Stała przy drzwiach i znów nasłuchiwała. Rzeczywiście, hałas dochodził z pokoju. Słyszała ich jęki i dźwięki klapsów. Otworzyła drzwi, aby ujrzeć niezdrowy i nieświęty widok. Tam, na łóżku, był jej rzekomy narzeczony, całujący się z obcą kobietą. Byli tak pochłonięci aktem, że nie zauważyli jej obecności.
"Mocniej, kochanie," dobiegły jęki kobiety.
Emily nie mogła tego dłużej znieść. Mocno tupnęła nogą o podłogę. To przyciągnęło ich uwagę. Jayden spojrzał na nią jak na muchę, która wpadła do jego jedzenia. Nawet nie zadał sobie trudu, żeby się przykryć.
"Co z tobą nie tak?" zapytał Jayden ze złością.
"Naprawdę! Jayden?" odpowiedziała Emily.
W końcu Jayden zdobył się na przyzwoitość, by założyć spodnie. Rzucił prześcieradło w stronę kobiety, dając do zrozumienia, że powinna się przykryć.
"Nie widzisz, że nam przeszkadzasz?" zapytała kobieta na łóżku. Była wyraźnie zła, że jej moment z miliarderem został przerwany.
"Wynoś się," powiedział Jayden beznamiętnie.
"To ona powinna się wynieść, a nie ja. Jestem twoją narzeczoną, na miłość boską, Jayden," wściekła się Emily.
"Narzeczona, akurat," zadrwiła kobieta. "Kim ty myślisz, że jesteś? Jakąś nędzarką próbującą wyjść za Jaydena Masona? Może cię poślubi, ale nigdy cię nie pokocha. Znać swoje miejsce."
Emily odwróciła się do Jaydena,
"Nie możesz okazać mi trochę szacunku? Nasz ślub jest za dwa dni."
"Więc..." zaczęła kobieta.
"...Zamknij się," przerwała Emily. "Powinnaś być cicho i wstydzić się swojej głupoty. Chodzisz z kim popadnie."
"Jayden. Ona mnie dręczy!" powiedziała kobieta, starając się być kokieteryjna.
"Wyjdź, Emily," powiedział ponownie Jayden.
Emily była zirytowana, że Jayden wybrał obronę kobiety, a nie jej, swojej przyszłej żony.
"Nie wyjdę za ciebie," stwierdziła stanowczo.
Jayden się uśmiechnął. "Co? Nie odważyłabyś się."
"Zobaczysz, jak to zrobię," odpowiedziała Emily.
"Nikt cię nie poślubi, jeśli cię odrzucę. Nikt się nie odważy. Zachowuj się i wyjdź teraz, gdy jestem miły, albo sprawię, że tego pożałujesz," zagroził Jayden. Emily pomyślała o jego słowach i zdała sobie sprawę, że to prawda. Nikt nie odważyłby się jej poślubić, gdyby została odrzucona przez tak potężnego człowieka jak Jayden Mason. Odwróciła się i wyszła z pokoju. Ale była zdeterminowana, żeby nie zgodzić się na małżeństwo.
Emily zatrzymała taksówkę, by zabrać ją do domu. Siedziała w milczeniu, a łzy spływały po jej twarzy. Miała zaledwie 21 lat. A jednak los nigdy się do niej nie uśmiechnął od chwili, gdy się urodziła. Rodzice nią gardzili i nigdy nie zaznała spokoju w domu. Musiała pracować, aby się utrzymać. Mimo to jej rodzina wciąż chciała ją wykorzystać do osiągnięcia niezależności finansowej i obfitości. Byli zdeterminowani, by wykorzystać ją do ostatniej kropli krwi. Jej matka, ojciec i siostra byli wszyscy winni. Żaden, nawet jeden, nie był wyłączony. Nie była w niczyich dobrych książkach. Jej zbrodnia i to, co zrobiła, by zasłużyć na takie złe traktowanie, nie były jej znane.
"Proszę," życzliwy kierowca podał jej chusteczkę. Wtedy zdała sobie sprawę, że płakała. Wzięła chusteczkę i wymusiła uśmiech. "Dziękuję," powiedziała grzecznie. Przynajmniej jedna osoba była dziś dla niej miła. Gdyby tylko jej rodzice również mogli się nauczyć i być dla niej mili...
"Jesteśmy na miejscu," kierowca oznajmił, wyrywając ją z myśli. Emily wzięła głęboki oddech i wysiadła z samochodu. Wróciła do swojego piekielnego domu. Otworzyła drzwi i spotkała się z trzema parami oczu, które patrzyły na nią z ekstremalną wrogością.
"Dobry wieczór, mamo i tato," przywitała się i próbowała przemknąć do swojego pokoju. Rodzina była przy stole i jadła kolację. Jej starsza siostra, Rose, przewróciła na nią oczami.
"Czemu jesteś w domu? Powinnaś spędzać noc w rezydencji Masonów," jej matka, Olivia Grant, szybko zauważyła. Nie kłopotała się ukrywaniem okrucieństwa w swoim głosie. Chciała się pozbyć Emily za wszelką cenę.
"Już nie wychodzę za niego za mąż," odpowiedziała Emily.
"Co!" krzyknęły Olivia i Rose jednocześnie.
"To musi być żart. Nie pozwolę ci zrujnować naszych szans w tej rodzinie. Nie przyniesiesz nam wstydu. Tak. Nie przyniesiesz. Szybko, idź teraz i wracaj do rodziny Masonów," powiedziała Olivia złośliwie.
Emily się nie wzruszyła. Olivia była zaskoczona. Emily zawsze była posłuszna przez całe swoje życie.
"Nie mamo. Nie wychodzę za mąż…"
Rose przerwała jej uderzeniem. "Jak śmiesz sprzeciwiać się naszej matce? Ojcze?" Rose zawołała ojca na pomoc.
Pan Williams Harper patrzył w milczeniu. Jego serce krwawiło trochę dla Emily, jego najmłodszej córki. Emily również zwróciła się do ojca. Był jej ostatnią nadzieją.
"Ojcze, nie mogę poślubić Jaydena. On nie będzie mnie dobrze traktował," płakała.
"Dobrze traktować, rzeczywiście. Nie zasługujesz na nic lepszego, ty bezużyteczne dziecko," wypluła Olivia.
Serce Emily bolało, gdy słyszała te słowa od własnej matki. Była do tego przyzwyczajona, ale każdy komentarz z dnia na dzień uderzał ją inaczej. Błaganie ojca było na próżno. Chociaż miał dla niej trochę współczucia, jego żona i jej matka również miały na niego duży wpływ. Spojrzał na swoją żonę, a ona rzuciła mu złowrogie spojrzenie. Otworzył usta i powiedział do Emily,
"Emily, słuchaj swojej matki. Wróć do rodziny Masonów."
To była zawsze ta sama stara historia. Zawsze 'słuchaj'. Emily nie miała nic do powiedzenia w tym domu. Weszła do swojego pokoju we łzach i złości.
Rose i jej matka wymieniły spojrzenia.
"Mamo, ona musi iść, prawda? Nie możemy stracić dużo pieniędzy i szansy na szczęśliwe życie. Pomyśl o sławie, bogactwie, władzy i szczęściu, które za tym idą. Nie możemy jej puścić, prawda?" zapytała Rose.
"Zdecydowanie. Musi wyjść za mąż. Ale okazuje się być uparta. Ślub jest za dwa dni. I musi być w jego domu dziś wieczorem. Nie możemy popełnić błędów, bo mogą zmienić zdanie. Co robimy, moje drogie dziecko?" odpowiedziała Olivia.
