passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Confessions of a Seductive Wallflower - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Confessions of a Seductive Wallflower

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Mai

– To jak tam się dziś ma moja Maya Papaya?

Głos dobiegł zza pleców dokładnie w chwili, gdy drzwi windy się zamknęły. Nawet nie musiałam się odwracać. Ten figlarny ton? Ta gładka pewność siebie? Tylko jeden mężczyzna w tym budynku miał tupet, by użyć tego przezwiska i sprawić, że zabrzmi jak komplement.

Rzuciłam spojrzenie przez ramię i delikatnie się uśmiechnęłam. – Mam się dobrze, Alex.

Alex Sterling opierał się niedbale o lustrzaną ścianę, jedną rękę miał schowaną w szarych, dopasowanych spodniach, drugą poprawiał ciemnoniebieski krawat. Jego idealnie potargane brązowe włosy wyglądały, jakby należały do reklamy perfum, a orzechowe oczy błyszczały figlarnie, jakby już wiedział, co powiesz, zanim to zrobisz. Pachniał cedrem i drogimi ambicjami.

Jeśli Noah Sterling był lodem – ostre garnitury, ostrzejszy język i oczy jakby wyrzeźbione ze stali – to Alex był ciepłem i urokiem zamkniętym w sześciu stopach charyzmy.

– Ty zawsze masz się dobrze – powiedział Alex z szerokim uśmiechem. – Nawet kiedy to biuro na ciebie nie zasługuje.

Parsknęłam śmiechem pod nosem. – Powiedz to Janice. Ona myśli, że jestem chodzącym skandalem.

Alex przewrócił oczami. – Janice jest zgorzkniała. Nie bierz tego do siebie. Jesteś dobra w tym, co robisz, Maya. To onieśmiela ludzi.

Przesunęłam się nieznacznie, speszona komplementem. – Cóż… dzięki. To dużo dla mnie znaczy.

Zapadła chwila ciszy. Winda cicho buczała, mijając dziewiąte piętro.

– Więc... – zaczął, przeciągając słowo jak sekret. – Słyszałem, że mój kochany przyrodni brat desperacko potrzebuje specjalisty od treści do swojej nowej kampanii.

Serce mi zamarło. – Słucham?

Uniósł brew, wyraźnie rozbawiony. – Zwolnił poprzednią, prawda? Wielka drama. Powiedział, że nie rozumiała „jego wizji”.

– Pomogłam mu z jednym zadaniem w zeszłym tygodniu – powiedziałam powoli. – Ale nie wiedziałam, że jestem przypisana do całego projektu.

– Słyszałem, jak wczoraj mówił o tym na zebraniu – Alex przyjrzał mi się uważnie. – Możesz być jego nową osobą od zadań specjalnych.

Osobą od zadań specjalnych? Zacisnęło mi gardło.

Zaczęłam nerwowo poprawiać brzeg bluzki, wygładzając ją na spódnicy. – Ja… naprawdę nie chcę z nim pracować.

Alex parsknął śmiechem, ale jego ton był łagodny. – Nie bój się. Noah to tylko szczekanie, bez gryzienia. Zaufaj mi. On tylko udaje, że nic nie czuje.

Nie odpowiedziałam. Nie wiedziałam jak.

Bo przy Noah… zawsze czułam się jak robak pod mikroskopem. Jakby mnie analizował i uznawał za niegodną.

I nigdy nie wiedziałam dlaczego.

Winda zadzwoniła na moim piętrze i wyszłam.

– Do zobaczenia, Maya Papaya – zawołał za mną Alex, puszczając oczko, gdy drzwi znów się zamknęły.

Wypuściłam powietrze, ale ulga nie trwała długo.

Zaraz za rogiem ją zobaczyłam.

Janice, z jadowitym uśmiechem i głosem słodzonym wyłącznie złośliwością. – Zarząd wysyła cię do gabinetu Noaha – powiedziała, opierając się o dystrybutor wody jak złośliwa villainka z opery mydlanej.

Nie odezwałam się ani słowem. Po prostu przełknęłam falę paniki, która rosła w gardle, i poszłam dalej.

Ręce mi drżały, a nienawidziłam tego. Nienawidziłam, jak szybko biło mi serce na myśl, że go zobaczę.

Noah Sterling.

Każde spotkanie z nim sprawiało, że się kurczyłam. To nie były tylko obelgi – to, jak jego słowa zostawały. Jak nigdy nie patrzył na mnie jak na człowieka. Tylko problem.

Stanęłam przed jego drzwiami i zawahałam się, po raz dziesiąty tego ranka wygładzając bluzkę. Moje odbicie w szybie pokazywało dziewczynę, która próbuje wyglądać, jakby tu pasowała. Ale nie czułam się, jakbym pasowała. Ani do tego biura. Ani do własnej skóry.

Może dlatego, że tata odszedł, kiedy miałam pięć lat.

Nigdy nie powiedział mi, że jestem piękna. Nigdy nie powiedział, że się liczę. I jakoś przez całe życie potrzebowałam usłyszeć te słowa – od kogokolwiek – żeby czuć się prawdziwa.

Zapukałam delikatnie.

– Proszę.

Jego głos był ostry, precyzyjny, jak ostrze noża.

Weszłam do środka, serce waliło mi w piersiach.

Noah siedział za swoim eleganckim, czarnym biurkiem, krawat miał nieco poluzowany, brwi ściągnięte, gdy przeglądał dokument. Nawet nie spojrzał na mnie od razu.

A potem to zrobił.

I to spojrzenie – powolne przesunięcie oczu od moich obcasów aż po włosy – sprawiło, że poczułam się naga pod mikroskopem.

Jego usta wygięły się w grymas.

– Daj spokój – powiedział, odchylając się w fotelu. – Naprawdę mam pracować z biurową dziwką?

Te słowa uderzyły mnie jak policzek.

Mrugnęłam, sparaliżowana. Odebrało mi oddech. Każdy nerw w moim ciele napiął się jakbym została obnażona, upokorzona. Pokój zrobił się o dziesięć stopni chłodniejszy.

– Ja… – mój głos się załamał. – Nie jestem…

Prychnął. – Daruj sobie. Nie potrzebuję teatru. Potrzebuję wyników. Ten projekt jest zbyt ważny, by jakaś ładna przeszkadzajka go zepsuła.

Ładna przeszkadzajka.

Tylko tym dla niego byłam. Ładna. Nie mądra. Nie zdolna. Nie godna. Po prostu… przeszkadzajka .

Zacisnęłam dłonie wzdłuż ciała, zmuszając się, żeby nie zapłakać. Nie przy nim.

– Od czego mam zacząć? – zapytałam cicho, starając się, by głos nie zadrżał, choć wszystko we mnie się łamało.

Noah nie odpowiedział od razu. Po prostu patrzył na mnie, z zaciśniętą szczęką. Jakby nie rozumiał, czemu wciąż tu stoję.

W końcu rzucił teczkę na biurko.

– Popraw treści do kampanii. Chcę twój szkic do jutra, do południa. Bez wymówek. I nie używaj więcej perfum. Rozpraszają.

Wzięłam teczkę drżącymi palcami.

– Zrozumiałam .

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Maya, narracja własna

— O mój Boże. Wyglądasz olśniewająco. Oszałamiająco. Po prostu nieziemsko — powiedział Tim z przesadą, wpinając ostatnie pasmo moich włosów w luźny kok z tyłu głowy.

Wpatrywałam się w dziewczynę w lustrze, mrugając.

Czy to naprawdę ja?

Miękkie loki otulały moją twarz, oczy wydawały się ogromne dzięki przydymionemu cieniowi, który nałożył, a usta — zwykle nagie — pomalowane były delikatną czerwienią, przez co moja skóra aż promieniała. Miałam na sobie elegancką, czarną sukienkę, która podkreślała moje kształty — nie za ciasną, nie za krzykliwą. Po prostu… w sam raz.

— Wykonałeś kawał dobrej roboty, Tim — wyszeptałam.

Tim cofnął się o krok, podziwiając swoje dzieło jak artysta przed arcydziełem. — Do usług, madame. A teraz — Klasnął w dłonie. — Oficjalnie jesteśmy modnie, z pasją spóźnieni.

Zaśmiałam się, czując w piersi nerwowe mrowienie. — Jesteś pewien, że powinniśmy tam w ogóle iść?

— Maya. — Tim odwrócił mnie za ramiona. — Jesteś niewidzialna w tej firmie od pięciu lat. Dziś wieczorem? Będziesz rządzić tą salą. Słyszysz mnie?

Przełknęłam gulę w gardle i skinęłam głową.

Uśmiechnął się szeroko. — Chodź, mamy imprezę do rozbicia.

Podróż taksówką była krótka, ale serce waliło mi jak szalone. Tim trajkotał przez cały czas — o tym, którzy szefowie mogą się upić, kto się popłacze w łazience i jak Janice pewnie się wywróci na swoich szpilkach.

Ale ledwie go słyszałam. Dłonie miałam spocone.

— Dlaczego jestem taka zdenerwowana? — wymamrotałam.

— Bo zaraz pokażesz wszystkim, co tak długo ignorowali — powiedział pewnie Tim. — Wejdziesz tam i wszystkich wprawisz w osłupienie.

Dotarliśmy na miejsce — balowa sala na dachu wynajęta na firmową imprezę świąteczną. Wszędzie migotały światła. Z wnętrza sączył się cichy jazz. Przez szklane drzwi widziałam ludzi pijących, tańczących, śmiejących się.

Wzięłam głęboki oddech.

— Gotowa? — spytał Tim.

— Nie — wyszeptałam.

— Trudno — rzucił, chwytając mnie za rękę. — Chodźmy ich rozwalić.

W chwili, gdy weszliśmy, cała impreza jakby się zatrzymała.

Rozmowy ucichły. Głowy się odwróciły. Ludzie gapili się. Szeptali.

Czułam na sobie ich wzrok — na sukience, obcasach, pewności siebie, której jeszcze nie czułam. Ale z Timem u boku wyprostowałam się.

Twarz Janice wykrzywiła się w coś jadowitego, gdy zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów. Przysięgam, że gdyby wzrok mógł zabijać, już leżałabym pochowana w tych szpilkowych botkach.

— No, ktoś tu się przyszykował — mruknęła pod nosem, odwracając się do równie zgorzkniałej grupki.

Szłam dalej. I wtedy —

— Maya?

Odwróciłam się. Alex Sterling stał przy barze z kieliszkiem szampana, wyraźnie zaskoczony.

— O Boże — wyszeptał, podchodząc do mnie. — Wyglądasz… przepięknie.

Zarumieniłam się natychmiast. — Dziękuję.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, ujął moją dłoń i delikatnie uniósł ją do ust, składając pocałunek na kostkach. — Oszałamiająca, Mayo. Naprawdę.

Policzki paliły mnie żywym ogniem i nagle zapomniałam, jak się oddycha. Tim obok posyłał mi rozbawione spojrzenie.

— Drink? — zaproponował, wręczając mi kieliszek czegoś różowego i musującego.

— Tylko jeden — powiedziałam.

— Słynne ostatnie słowa — szepnął.

Impreza wirowała wokół mnie — światła, śmiech, muzyka — i po raz pierwszy nie czułam się niewidzialna.

Tim i ja tańczyliśmy tak, jakby nikt nas nie obserwował. Kręciliśmy się, śmialiśmy, wykrzykiwaliśmy słowa kiczowatych popowych hitów. Obcasy już nawet nie bolały. Czułam się lekka. Odważna. Wolna.

Alex dołączył do nas na parkiecie niedługo potem, śmiejąc się z nami, obracając mnie raz, drugi. Nie byłam przyzwyczajona być w centrum czegokolwiek — a już na pewno nie w centrum zabawy. A jednak tu byłam, żywa i rozbawiona.

Dawno nie czułam się tak dobrze.

— Wyglądasz, jakbyś promieniała — powiedział Tim, wachlując mnie dłonią.

— To chyba przez alkohol — zażartowałam, sącząc drugiego drinka.

— Nie. To pewność siebie. I może rzęsy.

Zachichotałam, czując ciepło w głowie.

— Maya! — ktoś zawołał za nami. — Maya, chodź! Dołącz do wyzwania z body shot!

Oczy Tima rozbłysły jak u dziecka na Gwiazdkę. — O matko. Musisz to zrobić.

— Czekaj — co? — zaśmiałam się nerwowo.

— To tylko zabawa! Wszyscy to robią. No chodź, wyglądasz świetnie, świetnie się bawisz i szczerze, zasługujesz, żeby choć raz być trochę niegrzeczna.

— Nie wiem…

— Proszę? — błagał. — Tylko raz! Będziemy ci kibicować!

Wokół mnie głosy zaczęły narastać.

— Maya! Maya! Maya!

Spojrzałam na Tima, potem na tłum skandujący moje imię.

Jeden body shot. Po prostu głupie wyzwanie. Jedna szalona chwila, żeby móc powiedzieć: przeżyłam. Zawahałam się… potem zrobiłam krok naprzód, w stronę stołu, gdzie bardzo pijany stażysta już leżał, z solą i limonką w dłoni.

Wtedy to poczułam.

Czyjś mocny uchwyt zacisnął się na moim ramieniu, gwałtownie odciągając mnie do tyłu.

— Co do… — potknęłam się, odwracając —

I zamarłam.

Noah Sterling.

Oczy płonęły. Szczęka zaciśnięta. Garnitur lekko pognieciony, jakby się przed chwilą poruszał, ale jego obecność? Lodowata i wściekła.

— Co ty, do cholery, wyprawiasz? — warknął.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Maya – punkt widzenia

– Możesz robić body shoty, ale nie potrafisz wykonać najprostszego zadania?

Głos przeciął powietrze jak zimny policzek. Nawet nie musiałam się odwracać. Już wiedziałam, kto to.

Przewróciłam oczami, zanim spojrzałam mu w twarz. – Czego chcesz?

Stał tam, w ciemnym, nienagannym garniturze, z zaciśniętą szczęką i oczami zimniejszymi niż zwykle. Noah Sterling, cały w swojej oceniającej, ciętej krasie. Minęły dokładnie trzy dni od biurowej imprezy świątecznej – trzy dni, odkąd wyciągnął mnie z tłumu jak nieposłuszne dziecko, wywlókł na zewnątrz i nakrzyczał na mnie, jakbym skompromitowała całą firmę.

Spoiler: nawet nie zrobiłam tego body shota.

Prawie to zrobiłam. I tak, to był zły osąd. Ale szczerze? On nie miał prawa. A jednak – oto jest, ciągle wypominając mi to jak jakiś szkarłatny znak przyczepiony do mojej piersi.

Odwróciłam się z powrotem do komputera, stukając długopisem w blat ze złością. – To się nawet nie wydarzyło – mruknęłam. – Nie zrobiłam tego.

– Ale miałaś to zrobić – odpowiedział gładko, podchodząc bliżej. – A teraz, trzy dni później, wciąż nie umiesz przygotować tej prezentacji treści.

Wstałam, próbując zachować spokój, choć już czułam, jak skóra mi cierpnie od jego bliskości. – Robię co mogę, okej? Ale trudno mi to robić, gdy odrzucasz wszystko, co mówię, zanim skończę zdanie.

Oczy Noaha zwęziły się. – Jesteś specjalistką od treści. Powinnaś wiedzieć, co robisz.

To był ten moment. Ta drobna szpila – udająca profesjonalną krytykę, ale ociekająca jadem – sprawiła, że coś we mnie pękło.

– Przepraszam bardzo – warknęłam, rzucając długopis na biurko. – Musiałam przegapić moment, w którym to się zamieniło w jednoosobowy spektakl, gdzie obrażasz ludzi, żeby wymusić na nich efekty.

Jego twarz nie drgnęła, ale coś w jego szczęce zadrżało.

– Dawałam pomysły – kontynuowałam, podnosząc głos. – Pisałam szkice, budowałam strategie, a ty jedyne, co robiłeś, to zgniatałeś je i mówiłeś, że są bezwartościowe.

– Bo takie są – odparł chłodno. – A jeśli nie umiesz przyjąć krytyki, może nie powinnaś tu być.

Serce mi zamarło.

I wtedy otworzyłam usta – żeby mu się odszczeknąć, powiedzieć, że tutaj jest moje miejsce, że od pięciu lat pracuję w niewidzialności i mam dość bycia deptaną.

Ale zanim zdążyłam powiedzieć choćby słowo, Noah podszedł i złapał mnie za nadgarstek.

– Chodź ze mną.

– Co—

Nie pozwolił mi skończyć.

Jego uścisk był mocny – nie brutalny, ale wystarczająco silny, by przypomnieć mi tamtą noc na imprezie. To samo gorąco, ta sama kontrola. Potknęłam się, próbując dotrzymać mu kroku, gdy ciągnął mnie przez korytarz, mijając zdziwione spojrzenia, aż w końcu otworzył drzwi do małego, przeszklonego pokoju na końcu piętra.

Z trzaskiem zamknął za nami drzwi.

I wtedy – odwrócił się. Byliśmy od siebie o kilka centymetrów. Bez tchu. Napięci.

Czułam jego gorąco jak piec tuż przy mojej skórze. Moja klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko. Dłoń wciąż mi mrowiła tam, gdzie mnie dotknął. Jego oczy wbiły się w moje – burzliwe, wściekłe, ale było w nich coś jeszcze. Coś głębszego. Dzikszego.

Ledwo mogłam oddychać.

– Co ty właściwie masz do mnie? – wyszeptałam, głosem drżącym bardziej, niż bym chciała.

Nie odpowiedział. Po prostu patrzył na mnie.

Czułam jego złość – tak. Ale też… coś, co sprawiło, że serce zabiło mi nierówno.

To już nie chodziło o projekt. Nie chodziło o prezentację, moje notatki ani ten głupi szkic, który pięć minut temu właśnie podarł.

To było coś innego.

I chyba on też o tym wiedział. – Noah… – zaczęłam, sama nie wiedząc, co chcę powiedzieć.

Ale nie dostałam szansy. Bo on bez słowa odwrócił się, szarpnął drzwi od sali i wyszedł z hukiem.

A ja zostałam tam sama, zdezorientowana, z sercem waliącym tak mocno, że aż dudniło mi w uszach.

Przez chwilę gapiłam się w drzwi, próbując złapać oddech, dalej ściskając krawędź stołu, jakby to była jedyna rzecz, która mnie utrzymuje w pionie.

– Co do cholery jest nie tak z tym facetem? – szepnęłam w ciszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Confessions of a Seductive Wallflower

Confessions of a Seductive Wallflower

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa