passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Confessions of a Seductive Wallflower - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

Confessions of a Seductive Wallflower

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Maya – perspektywa

– Maya, nie możesz się tak przepracowywać.

Mrugnęłam, podnosząc oczy znad oślepiającego ekranu. Jasne światło mojego laptopa odbijało się od okularów, rzucając ostre cienie na ścianę za mną. Nie zauważyłam nawet, jak zrobiło się późno, jak bardzo opustoszało biuro.

Tim stał przy moim biurku ze zmarszczonym czołem, skrzyżowanymi ramionami i oczami pełnymi troski. Wiedziałam, co widzi: ciemne kręgi pod oczami, rozmazany eyeliner, kiedyś nieskazitelnie białą bluzkę, teraz pogniecioną po godzinach spędzonych nad biurkiem. Moje ręce lekko drżały – ze zmęczenia i nadmiaru kofeiny.

Westchnęłam, przeczesując palcami włosy. – Muszę to skończyć, Tim. Prezentacja jest na jutro, a Noah jest… ugh… niemożliwy.

– Dziewczyno – powiedział Tim, podchodząc bliżej – Noah Sterling działa ci na nerwy od pierwszej sekundy, kiedy tu wszedł.

– Powiedz mi coś, czego nie wiem – mruknęłam.

Oparłam się oparciu krzesła, pocierając oczy, próbując odpędzić ból głowy, który narastał za nimi od obiadu. – Ciągle rozbiera moją pracę na części. Każdy szkic, każdy wykres, każdy pomysł – przysięgam, że zawsze znajduje nowy powód, żeby go znienawidzić. Albo mnie.

Tim przykucnął obok, delikatnie kładąc rękę na moim ramieniu. – Robisz za dużo. Od dni porządnie nie spałaś, i po co? Żeby go zadowolić?

– Jest moim szefem.

– Jest twoim dręczycielem.

Zaśmiałam się słabo, choć bez krztyny humoru. Tylko zmęczenie.

I wtedy—

– Maya.

Jego głos. Ten, którego miałam nadzieję uniknąć chociaż tej jednej nocy.

Zesztywniałam, patrząc Timowi w oczy. Głos Noaha niósł się zza niego – krótki i zimny, jak zawsze.

Szybko wstałam, otrzepując spódnicę z niewidzialnych paprochów. – Muszę iść – wymamrotałam.

Tim wyciągnął w moją stronę kubek z kawą. – Weź. Moja to potrójna dawka i z dodatkiem wsparcia emocjonalnego.

Wzięłam ją z wdzięcznością. – Ratujesz mi życie.

I wtedy – bez zastanowienia – wypiłam ją duszkiem.

Całą.

– O ja cię! – Tim się roześmiał. – Miałem na myśli, żebyś ją sączyła!

Ale to było dokładnie to, czego potrzebowałam. Ciepła, gorzka, mocna. Klarowność w płynie.

– Załatwmy to – wyszeptałam do siebie i ruszyłam korytarzem do biura Noaha.

Nawet nie podniósł wzroku, kiedy weszłam. Siedział za swoim lśniącym biurkiem, zaciekle stukając w klawiaturę. Okno za nim rzucało na niego cień – silny, odległy, nieprzenikniony.

– Podejdź tutaj – powiedział, w końcu zerkając.

Podeszłam do jego biurka, czując, jak serce przyspiesza. Na jego ekranie był wykres, który przed chwilą wysłałam.

– Uważasz to za akceptowalne?

Zacisnęłam szczęki. – To wersja oparta na poprawionych danych, które zaakceptowałeś wczoraj.

Noah nagle wstał, jego oczy zwęziły się, gdy wskazał spadek na wykresie. – Ten zjazd nie ma żadnego sensu. Jesteś głupia? Jesteś tak bezużyteczna, jak wyglądasz.

Zastygłam. Te słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch.

Głupia. Bezużyteczna.

Nazywano mnie już różnie w tym biurze. Ale nigdy tak. Nigdy z taką ostatecznością.

– Co niby jest nie tak z tym wykresem? – zapytałam, z trudem panując nad głosem.

– Nie odzywaj się do mnie w ten sposób – warknął.

Wzięłam oddech, klatka piersiowa bolała. – Przepraszam – powiedziałam szybko, słowa paliły jak szkło w gardle. – Ale nic z nim nie jest nie tak. Sprawdziłam liczby pięć razy. Problem nie tkwi w wykresie, Noah. Problem tkwi w tym, jak traktujesz ludzi.

Jego oczy zapłonęły – ale nie powiedział nic.

Chciałam krzyczeć. Płakać. Rzucić to wszystko. Ale zamiast tego wyprostowałam się.

– Poprawię to – powiedziałam, głos mi się trząsł. – Jeśli tego chcesz. To wszystko?

Zawahał się, patrząc na mnie, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze – ale tylko mruknął: – Tak. To wszystko.

Odwróciłam się na pięcie i wyszłam, zanim zdążył zobaczyć, jak rozpada mi się twarz.

Na szczęście łazienka była pusta.

Zamknęłam się w najdalszej kabinie i usiadłam na zamkniętej klapie sedesu, ukrywając twarz w dłoniach.

I wtedy – po prostu puściłam.

Gorące, chaotyczne, niekontrolowane łzy spływały mi po policzkach. Cicho szlochałam, klatka piersiowa unosiła się i opadała, a oddech łapał się co kilka sekund, gdy w końcu napięcie ostatnich dni rozdarło mnie od środka.

Płakałam za snem, którego nie miałam. Za wysiłkiem, który nigdy nie był wystarczający. Za tym spojrzeniem, którym mnie obdarzył – jakbym była jakimś błędem.

Płakałam, bo wiedziałam, że tak bardzo się staram, żeby mnie zauważono. I wciąż nie wystarczałam. Wciąż tylko biurowy kwiatek. Wciąż ta dziewczyna, w którą nikt nie wierzył.

Wciąż… nawet nie człowiek w oczach Noaha Sterlinga.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Maya – punkt widzenia

Było ciche sobotnie popołudnie, takie, które pachniało płynem do płukania tkanin i wiórami z ołówka. Promienie słońca przesączały się przez kuchenne żaluzje, rzucając ciepłe, złociste linie na wysłużony drewniany stół, przy którym moja młodsza siostra, Penelope, siedziała z marsową miną, zaciskając w dłoni fioletowy ołówek.

– Poczekaj… "fotosynteza" pisze się przez F czy PH? – zapytała, marszcząc usta i wpatrując się w swoją kartkę z zadaniami.

– PH – odpowiedziałam, pochylając się i wskazując słowo w jej podręczniku do przyrody. – Tak. Widzisz?

Przekrzywiła głowę, mrużąc oczy na litery. – To głupie. Czemu nie po prostu przez F?

Zaśmiałam się. – Bo nauka lubi być wyszukana, Penny.

Penelope – osiem lat i mnóstwo własnych opinii – była najjaśniejszym światłem w moim życiu. Miała okrągłą buzię, ciepłą, migdałową skórę i te wielkie, brązowe oczy, które zawsze przypominały mi roztopioną czekoladę. Jej kręcone włosy były związane w dwa puchate koczki po bokach głowy, a na sobie miała pastelowo-niebieską bluzę z tańczącymi na niej maleńkimi jednorożcami.

Nie wyglądała zupełnie jak ja.

Ale była moja.

Moja przyrodnia siostra. Dziecko, które mama miała ze swoim drugim mężem, po tym jak mój tata odszedł od nas, gdy miałam pięć lat. Tamten mężczyzna, tata Penelope, zmarł kilka lat temu. Od tamtej pory mama trzymała wszystko w ryzach sama – pracując nocami, na zmiany, biorąc dodatkowe fuchy, tylko po to, by Penelope mogła chodzić do prywatnej szkoły.

Do tej samej szkoły, do której kiedyś posyłała mnie, pracując na trzech etatach.

Wierzyła w edukację jak w jedyną rzecz, która mogła nas uratować.

A teraz… to była moja kolej, by ratować.

Pracowałam. Sprzątałam. Płaciłam rachunki. Zarywałam noce, naprawiając cieknące rury albo pomagając Penny z matematyką, która bardziej bolała mój mózg niż jej.

To nie było nic spektakularnego.

Ale to był dom.

– Jesteś taka piękna, Maju – powiedziała nagle Penelope, zerkając na mnie z nieśmiałym uśmiechem.

Mrugnęłam, zaskoczona. – Skąd ci się to wzięło?

– Naprawdę jesteś – powtórzyła, kręcąc ołówkiem. – Jak księżniczka. Ale fajniejsza.

Parsknęłam śmiechem i sięgnęłam, by odgarnąć jej zabłąkany loczek z czoła. – Słodziara z ciebie.

– To prawda. Dziewczyny z mojej klasy mówiły, że wyglądasz jak modelka, kiedy mnie odprowadzałaś.

– Powiedz im, że pozuję też przy śmietnikach i brudnym praniu – zażartowałam, kiwając głową w stronę kosza na pranie po drugiej stronie pokoju.

Penelope zachichotała, ale jej uśmiech trochę przygasł. – Tylko zawsze wyglądasz na zmęczoną.

To ścisnęło mnie za serce.

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale wtedy mój telefon zaczął wibrować na blacie.

– Poczekaj, Penny.

Podeszłam i chwyciłam go. Żołądek mi ścisnęło, gdy zobaczyłam to imię.

Noah Sterling.

Czego on znowu chce?

– Halo? – odebrałam ostrożnie.

– Maya – jego głos był ostry i zimny jak zawsze. – Musisz przyjść do biura. Teraz.

Mrugnęłam. – Ja… chwila. Przepraszam, to sobota.

– Wiem, jaki jest dzień tygodnia – odpowiedział.

– No… pomagam siostrze z zadaniami. Mam wolne.

– Nie dzwoniłbym, gdyby to nie było ważne – przerwał szorstko. – Zmieniło się coś w prezentacji. Musimy dziś wieczorem przerobić całą zawartość.

Przycisnęłam dłoń do czoła. – Nie może poczekać do poniedziałku?

– Nie. Nie może.

Spojrzałam na Penelope, która teraz patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami, z ołówkiem zamrożonym w pół ruchu.

– Ja… dobrze. Będę za trzydzieści minut.

Nawet się nie pożegnał. Po prostu się rozłączył. Stałam chwilę, próbując opanować narastającą frustrację.

– Musisz iść? – zapytała cicho Penelope.

Przykucnęłam obok niej. – Tak. To sprawy z pracy. Nudne dorosłe rzeczy.

Spojrzała w dół na swój zeszyt. – Chciałabym, żeby twój szef nie był taki niemiły. Tak ciężko pracujesz.

Uśmiechnęłam się słabo. – Ja też bym chciała.

Pocałowałam ją w czoło. – Dokończ zadanie, dobrze? Wrócę przed snem. Obiecuję.

– Dobrze – wyszeptała.

Kiedy podniosłam się i sięgnęłam po klucze, fala winy i żalu zalała mnie naraz. Wina, że ją zostawiam. Żal, że muszę.

Że Noah mógł pstryknąć palcami i oderwać mnie od jedynej spokojnej części mojego życia.

Spojrzałam jeszcze raz, zanim wyszłam. Penelope cicho wycierała coś gumką na kartce, jej drobne ramiona były zgarbione, jakby próbowała być dzielna dla mnie.

Nienawidziłam go za to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Maya – perspektywa

Miasto było cichsze w soboty, ale nie na tyle spokojne, by uspokoić burzę narastającą we mnie. Ściskałam kierownicę mocniej, niż było to konieczne, gdy wjeżdżałam na niemal pusty parking biurowca. Moja szczęka była zaciśnięta, a serce waliło ze zmęczenia i czystej irytacji. Był weekend. Powinnam być w domu z Penelope. A jednak tu byłam – wezwana jak pracownik bez życia i granic.

Wysiadłam z samochodu, trzasnęłam drzwiami i westchnęłam głęboko. Budynek wyglądał na opustoszały, za wysokimi szklanymi oknami migotały świetlówki. Żadnej recepcjonistki. Żadnych rozmów. Tylko odległy szum prądu i echo moich wściekłych obcasów stukających o podłogę.

„Oczywiście, że nie mógł tego wysłać mailem”, mruknęłam pod nosem, kierując się na piętro zarządu. „Noah cholerny Sterling musiał mnie tu ściągnąć.”

Kiedy dotarłam do jego drzwi, były już otwarte. Siedział przy biurku, jakby urodził się na tym miejscu – w garniturze nawet w sobotę, z dłońmi złożonymi jak złoczyńca z kryminału.

„Spóźniłaś się” – powiedział, nawet nie patrząc w górę.

Mrugnęłam. „Jest sobota.”

Noah w końcu podniósł na mnie wzrok – zimny, kalkulujący, nieodgadniony. „I?”

Weszłam do biura z pogardliwym prychnięciem. „Przepraszam, ale to mój weekend.”

Wzruszył ramionami, jakby to nic nie znaczyło. „Chcesz pieniędzy, czy nie?”

Przewróciłam oczami tak mocno, że aż rozbolała mnie głowa. Ale i tak podeszłam, bo rachunki same się nie zapłacą. Bo nie mogłam być spłukana. Bo on o tym wiedział, i właśnie to wkurzało mnie najbardziej.

Opadłam na krzesło obok niego i skrzyżowałam ramiona. „Czego teraz chcesz?”

Uniósł brew. „Trochę szacunku by się przydało.”

Parsknęłam śmiechem. „Szacunek trzeba sobie zasłużyć.”

On tylko prychnął i mruknął: „No cóż.”

Obrócił swojego laptopa w moją stronę i wskazał ekran. „Pitch deck to bałagan. Slajdy są w złej kolejności, a prezentacja danych nie pasuje do tematu.”

Pochyliłam się, przeglądając wykresy i tytuły. „Dla mnie wygląda w porządku. Narracja wciąż płynie.”

„Nie dla mnie” – odparł beznamiętnie. „Zmień trzeci slajd, żeby najpierw wprowadzał problem, a potem daj analizę rynku. A ten wykres – ten słupkowy? Zamień go na liniowy.”

„To nie ma sensu” – powiedziałam. „Wykres słupkowy lepiej pokazuje porównania. Liniowy sugeruje progresję, czego tutaj nie pokazujemy.”

„Nie” – warknął. „Nie słuchasz. Zrób po mojemu.”

Zaczęłam klikać, przygryzając wnętrze policzka, by nie powiedzieć czegoś, czego bym pożałowała.

Po pięciu minutach jęknął i odsunął krzesło. „Nie, nie tak. Boże, czemu jesteś taka głupia? Mówiłem: przebuduj, nie przestaw!”

Zamarłam, palce zawisły nad klawiaturą.

„Słucham?” – zapytałam cicho.

Podszedł i stanął za mną. „To podstawy. Specjalista od treści powinien to wiedzieć. Gdzie ty w ogóle skończyłaś studia?”

Odwróciłam się powoli. „Co właśnie powiedziałeś?”

„Słyszałaś mnie.”

„Chcesz wiedzieć, gdzie skończyłam studia?” Wstałam, serce waliło. „Na prywatnej uczelni, na którą mama harowała na trzech etatach. Uczyłam się, opiekując się siostrą, sprzątając domy, pracując na pół etatu, żeby nie utonąć w długach. Tam zdobyłam swój dyplom.”

Nie poruszył się. Po prostu patrzył.

„I tak, może nie jestem najlepsza” – mówiłam dalej, głos mi drżał – „ale pracuję. Daję ci wszystko. Noce. Weekendy. Zdrowie psychiczne. A ty tylko mnie niszczysz!”

Twarz Noaha pozostała nieczytelna.

I ta cisza? Ta ciężka, dusząca cisza? Przesądziła sprawę. „Wiesz co?” powiedziałam, głos mi się trząsł. „Mam dość.”

„Co—”

„Nie” – przerwałam mu. „Koniec z udowadnianiem czegokolwiek komuś, kto od początku uznał mnie za nic niewartą.”

Łzy napłynęły mi do oczu – gorące i wściekłe.

„Nie jestem głupia. Nie jestem bezużyteczna. Za dużo przeszłam, by pozwolić traktować się jak śmieć przez faceta, który nie widzi dalej niż czubek własnego ego!”

Złapałam torbę, ledwo widząc przez łzy, i ruszyłam do drzwi.

„Maya—”

Ale się nie zatrzymałam.

Rozwarłam drzwi biura i pobiegłam korytarzem, widząc wszystko jak przez mgłę, z ciężkim oddechem. Zatrzymał mi się oddech w gardle, gdy skręciłam za róg – i wpadłam prosto na kogoś.

Silne ramiona złapały mnie, zanim upadłam.

„Maya?”

Mrugnęłam, patrząc w znajome, ciepłe piwne oczy.

Alex Sterling.

„Maya” – powtórzył, delikatnie ocierając łzę z mojego policzka. „Co się stało?”

I wtedy – po prostu się rozpadłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Confessions of a Seductive Wallflower

Confessions of a Seductive Wallflower

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa