passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Confessions of a Seductive Wallflower - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Confessions of a Seductive Wallflower

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Maya – punkt widzenia

– Możesz robić body shoty, ale nie potrafisz wykonać najprostszego zadania?

Głos przeciął powietrze jak zimny policzek. Nawet nie musiałam się odwracać. Już wiedziałam, kto to.

Przewróciłam oczami, zanim spojrzałam mu w twarz. – Czego chcesz?

Stał tam, w ciemnym, nienagannym garniturze, z zaciśniętą szczęką i oczami zimniejszymi niż zwykle. Noah Sterling, cały w swojej oceniającej, ciętej krasie. Minęły dokładnie trzy dni od biurowej imprezy świątecznej – trzy dni, odkąd wyciągnął mnie z tłumu jak nieposłuszne dziecko, wywlókł na zewnątrz i nakrzyczał na mnie, jakbym skompromitowała całą firmę.

Spoiler: nawet nie zrobiłam tego body shota.

Prawie to zrobiłam. I tak, to był zły osąd. Ale szczerze? On nie miał prawa. A jednak – oto jest, ciągle wypominając mi to jak jakiś szkarłatny znak przyczepiony do mojej piersi.

Odwróciłam się z powrotem do komputera, stukając długopisem w blat ze złością. – To się nawet nie wydarzyło – mruknęłam. – Nie zrobiłam tego.

– Ale miałaś to zrobić – odpowiedział gładko, podchodząc bliżej. – A teraz, trzy dni później, wciąż nie umiesz przygotować tej prezentacji treści.

Wstałam, próbując zachować spokój, choć już czułam, jak skóra mi cierpnie od jego bliskości. – Robię co mogę, okej? Ale trudno mi to robić, gdy odrzucasz wszystko, co mówię, zanim skończę zdanie.

Oczy Noaha zwęziły się. – Jesteś specjalistką od treści. Powinnaś wiedzieć, co robisz.

To był ten moment. Ta drobna szpila – udająca profesjonalną krytykę, ale ociekająca jadem – sprawiła, że coś we mnie pękło.

– Przepraszam bardzo – warknęłam, rzucając długopis na biurko. – Musiałam przegapić moment, w którym to się zamieniło w jednoosobowy spektakl, gdzie obrażasz ludzi, żeby wymusić na nich efekty.

Jego twarz nie drgnęła, ale coś w jego szczęce zadrżało.

– Dawałam pomysły – kontynuowałam, podnosząc głos. – Pisałam szkice, budowałam strategie, a ty jedyne, co robiłeś, to zgniatałeś je i mówiłeś, że są bezwartościowe.

– Bo takie są – odparł chłodno. – A jeśli nie umiesz przyjąć krytyki, może nie powinnaś tu być.

Serce mi zamarło.

I wtedy otworzyłam usta – żeby mu się odszczeknąć, powiedzieć, że tutaj jest moje miejsce, że od pięciu lat pracuję w niewidzialności i mam dość bycia deptaną.

Ale zanim zdążyłam powiedzieć choćby słowo, Noah podszedł i złapał mnie za nadgarstek.

– Chodź ze mną.

– Co—

Nie pozwolił mi skończyć.

Jego uścisk był mocny – nie brutalny, ale wystarczająco silny, by przypomnieć mi tamtą noc na imprezie. To samo gorąco, ta sama kontrola. Potknęłam się, próbując dotrzymać mu kroku, gdy ciągnął mnie przez korytarz, mijając zdziwione spojrzenia, aż w końcu otworzył drzwi do małego, przeszklonego pokoju na końcu piętra.

Z trzaskiem zamknął za nami drzwi.

I wtedy – odwrócił się. Byliśmy od siebie o kilka centymetrów. Bez tchu. Napięci.

Czułam jego gorąco jak piec tuż przy mojej skórze. Moja klatka piersiowa unosiła się i opadała zbyt szybko. Dłoń wciąż mi mrowiła tam, gdzie mnie dotknął. Jego oczy wbiły się w moje – burzliwe, wściekłe, ale było w nich coś jeszcze. Coś głębszego. Dzikszego.

Ledwo mogłam oddychać.

– Co ty właściwie masz do mnie? – wyszeptałam, głosem drżącym bardziej, niż bym chciała.

Nie odpowiedział. Po prostu patrzył na mnie.

Czułam jego złość – tak. Ale też… coś, co sprawiło, że serce zabiło mi nierówno.

To już nie chodziło o projekt. Nie chodziło o prezentację, moje notatki ani ten głupi szkic, który pięć minut temu właśnie podarł.

To było coś innego.

I chyba on też o tym wiedział. – Noah… – zaczęłam, sama nie wiedząc, co chcę powiedzieć.

Ale nie dostałam szansy. Bo on bez słowa odwrócił się, szarpnął drzwi od sali i wyszedł z hukiem.

A ja zostałam tam sama, zdezorientowana, z sercem waliącym tak mocno, że aż dudniło mi w uszach.

Przez chwilę gapiłam się w drzwi, próbując złapać oddech, dalej ściskając krawędź stołu, jakby to była jedyna rzecz, która mnie utrzymuje w pionie.

– Co do cholery jest nie tak z tym facetem? – szepnęłam w ciszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Maya – perspektywa

– Maya, nie możesz się tak przepracowywać.

Mrugnęłam, podnosząc oczy znad oślepiającego ekranu. Jasne światło mojego laptopa odbijało się od okularów, rzucając ostre cienie na ścianę za mną. Nie zauważyłam nawet, jak zrobiło się późno, jak bardzo opustoszało biuro.

Tim stał przy moim biurku ze zmarszczonym czołem, skrzyżowanymi ramionami i oczami pełnymi troski. Wiedziałam, co widzi: ciemne kręgi pod oczami, rozmazany eyeliner, kiedyś nieskazitelnie białą bluzkę, teraz pogniecioną po godzinach spędzonych nad biurkiem. Moje ręce lekko drżały – ze zmęczenia i nadmiaru kofeiny.

Westchnęłam, przeczesując palcami włosy. – Muszę to skończyć, Tim. Prezentacja jest na jutro, a Noah jest… ugh… niemożliwy.

– Dziewczyno – powiedział Tim, podchodząc bliżej – Noah Sterling działa ci na nerwy od pierwszej sekundy, kiedy tu wszedł.

– Powiedz mi coś, czego nie wiem – mruknęłam.

Oparłam się oparciu krzesła, pocierając oczy, próbując odpędzić ból głowy, który narastał za nimi od obiadu. – Ciągle rozbiera moją pracę na części. Każdy szkic, każdy wykres, każdy pomysł – przysięgam, że zawsze znajduje nowy powód, żeby go znienawidzić. Albo mnie.

Tim przykucnął obok, delikatnie kładąc rękę na moim ramieniu. – Robisz za dużo. Od dni porządnie nie spałaś, i po co? Żeby go zadowolić?

– Jest moim szefem.

– Jest twoim dręczycielem.

Zaśmiałam się słabo, choć bez krztyny humoru. Tylko zmęczenie.

I wtedy—

– Maya.

Jego głos. Ten, którego miałam nadzieję uniknąć chociaż tej jednej nocy.

Zesztywniałam, patrząc Timowi w oczy. Głos Noaha niósł się zza niego – krótki i zimny, jak zawsze.

Szybko wstałam, otrzepując spódnicę z niewidzialnych paprochów. – Muszę iść – wymamrotałam.

Tim wyciągnął w moją stronę kubek z kawą. – Weź. Moja to potrójna dawka i z dodatkiem wsparcia emocjonalnego.

Wzięłam ją z wdzięcznością. – Ratujesz mi życie.

I wtedy – bez zastanowienia – wypiłam ją duszkiem.

Całą.

– O ja cię! – Tim się roześmiał. – Miałem na myśli, żebyś ją sączyła!

Ale to było dokładnie to, czego potrzebowałam. Ciepła, gorzka, mocna. Klarowność w płynie.

– Załatwmy to – wyszeptałam do siebie i ruszyłam korytarzem do biura Noaha.

Nawet nie podniósł wzroku, kiedy weszłam. Siedział za swoim lśniącym biurkiem, zaciekle stukając w klawiaturę. Okno za nim rzucało na niego cień – silny, odległy, nieprzenikniony.

– Podejdź tutaj – powiedział, w końcu zerkając.

Podeszłam do jego biurka, czując, jak serce przyspiesza. Na jego ekranie był wykres, który przed chwilą wysłałam.

– Uważasz to za akceptowalne?

Zacisnęłam szczęki. – To wersja oparta na poprawionych danych, które zaakceptowałeś wczoraj.

Noah nagle wstał, jego oczy zwęziły się, gdy wskazał spadek na wykresie. – Ten zjazd nie ma żadnego sensu. Jesteś głupia? Jesteś tak bezużyteczna, jak wyglądasz.

Zastygłam. Te słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch.

Głupia. Bezużyteczna.

Nazywano mnie już różnie w tym biurze. Ale nigdy tak. Nigdy z taką ostatecznością.

– Co niby jest nie tak z tym wykresem? – zapytałam, z trudem panując nad głosem.

– Nie odzywaj się do mnie w ten sposób – warknął.

Wzięłam oddech, klatka piersiowa bolała. – Przepraszam – powiedziałam szybko, słowa paliły jak szkło w gardle. – Ale nic z nim nie jest nie tak. Sprawdziłam liczby pięć razy. Problem nie tkwi w wykresie, Noah. Problem tkwi w tym, jak traktujesz ludzi.

Jego oczy zapłonęły – ale nie powiedział nic.

Chciałam krzyczeć. Płakać. Rzucić to wszystko. Ale zamiast tego wyprostowałam się.

– Poprawię to – powiedziałam, głos mi się trząsł. – Jeśli tego chcesz. To wszystko?

Zawahał się, patrząc na mnie, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze – ale tylko mruknął: – Tak. To wszystko.

Odwróciłam się na pięcie i wyszłam, zanim zdążył zobaczyć, jak rozpada mi się twarz.

Na szczęście łazienka była pusta.

Zamknęłam się w najdalszej kabinie i usiadłam na zamkniętej klapie sedesu, ukrywając twarz w dłoniach.

I wtedy – po prostu puściłam.

Gorące, chaotyczne, niekontrolowane łzy spływały mi po policzkach. Cicho szlochałam, klatka piersiowa unosiła się i opadała, a oddech łapał się co kilka sekund, gdy w końcu napięcie ostatnich dni rozdarło mnie od środka.

Płakałam za snem, którego nie miałam. Za wysiłkiem, który nigdy nie był wystarczający. Za tym spojrzeniem, którym mnie obdarzył – jakbym była jakimś błędem.

Płakałam, bo wiedziałam, że tak bardzo się staram, żeby mnie zauważono. I wciąż nie wystarczałam. Wciąż tylko biurowy kwiatek. Wciąż ta dziewczyna, w którą nikt nie wierzył.

Wciąż… nawet nie człowiek w oczach Noaha Sterlinga.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Maya – punkt widzenia

Było ciche sobotnie popołudnie, takie, które pachniało płynem do płukania tkanin i wiórami z ołówka. Promienie słońca przesączały się przez kuchenne żaluzje, rzucając ciepłe, złociste linie na wysłużony drewniany stół, przy którym moja młodsza siostra, Penelope, siedziała z marsową miną, zaciskając w dłoni fioletowy ołówek.

– Poczekaj… "fotosynteza" pisze się przez F czy PH? – zapytała, marszcząc usta i wpatrując się w swoją kartkę z zadaniami.

– PH – odpowiedziałam, pochylając się i wskazując słowo w jej podręczniku do przyrody. – Tak. Widzisz?

Przekrzywiła głowę, mrużąc oczy na litery. – To głupie. Czemu nie po prostu przez F?

Zaśmiałam się. – Bo nauka lubi być wyszukana, Penny.

Penelope – osiem lat i mnóstwo własnych opinii – była najjaśniejszym światłem w moim życiu. Miała okrągłą buzię, ciepłą, migdałową skórę i te wielkie, brązowe oczy, które zawsze przypominały mi roztopioną czekoladę. Jej kręcone włosy były związane w dwa puchate koczki po bokach głowy, a na sobie miała pastelowo-niebieską bluzę z tańczącymi na niej maleńkimi jednorożcami.

Nie wyglądała zupełnie jak ja.

Ale była moja.

