś anielskiego, to doskonale to ukrywał. Poślubił mnie, dał mi pierścionek, który miał być obietnicą, ale odebrał mi tę obietnicę i odszedł. Powiedział, że robi to, żeby mnie chronić, żeby zabrać mnie od wszystkich niebezpieczeństw bycia żoną szefa mafii.

Dawałam sobie radę. Znalazłam przyjaciółkę, Rachel, poznałam ją miesiąc temu w supermarkecie. Kupowałam tampony, kiedy zobaczyłam ją siedzącą w wózku sklepowym i udającą Pocahontas. Od tamtej pory się zaprzyjaźniłyśmy. Nawet zaprosiłam ją do siebie, żeby ze mną zamieszkała, bo mieszkanie miało 4 sypialnie i sprawiało, że czułam się jakbym mieszkała sama w rezydencji Playboya.

"Ej!" Rachel zawołała, wchodząc do kuchni i wskakując na blat.

Otworzyłam lodówkę, wyciągając karton czekoladowego mleka. "Co?"

"Co się stało z twoim chłopakiem, o którym mi opowiadałaś?" zapytała, rozdzielając banana.

"Zostawił mnie." Wzruszyłam ramionami.

Zrobiła zdziwioną minę. "Zostawił cię? Trudno w to uwierzyć. Jesteś mega laska."

Nadmuchnęłam policzki, przeczesując włosy dłonią. "No. Chyba po prostu nie mogliśmy być razem."

"Kochaliście się?"

"Kochałam go," mruknęłam, "minęły miesiące, a ja wciąż myślę o nim codziennie. Jestem na niego wściekła, że mnie zostawił, ale czasem jestem wdzięczna, że w ogóle pojawił się w moim życiu i dał mi znowu nadzieję."

Spojrzałam na kafelki na podłodze. "Bycie zakochaną to było najlepsze uczucie, jakie kiedykolwiek miałam."

Wcisnęła banana do ust, obciągając go jakby to był kutas Johnny'ego Deppa.

"Wiesz co," uśmiechnęła się do mnie, przeżuwając banana, "ludzie nie zapominają takich dziewczyn jak ty. Próbują. Ale myślę, że nigdy nie zapomną, jak smakowała twoja miłość."

Uśmiechnęłam się do niej, wdzięczna za jej słowa.

Ciągle o nim myślałam. Wszędzie go szukałam. Co jakiś czas wydaje mi się, że go widzę, i wtedy bolą mnie wspomnienia. Ale zaraz potem uświadamiam sobie, że on już nigdy nie wróci. Odszedł i już nigdy nie wróci.

Są noce, kiedy płaczę tak bardzo, że boli mnie całe ciało, trzęsę się do tego stopnia, że wciskam głowę w poduszkę i krzyczę, żeby nikt mnie nie usłyszał. Są też te rzadkie noce, kiedy jestem szczęśliwa, kiedy myślę o nim w najlepszy możliwy sposób. Ale są też noce, kiedy nie czuję zupełnie nic.

Ale nie ma ani jednej nocy, żebym o nim nie myślała.

"Dobra, panienko depresjo," Rachel uśmiechnęła się do mnie, zeskakując z blatu, "dzisiaj wychodzimy."

Upiłam łyk czekoladowego mleka. "Mów do mnie, Beyonce, gdzie idziemy?"

"Jest impreza na plaży. Wiesz, dragi, alkohol i seks. Chcesz iść?"

Zacisnęłam szklankę w dłoniach. "Ostatnim razem, gdy poszłam na imprezę, olały mnie moje najlepsze przyjaciółki."

"Dobra, mamusiu Rosjo. Powiem ci coś, mogę być totalną suką i zdarza mi się udawać przed ludźmi przez telefon, że mam znajomych, ale nie jestem tą, która porzuca. Nie porzucam."

Westchnęłam. Sinister chciałby, żebym siedziała w domu, miała grzeczne koleżanki i zachowywała się jak dobra dziewczynka. A nie imprezowała na plaży, upijała się i ćpała z nieznajomymi.

"Jebać to, idziemy." Uśmiechnęłam się.

***

"WYGLĄDAM JAK WULGARNA LINDSAY LOHAN Z MEAN GIRLS!" pisnęłam, zerkając w lustro na mój czarny crop top i krótkie szorty.

Rachel podeszła do mnie tanecznym krokiem, stanęła za mną i spojrzała w lustro.

"Nieee, wyglądasz jak Lindsay Lohan z Nie wierzcie bliźniaczkom, taka mała dziewica Lohan."

Bzdura. 12-letnia Lohan nie nosi krótkich szortów.

Rachel rozwichrzyła moje czarne jak atrament włosy, podeszła bliżej do lustra i nałożyła szminkę.

Moja dziewczyna wyglądała zajebiście, miała brzoskwiniową bluzkę na ramiączkach i białe, podarte jeansy. Strój podkreślał jej tyłek, który był serio niezły. Jej zielone oczy były mocno podkreślone czarną kredką.

"Gotowa, ojcze?" zapytała, łapiąc za torebkę.

"Nie jestem twoim księdzem."

"Racja," przytaknęła, "księża nie podniecają mnie tak jak ty."

"Wow, jesteś zabawna." Uśmiechnęłam się do niej, chwyciłam moją białą torebkę Michael Kors i poszłam za nią do drzwi.

***

Kiedy dotarłyśmy na imprezę, zabawa była w pełni — setki studentów, beczki piwa, czerwone plastikowe kubki i zapach zioła w powietrzu.

"Dobra!" Rachel zwróciła się do mnie. "Zawsze miejmy się nawzajem w zasięgu wzroku. Nie wracamy z nikim do domu i żadnej kokainy. Dzieciaki z Miami kochają kokainę."

Uśmiechnęłam się i skinęłam głową, wdzięczna, że w końcu mam lojalną przyjaciółkę.

Głośna muzyka dudniła, kiedy zrzuciłyśmy buty i pobiegłyśmy w tłum ludzi. Zrobiłam nam drinki, wręczyłam Rachel plastikowy kubek pełen po brzegi whiskey Fireball. Klasa, wiem.

Tańczyłyśmy jak totalne idiotki, chichocząc jak dzieciaki w szkole, przebijając się przez tłum. Ręce w górze, tańcząc do muzyki.

Uśmiechnęłam się do Rachel, wypiłam resztę drinka i poczułam ciepłą mgiełkę alkoholu. Myśli o Sinistrze zaczęły odpływać. Jeśli nie możesz być szczęśliwa, przynajmniej się upij.

"Ej, ej, ej CALLA!!" Rachel wrzasnęła "poznaj mojego kumpla Jacka!"

"Hej, piękna!" Jakiś koleś przepchnął się obok mnie, pachniał ziołem i alkoholem. Był całkiem przystojny — piaskowe blond włosy i taka sylwetka, że od razu chce się pójść na siłownię. Był umięśniony jak John Cena.

"Hej, blondasku." Uśmiechnęłam się do niego, kołysząc się w rytm muzyki.

"Chcesz zapalić trawkę?" zapytał, uśmiechając się tak, że miałam ochotę zacząć się modlić do Pana Jezusa.

Sinister by tego nie chciał.

Spojrzałam na uśmiechniętą Rachel. "Jasne, że tak!"

Jack Attack dał nam znak, żebyśmy poszli za nim, jego wysoka sylwetka kołysała się między pijanymi studentami, gdy prowadził nas z dala od imprezy. Złapałem butelkę alkoholu, mijając grupę debili wapujących.

Potrzebuję tego bardziej niż oni.

Rachel i ja podążyliśmy za blondynem, przedzierając się przez piasek, aż znaleźliśmy się pod molo.

"Gdzie jest zioło?" zapytałem, przeczesując ręką włosy, próbując udawać trzeźwego. Staliśmy pod molem, nocne powietrze było chłodne, a szum rozbijających się fal zalewał mi uszy.

"Mój człowiek już jedzie." Uśmiechnął się do mnie.

"Twój chłopak?"

Uśmiech zniknął z jego twarzy. "Nie, mój diler."

Oblizałem dolną wargę. "Dileruje ci też kutasa? To podniecające."

Rachel wybuchnęła śmiechem, jej zielone oczy zaszkliły się, gdy lekko się potknęła.

Opalona twarz Jacka lekko się zarumieniła. "Nie, Russia, nie dileruje mi kutasa. On dileruje zioło."

To prawie to samo.

"Powinniśmy wrócić na imprezę." powiedziałem, obejmując ramionami tors, próbując się ogrzać bez powodzenia.

"Impreza jest tu, skarbie." odezwał się niski głos.

Zamarłem na dźwięk znajomego głosu za mną. Sebastian. Facet, któremu zawdzięczam życie. Człowiek, który pomógł mi uciec przed moim psychopatycznym byłym chłopakiem i chorym bratem. Rosjanin, który był członkiem gangu Bratwy.

Odwróciłem się powoli. Przypatrując się jego znajomej sylwetce: rozjaśnione, sterczące włosy, wysoka, szczupła budowa, piwne oczy i długie rzęsy. Na twarzy miał ten sam głupi uśmiech, który tak dobrze pamiętałem z Rosji.

Rozdziawiłem usta, nie mówiąc nic. Byłem mocno wstawiony i totalnie zdezorientowany.

"Russia, to Sebastian, mój diler." powiedział Jack, z dumą w głosie. No brawo, chłopie, jesteś pośrednikiem przeciętnego dilera marihuany.

"Cześć Calla." Sebastian się uśmiechnął, widziałem, jak bardzo cieszy go moje zaskoczenie. Jego ciężki rosyjski akcent wybrzmiewał w każdym słowie.

Rachel się uśmiechnęła. "O, znacie się? Calla, myślałam, że mówiłaś, że nie palisz za dużo."

Wreszcie odzyskałem głos. "N-nie palę. Sebastian to przyjaciel z Rosji."

"No to" wtrącił się Jack "może uczcimy to spotkanie trochę ziołem?" Poklepał Sebastiana po plecach.

Sebastian posłał mi rozbawiony uśmieszek, po czym zdjął plecak i wręczył Jackowi tłustego jointa.

Jack od razu zapalił jointa, zaciągając się na całego, zanim podał go Rachel.

"No to Calla" Sebastian się uśmiechnął "Jak się masz, co u Sinistera?"

Skrzywiłem się lekko na dźwięk tego imienia. "Nie jesteśmy już razem."

Jego wyraz twarzy zmienił się z rozbawionego na zaskoczony. "To... zaskakujące."

"O JA CIĘ" Rachel objęła mnie ramieniem. "Twój ex nazywał się Sinister? To takie sexy."

On nie był moim chłopakiem, był, i technicznie nadal jest, moim mężem. Nigdy bym tego nikomu nie próbowała tłumaczyć. Nie mogłam też nikomu powiedzieć, że był w mafii, przysięgałam i pewnie by mnie zabili, gdybym komukolwiek powiedziała.

Uśmiechnęłam się do Rachel, wzruszając ramionami, gdy podała mi jointa. "Pieprzyć to" mruknęłam, zaciągając się porządnie, aż zadławiłam się dymem, czując jak pali mnie w płucach.

Podałam jointa Sebastianowi, odkręcając korek od butelki z alkoholem i pijąc go jakby to był sok jabłkowy.

"No dobra, kochanie" powiedział Sebastian, zabierając mi butelkę "Myślę, że już ci wystarczy."

Poczułam, jak całe moje ciało rozgrzewa się od alkoholu, a w głowie wiruje.

"Nie zabieraj mi picia." nadąsałam się.

Zdmuchnął mi w twarz chmurę dymu. "Nie kradnę ci picia, skarbie. Trzymam je dla ciebie, póki nie wytrzeźwiejesz."

Całe moje ciało się chwiało. "Tak."

"Tak co?"

"No tak." Totalnie ogarniam tę rozmowę.

Zaśmiał się, potrząsając głową, gdy podał jointa Jackowi, którego ramię obejmowało już Rachel. Ooo, urocze.

Spojrzałam w górę, na molo, gdy nagle wpadłam na genialny pomysł.

"Chodź, Seabass." Uśmiechnęłam się szeroko, chwytając Sebastiana za rękę i prowadząc go po schodach na szczyt molo.

Spojrzałam za siebie, Rachel i Jack szli powoli za nami, byli już poza zasięgiem słuchu.

"Co się stało z Bratwą?" zapytałam, walcząc o prosty chód, gdy zbliżaliśmy się do końca molo. Szum fal wokół nas sprawiał, że się uśmiechałam.

"No widzisz, kochana, po tym jak twój mąż i jego ludzie zabili naszego szefa i zastępcę. I po tym, jak podpaliłaś własnego brata. Nie mieliśmy nikogo, kto by przejął gang. Więc się rozpadliśmy. Przeprowadziłem się tu kilka miesięcy temu i zacząłem dilerować."

Zatrzymałam się, żeby poklepać go po głowie jak szczeniaka. "Brawo, króliczku. Świetnie ci idzie."

Zaśmiał się. "A co z twoim mężem?"

Przygryzłam wargi. Nienawidziłam mówić o Sinistrze. Bolało mówić o kimś, za kim tak tęsknię. Ale byłam zbyt pijana, by cenzurować myśli.

"Odszedł ode mnie, powiedział, że będę bezpieczniejsza bez niego."

Sebastian uniósł brew. "Nie ma w tym błędu."

Pokazałam mu środkowy palec, ledwo utrzymując równowagę, gdy doszliśmy do końca molo. Fale rozbijały się pod nami, woda pod światłem księżyca wydawała się niemal czarna, i nagle w pijackiej głowie zaświtał mi pomysł, by skoczyć.

Sinister by tego nie chciał. Dostałby zawału, gdyby zobaczył, że skaczę z molo.

Ale dlaczego kurwa mnie jeszcze obchodzi, co on myśli? Odszedł ode mnie. Najwyraźniej nie obchodziłam go na tyle, żeby zostać, więc czemu mam żyć, myśląc o jego akceptacji?

Moje ciało chwiało się od mieszanki alkoholu i zioła. Zatoczyłam się, ledwo wyczuwając dłoń Sebastiana na talii, kiedy prawie padłam na tyłek.

"No dobra, Calla" zaśmiał się, podtrzymując mnie "Czas, żebym odwiózł ciebie i Rachel do domu."

Spojrzałam na Rachel, ona i Jack byli po drugiej stronie molo, gdzie Rachel udawała samolot, a Jack beznadziejnie próbował ją złapać.

"Zamierzam... zamierzam skoczyć." powiedziałam powoli.

Sebastian się zaśmiał. "Nie, kochanie, jedziesz do domu. Nie jesteś dość trzeźwa, żeby skakać z tego mostu."

Kto skacze z mostu na trzeźwo? To coś dla pijanych.

Wyrwałam się z uścisku Sebastiana, sprintem dobiegłam do krawędzi molo, ignorując jego krzyki, żebym przestała, i skoczyłam w lodowatą wodę, pozwalając, by ciemność mnie pochłonęła.

Pieprz się, Sinister.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Ciekawostka...

Czy wiesz, że seks spala 360 kalorii na godzinę!

Hurra! Kondycja!

***

Lodowata woda oceanu pochłonęła mnie. Znowu zostałam sama, dryfując w świecie ciemności, nosząc na ciele czerwone blizny, pozostałości po wspomnieniach, które zostawił po sobie Sinister.

To było nawet zabawne, naprawdę, Sinister skoczyłby razem ze mną. Ale oto byłam, sześć stóp pod powierzchnią fal. Czułam się, jakbym się topiła, wciągana pod fale. Tylko że to morze nie było zrobione z wody, lecz z beznadziei i rozpaczy. Nieważne jak szybko płynęłam... ciemna powódź zawsze wciągała mnie z powrotem pod spód.

Sinister mnie topił, zabijał mnie... i nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.

Nagle poczułam silne ramiona, które wyciągnęły mnie ku powierzchni, moja twarz przebiła się przez fale i łapczywie zaczerpnęłam powietrza.

"Calla, co do cholery?!" krzyknął Sebastian, podnosząc mnie w ramionach, gdy ciągnął mnie w stronę brzegu.

"Chciałam zobaczyć, jakie to uczucie." Zaśmiałam się, wypluwając wodę z ust.

"Ty chertovski sumasshedshiy." Mruknął po rosyjsku, wyciągając moje ciało z wody. (Jesteś pierdolnięta).

Podniósł mnie z lodowatej wody i położył na piasku przy brzegu.

Strząsnął wodę z włosów, wykręcając czarną koszulkę. "Masz szczęście, że jesteś taka drobna. Gdybyś nie była taka mała, nie dałbym rady cię uratować."

Objęłam ramionami siebie, trzęsąc się z zimna. "Po prostu chciałam skoczyć."

Spojrzał przez ramię, obserwując, jak Rachel i Jack biegną w naszą stronę.

"Muszę iść po plecak. Zaraz wracam." Powiedział do mnie i pobiegł w stronę mola.

"Calla!" Rachel wrzasnęła, wciąż kompletnie pijana. "wszystko w porządku? NIC CI NIE JEST??" Objęła mnie.

"Wszystko dobrze. To było zabawne." Wzruszyłam ramionami, potrząsając głową, próbując się otrzeźwić. Lodowata woda zdecydowanie pomogła, ale nadal czułam zawroty głowy w całym ciele.

Rachel uśmiechnęła się do mnie jak głuptas. "Jack odwiezie mnie do domu, okej?"

Schowałam twarz w dłoniach i skinęłam głową. "Tak jest."

Pochyliła się do mnie, szepcząc mi do ucha: "Myślę, że mnie pocałuje." Zachichotała jak mała uczennica.

Uśmiechnęłam się do niej, starając się wyglądać na trzeźwą. Pokazałam jej kciuk w górę, patrząc, jak ona i Jack oddalają się w dół plaży. Sebastian podszedł do mnie, wyciągając z plecaka białą bluzę z kapturem i podając mi ją.

"Dzięki." Powiedziałam cicho, naciągając miękki materiał na głowę. Nadal było mi zimno, ale ciepło pomagało.

Sebastian przeczesał dłonią swoje blond włosy. "Calla, nie rób więcej takich szalonych rzeczy, dobra?"

Moje usta ułożyły się w prostą linię, wzruszyłam ramionami. Lubiłam ten przypływ adrenaliny po skoku z mostu, sprawiał, że znowu czułam się żywa. Po tym, jak Sinister mnie zostawił, czułam się martwa w środku, jakby wyrwano ze mnie całe dobro. Ale gdy skakałam, czułam ekscytację, przypływ adrenaliny i znów byłam żywa.

Sebastian westchnął, siadając obok mnie na zimnym piasku, jego ciało promieniowało ciepłem, gdy się położył, splatając ręce pod głową.

Podciągnęłam nogi do klatki piersiowej. "Myślisz, że on o mnie myśli?" Mój głos zadrżał, kiedy patrzyłam w gwiazdy.

"On cię kocha. Taka miłość..." westchnął, "o takiej miłości nie da się przestać myśleć."

Moje oczy zaszczypały od napływających łez. Nienawidzę tego uczucia w gardle, gdy próbujesz mówić, a czujesz, że zaraz się rozpadniesz na milion kawałków i rozpłaczesz.

"On był inny" mój głos drżał, patrzyłam w gwiazdy, "było w nim coś, co sprawiało, że był tą jedną gwiazdą, która świeci wśród milionów na niebie. Myślę, że to sposób, w jaki nosił swoje serce w oczach, i przysięgam, widziałam tam siebie." Starłam łzę z policzka.

Poczułam ciepło dłoni Sebastiana na moich plecach. "Wszystko dobrze, Calla. Będzie dobrze, kochanie."

Położyłam się obok niego, utkwiając wzrok w gwiazdach, próbując odnaleźć Sinistera.

"Może spróbujesz czegoś" powiedział Sebastian, odwracając do mnie głowę. "Porozmawiaj z nim. Teraz. Znajdź go wśród gwiazd i mów do niego, jakby był tu teraz z tobą."

Moje ciało zadrżało, wzięłam głęboki oddech. "Kocham cię, Sinister. Zawsze kochałam. Kocham cię dalej niż do księżyca i poza gwiazdy. Jesteś blisko mnie, nawet jeśli cię nie widzę. Jesteś przy mnie, nawet jeśli cię nie widzę. Nawet jeśli jesteś daleko, jesteś w moim sercu, w moich myślach... w moim życiu, zawsze."

Zaśmiałam się cicho, ocierając łzę, kontynuując: "Ludzie kiedyś będą cię o mnie pytać. I kiedy cię zapytają o mnie, mam nadzieję, że przypomnisz sobie wszystkie nasze wspólne wspomnienia. Mam nadzieję, że zaboli cię żal, gdy prawda uderzy cię jak kula, i odpowiesz: 'kochała mnie bardziej niż ktokolwiek inny, a ja ją zniszczyłem.'"

Poczułam, że ciężar na sercu stał się lżejszy. Mam nadzieję, że mnie usłyszał. Wiedziałam, że nie, sam diabeł nie może być wśród gwiazd, skoro sieje piekło na ziemi, ale miałam nadzieję.

Sebastian milczał, ale widziałam, że jego jasne piwne oczy są pogrążone w myślach.

"Za dużo razy zostałam zraniona. Mam dość. Myślę, że najbardziej boli mnie to, że dałam mu całe swoje serce. Na dobre i na złe, trwałam przy nim, bez względu na wszystko. A potem, pewnego dnia, on się po prostu poddał. Nawet nie próbował o mnie walczyć. To, czego ja nigdy bym mu nie zrobiła, on zrobił bez wahania."

Zacisnęłam mocno oczy, przyciskając twarz do chłodnego piasku. Wsłuchiwałam się w rytmiczny oddech Sebastiana. Chłodne powietrze Miami przynosiło mi spokój, a w uszach dźwięczały odgłosy pijanych studentów.

To nie ja go straciłam, to on stracił mnie. Będzie mnie szukał we wszystkich, z którymi się zetknie, ale nie znajdzie. Myślałam, że to, co miałam z nim, to prawdziwa miłość... ale ten, kto naprawdę cię kocha, nigdy cię nie wypuści.

"Sebastian..." powiedziałam cicho.

"Tak, kochanie?"

"Proszę, nie zostawiaj mnie."

Usłyszałam, jak gwałtownie nabiera powietrza, ale nie czekałam na odpowiedź. Zamiast tego zacisnęłam oczy tak mocno... że zapomniałam o całym świecie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Rachel wybiegła z łazienki do kuchni, trzymając pistolet na wodę. "CALLA, PODPALIŁAŚ KUCHNIĘ!!!" wrzasnęła, strzelając szybko w płomienie na kuchence.

"Jeśli nie wytrzymujesz gorąca, WYJDŹ Z KUCHNI!" krzyknęłam.

Próbowałam zrobić kurczaka po parmeńsku... nie wyszło.

"RACHEL RAY KAZAŁA MI DUSIĆ NA WOLNYM OGNIU, UFAM RACHEL RAY JAK NIKOMU!" wrzasnęłam, chwytając ręcznik i uderzając w płomienie jakby od tego zależało moje życie.

"RACHEL RAY TO KURWA!" krzyknęła moja przyjaciółka, chwytając szklankę wody i wylewając ją na ogień.

Ogień nie był aż taki duży, więc nie widziałam w tym nic wielkiego. Może zostawiłam kuchenkę bez nadzoru, żeby obejrzeć The Vampire Diaries, ale to nie moja wina, że te postacie mnie tak podniecają.

Drzwi wejściowe wyważył Sebastian, który trzymał gaśnicę. Jego twarz była poważna, gdy wyciągał zawleczkę z kawałka metalu i rozpylał białą pianę po całej mojej kuchni.

Westchnął sfrustrowany, gdy ogień zgasł: "Dlaczego zostawiłaś kuchenkę bez nadzoru?"

Skrzyżowałam ramiona. "Myślałam, że jest wystarczająco dojrzała, żeby sama gotować."

Uniósł ciemną brew. "Ona? Masz na myśli Rachel?"

"Nie" nadęłam się. "Ogień."

Rachel wybuchnęła śmiechem, bijąc brawo Sebastianowi i mnie, wskakując na blat. "Świetny występ, wy dwoje, naprawdę dobrze zagrane. Sebastian, świetnie pokazałeś temu ogniowi, kto tu rządzi."

Ukłonił się, z głupkowatym uśmiechem na twarzy. "Po prostu robię swoją robotę, proszę pani."

Zgarnęłam włosy, zwijając kruczoczarne kosmyki w kok na głowie. Uwielbiam ogień, podpalenia były trochę moim hobby. Chociaż nie naprawdę chciałam rozpalić tego ognia.

"Seabass" zwróciłam się do mojego wysokiego, blond przyjaciela, "skąd masz tę gaśnicę?"

"Home Depot. Nie martw się, kochanie, kupiłem jeszcze trzy. Wiem, jaka jesteś niezdarna, mała piromanko." Zaśmiał się, odkładając gaśnicę na blat.

Gaśnice zawsze mi przeszkadzają.

Ostatnio Sebastian często przebywał z Rachel i ze mną, i szczerze mówiąc, nie miałam nic przeciwko. Im więcej mam rozpraszaczy, tym mniej myślę o Sinistrze.

Przyglądałam się uważnie, jak Sebastian wyciąga blanta z kieszeni kurtki.

"O nie, nie!" krzyknęłam, biegnąc do niego. "To mieszkanie dla niepalących!"

Uśmiechnął się szeroko. "Ale ja handluję ziołem, muszę palić wszędzie, gdzie jestem."

Podniosłam dłoń. "To nieprawda."

Sebastian przypominał mi mojego starego przyjaciela Afanasa, który był najlepszym kumplem Sinistra i drugim po nim w mafii rosyjskiej. Albo wciągał koks, albo jarał zioło. Tak czy siak, za każdym razem, gdy na niego patrzyłam, zawsze coś brał.

Westchnął zirytowany, wsuwając blanta z powrotem do plecaka.

"Hej" wskazałam na jego torbę. "Chłopcze z plecakiem, czemu zawsze ją nosisz?"

Złapał za paski plecaka. "Jestem dealerem, skarbie. Zawsze mam przy sobie towar."

Spojrzałam na Rachel, a ona tylko wzruszyła ramionami.

"Jesteś żałosny." mruknęłam, wchodząc do swojej sypialni i zakładając tank top i szorty. Spojrzałam na moją drewnianą komodę, na której leżała obrączka ślubna. Mimo że Sinister powiedział, że już nigdy się nie zobaczymy, trzymałam pierścionek... dawał mi nadzieję.

Nadzieja była silniejsza niż strach. Nadzieja, że Sinister do mnie wróci, była większa niż strach, że już nigdy go nie zobaczę.

Wyszłam z sypialni, patrząc rozbawiona, jak Rachel grzebie w plecaku Sebastiana.

"Gdzie on poszedł?" uśmiechnęłam się.

"Łazienka, szybko, nie mamy dużo czasu. Zdobądźmy trochę zioła."

Usiadłam obok niej i zamarłam, gdy wyciągnęła z jego torby pistolet.

No tak, był w gangu, oczywiście będzie miał broń. Ale Rachel nie wiedziała, że kiedyś należał do gangu.

"Yyy..." spojrzałam na jej zaskoczoną twarz. "Rach, jest dealerem. Jasne, że będzie miał broń, to tylko przezorność."

Jej zielone oczy wciąż były szeroko otwarte, gdy trzymała ciężki pistolet. "Nigdy wcześniej nie trzymałam jednej w ręku."

Ja tak. Byłam żoną bossa mafii. Potrafiłam skopać tyłek, strzelać z broni i jarać zioło jakby jutra miało nie być.

Wyrwałam jej broń, wsunęłam ją z powrotem do plecaka i zapięłam zamek. "Nie mów o tym. Wkurzy się, jak się dowie, że grzebałaś w jego rzeczach."

W tym momencie Sebastian wyszedł z łazienki.

"No cóż," uśmiechnął się do nas, "skoro Calla spaliła nam lunch, może wyskoczymy coś zjeść?"

Rachel entuzjastycznie pokiwała głową, uwielbiała jedzenie tak samo jak ja. Naprawdę byłyśmy jak dawno rozdzielone bliźniaczki.

"PIZZAAA!" Rachel wrzasnęła, biegnąc do drzwi, Sebastian i ja pobiegliśmy za nią.

"Ciągle jesteś w Bratwie?" zapytałam go cicho, idąc korytarzem.

Jego twarz zmieniła się w szok. "Co? Nie."

"To czemu nadal nosisz broń, blondasku? Po prostu powiedz mi, jeśli dalej jesteś w gangu."

Rachel wybiegła przed drzwi apartamentu. Przysięgam, jeśli ruszy moim autem, zepchnę ją ze schodów.

"Trzy rzeczy," powiedział cicho, "po pierwsze, nie grzeb w moim plecaku. Po drugie, noszę broń, bo narobiłem sobie wielu wrogów, kiedy byłem w gangu, po prostu się zabezpieczam. I po trzecie..."

zatrzymał się przy drzwiach wejściowych, "nie zadawaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi."

Zamilkłam, wychodząc na ciepłe czerwcowe powietrze. Rachel czekała cierpliwie przy moim samochodzie. Samochodzie, który zostawił mi Sinister. Audi R8, którym jechaliśmy razem, gdy się poznaliśmy.

Wskoczyłam do środka, odpaliłam silnik i ruszyłyśmy w stronę pizzerii Ricciego, mieli TAM NAJLEPSZĄ pizzę z kurczakiem barbecue, jaką w życiu jadłam.

Podczas jazdy nikt się nie odzywał, Rachel przejęła AUX i zaczęła puszczać "God's Plan" Drake'a na pełen regulator.

Myślałam o tym, co powiedział mi Sebastian - żebym nie zadawała pytań, na które nie chcę znać odpowiedzi, i to mnie przestraszyło. Przeraziła mnie myśl, że dzieje się coś jeszcze, o czym nie wiem. Ale nie naciskałam, bo miał rację. Nie chciałam usłyszeć odpowiedzi.

Zaparkowałam samochód jak pieprzony szef, i ruszyliśmy w stronę wejścia do restauracji. To była typowa pizzeria: mnóstwo nieposprzątanych stolików, pełny bar i granicząca ze średnią obsługa klienta.

Nasza kelnerka wyglądała na dwadzieścia parę lat, miała na sobie obcisły czarny T-shirt z logo lokalu. Miała krótkie rude włosy, a jej oczy były obrysowane brokatowym cieniem.

— Hej, stolik dla trzech osób? — zapytała radośnie, jej wzrok powędrował do Sebastiana.

Jej plakietka głosiła: Emily, dobrze, nie była striptizerką. Nie miała na imię Candy, Boner Garage ani Tinkerbelle.

Usiedliśmy w boksie, Emily podała nam menu, ale nie umknęło mi, jak ciągle zerkała na Sebastiana.

Gdy tylko odeszła, pochyliłam się nad stołem. — Ty, Seabass, nasza kelnerka patrzyła na ciebie jak gruby dzieciak na czekoladę Hershey’s.

Podniósł wzrok znad menu, spojrzał na Emily i wzruszył ramionami. — Nie przepadam za rudymi.

Ja też nie, mój psychopatyczny były chłopak był rudy.

Rachel cicho zachichotała, stukając w telefon jak małe dziecko.

— Z kim piszesz? — zapytałam, bawiąc się menu.

Jej blada skóra zarumieniła się na czerwono. — Z Jackiem…

Uśmiechnęłam się złośliwie. — Piszesz z Jackiem-atakiem? Tym z imprezy?

Energetycznie pokiwała głową, wysłała kolejnego SMS-a, po czym wyłączyła telefon.

— Dał ci tego całusa? — spytałam.

Jej twarz pociemniała z zawstydzenia. — Coś w tym stylu.

O mój Boże, na pewno ją zjadł. Ten facet był jak Tom Cruise w Mission Impossible: Ghost Protocol. ON MA TYLE LASEK.

Sebastian się roześmiał, próbując to zamaskować serią idiotycznych kaszlnięć.

Rachel zmierzyła go wzrokiem, wyjęła z torebki butelkę Advilu i rzuciła w niego.

— Masz, suko — mruknęła. — Zakrztuś się Advilem, może pomoże na twój kaszel, synu Szatana.

Zachichotał, złapał butelkę zanim trafiła go w twarz i postawił ją na stole. Emily wróciła, przyjęła nasze zamówienia, jej wzrok ciągle uciekał do znudzonej twarzy Sebastiana, wyglądała na lekko rozczarowaną, gdy odchodziła.

— Ej, Seabass, dzwoniło E-Harmony, powiedzieli, że twoje konto zostało zablokowane. Nigdy nie poderwiesz dziewczyny, jeśli twoje zdjęcie profilowe to fotka fiuta. Czemu po prostu z nią nie pogadasz? — zapytałam, pijąc wodę.

Wzruszył ramionami. — Nie w moim typie.

— Cóż — zaćwierkała Rachel — lepiej szybko znajdź swój typ. Nim się obejrzysz, obudzisz się stary, obwisły i zorientujesz się, że bycie 53-letnim dilerem narkotyków jest upośledzone. Uwierz mi, znam twoją przyszłość.

Uśmiechnął się, kręcąc na nią głową.

Rachel spojrzała na nas oboje. — To jak się poznaliście? W zeszły weekend mówiliście, że się znacie. To cholernie ironiczne, że dwie osoby z Rosji spotykają się w Miami.

Ironia, to fakt. Ale teraz, jak się nad tym zastanowić, to niesamowicie podejrzane. Jak to możliwe, że facet, którego znałam z Rosji, nagle znajduje mnie na imprezie studenckiej na plażach Miami?

Sebastian wzruszył ramionami. — Nazwałbym to przeznaczeniem, kochanie.

Nic nie powiedziałam. Nie wiem, czemu wcześniej nie wydało mi się to podejrzane, ale zdecydowanie jest. Sebastian był w gangu Bratwy z moim bratem i byłym chłopakiem. Po tym, jak wyrwali mnie z rąk Sinistera, był jedyną osobą, która była dla mnie miła, pomógł mi uciec, zawdzięczam mu życie. Ale to dziwne, że spotkałam go miesiące po ratunku.

Rozejrzałam się po restauracji, obserwując scenę przyjaciół i rodzin, śmiejących się i cieszących swoim towarzystwem, gdy zobaczyłam mężczyznę. Był wielki, cholernie umięśniony, ubrany cały na czarno. Przy uchu trzymał telefon, siedział zupełnie sam, jedzenie przed nim nietknięte, gdy szybko mówił do słuchawki. Patrzyłam na jego usta i od razu zauważyłam, że mówi po rosyjsku. Co. Do. Chu...

— Przepraszam, muszę do łazienki — powiedziałam do Rachel i Sebastiana, wstając od stołu.

Podeszłam do tego creepy Rosjanina, siadając naprzeciwko niego. Przestał mówić przez telefon i spojrzał na mnie spode łba.

— Cześć, jestem Calla, ale pewnie już o tym wiesz. Z kim rozmawiasz? — uśmiechnęłam się sztucznie.

Nie odpowiedział, ale na jego ustach pojawił się rozbawiony uśmiech.

Westchnęłam. — Tak myślałam, mogę zobaczyć twój telefon na sekundę?

Wielki facet zachichotał nisko i podał mi eleganckie czarne urządzenie.

Wzięłam telefon do ręki, wstałam od stołu. — Zatrzymuję twój telefon, olbrzymie chłopie. Pa pa.

Wyszłam z restauracji, ręce trzęsły mi się, gdy przyłożyłam telefon do ucha.

— Halo? — zapytałam powoli, spoglądając na wyświetlacz — numer był zablokowany.

W słuchawce usłyszałam niski śmiech i natychmiast go rozpoznałam. Sinister.

— Tsvetok, wiedziałem, że się domyślisz. Mądra dziewczynka. (Kwiatuszku) — w jego głosie słychać było rozbawienie. Skrzywiłam się, słysząc jak nazywa mnie kwiatkiem — zawsze tak do mnie mówił, a wspomnienie tego imienia przyniosło falę bolesnych wspomnień.

Szukałam słów. — Jeśli tak bardzo chciałeś mnie mieć z głowy, to po co wysyłasz za mną Hulka? — mój głos zabrzmiał zupełnie inaczej niż się czułam — był silny i pewny siebie.

— Tylko upewniam się, że jesteś bezpieczna, Calla. — Dźwięk jego głosu sprawił, że miałam ochotę się rozpłakać.

Wzięłam wdech. — Zostawiłeś mnie.

Chwila ciszy. — Nigdy cię nie zostawiłem, Calla. Zawsze tu będę.

Przygryzłam wargę, próbując nie wybuchnąć płaczem. — Nienawidzę cię.

Zachichotał. — Nie nienawidzisz mnie, kochanie.

Czułam, jak serce wali mi w piersi. — Nienawidzę cię, bo do końca życia będę się zastanawiać, czemu nie byłam wystarczająca.

Nogi mi się trzęsły, w jego głosie była boleść i smutek, co bolało mnie tysiąc razy bardziej, niż kiedykolwiek jego.

— Próbuję cię chronić, kwiatuszku. Proszę, zrozum to.

Pokręciłam głową, ocierając łzę z oka. — Powiedz swoim gorylom, żeby trzymali się ode mnie z daleka, bo jak jeszcze raz jakiegoś zobaczę, zabiję go.

Znowu się zaśmiał, jego głos był ochrypły. — Uważaj na siebie, Calla.

Połączenie zostało przerwane, a razem z nim i moje serce.

***

Przesuń w górę, aby kontynuować

Come Back to Me

Come Back to Me

62 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

62

Treść

Aa