Noah Harper był dyrektorem generalnym najpotężniejszej firmy w kraju, Blackwood Towers. Był również najbardziej pożądanym kawalerem w mieście. Siedział w sekcji VIP restauracji Rossvette, jedząc kolację. Jego chłodna postawa była wyczuwalna z daleka. Miał kruczoczarne, krótkie włosy i zimną, surową twarz o ostrych rysach. Emanował aurą szlachetności i wyniosłości. Jego delikatne palce poruszały się płynnie po zestawie sztućców.
Noah nagle odłożył sztućce. „Dlaczego czuję się dziwnie?” zapytał sam siebie. Odwrócił się i zawołał jednego ze swoich ochroniarzy.
„Frank,” zawołał.
Natychmiast pojawił się twardo wyglądający mężczyzna.
„Tak, proszę pana,” odpowiedział.
„Czy zauważyłeś coś niezwykłego?” zapytał Noah.
„Wcale nie, proszę pana.”
„Nic związanego z jedzeniem i piciem, zanim zostało przyniesione?” Noah drążył dalej, bacznie przyglądając się Frankowi.
„Nie, proszę pana. Nie było żadnych problemów. Wszystko było perfekcyjne, normalne i na najwyższym poziomie jak zwykle,” odpowiedział Frank.
„Czuję się dziwnie, na pewno ukarzę cię za niekompetencję,” powiedział zimno Noah.
„Ukarz mnie, panie. Następnym razem będę bardziej czujny. Pozwól, że zadzwonię do twojego lekarza,” Frank przeprosił, kłaniając się nisko. „Nie,” zaprotestował Noah. Nie mógł już dłużej siedzieć spokojnie. Całe jego ciało czuło się dziwnie, gorąco, podniecone i podekscytowane. Natychmiast wstał, „Będę w swoim pokoju,” powiedział i odszedł. Noah otworzył drzwi i zobaczył małą postać na swoim łóżku. Wyglądała tak ładnie i uroczo. Efekt afrodyzjaku, który zażył, działał szybko. Wspiął się na łóżko i rzucił się na nią, zakrywając jej małe usta swoimi. Młoda dziewczyna poczuła cięższy ciężar na sobie i jęknęła słabo i sennie. Ręka delikatnie głaskała jej ciało. Próbowała się opierać, ale była zbyt słaba, by to zrobić. Ręka mężczyzny znalazła drogę pod jej odsłaniającą sukienkę. Jego mocne usta pochłonęły jej w namiętnym i gwałtownym pocałunku. Jego usta opuściły jej wargi i eksplorowały inne części jej ciała. Chciała się opierać. Tak, chciała. Ale była zbyt słaba. Była wykorzystywana. Frank, jeden z ochroniarzy Noaha, uśmiechnął się do siebie. Wykonał zadanie powierzone mu przez jego starego pana, Joshua Harpera, który był również ojcem Noaha. Joshua Harper martwił się o swojego syna, Noaha. Wiele osób plotkowało, że Noah jest gejem. Noah się tym nie przejmował. Nawet nie drgnął, ale Joshua był zaniepokojony. W przeszłości zorganizował kilka kobiet, ale Noah odrzucał je wszystkie. Jeden dotyk kobiety wystarczał, by go zbrzydzić. Tego ranka Joshua wpadł na genialny pomysł. Polecił Frankowi zorganizować kobietę i podać Noahowi afrodyzjak. W tym momencie zadzwonił telefon Franka. Spojrzał na identyfikator dzwoniącego i zadrżał. To była dziewczyna, którą zorganizował dla Noaha! Odebrał telefon drżącymi palcami. „Halo,” odezwał się natychmiast. „Bardzo przepraszam, że się spóźniłam. Miałam pewne problemy. Ale jestem teraz na dole. Przyjdź i pokaż mi drogę,” powiedziała młoda dziewczyna.
Frank na chwilę zaniemówił. Był pewien, że w środku z jego panem jest jakaś dama. Noah dobrze się bawił pod wpływem narkotyku. Dlaczego umówiona dziewczyna jeszcze nie weszła? Kto mógł tam być? Noah wstał, gdy słońce wstało rano. Jasne promienie słońca uderzyły jego przystojną twarz przez okno. Otworzył oczy i poczuł coś lub kogoś na sobie. Jego ramiona były owinięte wokół drobnej i pięknej postaci. Dziewczyna! Jego oczy się rozszerzyły. I znowu, oboje byli nadzy. Co mogło się wydarzyć? Jego pamięć przyszła mu na ratunek i tym razem go nie zawiodła. Przypomniał sobie wydarzenia poprzedniej nocy. Skrzywił twarz ze złości. Wstał z łóżka tak cicho, jak mógł, i poszedł do łazienki. Wziął dokładną kąpiel, jakby chciał zmyć z siebie wszelkie ślady tej dziewki.
Emily obudziła się i próbowała wstać. Ale nie mogła, jej ciało bolało i była w bólu. Zdała sobie również sprawę, że jest naga. „O mój Boże! Co ja zrobiłam? Co się ze mną stało?” krzyknęła. Nie. Została zgwałcona. Straciła dziewictwo w niehonorowy sposób i z nieznajomym mężczyzną. Jej wspomnienia z ostatniej nocy były mgliste. Pamiętała tylko kogoś na swoim ciele. Jego twarz nie była wyraźna w przyćmionym czerwonym świetle w pokoju. Zbadał każdy kawałek jej ciała i zabrał ją do dziewiątego nieba. Była zbyt słaba, by mu się oprzeć. Pomyślała o swoim ślubie, który miał się odbyć następnego dnia. Wiedziała, że jest zgubiona. Szybko sięgnęła po ubrania i pośpieszyła do domu.
„Witaj, droga siostro. Jak minęła noc?” Rose drwiła, gdy tylko Emily weszła do domu. „Więc to byłaś ty, jak śmiesz!” Emily odpowiedziała ze złością. Rose znów się zaśmiała. „Powinnaś mi być wdzięczna, głupia smarkulo. Pomogłam ci zawrzeć umowę. W końcu zostaniesz panią Mason. Przygotuj się na swój ślub jutro.” Serce Emily zamarło. Zmarszczyła brwi. Więc to był Jayden ostatniej nocy. Nagle stała się zła. Była tak zła, że dała Rose mocny policzek. „Co? Jak śmiesz!” Rose krzyknęła. „Mamo?” kontynuowała, wołając matkę o pomoc. Rose podniosła rękę, by uderzyć Emily, ale jej matka zatrzymała ją w powietrzu. „Nie, moje drogie dziecko. Nie krzywdź swoich rąk uderzając ją. Poza tym nie możemy pozwolić, by poszła na ślub z zepsutą twarzą. Możemy stracić pięć milionów dolarów,” Olivia powiedziała, uspokajając swoją córkę.
Telefon Olivii zadzwonił w tym momencie. Spojrzała na identyfikator dzwoniącego i zobaczyła, że to nieznany numer. Przesunęła palcem po ekranie i odebrała.
„Dlaczego nie wysłałaś do mnie swojej córki wczoraj wieczorem?” - gniewny głos odezwał się z drugiej strony, gdy tylko połączenie zostało nawiązane. To był Jayden.
„Wysłałam. Ona była…” - próbowała wyjaśnić Olivia, ale połączenie zostało przerwane. Rose spojrzała na swoją matkę, zdezorientowana. Wszystko stanęło w miejscu na następne dziesięć sekund. Rose wyjęła telefon i wybrała numer.
„Zapłaciłam ci, żebyś ją wysłał do jego pokoju. Nie zrobiłeś tego?”
„Zrobiłem. Wysłałem ją do pokoju 303, tak jak mi kazałaś” - odpowiedział mężczyzna przez telefon.
Rose otworzyła usta ze zdziwienia.
„303? Powiedziałam 203.”
Emily spojrzała na swoją siostrę zdezorientowana. Jeśli to nie był Jayden, to kto to mógł być?
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Ty bezwstydna szmato, pośpiesz się teraz i przeproś pana Jaydena," krzyknęła Rose, popychając Emily w stronę drzwi. Dlaczego ją popychała? To Rose powinna być bezwstydna, nie ona. To właśnie ona podała jej narkotyki i zabrała do obcego mężczyzny poprzedniej nocy. "Puść mnie!" zaprotestowała Emily. "Iść? Nie, nie pójdziesz. Biegnij, idź i przeproś pana Jaydena. Nie zrujnujesz naszej szansy. Ślub musi się odbyć jutro," dołączyła Olivia. "Nie wchodź tu więcej. Wynocha!" krzyknęła Rose, brutalnie wypychając ją za drzwi. "Zostaniesz tam, dopóki nie zrobisz tego, co trzeba. A jeśli tego nie zrobisz, uduszę cię," dokończyła Rose. Chwyciła ją za szyję, dusząc ją. Emily walczyła o oddech. Rose brutalnie zepchnęła ją na podłogę i trzasnęła drzwiami przed jej twarzą. Emily zakaszlała i próbowała złapać oddech. Był to dzień roboczy i mogła zostać zwolniona, jeśli opuści pracę. Była zmęczona, zmarznięta i głodna. Podniosła rękę i zapukała do drzwi. "Otwórzcie, proszę," zapłakała. Ale nikt nie przyszedł jej na ratunek. Noah Harper usiadł w swoim wykwintnym biurze. Na jego twarzy pojawił się grymas. Jego cienkie usta były lekko zaciśnięte, a jego garnitur na miarę podkreślał jego wysmukłą sylwetkę. Stukał w klawiaturę swojego laptopa długimi i kościstymi palcami, gdy do drzwi zapukało. "Wejdź," powiedział, nie podnosząc wzroku. Jego sekretarz, James Sullivan, wszedł trzymając tablet. "Dzień dobry, sir," przywitał się, ale nie otrzymał odpowiedzi od Noaha. Noah podniósł głowę, a jego zimne spojrzenie na chwilę spoczęło na Jamesie. W następnej chwili jego oczy skupiły się na laptopie, całkowicie ignorując sekretarza. James stał nieruchomo, czekając na pozwolenie na rozmowę. Po tym, co wydawało się wiecznością, zdał sobie sprawę, że Noah nie zamierza zwrócić na niego uwagi. Był to cichy sygnał, że powinien wyjść. Ale była to pilna sprawa, więc postanowił zaryzykować.
"Prezydencie Harper," zawołał ostrożnie, aby nie urazić swojego szefa.
Noah przerwał to, co robił. Jego zimne spojrzenie sprawiło, że James zadrżał.
"Co się dzieje?" w końcu zapytał Noah.
"Panie, prasa ma jakieś wiadomości na pana temat," powiedział James.
Noah wpatrywał się w niego. Prasa zawsze miała jego wiadomości. Dlaczego ta była inna? Musiało być to poważne i pilne, dlatego James zwrócił na to jego uwagę. Wyciągnął swoje smukłe ręce do Jamesa, mówiąc,
"Pokaż mi."
James podszedł bliżej i wręczył mu tablet. Noah spojrzał na wiadomość i poczuł, jak jego krew wrze. Nagłówek był chwytliwy.
'Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper w łóżku z nieznajomą kobietą.'
Oznaczało to, że jego romans z zeszłej nocy wyszedł na jaw. Było zdjęcie uchwycone przez prasę. Czytał dalej,
'Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper był widziany zeszłej nocy, jak miło spędzał czas z nieznajomą kobietą. W związku z tym…'
Nie czytał już więcej. Uderzył pięściami tak mocno w stół, że sekretarka cofnęła się z przerażenia. Filiżanka kawy na stole poleciała w górę i roztrzaskała się na podłodze, łamiąc się na kawałki.
„Znajdź tę dziwkę. Zamierzam ją zabić,” polecił w gniewie.
Jego sekretarka ukłoniła się i natychmiast wyszła.
„Ahhhhhh,” krzyknął Noah, zrzucając wszystko ze swojego stołu.
„Ta dziwka! Zrobiła to celowo. Poradzę sobie z nią,” mamrotał do siebie. Krążył tam i z powrotem w swoim biurze, niecierpliwie czekając na jakieś informacje o tej dziewczynie.
Dziesięć minut później wszedł jego sekretarz.
„Znalazłem ją, panie,” ogłosił.
Noah się odwrócił, jego oczy były przekrwione. Wyglądał, jakby miał zamiar kogoś zabić w tej chwili.
„Kim ona jest?”
James odczytał z tabletu.
"Emily Grant. Wiek: 21 Adres: Numer 37 Avenue, Ulica Wale'a." "Przygotuj mój samochód," polecił Noah. "Tak jest, proszę pana," odpowiedział sekretarz. Wyszedł, aby wykonać zadanie. Noah opuścił swoje biuro. Kierowca czekał na niego przed budynkiem. "Jedź," rozkazał rozdrażniony. Kierowca był zdezorientowany. Po prostu powiedział jedź. Dokąd miał jechać? "Proszę pana, dokąd mam pana zabrać?" zapytał ostrożnie. Noah rzucił mu mordercze spojrzenie.
"Wynoś się," rozkazał. Kierowca posłuchał natychmiast. Noah wsiadł do samochodu i odjechał. Samochód zatrzymał się pod numerem 37 na Avenue, Wales Street. Otworzył drzwi i wysiadł. Tam, przed domem, była młoda dziewczyna z zeszłej nocy. Siedziała jak kotka, wyglądając nieszczęśliwie i żałośnie. Ale Noah był pełen wściekłości i gniewu, bez krzty litości. Życzył sobie, żeby mógł ją zabić od razu za to, że go wrobiła zeszłej nocy. Podszedł do drzwi i dał śpiącej dziewczynie mocnego kopniaka. Zdrzemnęła się i natychmiast wstała. Obserwował ją uważnie. Ślady pocałunków i miłosne ugryzienia z zeszłej nocy były widoczne na jej szyi. To jeszcze bardziej go obrzydziło. Emily spojrzała, żeby zobaczyć, kto to był. Myślała, że to jej siostra lub matka. Ale buty należały do mężczyzny i były warte więcej niż majątek jej rodziny. Spojrzała w górę i zobaczyła jego twarz. Mężczyzna był wysoki i miał niezwykłe rysy twarzy. Miał na sobie koszulę biurową rozpiętą do obojczyka. Aura ascetyzmu bijąca od niego sprawiła, że jej serce zabiło szybciej. "Ty dziwko. Dlaczego to zrobiłaś?" zapytał Noah surowo. Zrobić co? Emily była zdezorientowana. Wpatrywała się w niego, a na jej twarzy malowało się zmieszanie. "Chcesz udawać, że nie wiesz, o czym mówię, ty idiotko," powiedział Noah ponownie, zbliżając się do niej groźnie. Emily cofała się o krok za każdym jego krokiem. "To byłaś ty zeszłej nocy, ty obrzydliwa ladacznico. Jaki był twój cel? Zepsuć mój wizerunek, uwodząc mnie i sprzedając wiadomości prasie?" Szczęka Emily opadła. Szybko wyjęła telefon i weszła na stronę z wiadomościami. Zobaczyła nagłówek i oblała się zimnym potem. Liczba wyświetleń na stronie przekroczyła 3 miliony w zaledwie dwadzieścia minut. Chwileczkę, była zamieszana w skandal z potężnym CEO? To koniec dla niej. Otworzyła usta, żeby wyjaśnić, że nic o tym nie wie. Ale Noah brutalnie pociągnął ją w stronę samochodu. Wepchnął ją do środka i zamknął drzwi. Włączył zapłon i powiedział dwa słowa, "Wyjdź za mnie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emily była oszołomiona. Wyjść za niego?
On odwrócił się i spojrzał na nią.
„To było to, czego chciałaś. Tak. Wczoraj w nocy wczołgałaś się do mojego łóżka, żeby mnie uwieść i sprzedałaś wideo prasie. Powinnaś być wdzięczna, że cię nie uwięziłem, bezwstydna kobieto” – powiedział Noah niegrzecznie.
„Nic nie zrobiłam. To ty wykorzystałeś mnie!” – krzyknęła Emily w odpowiedzi. Była zaskoczona swoimi słowami i odwagą. Nie wiedziała, skąd wzięła taką odwagę.
„Rzeczywiście” – zakpił Noah i skupił swoją uwagę na drodze. Emily zastanawiała się, dokąd ją zabiera, ale była zbyt przestraszona, by zapytać. Noah Harper był bardzo potężnym człowiekiem i mógł zrobić wszystko.
Telefon Rose zabrzęczał i pojawił się najnowszy raport wiadomości. Kliknęła na niego i przeczytała:
„Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper, w łóżku z nieznajomą kobietą.”
Uśmiechnęła się. Co za wspaniała wiadomość dla prasy. Kliknęła na wiadomość. Kilka sekund później telefon wypadł jej z ręki.
„Niemożliwe” – krzyknęła.
Jej matka, która była w pobliżu, spojrzała i zapytała z troską,
„Co się stało?”
Rose wskazała na swój telefon, nie mogąc mówić. Jej mama podniosła telefon i przeczytała wiadomości. Ona również była zaskoczona. Emily? Noah Harper? Jak? Co się z nimi stanie i z ich pięcioma milionami dolarów? Jak mieli to wytłumaczyć Masonom? Nie! Nie będą siedzieć bezczynnie i stracić pięć milionów dolarów. Nigdy. Obydwie jednocześnie pobiegły w stronę drzwi. Zderzyły się ze sobą, ale nie zwróciły na to uwagi. Ich celem było dziecko na zewnątrz. Otworzyły drzwi, ale Emily nie było w zasięgu wzroku.
„Emily? Gdzie jest ta nic nie warta dziewczyna?” – wypluła Olivia.
Emily stała w dobrze urządzonym biurze. To było najpiękniejsze biuro, jakie kiedykolwiek widziała. Sekretarz Noaha wszedł, a Noah powiedział do niego: „Daj jej coś przyzwoitego do ubrania”.
Emily nagle zdała sobie sprawę, że wciąż ma na sobie odsłaniającą sukienkę z poprzedniej nocy. Nic dziwnego, że została wzięta za prostytutkę.
„Dlaczego nadal tu jesteś?” – zapytał ją Noah.
„Eh…” – zająknęła się.
„Wynoś się” – zagrzmiał.
Emily wyszła z biura. Noah usiadł przy biurku i otworzył laptopa. Musi uratować swoje nazwisko przed skandalem. Tak, musi. Prasa nie będzie go oczerniać. Kilka minut później Emily wróciła z sekretarzem. Miała teraz na sobie przyzwoity kombinezon. Sekretarz ukłonił się i wyszedł, zostawiając Emily zupełnie samą. Noah udawał, że jej nie zauważa. Gdy skończył pisać, podszedł do drukarki na swoim biurku i wyjął dwie kartki papieru.
„Emily Grant, prawda?” – zapytał.
"Tak, proszę pana," odpowiedziała nieśmiało. On spojrzał na nią i westchnął. Podał jej dokumenty. Podeszła i wzięła je. Dokument zawierał umowę. "Co miało się stać z jej małżeństwem jutro? Cóż, do diabła z tym. Byłoby jej lepiej z kimkolwiek innym niż z Jaydenem. Jeśli podpisze tę umowę, nie będzie musiała przepraszać Jaydena, a jej rodzina nie będzie mogła jej wykorzystać do zdobycia milionów czy statusu społecznego. Co więcej, to tylko dwuletnia umowa, a ona dostanie 10 milionów dolarów. To rzeczywiście było dużo lepsze," pomyślała. Noah czekał, aż to przeczyta. Kiedy skończyła, uniosła twarz i spojrzała na niego krótko, a potem znów wróciła do dokumentu. "Poślub mnie na dwa lata. W ciągu tych dwóch lat zapewnię wszystkie twoje potrzeby i dam ci 10 milionów dolarów. Dam ci zatrudnienie w jednej z moich spółek zależnych. Ale w ciągu tych dwóch lat musisz spełniać moje polecenia i nie robić nic, co mogłoby zniszczyć mój wizerunek lub wizerunek mojej rodziny. Po tych dwóch latach nigdy nie możesz pojawić się przede mną przez całe swoje życie. Na resztę życia i tak długo, jak będziesz żyła, nasze ścieżki nigdy nie mogą się przeciąć," Noah przedstawił swoje warunki prostymi słowami. Jego głos był płaski. Było oczywiste, że mężczyzna był przyzwyczajony do wydawania poleceń. Miał moc, by ludzie podświadomie podporządkowywali się jego rozkazom, nieodparcie. Emily wpatrywała się w dokument. Dwuletnia umowa miała być lepsza niż pozostanie w rodzinie Masonów czy w jej własnej rodzinie. Co więcej, poślubienie kogoś tak potężnego jak Noah ochroniłoby ją przed jej rodziną i rodziną Masonów. Podpis Noaha już widniał na dokumentach. Było to również opieczętowane oficjalną pieczęcią. Paparazzi czekali z niecierpliwością na Noaha na dole. Gdy tylko wyszedł, przyciągnął Emily blisko i szepnął stanowczo, "Zachowuj się." Paparazzi rzucili się do nich. Krzyki "Och! Są razem!" znów rozbrzmiały w powietrzu. Aparaty kliknęły i migały.
„Proszę nam coś powiedzieć, proszę pana.”
„Powiedz nam, co się dzieje.”
„Chwila, proszę pana.”
„Chwila twojego czasu, proszę pana.”
„Kim jest ta dama?”
„Czy w końcu ujawniacie swój związek publicznie?”
Lista była niekończąca się. Paparazzi zadawali pytania jednocześnie. Noah w końcu się zatrzymał i powiedział,
„Ona jest moją narzeczoną.”
Emily była zaskoczona. Jeszcze nie podpisała kontraktu. Próbowała grać zgodnie z umową. Wsiadali do samochodu i odjechali od paparazzi, którzy byli wszyscy rozczarowani. Czekali, aby znaleźć więcej brudów na Noah.
W momencie, gdy byli w samochodzie i z dala od paparazzi, Noah puścił ją, jakby była gorącym węglem.
"Do biura spraw cywilnych," Noah polecił swojemu kierowcy.
"Tak jest, proszę pana," odpowiedział natychmiast.
Emily była zszokowana. Biuro spraw cywilnych? Naprawdę zamierzał ją poślubić. Jeszcze nie podpisała kontraktu. Emily wyciągnęła papiery z torby.
"Proszę o długopis," poprosiła uprzejmie.
Noah spojrzał na nią i wyjął z kieszeni elegancki długopis, który jej podał.
"Prezydencie Noah, nic nie wiem o tym, co się stało zeszłej nocy. Nie informowałam też prasy ani paparazzi. W rzeczywistości zostałam wczoraj odurzona," próbowała wyjaśnić Emily.
"Miło. Nie spodziewałbym się prawdy od dziwki," drwił.
Emily była załamana. Nie powiedziała już nic więcej. Wzięła długopis i podpisała się na obu dokumentach. Podpisała dwuletni kontrakt. Co dalej? Co życie miało dla niej w zanadrzu?
Przesuń w górę, aby kontynuować