Moja przyrodnia siostra. Dziecko, które mama miała ze swoim drugim mężem, po tym jak mój tata odszedł od nas, gdy miałam pięć lat. Tamten mężczyzna, tata Penelope, zmarł kilka lat temu. Od tamtej pory mama trzymała wszystko w ryzach sama – pracując nocami, na zmiany, biorąc dodatkowe fuchy, tylko po to, by Penelope mogła chodzić do prywatnej szkoły.

Do tej samej szkoły, do której kiedyś posyłała mnie, pracując na trzech etatach.

Wierzyła w edukację jak w jedyną rzecz, która mogła nas uratować.

A teraz… to była moja kolej, by ratować.

Pracowałam. Sprzątałam. Płaciłam rachunki. Zarywałam noce, naprawiając cieknące rury albo pomagając Penny z matematyką, która bardziej bolała mój mózg niż jej.

To nie było nic spektakularnego.

Ale to był dom.

– Jesteś taka piękna, Maju – powiedziała nagle Penelope, zerkając na mnie z nieśmiałym uśmiechem.

Mrugnęłam, zaskoczona. – Skąd ci się to wzięło?

– Naprawdę jesteś – powtórzyła, kręcąc ołówkiem. – Jak księżniczka. Ale fajniejsza.

Parsknęłam śmiechem i sięgnęłam, by odgarnąć jej zabłąkany loczek z czoła. – Słodziara z ciebie.

– To prawda. Dziewczyny z mojej klasy mówiły, że wyglądasz jak modelka, kiedy mnie odprowadzałaś.

– Powiedz im, że pozuję też przy śmietnikach i brudnym praniu – zażartowałam, kiwając głową w stronę kosza na pranie po drugiej stronie pokoju.

Penelope zachichotała, ale jej uśmiech trochę przygasł. – Tylko zawsze wyglądasz na zmęczoną.

To ścisnęło mnie za serce.

Otworzyłam usta, żeby odpowiedzieć, ale wtedy mój telefon zaczął wibrować na blacie.

– Poczekaj, Penny.

Podeszłam i chwyciłam go. Żołądek mi ścisnęło, gdy zobaczyłam to imię.

Noah Sterling.

Czego on znowu chce?

– Halo? – odebrałam ostrożnie.

– Maya – jego głos był ostry i zimny jak zawsze. – Musisz przyjść do biura. Teraz.

Mrugnęłam. – Ja… chwila. Przepraszam, to sobota.

– Wiem, jaki jest dzień tygodnia – odpowiedział.

– No… pomagam siostrze z zadaniami. Mam wolne.

– Nie dzwoniłbym, gdyby to nie było ważne – przerwał szorstko. – Zmieniło się coś w prezentacji. Musimy dziś wieczorem przerobić całą zawartość.

Przycisnęłam dłoń do czoła. – Nie może poczekać do poniedziałku?

– Nie. Nie może.

Spojrzałam na Penelope, która teraz patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami, z ołówkiem zamrożonym w pół ruchu.

– Ja… dobrze. Będę za trzydzieści minut.

Nawet się nie pożegnał. Po prostu się rozłączył. Stałam chwilę, próbując opanować narastającą frustrację.

– Musisz iść? – zapytała cicho Penelope.

Przykucnęłam obok niej. – Tak. To sprawy z pracy. Nudne dorosłe rzeczy.

Spojrzała w dół na swój zeszyt. – Chciałabym, żeby twój szef nie był taki niemiły. Tak ciężko pracujesz.

Uśmiechnęłam się słabo. – Ja też bym chciała.

Pocałowałam ją w czoło. – Dokończ zadanie, dobrze? Wrócę przed snem. Obiecuję.

– Dobrze – wyszeptała.

Kiedy podniosłam się i sięgnęłam po klucze, fala winy i żalu zalała mnie naraz. Wina, że ją zostawiam. Żal, że muszę.

Że Noah mógł pstryknąć palcami i oderwać mnie od jedynej spokojnej części mojego życia.

Spojrzałam jeszcze raz, zanim wyszłam. Penelope cicho wycierała coś gumką na kartce, jej drobne ramiona były zgarbione, jakby próbowała być dzielna dla mnie.

Nienawidziłam go za to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Confessions of a Seductive Wallflower

Confessions of a Seductive Wallflower

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa