Maya, narracja własna
— O mój Boże. Wyglądasz olśniewająco. Oszałamiająco. Po prostu nieziemsko — powiedział Tim z przesadą, wpinając ostatnie pasmo moich włosów w luźny kok z tyłu głowy.
Wpatrywałam się w dziewczynę w lustrze, mrugając.
Czy to naprawdę ja?
Miękkie loki otulały moją twarz, oczy wydawały się ogromne dzięki przydymionemu cieniowi, który nałożył, a usta — zwykle nagie — pomalowane były delikatną czerwienią, przez co moja skóra aż promieniała. Miałam na sobie elegancką, czarną sukienkę, która podkreślała moje kształty — nie za ciasną, nie za krzykliwą. Po prostu… w sam raz.
— Wykonałeś kawał dobrej roboty, Tim — wyszeptałam.
Tim cofnął się o krok, podziwiając swoje dzieło jak artysta przed arcydziełem. — Do usług, madame. A teraz — Klasnął w dłonie. — Oficjalnie jesteśmy modnie, z pasją spóźnieni.
Zaśmiałam się, czując w piersi nerwowe mrowienie. — Jesteś pewien, że powinniśmy tam w ogóle iść?
— Maya. — Tim odwrócił mnie za ramiona. — Jesteś niewidzialna w tej firmie od pięciu lat. Dziś wieczorem? Będziesz rządzić tą salą. Słyszysz mnie?
Przełknęłam gulę w gardle i skinęłam głową.
Uśmiechnął się szeroko. — Chodź, mamy imprezę do rozbicia.
Podróż taksówką była krótka, ale serce waliło mi jak szalone. Tim trajkotał przez cały czas — o tym, którzy szefowie mogą się upić, kto się popłacze w łazience i jak Janice pewnie się wywróci na swoich szpilkach.
Ale ledwie go słyszałam. Dłonie miałam spocone.
— Dlaczego jestem taka zdenerwowana? — wymamrotałam.
— Bo zaraz pokażesz wszystkim, co tak długo ignorowali — powiedział pewnie Tim. — Wejdziesz tam i wszystkich wprawisz w osłupienie.
Dotarliśmy na miejsce — balowa sala na dachu wynajęta na firmową imprezę świąteczną. Wszędzie migotały światła. Z wnętrza sączył się cichy jazz. Przez szklane drzwi widziałam ludzi pijących, tańczących, śmiejących się.
Wzięłam głęboki oddech.
— Gotowa? — spytał Tim.
— Nie — wyszeptałam.
— Trudno — rzucił, chwytając mnie za rękę. — Chodźmy ich rozwalić.
W chwili, gdy weszliśmy, cała impreza jakby się zatrzymała.
Rozmowy ucichły. Głowy się odwróciły. Ludzie gapili się. Szeptali.
Czułam na sobie ich wzrok — na sukience, obcasach, pewności siebie, której jeszcze nie czułam. Ale z Timem u boku wyprostowałam się.
Twarz Janice wykrzywiła się w coś jadowitego, gdy zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów. Przysięgam, że gdyby wzrok mógł zabijać, już leżałabym pochowana w tych szpilkowych botkach.
— No, ktoś tu się przyszykował — mruknęła pod nosem, odwracając się do równie zgorzkniałej grupki.
Szłam dalej. I wtedy —
— Maya?
Odwróciłam się. Alex Sterling stał przy barze z kieliszkiem szampana, wyraźnie zaskoczony.
— O Boże — wyszeptał, podchodząc do mnie. — Wyglądasz… przepięknie.
Zarumieniłam się natychmiast. — Dziękuję.
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, ujął moją dłoń i delikatnie uniósł ją do ust, składając pocałunek na kostkach. — Oszałamiająca, Mayo. Naprawdę.
Policzki paliły mnie żywym ogniem i nagle zapomniałam, jak się oddycha. Tim obok posyłał mi rozbawione spojrzenie.
— Drink? — zaproponował, wręczając mi kieliszek czegoś różowego i musującego.
— Tylko jeden — powiedziałam.
— Słynne ostatnie słowa — szepnął.
Impreza wirowała wokół mnie — światła, śmiech, muzyka — i po raz pierwszy nie czułam się niewidzialna.
Tim i ja tańczyliśmy tak, jakby nikt nas nie obserwował. Kręciliśmy się, śmialiśmy, wykrzykiwaliśmy słowa kiczowatych popowych hitów. Obcasy już nawet nie bolały. Czułam się lekka. Odważna. Wolna.
Alex dołączył do nas na parkiecie niedługo potem, śmiejąc się z nami, obracając mnie raz, drugi. Nie byłam przyzwyczajona być w centrum czegokolwiek — a już na pewno nie w centrum zabawy. A jednak tu byłam, żywa i rozbawiona.
Dawno nie czułam się tak dobrze.
— Wyglądasz, jakbyś promieniała — powiedział Tim, wachlując mnie dłonią.
— To chyba przez alkohol — zażartowałam, sącząc drugiego drinka.
— Nie. To pewność siebie. I może rzęsy.
Zachichotałam, czując ciepło w głowie.
— Maya! — ktoś zawołał za nami. — Maya, chodź! Dołącz do wyzwania z body shot!
Oczy Tima rozbłysły jak u dziecka na Gwiazdkę. — O matko. Musisz to zrobić.
— Czekaj — co? — zaśmiałam się nerwowo.
— To tylko zabawa! Wszyscy to robią. No chodź, wyglądasz świetnie, świetnie się bawisz i szczerze, zasługujesz, żeby choć raz być trochę niegrzeczna.
— Nie wiem…
— Proszę? — błagał. — Tylko raz! Będziemy ci kibicować!
Wokół mnie głosy zaczęły narastać.
— Maya! Maya! Maya!
Spojrzałam na Tima, potem na tłum skandujący moje imię.
Jeden body shot. Po prostu głupie wyzwanie. Jedna szalona chwila, żeby móc powiedzieć: przeżyłam. Zawahałam się… potem zrobiłam krok naprzód, w stronę stołu, gdzie bardzo pijany stażysta już leżał, z solą i limonką w dłoni.
Wtedy to poczułam.
Czyjś mocny uchwyt zacisnął się na moim ramieniu, gwałtownie odciągając mnie do tyłu.
— Co do… — potknęłam się, odwracając —
I zamarłam.
Noah Sterling.
Oczy płonęły. Szczęka zaciśnięta. Garnitur lekko pognieciony, jakby się przed chwilą poruszał, ale jego obecność? Lodowata i wściekła.
— Co ty, do cholery, wyprawiasz? — warknął.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Maya – punkt widzenia
– Możesz robić body shoty, ale nie potrafisz wykonać najprostszego zadania?
Głos przeciął powietrze jak zimny policzek. Nawet nie musiałam się odwracać. Już wiedziałam, kto to.
Przewróciłam oczami, zanim spojrzałam mu w twarz. – Czego chcesz?
Stał tam, w ciemnym, nienagannym garniturze, z zaciśniętą szczęką i oczami zimniejszymi niż zwykle. Noah Sterling, cały w swojej oceniającej, ciętej krasie. Minęły dokładnie trzy dni od biurowej imprezy świątecznej – trzy dni, odkąd wyciągnął mnie z tłumu jak nieposłuszne dziecko, wywlókł na zewnątrz i nakrzyczał na mnie, jakbym skompromitowała całą firmę.
Spoiler: nawet nie zrobiłam tego body shota.
Prawie to zrobiłam. I tak, to był zły osąd. Ale szczerze? On nie miał prawa. A jednak – oto jest, ciągle wypominając mi to jak jakiś szkarłatny znak przyczepiony do mojej piersi.
Odwróciłam się z powrotem do komputera, stukając długopisem w blat ze złością. – To się nawet nie wydarzyło – mruknęłam. – Nie zrobiłam tego.
– Ale miałaś to zrobić – odpowiedział gładko, podchodząc bliżej. – A teraz, trzy dni później, wciąż nie umiesz przygotować tej prezentacji treści.
Wstałam, próbując zachować spokój, choć już czułam, jak skóra mi cierpnie od jego bliskości. – Robię co mogę, okej? Ale trudno mi to robić, gdy odrzucasz wszystko, co mówię, zanim skończę zdanie.
Oczy Noaha zwęziły się. – Jesteś specjalistką od treści. Powinnaś wiedzieć, co robisz.
To był ten moment. Ta drobna szpila – udająca profesjonalną krytykę, ale ociekająca jadem – sprawiła, że coś we mnie pękło.
– Przepraszam bardzo – warknęłam, rzucając długopis na biurko. – Musiałam przegapić moment, w którym to się zamieniło w jednoosobowy spektakl, gdzie obrażasz ludzi, żeby wymusić na nich efekty.
Jego twarz nie drgnęła, ale coś w jego szczęce zadrżało.
– Dawałam pomysły – kontynuowałam, podnosząc głos. – Pisałam szkice, budowałam strategie, a ty jedyne, co robiłeś, to zgniatałeś je i mówiłeś, że są bezwartościowe.
– Bo takie są – odparł chłodno. – A jeśli nie umiesz przyjąć krytyki, może nie powinnaś tu być.
Serce mi zamarło.
I wtedy otworzyłam usta – żeby mu się odszczeknąć, powiedzieć, że tutaj jest moje miejsce, że od pięciu lat pracuję w niewidzialności i mam dość bycia deptaną.
Ale zanim zdążyłam powiedzieć choćby słowo, Noah podszedł i złapał mnie za nadgarstek.
– Chodź ze mną.
– Co—
Nie pozwolił mi skończyć.
Jego uścisk był mocny – nie brutalny, ale wystarczająco silny, by przypomnieć mi tamtą noc na imprezie. To samo gorąco, ta sama kontrola. Potknęłam się, próbując dotrzymać mu kroku, gdy ciągnął mnie przez korytarz, mijając zdziwione spojrzenia, aż w końcu otworzył drzwi do małego, przeszklonego pokoju na końcu piętra.
Z trzaskiem zamknął za nami drzwi.
I wtedy – odwrócił się. Byliśmy od siebie o kilka centymetrów. Bez tchu. Napięci.
Czułam jego gorąco jak piec tuż przy mojej skórze. Moja klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko. Dłoń wciąż mi mrowiła tam, gdzie mnie dotknął. Jego oczy wbiły się w moje – burzliwe, wściekłe, ale było w nich coś jeszcze. Coś głębszego. Dzikszego.
Ledwo mogłam oddychać.
– Co ty właściwie masz do mnie? – wyszeptałam, głosem drżącym bardziej, niż bym chciała.
Nie odpowiedział. Po prostu patrzył na mnie.
Czułam jego złość – tak. Ale też… coś, co sprawiło, że serce zabiło mi nierówno.
To już nie chodziło o projekt. Nie chodziło o prezentację, moje notatki ani ten głupi szkic, który pięć minut temu właśnie podarł.
To było coś innego.
I chyba on też o tym wiedział. – Noah… – zaczęłam, sama nie wiedząc, co chcę powiedzieć.
Ale nie dostałam szansy. Bo on bez słowa odwrócił się, szarpnął drzwi od sali i wyszedł z hukiem.
A ja zostałam tam sama, zdezorientowana, z sercem waliącym tak mocno, że aż dudniło mi w uszach.
Przez chwilę gapiłam się w drzwi, próbując złapać oddech, dalej ściskając krawędź stołu, jakby to była jedyna rzecz, która mnie utrzymuje w pionie.
– Co do cholery jest nie tak z tym facetem? – szepnęłam w ciszę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Maya – perspektywa
– Maya, nie możesz się tak przepracowywać.
Mrugnęłam, podnosząc oczy znad oślepiającego ekranu. Jasne światło mojego laptopa odbijało się od okularów, rzucając ostre cienie na ścianę za mną. Nie zauważyłam nawet, jak zrobiło się późno, jak bardzo opustoszało biuro.
Tim stał przy moim biurku ze zmarszczonym czołem, skrzyżowanymi ramionami i oczami pełnymi troski. Wiedziałam, co widzi: ciemne kręgi pod oczami, rozmazany eyeliner, kiedyś nieskazitelnie białą bluzkę, teraz pogniecioną po godzinach spędzonych nad biurkiem. Moje ręce lekko drżały – ze zmęczenia i nadmiaru kofeiny.
Westchnęłam, przeczesując palcami włosy. – Muszę to skończyć, Tim. Prezentacja jest na jutro, a Noah jest… ugh… niemożliwy.
– Dziewczyno – powiedział Tim, podchodząc bliżej – Noah Sterling działa ci na nerwy od pierwszej sekundy, kiedy tu wszedł.
– Powiedz mi coś, czego nie wiem – mruknęłam.
Oparłam się oparciu krzesła, pocierając oczy, próbując odpędzić ból głowy, który narastał za nimi od obiadu. – Ciągle rozbiera moją pracę na części. Każdy szkic, każdy wykres, każdy pomysł – przysięgam, że zawsze znajduje nowy powód, żeby go znienawidzić. Albo mnie.
Tim przykucnął obok, delikatnie kładąc rękę na moim ramieniu. – Robisz za dużo. Od dni porządnie nie spałaś, i po co? Żeby go zadowolić?
– Jest moim szefem.
– Jest twoim dręczycielem.
Zaśmiałam się słabo, choć bez krztyny humoru. Tylko zmęczenie.
I wtedy—
– Maya.
Jego głos. Ten, którego miałam nadzieję uniknąć chociaż tej jednej nocy.
Zesztywniałam, patrząc Timowi w oczy. Głos Noaha niósł się zza niego – krótki i zimny, jak zawsze.
Szybko wstałam, otrzepując spódnicę z niewidzialnych paprochów. – Muszę iść – wymamrotałam.
Tim wyciągnął w moją stronę kubek z kawą. – Weź. Moja to potrójna dawka i z dodatkiem wsparcia emocjonalnego.
Wzięłam ją z wdzięcznością. – Ratujesz mi życie.
I wtedy – bez zastanowienia – wypiłam ją duszkiem.
Całą.
– O ja cię! – Tim się roześmiał. – Miałem na myśli, żebyś ją sączyła!
Ale to było dokładnie to, czego potrzebowałam. Ciepła, gorzka, mocna. Klarowność w płynie.
– Załatwmy to – wyszeptałam do siebie i ruszyłam korytarzem do biura Noaha.
Nawet nie podniósł wzroku, kiedy weszłam. Siedział za swoim lśniącym biurkiem, zaciekle stukając w klawiaturę. Okno za nim rzucało na niego cień – silny, odległy, nieprzenikniony.
– Podejdź tutaj – powiedział, w końcu zerkając.
Podeszłam do jego biurka, czując, jak serce przyspiesza. Na jego ekranie był wykres, który przed chwilą wysłałam.
– Uważasz to za akceptowalne?
Zacisnęłam szczęki. – To wersja oparta na poprawionych danych, które zaakceptowałeś wczoraj.
Noah nagle wstał, jego oczy zwęziły się, gdy wskazał spadek na wykresie. – Ten zjazd nie ma żadnego sensu. Jesteś głupia? Jesteś tak bezużyteczna, jak wyglądasz.
Zastygłam. Te słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch.
Głupia. Bezużyteczna.
Nazywano mnie już różnie w tym biurze. Ale nigdy tak. Nigdy z taką ostatecznością.
– Co niby jest nie tak z tym wykresem? – zapytałam, z trudem panując nad głosem.
– Nie odzywaj się do mnie w ten sposób – warknął.
Wzięłam oddech, klatka piersiowa bolała. – Przepraszam – powiedziałam szybko, słowa paliły jak szkło w gardle. – Ale nic z nim nie jest nie tak. Sprawdziłam liczby pięć razy. Problem nie tkwi w wykresie, Noah. Problem tkwi w tym, jak traktujesz ludzi.
Jego oczy zapłonęły – ale nie powiedział nic.
Chciałam krzyczeć. Płakać. Rzucić to wszystko. Ale zamiast tego wyprostowałam się.
– Poprawię to – powiedziałam, głos mi się trząsł. – Jeśli tego chcesz. To wszystko?
Zawahał się, patrząc na mnie, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze – ale tylko mruknął: – Tak. To wszystko.
Odwróciłam się na pięcie i wyszłam, zanim zdążył zobaczyć, jak rozpada mi się twarz.
Na szczęście łazienka była pusta.
Zamknęłam się w najdalszej kabinie i usiadłam na zamkniętej klapie sedesu, ukrywając twarz w dłoniach.
I wtedy – po prostu puściłam.
Gorące, chaotyczne, niekontrolowane łzy spływały mi po policzkach. Cicho szlochałam, klatka piersiowa unosiła się i opadała, a oddech łapał się co kilka sekund, gdy w końcu napięcie ostatnich dni rozdarło mnie od środka.
Płakałam za snem, którego nie miałam. Za wysiłkiem, który nigdy nie był wystarczający. Za tym spojrzeniem, którym mnie obdarzył – jakbym była jakimś błędem.
Płakałam, bo wiedziałam, że tak bardzo się staram, żeby mnie zauważono. I wciąż nie wystarczałam. Wciąż tylko biurowy kwiatek. Wciąż ta dziewczyna, w którą nikt nie wierzył.
Wciąż… nawet nie człowiek w oczach Noaha Sterlinga.
Przesuń w górę, aby kontynuować