W Biurze Spraw Obywatelskich było mnóstwo ludzi, którzy albo rejestrowali swoje małżeństwo, albo załatwiali inne sprawy. Gdy tylko weszli, wszystkie oczy zwróciły się w ich kierunku. Byli idealnie dopasowani. Noah był przystojny i atrakcyjny, był marzeniem każdej kobiety. Emily również była bardzo ładną młodą dziewczyną o krągłej sylwetce, która mogła przyciągać spojrzenia.
„Wow! Spójrz na tego przystojniaka,” szepnęła jedna kobieta do swojej przyjaciółki.
„O mój Boże! Jest niesamowicie przystojny. Zazdroszczę tej dziewczynie,” powiedziała inna.
„Oddałabym wszystko, żeby znaleźć się w jego łóżku,” powiedziała jedna bezwstydnie.
Szeptały, ale wystarczająco głośno, by Emily mogła to usłyszeć. Gdzieś w pobliżu para się całowała. To był normalny widok i pracowników oraz ludzi wokół to nie obchodziło. Ale Emily uważała, że tak nie powinno być.
„Wszyscy ci ludzie nas podziwiają. Gdyby tylko wiedzieli, że to fikcyjne małżeństwo,” pomyślała Emily.
„Dlaczego tam stoisz?” zapytał Noah, przerywając jej myśli.
„Hę…”
„Chodźmy,” powiedział i odszedł.
Dokąd? Było mnóstwo ludzi, którzy byli tam przed nimi. Patrzyła, jak idzie na przód. Przyspieszyła i podążyła za nim.
"Ach! Pierwszy Mistrz Noah!" powiedział głos. Wszyscy ustąpili miejsca. Zapanowała cisza. Był potężnym CEO i rzadko go widywano. Większość ludzi widziała go tylko na zdjęciach, w magazynach lub w wiadomościach. Niektóre kobiety gapiły się na niego pomimo obecności partnerów obok.
"Arogancki brut. Używa tutaj swoich wpływów. Chce być obsłużony pierwszy. A co z innymi ludźmi, którzy byli tutaj przed nim?" powiedziała w myślach Emily. Nienawidziła faktu, że używał swoich wpływów, aby załatwiać sprawy bez odpowiednich procedur. Patrzył na ludzi z góry i uważał ich za trywialnych.
Z aktem małżeństwa w rękach, Noah opuścił biuro spraw cywilnych z Emily.
"Jeszcze kilka godzin temu byłam singielką i wkrótce miałam być panią Mason. Teraz jestem panią Harper."
Gdy tylko wsiedli do samochodu, zadzwonił telefon Emily. To była jej szefowa. Emily nigdy nie była w jej łaskach. Nienawidziła Emily, ponieważ Emily była wszystkim, czym ona nie była. Była piękna, seksowna, inteligentna i w ogóle. Zmuszała Emily do wykonywania całej pracy.
"Dobry wieczór, proszę pani," grzecznie przywitała się Emily.
"Dlaczego byłaś nieobecna bez pozwolenia?" zapytała jej szefowa, Linda.
"Przepraszam, proszę pani. To było…" Emily przepraszała i próbowała wyjaśnić, ale Linda jej nie pozwoliła.
"Jesteś zwolniona," przerwała Linda i zakończyła rozmowę. Łzy napłynęły jej do oczu. Zwolniona? Jak to? To był tylko dzisiejszy dzień. Jednorazowy błąd. Co teraz zrobi? Nie będzie bezrobotna. Noah otworzył oczy, które miał zamknięte od chwili, gdy wsiedli do samochodu.
"Umowa również uwzględniała twoje zatrudnienie," powiedział i ponownie zamknął oczy. Serce Emily zabiło z radości. Całkowicie o tym zapomniała.
"Dziękuję bardzo, sir," podziękowała mu z entuzjazmem.
Kierowca skręcił w lewo i włosy Emily stanęły dęba. Dokąd jechali? Kierunek do jej domu to był prawy skręt. Zebrała odwagę i zapytała ostrożnie,
"Dokąd jedziemy, proszę?"
Kierowca odwrócił się i odpowiedział, "Jedziemy do domu, pani."
Co? Do domu? On również nazwał ją panią. Czekaj. Czy miała z nim zamieszkać? Noah odpowiedział na pytanie w jej myślach.
"Jesteśmy małżeństwem. Nie ma mowy, żebyś mieszkała poza moją willą," powiedział stanowczo, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw.
To było fikcyjne małżeństwo.
"Ale..." zaczęła.
"Ale co?" zapytał z marsową miną. Był przyzwyczajony do wydawania poleceń i ich natychmiastowego wykonywania bez sprzeciwu.
"Ja... Chcę zabrać kilka rzeczy z domu," powiedziała cicho.
"Nie ma potrzeby. Wszystko zostanie zastąpione," padła odpowiedź.
"Proszę, po prostu potrzebuję..." zaprotestowała Emily.
"Dobrze. Zawracaj i wysadź ją," powiedział Noah z irytacją.
"Dziękuję, ale mogę pójść stąd," Emily odmówiła przejażdżki uprzejmie.
Noah spojrzał na nią, jakby chciał ją zamordować.
"Dobrze, więc. Wysiadaj."
Kierowca wcisnął hamulce i samochód się zatrzymał.
"Dziękuję," powiedziała Emily i otworzyła drzwi.
"Kiedy skończysz, zadzwoń do mnie. Wyślę kogoś, żeby cię odebrał," powiedział Noah, podając jej dobrze ozdobioną wizytówkę.
****************************************************
Noah spojrzał na zegarek i zastanawiał się, co zatrzymuje Emily i dlaczego nie zadzwoniła.
„A może ma ukryte motywy? Tak właśnie myślałem” - przysiągł.
„Gdzie byłaś cały dzień? Gdzie?” - ryknęła Olivia na biedną Emily.
„Chcesz zrujnować nasze szanse, prawda? Chcesz, żebyśmy stali się pośmiewiskiem? Czy nie wiesz, że rodzina Mason może nas zbankrutować w sekundę i jednym pstryknięciem palców, co? Wiesz?” - dołączył Williams Grant, ojciec Emily.
„Dlaczego zawsze muszę to być ja, ojcze?” - zapłakała Emily.
„Dlaczego ja? Dlaczego muszę być tutaj wyrzutkiem? Jestem też twoim dzieckiem.”
„Tak. Bezużytecznym. Bezużytecznym dzieckiem. Tym właśnie jesteś” - odpowiedziała Rose, wskazując palcem na jej twarz.
„Prosi się ciebie, żebyś była użyteczna tylko ten jeden raz. Wyjdź za mąż do tej rodziny i trzymaj się z dala od naszej. Nie będziemy ci więcej przeszkadzać. Po prostu wyjdź za mąż. Wyjdź za mąż, Emily” - zakończyła Rose.
Drzwi zostały kopnięte i wpadł wściekły Jayden.
"Jak śmiesz?" wypluł Jayden. "Dlaczego sprzeciwiasz się moim rozkazom? Wysłałaś ją do czyjegoś łóżka zeszłej nocy i myślisz, że wam wszystkim ujdzie to na sucho? Zniszczę rodzinę Grantów. Wyślę ją do Hadesu," zagroził. "Wybacz nam, Panie Jayden. To ona zakradła się do jego łóżka zeszłej nocy. Jest bezwstydna," skłamała Rose. "Tak. To była ona," poparła ją Olivia, jej matka. Emily była zbyt zszokowana, by mówić. Jak mogą tak kłamać? "Ale nie martw się. Nauczę tę moją nieposłuszną córkę lekcji. Natychmiast uklęknij i przeproś pana Jaydena. Szybko," rozkazała Olivia. Emily otworzyła usta, aby zaprotestować. "Co tu się dzieje?" odezwał się zimny i dominujący głos od drzwi. Odwrócili się, aby zobaczyć, kto to był. Oto był...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oto był Noah Harper!
"Witam Mistrzu Harper. Czuję się zaszczycony, że mogę gościć cię w moim domu. Mam nadzieję, że moja rodzina w żaden sposób nie obraziła wielkiego Mistrza Harpera?" – powiedział Williams ostrożnie, gdy w końcu odzyskał głos.
"Emily, wstań i podejdź tutaj," zawołał do niej Noah. Głos był zimny, apodyktyczny i pełen autorytetu. Emily posłuchała bez wahania. Wstała i natychmiast do niego podeszła. Noah był człowiekiem małomównym. Uważnie przyglądał się wszystkim i powiedział,
"Trzymajcie się od niej z daleka i nie niepokójcie jej więcej." Zwrócił się do Emily i powiedział,
"Chodźmy."
Członkowie rodziny byli zbyt zszokowani i przestraszeni, by cokolwiek powiedzieć. Emily wzięła swoją torbę ze stołu i poszła za nim.
"Co? Czyż to nie był Noah Harper?" – Rose odezwała się pierwsza, przerywając ciszę.
"Mam nadzieję, że nie obraziliśmy w żaden sposób pierwszego mistrza, w przeciwnym razie będziemy zgubieni," – powiedział Williams przestraszony.
"Też się o to modlę," – dodała Olivia.
Nigdy by nie uwierzyli, że Noah ją obroni, a nawet ostrzeże ich, by trzymali się od niej z daleka.
Jayden był w swoim własnym świecie. Jak? Emily i Harper? Jak doszła tak daleko? Wiedział, że jego rodzina nie dorównuje rodzinie Harperów. Wiedział, że musi się teraz wycofać, albo będzie tego żałować. Harper był bezlitosnym człowiekiem i mógł zniszczyć jego rodzinę w mgnieniu oka.
"Emily nigdy nie ucieknie. Ale ma silnego mężczyznę, który ją wspiera. Niemniej jednak, zajmę się nią na swój sposób," przysiągł i odszedł bardziej wściekły niż na początku. Nigdy wcześniej nie był tak obrażony i poniżony, jak dziś. Został całkowicie zepchnięty na dalszy plan w momencie, gdy pojawił się Noah Harper.
"Emily na pewno zapłaci," mruknął ponownie.
"Dziękuję za uratowanie mnie," powiedziała Emily do niego, gdy tylko byli poza zasięgiem słuchu. Nie odpowiedział. Udawał, że jej nie słyszy. Otworzył drzwi i wsiadł. Sam przyjechał do domu. Emily poszła za nim i wsiadła do samochodu.
Uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy samochód odjechał. To było pożegnanie z jej piekielnym domem. Przez 21 lat swojego życia nie zaznała tam spokoju i szczęścia. Dorastając, była pogardzana przez rodziców. Zawsze była dyskryminowana i cierpiała na autyzm, gdy miała trzy lata. Kiedy zachorowała, rodzice się nią nie przejmowali. Wysłali ją do sierocińca, gdzie pewna guwernantka miała opiekować się dziećmi z takimi chorobami. Emily znalazła matkę w guwernantce Shields. Opiekowała się nią jak własnym dzieckiem. Jej biologiczni rodzice zapomnieli o niej i rzadko ją odwiedzali. Kiedy miała siedem lat, została odesłana do domu, ponieważ wyzdrowiała. Od tego dnia wszystko wróciło do normy. Nie znała miłości rodzicielskiej. Chciała wrócić do sierocińca. Rzadko odwiedzała guwernantkę Shields. Zobaczyła ją tylko raz i niestety, guwernantka przeprowadziła się, gdy miała 15 lat i nigdy więcej o niej nie słyszała.
Dzwonek telefonu przerwał ciszę w samochodzie i wyrwał ją z zamyślenia. To nie mogło być marzenie. Nie miała przyjemnych wspomnień z domu.
Przejechał smukłymi i pięknymi palcami po ekranie i odebrał połączenie. Emily uznała ten gest za fascynujący. Tym razem spojrzała na niego uważniej. Był rzeczywiście bardzo przystojnym i seksownym młodzieńcem. Myśl o tym przystojnym mężczyźnie, który poprzedniej nocy całkowicie ją zaspokoił, sprawiła, że poczuła wilgoć. Naprawdę była w siódmym niebie poprzedniej nocy. Mogłaby przysiąc, że chciała więcej.
"Co mnie opętało? Jak mogę o tym myśleć?" szybko się zganiła.
"Dobry wieczór, tato," Noah spokojnie powiedział do rozmówcy. To był jego ojciec, Joshua Harper.
"Co to ja słyszę o tobie, synu?" zapytał.
"Nic, ojcze."
"Zobacz mnie dziś wieczorem," polecił Joshua.
"Dobrze, ojcze," odpowiedział Noah i zakończył rozmowę.
Jego głos wciąż był zimny. Emily nie mogła zrozumieć, jakiego rodzaju relację miał ze swoim ojcem.
Samochód zatrzymał się przed wspaniałym budynkiem. Wyszli z samochodu, a Emily przyjrzała się temu wspaniałemu widokowi. Dom był naprawdę piękny. Otoczenie, dobrze zaplanowane ścieżki, ogród i wiele innych rzeczy.
"Nie wejdziesz? Czy będziesz tak stała i gapiła się?" skarcił ją Noah.
"Przepraszam," szybko przeprosiła i ruszyła dalej.
Otworzył drzwi, a ona podążyła za nim do środka. Dom był większy i lepszy niż sobie wyobrażała. Zewnętrze nie mogło się równać z wnętrzem. Szczęka Emily prawie opadła, ale szybko się powstrzymała.
Emily była zaskoczona, że nie było widać żadnego służącego.
"Przychodzą tylko w ciągu dnia," wyjaśnił Noah, odgadując jej myśli poprawnie.
Podobało mu się życie w samotności i tak właśnie żył. Nie chciał, aby ktokolwiek wtrącał się w jego prywatne sprawy. Miał powściągliwą naturę i nie chciał, aby ktokolwiek wiedział cokolwiek o nim. Służący przychodzili tylko w ciągu dnia, aby wypełnić swoje obowiązki, a nocą odchodzili. Mieszkał sam w tym dużym domu.
Noah wszedł po schodach, a Emily szła tuż za nim. Wszystko w domu było na swoim miejscu. To był dom pierwszej klasy. Noah zatrzymał się i wskazał na drzwi.
"To będzie teraz twój pokój. Wszystko, czego potrzebujesz, zostanie dostarczone jutro, ale podstawowe środki higieniczne są tam na razie."
"Dziękuję," odpowiedziała Emily.
"Kolacja jest przygotowana na dole. Podgrzej ją w mikrofalówce, jeśli chcesz."
"Dobrze, dziękuję, panie," powiedziała Emily ponownie. Była szczerze wdzięczna.
Noah odwrócił się i odszedł.
"Panie Harper," zawołała Emily, zatrzymując go.
Odwrócił się i spojrzał na nią.
"Przepraszam. Nie planowałam żadnego z tego. Uwierz mi, proszę. To nie było celowe. Zostałam odurzona i wysłana do twojego pokoju zeszłej nocy. To miał być pokój Jaydena, ale doszło do pomyłki. To nie było zamierzone," Emily próbowała jeszcze raz wyjaśnić.
"Kłamstwa. Nie uwierzę w żadne z twoich nikczemnych kłamstw. Słuchaj, trzymaj się ode mnie z daleka i nie dopuść do żadnych braków. Podpisaliśmy kontrakt," syknął i wszedł do jednego z pokoi na dalszym końcu. Trzasnął drzwiami.
Noah leżał na łóżku i wpatrywał się w sufit. Jego pokój był dobrze umeblowany i miał wszystko, co powinien mieć standardowy pokój. Na jednym końcu pokoju stała duża biblioteka. Zawsze była wypełniona najnowszymi powieściami. Wyciągnął rękę i wziął powieść ze stolika nocnego. Zwykle czytał powieści, aby zabić czas. Każdej nocy kończył jedną i rano służący wymieniał ją na nową. Nieznane nikomu, cierpiał na bezsenność. Rzadko spał, dlatego używał powieści, by zabić czas. Kiedy wziął książkę, wypadło z niej zdjęcie.
Co to było i skąd się wzięło? Spojrzał na zdjęcie i zamarł na chwilę. Na odwrocie zdjęcia było napisane imię osoby. Imię, które było zakazane w świecie Noego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Grace Shields. Bo tak miała na imię. To imię jest zakazane w świecie Noaha. „Jak się tu dostało? To miała być nowa książka. Czy może jakiś służący to podniósł i położył tutaj?” zapytał sam siebie. Otworzył swoje szuflady i włożył zdjęcie do środka. Zabezpieczył je na klucz. Wziął swoją kurtkę i wyszedł. Jego ojciec wezwał go i zamierzał odpowiedzieć staremu człowiekowi. Schodził po schodach pogrążony w głębokiej zadumie. Miał zobaczyć się z ojcem. Nie byli blisko, ale jednocześnie nie mieli problemów. Oddalili się od siebie, gdy zmarła matka Noaha. Noah potrząsnął głową, jakby chciał pozbyć się tej myśli. Zatrzymał się w pół kroku, gdy zauważył Emily przy stole. Miała na twarzy uśmiech zadowolenia, gdy jadła kolację. „W końcu osiągnęła swój cel poprzez swoje zwodnicze sposoby,” pomyślał. Emily była szczęśliwa z powodu odrobiny wolności i niezwykle bogatego jedzenia, które miała tej nocy. Nie było Rose, Olivii ani Williamsa, żeby nią rządzić, mimo obecności służących. Czuła, że ktoś ją obserwuje. Przestała jeść i spojrzała w górę. Noah nadal ją obserwował ze schodów. Zadrżała i cofnęła się ze strachu. Noah spokojnie zszedł po schodach. Podszedł do stołu, nie spuszczając z niej wzroku. Emily wstała w strachu, gdy się zbliżył. Noah w końcu odwrócił od niej wzrok. Wziął jabłko z koszyka z owocami i spokojnie wyszedł z domu. „Uff.” Emily w końcu wypuściła oddech, który wstrzymywała ze strachu. „Co za przerażający facet.” Noah siedział cicho w samochodzie, gryząc jabłko, które zabrał z jadalni. „Czego ten człowiek teraz ode mnie chce?” mruknął. Wyjął butelkę wody i wypił całą zawartość. Włączył zapłon i ruszył do domu ojca. Dom był bardzo duży i dobrze zaprojektowany. Jeden rzut oka wystarczył, żeby zrozumieć, że właściciel jest multimiliarderem. To był dom Joshuy Harpera, ojca Noaha. Strażnicy byli rozmieszczeni w strategicznych punktach, aby zabezpieczyć dom. Noah wjechał i zaparkował samochód przed budynkiem. Gdy wysiadał z samochodu, podbiegł do niego strażnik.
"Dobry wieczór, młody panie Noah," przywitał się, ale Noah go zignorował. Był już do tego przyzwyczajony, więc kontynuował.
"Młody panie, proszę o klucze, abym mógł zabrać samochód do garażu."
"Nie ma potrzeby. Wkrótce wychodzę," odpowiedział i podszedł do drzwi. Złapał za klamkę i zawahał się.
"Mamo, znowu jestem w domu. Postaram się być posłuszny." Wziął głęboki oddech i otworzył drzwi.
"Dobry wieczór, młody panie," służący przywitali go chórem.
Przebadał ich wszystkich wzrokiem i zignorował powitanie.
"Gdzie jest ojciec?" zapytał.
"Jest w swoim gabinecie, młody panie," odpowiedziała jedna z pokojówek. Noah odwrócił się i skierował do gabinetu.
"Młody pan Noah tak szybko wrócił," szepnął jeden ze służących, otwierając pole do plotek.
"Tak. To dość zaskakujące. Zastanawiam się, o co chodzi," dołączył inny.
"Miejmy nadzieję, że tym razem wszystko pójdzie dobrze, w przeciwnym razie będziemy mieli kłopoty," odezwał się ktoś inny.
"Byli kiedyś dobrzy. Tęsknię za małym wesołym Noem," powiedział stary lokaj. Był ich najstarszym sługą i widział, jak Noe dorastał.
Zapadła cisza, gdy zauważyli Noego za sobą. Nie zauważyli jego powrotu. Modlili się gorliwie, aby im wybaczył.
"Hej, przynieś mi szklankę wody," powiedział, wskazując na najbliższego sługę.
"Tak jest, proszę pana," odpowiedział i podał mu ją natychmiast. Noe wziął ją i odszedł ku ich wielkiej uldze i radości.
Joshua Harper siedział w swoim gabinecie, a na stole stała filiżanka kawy. Od czasu do czasu popijał ją, czytając książkę. Usłyszał pukanie do drzwi.
"Dobry wieczór, ojcze," przywitał się Noe, gdy wszedł.
"Dobry wieczór, synu," odpowiedział Joshua i wskazał, by usiadł.
"Noe, co słyszałem? Co jest w wiadomościach? Kim jest twoja narzeczona?" zapytał Joshua. Doskonale wiedział, jak pojawiła się ta kobieta. To on polecił sługom, aby go odurzyli. Ale słudzy nie zdołali ukryć niedociągnięć i niestety paparazzi wykorzystali to, uchwytując wiadomość. Słudzy zostali już za to ukarani. Ale pytanie brzmi, dlaczego ogłosił ją swoją narzeczoną?
"Nic, ojcze," odpowiedział Noe. Jego powściągliwa natura dała o sobie znać.
"Noah!" zawołał jego ojciec.
To było tylko jego imię, które zostało wywołane, ale wiadomość była jasna.
"Zrobiłem to, aby uratować swój wizerunek. Co innego mogłem zrobić?" zapytał Noah.
"Naprawdę, zadowoliłeś się kimś bez klasy i ogłosiłeś ją swoją narzeczoną?" krzyknął Joshua, uderzając pięściami w stół.
"Co mogłem zrobić? Powiedz mi. Co miałem zrobić? Powiedzieć światu, że syn wielkiego Joshuy Harpera sypia z kim popadnie? Co? Odpowiedz mi, ojcze!" odparł Noah, jego temperament narastał.
Jego ojciec zatrzymał się na chwilę i przemyślał to. Noah nie był daleko od prawdy. Ogłoszenie jej jego narzeczoną było jedyną opcją, jaką mieli, aby zachować twarz i utrzymać godność.
"Ożeniłem się z nią," ogłosił Noah.
"Co? Oszalałeś?" krzyknął Joshua.
"Nie," odpowiedział, jeszcze bardziej irytując ojca.
Joshua wziął oddech i zapytał spokojnie,
"Dlaczego synu? Cóż, rozumiem, że zrobiłeś to, aby zachować twarz. Musisz się z nią teraz rozwieść, a ja zaaranżuję ci inną dziewczynę. Taką, która pasuje do twojego statusu i z wyższej klasy jak nasza," zaproponował.
"Nie. Nie wtrącaj się w moje sprawy. Nie potrzebuję tego," powiedział Noah stanowczo.
"Noah! Zachowuj się."
"Zachowuję się, ojcze. Nie wtrącaj się w moje prywatne sprawy. Uratowałem nas przed skandalem. Zrobię, co mi się podoba," odparł Noah.
"Twoja matka nie będzie zadowolona, gdy usłyszy, jak do mnie mówisz."
"Czy właśnie powiedziałeś, mama?" zapytał Noah cicho.
Przesuń w górę, aby kontynuować