Ciekawostka...
Czy wiesz, że seks spala 360 kalorii na godzinę!
Hurra! Kondycja!
***
Lodowata woda oceanu pochłonęła mnie. Znowu zostałam sama, dryfując w świecie ciemności, nosząc na ciele czerwone blizny, pozostałości po wspomnieniach, które zostawił po sobie Sinister.
To było nawet zabawne, naprawdę, Sinister skoczyłby razem ze mną. Ale oto byłam, sześć stóp pod powierzchnią fal. Czułam się, jakbym się topiła, wciągana pod fale. Tylko że to morze nie było zrobione z wody, lecz z beznadziei i rozpaczy. Nieważne jak szybko płynęłam... ciemna powódź zawsze wciągała mnie z powrotem pod spód.
Sinister mnie topił, zabijał mnie... i nawet nie zdawał sobie z tego sprawy.
Nagle poczułam silne ramiona, które wyciągnęły mnie ku powierzchni, moja twarz przebiła się przez fale i łapczywie zaczerpnęłam powietrza.
"Calla, co do cholery?!" krzyknął Sebastian, podnosząc mnie w ramionach, gdy ciągnął mnie w stronę brzegu.
"Chciałam zobaczyć, jakie to uczucie." Zaśmiałam się, wypluwając wodę z ust.
"Ty chertovski sumasshedshiy." Mruknął po rosyjsku, wyciągając moje ciało z wody. (Jesteś pierdolnięta).
Podniósł mnie z lodowatej wody i położył na piasku przy brzegu.
Strząsnął wodę z włosów, wykręcając czarną koszulkę. "Masz szczęście, że jesteś taka drobna. Gdybyś nie była taka mała, nie dałbym rady cię uratować."
Objęłam ramionami siebie, trzęsąc się z zimna. "Po prostu chciałam skoczyć."
Spojrzał przez ramię, obserwując, jak Rachel i Jack biegną w naszą stronę.
"Muszę iść po plecak. Zaraz wracam." Powiedział do mnie i pobiegł w stronę mola.
"Calla!" Rachel wrzasnęła, wciąż kompletnie pijana. "wszystko w porządku? NIC CI NIE JEST??" Objęła mnie.
"Wszystko dobrze. To było zabawne." Wzruszyłam ramionami, potrząsając głową, próbując się otrzeźwić. Lodowata woda zdecydowanie pomogła, ale nadal czułam zawroty głowy w całym ciele.
Rachel uśmiechnęła się do mnie jak głuptas. "Jack odwiezie mnie do domu, okej?"
Schowałam twarz w dłoniach i skinęłam głową. "Tak jest."
Pochyliła się do mnie, szepcząc mi do ucha: "Myślę, że mnie pocałuje." Zachichotała jak mała uczennica.
Uśmiechnęłam się do niej, starając się wyglądać na trzeźwą. Pokazałam jej kciuk w górę, patrząc, jak ona i Jack oddalają się w dół plaży. Sebastian podszedł do mnie, wyciągając z plecaka białą bluzę z kapturem i podając mi ją.
"Dzięki." Powiedziałam cicho, naciągając miękki materiał na głowę. Nadal było mi zimno, ale ciepło pomagało.
Sebastian przeczesał dłonią swoje blond włosy. "Calla, nie rób więcej takich szalonych rzeczy, dobra?"
Moje usta ułożyły się w prostą linię, wzruszyłam ramionami. Lubiłam ten przypływ adrenaliny po skoku z mostu, sprawiał, że znowu czułam się żywa. Po tym, jak Sinister mnie zostawił, czułam się martwa w środku, jakby wyrwano ze mnie całe dobro. Ale gdy skakałam, czułam ekscytację, przypływ adrenaliny i znów byłam żywa.
Sebastian westchnął, siadając obok mnie na zimnym piasku, jego ciało promieniowało ciepłem, gdy się położył, splatając ręce pod głową.
Podciągnęłam nogi do klatki piersiowej. "Myślisz, że on o mnie myśli?" Mój głos zadrżał, kiedy patrzyłam w gwiazdy.
"On cię kocha. Taka miłość..." westchnął, "o takiej miłości nie da się przestać myśleć."
Moje oczy zaszczypały od napływających łez. Nienawidzę tego uczucia w gardle, gdy próbujesz mówić, a czujesz, że zaraz się rozpadniesz na milion kawałków i rozpłaczesz.
"On był inny" mój głos drżał, patrzyłam w gwiazdy, "było w nim coś, co sprawiało, że był tą jedną gwiazdą, która świeci wśród milionów na niebie. Myślę, że to sposób, w jaki nosił swoje serce w oczach, i przysięgam, widziałam tam siebie." Starłam łzę z policzka.
Poczułam ciepło dłoni Sebastiana na moich plecach. "Wszystko dobrze, Calla. Będzie dobrze, kochanie."
Położyłam się obok niego, utkwiając wzrok w gwiazdach, próbując odnaleźć Sinistera.
"Może spróbujesz czegoś" powiedział Sebastian, odwracając do mnie głowę. "Porozmawiaj z nim. Teraz. Znajdź go wśród gwiazd i mów do niego, jakby był tu teraz z tobą."
Moje ciało zadrżało, wzięłam głęboki oddech. "Kocham cię, Sinister. Zawsze kochałam. Kocham cię dalej niż do księżyca i poza gwiazdy. Jesteś blisko mnie, nawet jeśli cię nie widzę. Jesteś przy mnie, nawet jeśli cię nie widzę. Nawet jeśli jesteś daleko, jesteś w moim sercu, w moich myślach... w moim życiu, zawsze."
Zaśmiałam się cicho, ocierając łzę, kontynuując: "Ludzie kiedyś będą cię o mnie pytać. I kiedy cię zapytają o mnie, mam nadzieję, że przypomnisz sobie wszystkie nasze wspólne wspomnienia. Mam nadzieję, że zaboli cię żal, gdy prawda uderzy cię jak kula, i odpowiesz: 'kochała mnie bardziej niż ktokolwiek inny, a ja ją zniszczyłem.'"
Poczułam, że ciężar na sercu stał się lżejszy. Mam nadzieję, że mnie usłyszał. Wiedziałam, że nie, sam diabeł nie może być wśród gwiazd, skoro sieje piekło na ziemi, ale miałam nadzieję.
Sebastian milczał, ale widziałam, że jego jasne piwne oczy są pogrążone w myślach.
"Za dużo razy zostałam zraniona. Mam dość. Myślę, że najbardziej boli mnie to, że dałam mu całe swoje serce. Na dobre i na złe, trwałam przy nim, bez względu na wszystko. A potem, pewnego dnia, on się po prostu poddał. Nawet nie próbował o mnie walczyć. To, czego ja nigdy bym mu nie zrobiła, on zrobił bez wahania."
Zacisnęłam mocno oczy, przyciskając twarz do chłodnego piasku. Wsłuchiwałam się w rytmiczny oddech Sebastiana. Chłodne powietrze Miami przynosiło mi spokój, a w uszach dźwięczały odgłosy pijanych studentów.
To nie ja go straciłam, to on stracił mnie. Będzie mnie szukał we wszystkich, z którymi się zetknie, ale nie znajdzie. Myślałam, że to, co miałam z nim, to prawdziwa miłość... ale ten, kto naprawdę cię kocha, nigdy cię nie wypuści.
"Sebastian..." powiedziałam cicho.
"Tak, kochanie?"
"Proszę, nie zostawiaj mnie."
Usłyszałam, jak gwałtownie nabiera powietrza, ale nie czekałam na odpowiedź. Zamiast tego zacisnęłam oczy tak mocno... że zapomniałam o całym świecie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rachel wybiegła z łazienki do kuchni, trzymając pistolet na wodę. "CALLA, PODPALIŁAŚ KUCHNIĘ!!!" wrzasnęła, strzelając szybko w płomienie na kuchence.
"Jeśli nie wytrzymujesz gorąca, WYJDŹ Z KUCHNI!" krzyknęłam.
Próbowałam zrobić kurczaka po parmeńsku... nie wyszło.
"RACHEL RAY KAZAŁA MI DUSIĆ NA WOLNYM OGNIU, UFAM RACHEL RAY JAK NIKOMU!" wrzasnęłam, chwytając ręcznik i uderzając w płomienie jakby od tego zależało moje życie.
"RACHEL RAY TO KURWA!" krzyknęła moja przyjaciółka, chwytając szklankę wody i wylewając ją na ogień.
Ogień nie był aż taki duży, więc nie widziałam w tym nic wielkiego. Może zostawiłam kuchenkę bez nadzoru, żeby obejrzeć The Vampire Diaries, ale to nie moja wina, że te postacie mnie tak podniecają.
Drzwi wejściowe wyważył Sebastian, który trzymał gaśnicę. Jego twarz była poważna, gdy wyciągał zawleczkę z kawałka metalu i rozpylał białą pianę po całej mojej kuchni.
Westchnął sfrustrowany, gdy ogień zgasł: "Dlaczego zostawiłaś kuchenkę bez nadzoru?"
Skrzyżowałam ramiona. "Myślałam, że jest wystarczająco dojrzała, żeby sama gotować."
Uniósł ciemną brew. "Ona? Masz na myśli Rachel?"
"Nie" nadęłam się. "Ogień."
Rachel wybuchnęła śmiechem, bijąc brawo Sebastianowi i mnie, wskakując na blat. "Świetny występ, wy dwoje, naprawdę dobrze zagrane. Sebastian, świetnie pokazałeś temu ogniowi, kto tu rządzi."
Ukłonił się, z głupkowatym uśmiechem na twarzy. "Po prostu robię swoją robotę, proszę pani."
Zgarnęłam włosy, zwijając kruczoczarne kosmyki w kok na głowie. Uwielbiam ogień, podpalenia były trochę moim hobby. Chociaż nie naprawdę chciałam rozpalić tego ognia.
"Seabass" zwróciłam się do mojego wysokiego, blond przyjaciela, "skąd masz tę gaśnicę?"
"Home Depot. Nie martw się, kochanie, kupiłem jeszcze trzy. Wiem, jaka jesteś niezdarna, mała piromanko." Zaśmiał się, odkładając gaśnicę na blat.
Gaśnice zawsze mi przeszkadzają.
Ostatnio Sebastian często przebywał z Rachel i ze mną, i szczerze mówiąc, nie miałam nic przeciwko. Im więcej mam rozpraszaczy, tym mniej myślę o Sinistrze.
Przyglądałam się uważnie, jak Sebastian wyciąga blanta z kieszeni kurtki.
"O nie, nie!" krzyknęłam, biegnąc do niego. "To mieszkanie dla niepalących!"
Uśmiechnął się szeroko. "Ale ja handluję ziołem, muszę palić wszędzie, gdzie jestem."
Podniosłam dłoń. "To nieprawda."
Sebastian przypominał mi mojego starego przyjaciela Afanasa, który był najlepszym kumplem Sinistra i drugim po nim w mafii rosyjskiej. Albo wciągał koks, albo jarał zioło. Tak czy siak, za każdym razem, gdy na niego patrzyłam, zawsze coś brał.
Westchnął zirytowany, wsuwając blanta z powrotem do plecaka.
"Hej" wskazałam na jego torbę. "Chłopcze z plecakiem, czemu zawsze ją nosisz?"
Złapał za paski plecaka. "Jestem dealerem, skarbie. Zawsze mam przy sobie towar."
Spojrzałam na Rachel, a ona tylko wzruszyła ramionami.
"Jesteś żałosny." mruknęłam, wchodząc do swojej sypialni i zakładając tank top i szorty. Spojrzałam na moją drewnianą komodę, na której leżała obrączka ślubna. Mimo że Sinister powiedział, że już nigdy się nie zobaczymy, trzymałam pierścionek... dawał mi nadzieję.
Nadzieja była silniejsza niż strach. Nadzieja, że Sinister do mnie wróci, była większa niż strach, że już nigdy go nie zobaczę.
Wyszłam z sypialni, patrząc rozbawiona, jak Rachel grzebie w plecaku Sebastiana.
"Gdzie on poszedł?" uśmiechnęłam się.
"Łazienka, szybko, nie mamy dużo czasu. Zdobądźmy trochę zioła."
Usiadłam obok niej i zamarłam, gdy wyciągnęła z jego torby pistolet.
No tak, był w gangu, oczywiście będzie miał broń. Ale Rachel nie wiedziała, że kiedyś należał do gangu.
"Yyy..." spojrzałam na jej zaskoczoną twarz. "Rach, jest dealerem. Jasne, że będzie miał broń, to tylko przezorność."
Jej zielone oczy wciąż były szeroko otwarte, gdy trzymała ciężki pistolet. "Nigdy wcześniej nie trzymałam jednej w ręku."
Ja tak. Byłam żoną bossa mafii. Potrafiłam skopać tyłek, strzelać z broni i jarać zioło jakby jutra miało nie być.
Wyrwałam jej broń, wsunęłam ją z powrotem do plecaka i zapięłam zamek. "Nie mów o tym. Wkurzy się, jak się dowie, że grzebałaś w jego rzeczach."
W tym momencie Sebastian wyszedł z łazienki.
"No cóż," uśmiechnął się do nas, "skoro Calla spaliła nam lunch, może wyskoczymy coś zjeść?"
Rachel entuzjastycznie pokiwała głową, uwielbiała jedzenie tak samo jak ja. Naprawdę byłyśmy jak dawno rozdzielone bliźniaczki.
"PIZZAAA!" Rachel wrzasnęła, biegnąc do drzwi, Sebastian i ja pobiegliśmy za nią.
"Ciągle jesteś w Bratwie?" zapytałam go cicho, idąc korytarzem.
Jego twarz zmieniła się w szok. "Co? Nie."
"To czemu nadal nosisz broń, blondasku? Po prostu powiedz mi, jeśli dalej jesteś w gangu."
Rachel wybiegła przed drzwi apartamentu. Przysięgam, jeśli ruszy moim autem, zepchnę ją ze schodów.
"Trzy rzeczy," powiedział cicho, "po pierwsze, nie grzeb w moim plecaku. Po drugie, noszę broń, bo narobiłem sobie wielu wrogów, kiedy byłem w gangu, po prostu się zabezpieczam. I po trzecie..."
zatrzymał się przy drzwiach wejściowych, "nie zadawaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi."
Zamilkłam, wychodząc na ciepłe czerwcowe powietrze. Rachel czekała cierpliwie przy moim samochodzie. Samochodzie, który zostawił mi Sinister. Audi R8, którym jechaliśmy razem, gdy się poznaliśmy.
Wskoczyłam do środka, odpaliłam silnik i ruszyłyśmy w stronę pizzerii Ricciego, mieli TAM NAJLEPSZĄ pizzę z kurczakiem barbecue, jaką w życiu jadłam.
Podczas jazdy nikt się nie odzywał, Rachel przejęła AUX i zaczęła puszczać "God's Plan" Drake'a na pełen regulator.
Myślałam o tym, co powiedział mi Sebastian - żebym nie zadawała pytań, na które nie chcę znać odpowiedzi, i to mnie przestraszyło. Przeraziła mnie myśl, że dzieje się coś jeszcze, o czym nie wiem. Ale nie naciskałam, bo miał rację. Nie chciałam usłyszeć odpowiedzi.
Zaparkowałam samochód jak pieprzony szef, i ruszyliśmy w stronę wejścia do restauracji. To była typowa pizzeria: mnóstwo nieposprzątanych stolików, pełny bar i granicząca ze średnią obsługa klienta.
Nasza kelnerka wyglądała na dwadzieścia parę lat, miała na sobie obcisły czarny T-shirt z logo lokalu. Miała krótkie rude włosy, a jej oczy były obrysowane brokatowym cieniem.
— Hej, stolik dla trzech osób? — zapytała radośnie, jej wzrok powędrował do Sebastiana.
Jej plakietka głosiła: Emily, dobrze, nie była striptizerką. Nie miała na imię Candy, Boner Garage ani Tinkerbelle.
Usiedliśmy w boksie, Emily podała nam menu, ale nie umknęło mi, jak ciągle zerkała na Sebastiana.
Gdy tylko odeszła, pochyliłam się nad stołem. — Ty, Seabass, nasza kelnerka patrzyła na ciebie jak gruby dzieciak na czekoladę Hershey’s.
Podniósł wzrok znad menu, spojrzał na Emily i wzruszył ramionami. — Nie przepadam za rudymi.
Ja też nie, mój psychopatyczny były chłopak był rudy.
Rachel cicho zachichotała, stukając w telefon jak małe dziecko.
— Z kim piszesz? — zapytałam, bawiąc się menu.
Jej blada skóra zarumieniła się na czerwono. — Z Jackiem…
Uśmiechnęłam się złośliwie. — Piszesz z Jackiem-atakiem? Tym z imprezy?
Energetycznie pokiwała głową, wysłała kolejnego SMS-a, po czym wyłączyła telefon.
— Dał ci tego całusa? — spytałam.
Jej twarz pociemniała z zawstydzenia. — Coś w tym stylu.
O mój Boże, na pewno ją zjadł. Ten facet był jak Tom Cruise w Mission Impossible: Ghost Protocol. ON MA TYLE LASEK.
Sebastian się roześmiał, próbując to zamaskować serią idiotycznych kaszlnięć.
Rachel zmierzyła go wzrokiem, wyjęła z torebki butelkę Advilu i rzuciła w niego.
— Masz, suko — mruknęła. — Zakrztuś się Advilem, może pomoże na twój kaszel, synu Szatana.
Zachichotał, złapał butelkę zanim trafiła go w twarz i postawił ją na stole. Emily wróciła, przyjęła nasze zamówienia, jej wzrok ciągle uciekał do znudzonej twarzy Sebastiana, wyglądała na lekko rozczarowaną, gdy odchodziła.
— Ej, Seabass, dzwoniło E-Harmony, powiedzieli, że twoje konto zostało zablokowane. Nigdy nie poderwiesz dziewczyny, jeśli twoje zdjęcie profilowe to fotka fiuta. Czemu po prostu z nią nie pogadasz? — zapytałam, pijąc wodę.
Wzruszył ramionami. — Nie w moim typie.
— Cóż — zaćwierkała Rachel — lepiej szybko znajdź swój typ. Nim się obejrzysz, obudzisz się stary, obwisły i zorientujesz się, że bycie 53-letnim dilerem narkotyków jest upośledzone. Uwierz mi, znam twoją przyszłość.
Uśmiechnął się, kręcąc na nią głową.
Rachel spojrzała na nas oboje. — To jak się poznaliście? W zeszły weekend mówiliście, że się znacie. To cholernie ironiczne, że dwie osoby z Rosji spotykają się w Miami.
Ironia, to fakt. Ale teraz, jak się nad tym zastanowić, to niesamowicie podejrzane. Jak to możliwe, że facet, którego znałam z Rosji, nagle znajduje mnie na imprezie studenckiej na plażach Miami?
Sebastian wzruszył ramionami. — Nazwałbym to przeznaczeniem, kochanie.
Nic nie powiedziałam. Nie wiem, czemu wcześniej nie wydało mi się to podejrzane, ale zdecydowanie jest. Sebastian był w gangu Bratwy z moim bratem i byłym chłopakiem. Po tym, jak wyrwali mnie z rąk Sinistera, był jedyną osobą, która była dla mnie miła, pomógł mi uciec, zawdzięczam mu życie. Ale to dziwne, że spotkałam go miesiące po ratunku.
Rozejrzałam się po restauracji, obserwując scenę przyjaciół i rodzin, śmiejących się i cieszących swoim towarzystwem, gdy zobaczyłam mężczyznę. Był wielki, cholernie umięśniony, ubrany cały na czarno. Przy uchu trzymał telefon, siedział zupełnie sam, jedzenie przed nim nietknięte, gdy szybko mówił do słuchawki. Patrzyłam na jego usta i od razu zauważyłam, że mówi po rosyjsku. Co. Do. Chu...
— Przepraszam, muszę do łazienki — powiedziałam do Rachel i Sebastiana, wstając od stołu.
Podeszłam do tego creepy Rosjanina, siadając naprzeciwko niego. Przestał mówić przez telefon i spojrzał na mnie spode łba.
— Cześć, jestem Calla, ale pewnie już o tym wiesz. Z kim rozmawiasz? — uśmiechnęłam się sztucznie.
Nie odpowiedział, ale na jego ustach pojawił się rozbawiony uśmiech.
Westchnęłam. — Tak myślałam, mogę zobaczyć twój telefon na sekundę?
Wielki facet zachichotał nisko i podał mi eleganckie czarne urządzenie.
Wzięłam telefon do ręki, wstałam od stołu. — Zatrzymuję twój telefon, olbrzymie chłopie. Pa pa.
Wyszłam z restauracji, ręce trzęsły mi się, gdy przyłożyłam telefon do ucha.
— Halo? — zapytałam powoli, spoglądając na wyświetlacz — numer był zablokowany.
W słuchawce usłyszałam niski śmiech i natychmiast go rozpoznałam. Sinister.
— Tsvetok, wiedziałem, że się domyślisz. Mądra dziewczynka. (Kwiatuszku) — w jego głosie słychać było rozbawienie. Skrzywiłam się, słysząc jak nazywa mnie kwiatkiem — zawsze tak do mnie mówił, a wspomnienie tego imienia przyniosło falę bolesnych wspomnień.
Szukałam słów. — Jeśli tak bardzo chciałeś mnie mieć z głowy, to po co wysyłasz za mną Hulka? — mój głos zabrzmiał zupełnie inaczej niż się czułam — był silny i pewny siebie.
— Tylko upewniam się, że jesteś bezpieczna, Calla. — Dźwięk jego głosu sprawił, że miałam ochotę się rozpłakać.
Wzięłam wdech. — Zostawiłeś mnie.
Chwila ciszy. — Nigdy cię nie zostawiłem, Calla. Zawsze tu będę.
Przygryzłam wargę, próbując nie wybuchnąć płaczem. — Nienawidzę cię.
Zachichotał. — Nie nienawidzisz mnie, kochanie.
Czułam, jak serce wali mi w piersi. — Nienawidzę cię, bo do końca życia będę się zastanawiać, czemu nie byłam wystarczająca.
Nogi mi się trzęsły, w jego głosie była boleść i smutek, co bolało mnie tysiąc razy bardziej, niż kiedykolwiek jego.
— Próbuję cię chronić, kwiatuszku. Proszę, zrozum to.
Pokręciłam głową, ocierając łzę z oka. — Powiedz swoim gorylom, żeby trzymali się ode mnie z daleka, bo jak jeszcze raz jakiegoś zobaczę, zabiję go.
Znowu się zaśmiał, jego głos był ochrypły. — Uważaj na siebie, Calla.
Połączenie zostało przerwane, a razem z nim i moje serce.
***
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ciekawostka: czy wiesz, że picie kawy przed seksem sprawia, że orgazmy są 50 razy intensywniejsze?
**
Po niezwykle emocjonalnej rozmowie telefonicznej z Sinisterem poczułam, że muszę dać swojemu umysłowi chwilę wytchnienia.
— Rach, idziemy do klubu — powiedziałam do Rachel, która przez ostatnie sześć godzin oglądała American Horror Story.
— Tak, tak, tak, TAK! — Zerwała się z kanapy, wyrzucając ręce w górę. Jej warkocze latały wszędzie, kiedy tańczyła.
Wymusiłam uśmiech.
— Jaki klub? Kiedy? Z kim? I gdzie? — Na jej twarzy pojawił się wielki uśmiech.
— Amnesia, za godzinę, ty i ja, to klub na Miami Beach. — Zaśmiałam się, widząc jak rozświetla się jej twarz, gdy odpowiadałam na każde pytanie. Amnesia to klub nocny należący do rosyjskiej mafii, jeśli Sinister chciał, żebym była „bezpieczna”, to miałam zamiar być tak nierozważna, jak tylko się da, właśnie w jego klubie.
— Sebastian idzie? — zachichotała. — Chcę marihuanę.
Wzruszyłam ramionami. — Jasne, niech idzie.
— KURWA TAK!! Daj mi zadzwonić do Sebastiana!! — Objęła mnie mocno. — Idę się wystroić!!! — Wybiegła do swojego pokoju, a ja roześmiałam się, słysząc jak włączyła prysznic i zaczęła śpiewać „The Circle of Life”.
Znajdź sobie przyjaciółkę, która potrafi śpiewać Disney'a.
Powlokłam się do swojego pokoju i wskoczyłam pod prysznic.
Głos Sinistera wciąż rozbrzmiewał mi w głowie. Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę usłyszałam jego głos — trzy i pół miesiąca później, a jego głos wciąż ogrzewał mi serce.
Nagle dotarło do mnie... Kazał mi być bezpieczna. Rozmawiał ze mną tylko po to, by powiedzieć, żebym była bezpieczna.
Zgadnij, co zrobię? Pobiegam z nożyczkami, wsiądę do samochodu z nieznajomymi, przyjmę cukierki od facetów w białych vanach i nie zawiążę butów. Pocałuj się, Sinister.
Wyszłam spod prysznica, weszłam do mojej w pełni zaopatrzonej szafy i wybrałam biały, głęboko wycięty crop top oraz czarne, podarte szorty.
Usiadłam, by zrobić makijaż, ale nie mogłam się skupić. Tęskniłam za Sinisterem. Tęskniłam za jego smolisto czarnymi włosami, które zawsze były takie gładkie i schludne. Tęskniłam za jego lodowato niebieskimi oczami, które sprawiały, że uginały się pode mną kolana. Tęskniłam za jego wysokim, szczupłym ciałem, które zawsze otulało mnie ciepłymi, kochającymi ramionami. Tęskniłam za tatuażami wijącymi się po jego ciele. Tęskniłam za jego pięknym uśmiechem, który całkowicie mnie rozbrajał.
Tęskniłam za nim tak bardzo, że aż bolało mnie serce. Dał mi tyle powodów do życia, że gdy odszedł, nie zostało mi nic.
Gdy dołączyłam do mafii, zostałam zaprzysiężona i naznaczona tatuażem, który przysięgał mi Omertà. Omertà to kodeks milczenia mafii, twoje milczenie to twoje życie. Jeśli złamiesz Omertà, giniesz, bez względu na to, kim jesteś i gdzie jesteś.
Spojrzałam na swój nadgarstek, tatuaż wytatuowany na całe życie
OMERTÀ
кровоточат молчания
Napis był schludny, oznaczał „krwawiące milczenie”.
Odkąd Sinister mnie zostawił, ukrywałam tatuaż pod bransoletkami. Gdyby ktoś go zobaczył, byłabym kompletnie skreślona. Wsunęłam bransoletki, wytuszowałam rzęsy i nałożyłam błyszczyk.
— JUŻ JESTEM GOTOWA!! — wrzasnęłam z całych sił.
— DOBRZE DLA CIEBIE, SUKO, JA JESTEM BARDZIEJ GOTOWA NIŻ TY!! — odkrzyknęła Rachel.
Śmiałam się, wychodząc z pokoju jednocześnie z Rachel. Wyglądała obłędnie — miała na sobie czarną spódnicę z wysokim stanem i przezroczystą białą bluzkę. Jej brązowe włosy były ciasno spięte w kucyk.
Drzwi wejściowe otworzyły się gwałtownie, ukazując Sebastiana w białej koszuli z kilkoma rozpiętymi guzikami. Jego platynowe blond włosy były świeżo uczesane.
— Jeeej!! — ucieszyła się Rach, — wszyscy wyglądamy szałowo!!
Podskoczyła do Sebastiana, wyciągając do niego dłoń.
Zaśmiał się, zdejmując plecak z ramion i podając jej skręta. — Proszę, krejzolu. — Położył torbę na podłodze w kuchni.
Rachel ukłoniła mu się, przeskakując na nasz balkon, gdzie odpaliła jointa.
Sprytna dziewczyna, powiedziałam, że nie wolno palić w mieszkaniu, technicznie rzecz biorąc — była już na zewnątrz.
Sebastian odwrócił się do mnie: — Chcesz zapalić?
— Później, baw się dobrze. Muszę coś zrobić.
Kiwnął głową, podchodząc tam, gdzie Rachel zaciągała się jointem jak szalona.
Gdy tylko zniknął mi z oczu, rozpięłam jego torbę i zaczęłam szukać broni. Wiem, psychopatyczne, ale obiecałam Sinisterowi, że zabiję każdego z jego ludzi, jeśli ich zobaczę, a miałam przeczucie, że dziś wieczorem natknę się na któregoś z tych skurczybyków.
Wyciągnęłam Glocka .9mm, był ciężki jak cholera, ale naładowany i wydawał się odpowiedni. Pokręciłam głową i zaśmiałam się pod nosem, widząc jakieś dwa uncje zapakowanej trawy i jeszcze jeden pistolet w torbie.
Wstałam, pospiesznie wróciłam do swojego pokoju i schowałam broń do torebki. Klasa sama w sobie.
— No to co, jaracze, gotowi do wyjścia? — zawołałam, ściskając torebkę w dłoni. Nie usłyszałam odpowiedzi. Westchnęłam, podeszłam na balkon — i zabrakło mi słów.
Rachel stała zwrócona twarzą do miasta, z ramionami uniesionymi nad głową, recytując Titanica.
— Lecę, Jack! — zawołała. — Lecę!
Tymczasem Sebastian opierał się o balustradę, skrzyżowane ręce, na twarzy rozbawienie. Wypuścił kłąb dymu, patrząc jak Rachel, no cóż, odstawia swoją szopkę.
Rachel w końcu odwróciła się od balkonu, z dumą na twarzy. — I jak?
Udawałam, że ocieram łzę z policzka. — Piękne... po prostu piękne.
— No to co — Sebastian skończył swojego jointa, zadeptując żar. — Gotowe na imprezę?
***
Pojechaliśmy Uberem do Amnesii, jednego z najpopularniejszych klubów nocnych w Miami. Z wnętrza dudniła muzyka rave. Dziesiątki ludzi stało w kolejce, dziewczyny były oblepione makijażem, a faceci wyglądali, jakby kipieli testosteronem.
— Yebat'. — (Kurwa.) — mruknęłam pod nosem, nie znosiłam stać w kolejkach. Kocham Disney World, ale tam zawsze wykupuję fastpassa.
Rozejrzałam się, zauważając tego samego rosyjskiego palanta z restauracji, stojącego przy klubie i nieudolnie próbującego wmieszać się w tłum. Udawałam, że go nie widzę, skupiając uwagę na bramkarzu. Stał przed bramką, wpuszczając ludzi co kilka minut po sprawdzeniu ich dowodów. Obok niego stało dwóch ogromnych ochroniarzy.
No cóż, o przemykaniu się można zapomnieć.
— Uwaga wszyscy — bramkarz zwrócił się do tłumu, od razu poznałam po akcencie, że jest Rosjaninem — proszę przygotować dowody do sprawdzenia.
Zwróciłam się do Rachel i Sebastiana: — Poczekajcie tutaj.
Podeszłam do bramkarza. — Izvinite. (Przepraszam) — Uśmiechnęłam się.
Zwróciłam jego pełną uwagę, mówiąc w jego ojczystym języku. — Da? (Tak?)
— Komu prinadlezhit etot klub? (Do kogo należy ten klub?) — spytałam niewinnie.
Jego twarz lekko się napięła. — YA ne mogu skazat', skuchayu. (Nie mogę powiedzieć, proszę pani.) — odparł przepraszająco, przenosząc uwagę na młodą kobietę, która wyciągała dowód do sprawdzenia.
— Vladeyet li russkaya mafiya klubom? (Czy rosyjska mafia jest właścicielem klubu?) — zapytałam, choć znałam już odpowiedź.
Zamarł lekko, odwracając się do mnie. "Otkuda ty eto znayesh'??" (Skąd to wiesz?) Jego głos był spięty i nerwowy.
"Pozvol'te mne predstavit' sebya..." (Pozwól, że się przedstawię...) Przełączyłam się z powrotem na angielski: "Nazywam się Calla Levkin, jestem żoną Sinistera Velkova, a ty nas teraz wpuścisz do klubu." Dyskretnie odsunęłam bransoletki z nadgarstka, pokazując mu tatuaż mafii.
Do jakich poświęceń jestem zdolna, tylko po to, by ominąć kolejkę.
Jego twarz w sekundę przeszła od nerwowej do zaskoczonej. Szybko pokiwał głową, oczy wciąż szeroko otwarte, i dał ochronie znak, by nas przepuścili.
"Dzięki Diego, biegnij Dora, biegnij!" Dałam znak Rachel i Sebastianowi, żeby poszli za mną.
"Jak do diabła to zrobiłaś?" zapytała Rachel, przekrzykując dudniącą muzykę, gdy weszliśmy do środka.
Wzruszyłam ramionami, "Powiedziałam mu, że obciągnę mu kutasa." Skłamałam. Rachel uśmiechnęła się szeroko, wyraźnie dumna ze mnie, podskakując radośnie w klubie.
Ochroniarz Sinistera będzie się przedzierał przez tę kolejkę jeszcze co najmniej godzinę, więc byłam bezpieczna na razie.
Neonowe światła stroboskopowe błyskały jasno po całym klubie, setki pijanych ludzi tańczyły, ich ciała tak blisko siebie, że wyglądali jak smoothie. Fuj. DJ stał na scenie, puszczając głośną muzykę rave.
Odurzający zapach trawki i ciężkiego alkoholu oblepiał mi nozdrza.
"Okej, Seabass. Masz ponad 21 lat. Idź po alkohol." Uśmiechnęłam się słodko do niego.
Zachichotał, "wszystko dla ciebie, kochanie."
Oczy Rachel były czerwone od trawki, patrzyła na klub z zachwytem, jak dziecko w Boże Narodzenie.
"Czy kiedykolwiek czujesz się... jak plastikowa torba…" powiedziała, jej oczy były kompletnie zamglone.
Zignorowałam ją, "No dalej, Scarface" złapałam ją za rękę i pociągnęłam na parkiet.
Wszystko wydawało się poruszać w zwolnionym tempie. Czułam się, jakby to był jakiś popieprzony sen. Rach i ja przecisnęłyśmy się przez tłum ludzi, do samej kotłowaniny pod sceną.
Czasem po prostu trzeba cieszyć się życiem, bo nigdy nie wiesz, kiedy dla ciebie impreza się skończy. Musiałam się tego nauczyć na własnej skórze – potraktowałam prawdziwą miłość jak coś oczywistego i zostałam sama, smutna i bez nadziei.
Tańcząc wśród morza nieznajomych, zamyśliłam się. To nie strata Sinistera bolała mnie najbardziej, tylko świadomość, że będę musiała żyć bez niego. Chciałam zapomnieć wszystkie te piękne wspomnienia, które razem stworzyliśmy, nie dlatego, że przestałam go kochać, tylko dlatego, że za bardzo bolało pamiętać.
"Przyniosłem drineczki!" zawołał Sebastian, podając mi wysoką szklankę z ciemnym płynem.
"Co to jest?" wydarłam się z powrotem.
Na twarzy pojawił mu się głupkowaty uśmiech, "Poprosiłem o 20 shotów i po prostu wlałem je wszystkie do tej szklanki!"
Spryciarz z niego.
Chwyciłam drinka z jego ręki i wypiłam duszkiem, jakby od tego zależało moje życie. Zignorowałam łzy, które napłynęły mi do oczu, i ogień, który wybuchł mi w gardle. Chciałam zapomnieć, choćby na sekundę.
Otarłam usta, gdy skończyłam, natychmiast czując nudności i pieczenie, które rozprzestrzeniło się po moim ciele.
Twarz Sebastiana była bezcenna, szczęka mu opadła, "Czy ty... czy ty właśnie wypiłaś to wszystko do końca?"
"Si señor." Moje ciało chwiało się na wszystkie strony, torebka uderzała mi o nogę, gdy zataczałam się.
Sebastian śmiał się dobre trzy minuty, "Okej, już nigdy nie rzucę ci wyzwania w piciu."
Unosiłam ręce nad głową, tańcząc, "Jestem jedno z Mocą, Moc jest ze mną..."
Sebass się uśmiechnął, "Cytujesz Star Wars?"
"To różdżka wybiera czarodzieja, panie Potter..." Zakręciło mi się w głowie i prawie zaliczyłam glebę. Ale nie, brawo Calla, uratowałaś się.
Pozwoliłam się porwać muzyce, moje ciało walczyło o zachowanie równowagi.
Nagle poczułam silne ramiona oplatające moje ciało, odwróciłam się i zobaczyłam młodego gościa, kompletnie pijanego.
"Jesteś zajebiście seksowna." Bełkotał, "chcesz zatańczyć?"
Nie mogłam nie zauważyć jego ogromnej erekcji.
"Sorry, Viagra." Uśmiechnęłam się, łapiąc Rachel za ramię i przyciągając ją do siebie. "Jestem lesbijką. Lubię cipki."
Uśmiechnął się leniwie do mnie i Rachel, "Trójkąty mi nie przeszkadzają." Lekko się zatoczył.
Jestem za bardzo pijana na takie coś.
"Mam fetysz stóp, pokaż mi swoje prosiaczki." Zapatrzyłam się na jego stopy. Obrzydliwe, wiem. Ale to zwykle odstrasza.
Gość zrobił lekko zniesmaczoną minę, ale wzruszył ramionami, "j-jesteś na tyle gorąca, że warto."
Okej, ostatnia próba.
"Mam chlamydię."
Facet odwrócił się błyskawicznie. Rachel uśmiechnęła się do mnie, przybijając piątkę.
Sebastian wybuchnął śmiechem, "dobra robota, kochanie. Nawet pijana jesteś bezlitosna."
Ukłoniłam mu się i padłam na ziemię.
Sebastian pomógł mi wstać, otrzepując mnie z brudu z podłogi, "Co się stało?" Zapytał, wskazując miejsce, gdzie właśnie leżałam.
Wzruszyłam ramionami, "Zapomniałam, że stoję."
Na jego twarzy pojawiło się rozbawienie, uśmiechnął się i pokręcił na mnie głową.
Już miałam zaproponować, żebyśmy poszli po więcej alkoholu, gdy zauważyłam Rosyjskiego Goryla stojącego z boku klubu. Jego wysoka sylwetka była onieśmielająca, gdy patrzył na mnie.
Zauważył, że się na niego gapię, i uśmiechnął się.
"Przepraszammmmm" poklepałam Sebastiana po ramieniu "muszę siku."
Nie czekałam na jego odpowiedź, tylko jakimś cudem przebiłam się przez tłum, grożąc kilku facetom, którzy próbowali się do mnie odezwać.
Zatoczyłam się w stronę, gdzie stał goryl Sinistera, "Yo, King Kong, chodź za mną, muszę z tobą pogadać."
Ścisnęłam w dłoniach torebkę, ręką dotykając zimnego metalu pistoletu.
"Myślałam, że jasno powiedziałam, żebyś mnie nie śledził." Powiedziałam, starając się wyglądać na trzeźwą, prowadząc go w stronę toalet, z dala od ludzi.
"Wykonuję swoją robotę." Odpowiedział spokojnie.
"Twoja robota jest pojebana, przestań mnie śledzić." Przycisnęłam dłoń do ściany, żeby się nie przewrócić.
"A jak nie?" Zaśmiał się, a jego ogromna postura sprawiła, że zwątpiłam, czy dam radę go pobić.
Zaśmiał się bez humoru, "chcesz mnie teraz zabić?"
Moja twarz zrzedła, "Powiedział ci o moim planie."
Hulk kiwnął głową, "Mam cię pilnować. Mam dopilnować, żebyś nie zginęła. Najwyraźniej nie potrafisz o siebie zadbać." Wskazał na mój pijany stan.
Dobra, mam dość, idzie na glebę.
Wyjęłam pistolet z torebki i wycelowałam mu w twarz.
Wyraz jego twarzy zmienił się z rozbawionego na zaskoczony w ułamku sekundy.
Zrobił ruch, żeby sięgnąć po broń, ale go powstrzymałam, "nie nie nie, rekinie, posłuchaj mnie. Przestań mnie śledzić. Albo cię zabiję."
Wybuchnął śmiechem, "nie strzelisz do mnie."
Cóż, jestem pijana. Mogę zrobić wiele rzeczy, których bym nie zrobiła na trzeźwo.
Wycelowałam pistolet w jego nogę i strzeliłam, dźwięk wystrzału zagłuszyła głośna muzyka rave.
Zawył, jego ciało upadło na ziemię. Na nodze pojawiła się głęboka rana, z której sączyła się krew. Ścisnął nogę, uciskając ranę, jego twarz wykrzywił ból.
"Udowodniłam swoją wartość? Tak. Czy mam wyrzuty sumienia? Nie. Skończyliśmy? Tak." Uśmiechnęłam się do niego, przeskakując nad jego wijącym się ciałem.
Myślę, że poszło całkiem nieźle.
Przesuń w górę, aby kontynuować