Rose pomyślała przez chwilę i powiedziała,
"Zostaw to mnie, mamo. Albo pójdzie sama, albo ja ją zmuszę. Wystarczy, że ją odurzę i wyślę."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Noah Harper był dyrektorem generalnym najpotężniejszej firmy w kraju, Blackwood Towers. Był również najbardziej pożądanym kawalerem w mieście. Siedział w sekcji VIP restauracji Rossvette, jedząc kolację. Jego chłodna postawa była wyczuwalna z daleka. Miał kruczoczarne, krótkie włosy i zimną, surową twarz o ostrych rysach. Emanował aurą szlachetności i wyniosłości. Jego delikatne palce poruszały się płynnie po zestawie sztućców.
Noah nagle odłożył sztućce. „Dlaczego czuję się dziwnie?” zapytał sam siebie. Odwrócił się i zawołał jednego ze swoich ochroniarzy.
„Frank,” zawołał.
Natychmiast pojawił się twardo wyglądający mężczyzna.
„Tak, proszę pana,” odpowiedział.
„Czy zauważyłeś coś niezwykłego?” zapytał Noah.
„Wcale nie, proszę pana.”
„Nic związanego z jedzeniem i piciem, zanim zostało przyniesione?” Noah drążył dalej, bacznie przyglądając się Frankowi.
„Nie, proszę pana. Nie było żadnych problemów. Wszystko było perfekcyjne, normalne i na najwyższym poziomie jak zwykle,” odpowiedział Frank.
„Czuję się dziwnie, na pewno ukarzę cię za niekompetencję,” powiedział zimno Noah.
„Ukarz mnie, panie. Następnym razem będę bardziej czujny. Pozwól, że zadzwonię do twojego lekarza,” Frank przeprosił, kłaniając się nisko. „Nie,” zaprotestował Noah. Nie mógł już dłużej siedzieć spokojnie. Całe jego ciało czuło się dziwnie, gorąco, podniecone i podekscytowane. Natychmiast wstał, „Będę w swoim pokoju,” powiedział i odszedł. Noah otworzył drzwi i zobaczył małą postać na swoim łóżku. Wyglądała tak ładnie i uroczo. Efekt afrodyzjaku, który zażył, działał szybko. Wspiął się na łóżko i rzucił się na nią, zakrywając jej małe usta swoimi. Młoda dziewczyna poczuła cięższy ciężar na sobie i jęknęła słabo i sennie. Ręka delikatnie głaskała jej ciało. Próbowała się opierać, ale była zbyt słaba, by to zrobić. Ręka mężczyzny znalazła drogę pod jej odsłaniającą sukienkę. Jego mocne usta pochłonęły jej w namiętnym i gwałtownym pocałunku. Jego usta opuściły jej wargi i eksplorowały inne części jej ciała. Chciała się opierać. Tak, chciała. Ale była zbyt słaba. Była wykorzystywana. Frank, jeden z ochroniarzy Noaha, uśmiechnął się do siebie. Wykonał zadanie powierzone mu przez jego starego pana, Joshua Harpera, który był również ojcem Noaha. Joshua Harper martwił się o swojego syna, Noaha. Wiele osób plotkowało, że Noah jest gejem. Noah się tym nie przejmował. Nawet nie drgnął, ale Joshua był zaniepokojony. W przeszłości zorganizował kilka kobiet, ale Noah odrzucał je wszystkie. Jeden dotyk kobiety wystarczał, by go zbrzydzić. Tego ranka Joshua wpadł na genialny pomysł. Polecił Frankowi zorganizować kobietę i podać Noahowi afrodyzjak. W tym momencie zadzwonił telefon Franka. Spojrzał na identyfikator dzwoniącego i zadrżał. To była dziewczyna, którą zorganizował dla Noaha! Odebrał telefon drżącymi palcami. „Halo,” odezwał się natychmiast. „Bardzo przepraszam, że się spóźniłam. Miałam pewne problemy. Ale jestem teraz na dole. Przyjdź i pokaż mi drogę,” powiedziała młoda dziewczyna.
Frank na chwilę zaniemówił. Był pewien, że w środku z jego panem jest jakaś dama. Noah dobrze się bawił pod wpływem narkotyku. Dlaczego umówiona dziewczyna jeszcze nie weszła? Kto mógł tam być? Noah wstał, gdy słońce wstało rano. Jasne promienie słońca uderzyły jego przystojną twarz przez okno. Otworzył oczy i poczuł coś lub kogoś na sobie. Jego ramiona były owinięte wokół drobnej i pięknej postaci. Dziewczyna! Jego oczy się rozszerzyły. I znowu, oboje byli nadzy. Co mogło się wydarzyć? Jego pamięć przyszła mu na ratunek i tym razem go nie zawiodła. Przypomniał sobie wydarzenia poprzedniej nocy. Skrzywił twarz ze złości. Wstał z łóżka tak cicho, jak mógł, i poszedł do łazienki. Wziął dokładną kąpiel, jakby chciał zmyć z siebie wszelkie ślady tej dziewki.
Emily obudziła się i próbowała wstać. Ale nie mogła, jej ciało bolało i była w bólu. Zdała sobie również sprawę, że jest naga. „O mój Boże! Co ja zrobiłam? Co się ze mną stało?” krzyknęła. Nie. Została zgwałcona. Straciła dziewictwo w niehonorowy sposób i z nieznajomym mężczyzną. Jej wspomnienia z ostatniej nocy były mgliste. Pamiętała tylko kogoś na swoim ciele. Jego twarz nie była wyraźna w przyćmionym czerwonym świetle w pokoju. Zbadał każdy kawałek jej ciała i zabrał ją do dziewiątego nieba. Była zbyt słaba, by mu się oprzeć. Pomyślała o swoim ślubie, który miał się odbyć następnego dnia. Wiedziała, że jest zgubiona. Szybko sięgnęła po ubrania i pośpieszyła do domu.
„Witaj, droga siostro. Jak minęła noc?” Rose drwiła, gdy tylko Emily weszła do domu. „Więc to byłaś ty, jak śmiesz!” Emily odpowiedziała ze złością. Rose znów się zaśmiała. „Powinnaś mi być wdzięczna, głupia smarkulo. Pomogłam ci zawrzeć umowę. W końcu zostaniesz panią Mason. Przygotuj się na swój ślub jutro.” Serce Emily zamarło. Zmarszczyła brwi. Więc to był Jayden ostatniej nocy. Nagle stała się zła. Była tak zła, że dała Rose mocny policzek. „Co? Jak śmiesz!” Rose krzyknęła. „Mamo?” kontynuowała, wołając matkę o pomoc. Rose podniosła rękę, by uderzyć Emily, ale jej matka zatrzymała ją w powietrzu. „Nie, moje drogie dziecko. Nie krzywdź swoich rąk uderzając ją. Poza tym nie możemy pozwolić, by poszła na ślub z zepsutą twarzą. Możemy stracić pięć milionów dolarów,” Olivia powiedziała, uspokajając swoją córkę.
Telefon Olivii zadzwonił w tym momencie. Spojrzała na identyfikator dzwoniącego i zobaczyła, że to nieznany numer. Przesunęła palcem po ekranie i odebrała.
„Dlaczego nie wysłałaś do mnie swojej córki wczoraj wieczorem?” - gniewny głos odezwał się z drugiej strony, gdy tylko połączenie zostało nawiązane. To był Jayden.
„Wysłałam. Ona była…” - próbowała wyjaśnić Olivia, ale połączenie zostało przerwane. Rose spojrzała na swoją matkę, zdezorientowana. Wszystko stanęło w miejscu na następne dziesięć sekund. Rose wyjęła telefon i wybrała numer.
„Zapłaciłam ci, żebyś ją wysłał do jego pokoju. Nie zrobiłeś tego?”
„Zrobiłem. Wysłałem ją do pokoju 303, tak jak mi kazałaś” - odpowiedział mężczyzna przez telefon.
Rose otworzyła usta ze zdziwienia.
„303? Powiedziałam 203.”
Emily spojrzała na swoją siostrę zdezorientowana. Jeśli to nie był Jayden, to kto to mógł być?
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Ty bezwstydna szmato, pośpiesz się teraz i przeproś pana Jaydena," krzyknęła Rose, popychając Emily w stronę drzwi. Dlaczego ją popychała? To Rose powinna być bezwstydna, nie ona. To właśnie ona podała jej narkotyki i zabrała do obcego mężczyzny poprzedniej nocy. "Puść mnie!" zaprotestowała Emily. "Iść? Nie, nie pójdziesz. Biegnij, idź i przeproś pana Jaydena. Nie zrujnujesz naszej szansy. Ślub musi się odbyć jutro," dołączyła Olivia. "Nie wchodź tu więcej. Wynocha!" krzyknęła Rose, brutalnie wypychając ją za drzwi. "Zostaniesz tam, dopóki nie zrobisz tego, co trzeba. A jeśli tego nie zrobisz, uduszę cię," dokończyła Rose. Chwyciła ją za szyję, dusząc ją. Emily walczyła o oddech. Rose brutalnie zepchnęła ją na podłogę i trzasnęła drzwiami przed jej twarzą. Emily zakaszlała i próbowała złapać oddech. Był to dzień roboczy i mogła zostać zwolniona, jeśli opuści pracę. Była zmęczona, zmarznięta i głodna. Podniosła rękę i zapukała do drzwi. "Otwórzcie, proszę," zapłakała. Ale nikt nie przyszedł jej na ratunek. Noah Harper usiadł w swoim wykwintnym biurze. Na jego twarzy pojawił się grymas. Jego cienkie usta były lekko zaciśnięte, a jego garnitur na miarę podkreślał jego wysmukłą sylwetkę. Stukał w klawiaturę swojego laptopa długimi i kościstymi palcami, gdy do drzwi zapukało. "Wejdź," powiedział, nie podnosząc wzroku. Jego sekretarz, James Sullivan, wszedł trzymając tablet. "Dzień dobry, sir," przywitał się, ale nie otrzymał odpowiedzi od Noaha. Noah podniósł głowę, a jego zimne spojrzenie na chwilę spoczęło na Jamesie. W następnej chwili jego oczy skupiły się na laptopie, całkowicie ignorując sekretarza. James stał nieruchomo, czekając na pozwolenie na rozmowę. Po tym, co wydawało się wiecznością, zdał sobie sprawę, że Noah nie zamierza zwrócić na niego uwagi. Był to cichy sygnał, że powinien wyjść. Ale była to pilna sprawa, więc postanowił zaryzykować.
"Prezydencie Harper," zawołał ostrożnie, aby nie urazić swojego szefa.
Noah przerwał to, co robił. Jego zimne spojrzenie sprawiło, że James zadrżał.
"Co się dzieje?" w końcu zapytał Noah.
"Panie, prasa ma jakieś wiadomości na pana temat," powiedział James.
Noah wpatrywał się w niego. Prasa zawsze miała jego wiadomości. Dlaczego ta była inna? Musiało być to poważne i pilne, dlatego James zwrócił na to jego uwagę. Wyciągnął swoje smukłe ręce do Jamesa, mówiąc,
"Pokaż mi."
James podszedł bliżej i wręczył mu tablet. Noah spojrzał na wiadomość i poczuł, jak jego krew wrze. Nagłówek był chwytliwy.
'Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper w łóżku z nieznajomą kobietą.'
Oznaczało to, że jego romans z zeszłej nocy wyszedł na jaw. Było zdjęcie uchwycone przez prasę. Czytał dalej,
'Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper był widziany zeszłej nocy, jak miło spędzał czas z nieznajomą kobietą. W związku z tym…'
Nie czytał już więcej. Uderzył pięściami tak mocno w stół, że sekretarka cofnęła się z przerażenia. Filiżanka kawy na stole poleciała w górę i roztrzaskała się na podłodze, łamiąc się na kawałki.
„Znajdź tę dziwkę. Zamierzam ją zabić,” polecił w gniewie.
Jego sekretarka ukłoniła się i natychmiast wyszła.
„Ahhhhhh,” krzyknął Noah, zrzucając wszystko ze swojego stołu.
„Ta dziwka! Zrobiła to celowo. Poradzę sobie z nią,” mamrotał do siebie. Krążył tam i z powrotem w swoim biurze, niecierpliwie czekając na jakieś informacje o tej dziewczynie.
Dziesięć minut później wszedł jego sekretarz.
„Znalazłem ją, panie,” ogłosił.
Noah się odwrócił, jego oczy były przekrwione. Wyglądał, jakby miał zamiar kogoś zabić w tej chwili.
„Kim ona jest?”
James odczytał z tabletu.
"Emily Grant. Wiek: 21 Adres: Numer 37 Avenue, Ulica Wale'a." "Przygotuj mój samochód," polecił Noah. "Tak jest, proszę pana," odpowiedział sekretarz. Wyszedł, aby wykonać zadanie. Noah opuścił swoje biuro. Kierowca czekał na niego przed budynkiem. "Jedź," rozkazał rozdrażniony. Kierowca był zdezorientowany. Po prostu powiedział jedź. Dokąd miał jechać? "Proszę pana, dokąd mam pana zabrać?" zapytał ostrożnie. Noah rzucił mu mordercze spojrzenie.
"Wynoś się," rozkazał. Kierowca posłuchał natychmiast. Noah wsiadł do samochodu i odjechał. Samochód zatrzymał się pod numerem 37 na Avenue, Wales Street. Otworzył drzwi i wysiadł. Tam, przed domem, była młoda dziewczyna z zeszłej nocy. Siedziała jak kotka, wyglądając nieszczęśliwie i żałośnie. Ale Noah był pełen wściekłości i gniewu, bez krzty litości. Życzył sobie, żeby mógł ją zabić od razu za to, że go wrobiła zeszłej nocy. Podszedł do drzwi i dał śpiącej dziewczynie mocnego kopniaka. Zdrzemnęła się i natychmiast wstała. Obserwował ją uważnie. Ślady pocałunków i miłosne ugryzienia z zeszłej nocy były widoczne na jej szyi. To jeszcze bardziej go obrzydziło. Emily spojrzała, żeby zobaczyć, kto to był. Myślała, że to jej siostra lub matka. Ale buty należały do mężczyzny i były warte więcej niż majątek jej rodziny. Spojrzała w górę i zobaczyła jego twarz. Mężczyzna był wysoki i miał niezwykłe rysy twarzy. Miał na sobie koszulę biurową rozpiętą do obojczyka. Aura ascetyzmu bijąca od niego sprawiła, że jej serce zabiło szybciej. "Ty dziwko. Dlaczego to zrobiłaś?" zapytał Noah surowo. Zrobić co? Emily była zdezorientowana. Wpatrywała się w niego, a na jej twarzy malowało się zmieszanie. "Chcesz udawać, że nie wiesz, o czym mówię, ty idiotko," powiedział Noah ponownie, zbliżając się do niej groźnie. Emily cofała się o krok za każdym jego krokiem. "To byłaś ty zeszłej nocy, ty obrzydliwa ladacznico. Jaki był twój cel? Zepsuć mój wizerunek, uwodząc mnie i sprzedając wiadomości prasie?" Szczęka Emily opadła. Szybko wyjęła telefon i weszła na stronę z wiadomościami. Zobaczyła nagłówek i oblała się zimnym potem. Liczba wyświetleń na stronie przekroczyła 3 miliony w zaledwie dwadzieścia minut. Chwileczkę, była zamieszana w skandal z potężnym CEO? To koniec dla niej. Otworzyła usta, żeby wyjaśnić, że nic o tym nie wie. Ale Noah brutalnie pociągnął ją w stronę samochodu. Wepchnął ją do środka i zamknął drzwi. Włączył zapłon i powiedział dwa słowa, "Wyjdź za mnie."
Przesuń w górę, aby kontynuować