Emily była oszołomiona. Wyjść za niego?
On odwrócił się i spojrzał na nią.
„To było to, czego chciałaś. Tak. Wczoraj w nocy wczołgałaś się do mojego łóżka, żeby mnie uwieść i sprzedałaś wideo prasie. Powinnaś być wdzięczna, że cię nie uwięziłem, bezwstydna kobieto” – powiedział Noah niegrzecznie.
„Nic nie zrobiłam. To ty wykorzystałeś mnie!” – krzyknęła Emily w odpowiedzi. Była zaskoczona swoimi słowami i odwagą. Nie wiedziała, skąd wzięła taką odwagę.
„Rzeczywiście” – zakpił Noah i skupił swoją uwagę na drodze. Emily zastanawiała się, dokąd ją zabiera, ale była zbyt przestraszona, by zapytać. Noah Harper był bardzo potężnym człowiekiem i mógł zrobić wszystko.
Telefon Rose zabrzęczał i pojawił się najnowszy raport wiadomości. Kliknęła na niego i przeczytała:
„Gejowski CEO Blackwood Towers, Noah Harper, w łóżku z nieznajomą kobietą.”
Uśmiechnęła się. Co za wspaniała wiadomość dla prasy. Kliknęła na wiadomość. Kilka sekund później telefon wypadł jej z ręki.
„Niemożliwe” – krzyknęła.
Jej matka, która była w pobliżu, spojrzała i zapytała z troską,
„Co się stało?”
Rose wskazała na swój telefon, nie mogąc mówić. Jej mama podniosła telefon i przeczytała wiadomości. Ona również była zaskoczona. Emily? Noah Harper? Jak? Co się z nimi stanie i z ich pięcioma milionami dolarów? Jak mieli to wytłumaczyć Masonom? Nie! Nie będą siedzieć bezczynnie i stracić pięć milionów dolarów. Nigdy. Obydwie jednocześnie pobiegły w stronę drzwi. Zderzyły się ze sobą, ale nie zwróciły na to uwagi. Ich celem było dziecko na zewnątrz. Otworzyły drzwi, ale Emily nie było w zasięgu wzroku.
„Emily? Gdzie jest ta nic nie warta dziewczyna?” – wypluła Olivia.
Emily stała w dobrze urządzonym biurze. To było najpiękniejsze biuro, jakie kiedykolwiek widziała. Sekretarz Noaha wszedł, a Noah powiedział do niego: „Daj jej coś przyzwoitego do ubrania”.
Emily nagle zdała sobie sprawę, że wciąż ma na sobie odsłaniającą sukienkę z poprzedniej nocy. Nic dziwnego, że została wzięta za prostytutkę.
„Dlaczego nadal tu jesteś?” – zapytał ją Noah.
„Eh…” – zająknęła się.
„Wynoś się” – zagrzmiał.
Emily wyszła z biura. Noah usiadł przy biurku i otworzył laptopa. Musi uratować swoje nazwisko przed skandalem. Tak, musi. Prasa nie będzie go oczerniać. Kilka minut później Emily wróciła z sekretarzem. Miała teraz na sobie przyzwoity kombinezon. Sekretarz ukłonił się i wyszedł, zostawiając Emily zupełnie samą. Noah udawał, że jej nie zauważa. Gdy skończył pisać, podszedł do drukarki na swoim biurku i wyjął dwie kartki papieru.
„Emily Grant, prawda?” – zapytał.
"Tak, proszę pana," odpowiedziała nieśmiało. On spojrzał na nią i westchnął. Podał jej dokumenty. Podeszła i wzięła je. Dokument zawierał umowę. "Co miało się stać z jej małżeństwem jutro? Cóż, do diabła z tym. Byłoby jej lepiej z kimkolwiek innym niż z Jaydenem. Jeśli podpisze tę umowę, nie będzie musiała przepraszać Jaydena, a jej rodzina nie będzie mogła jej wykorzystać do zdobycia milionów czy statusu społecznego. Co więcej, to tylko dwuletnia umowa, a ona dostanie 10 milionów dolarów. To rzeczywiście było dużo lepsze," pomyślała. Noah czekał, aż to przeczyta. Kiedy skończyła, uniosła twarz i spojrzała na niego krótko, a potem znów wróciła do dokumentu. "Poślub mnie na dwa lata. W ciągu tych dwóch lat zapewnię wszystkie twoje potrzeby i dam ci 10 milionów dolarów. Dam ci zatrudnienie w jednej z moich spółek zależnych. Ale w ciągu tych dwóch lat musisz spełniać moje polecenia i nie robić nic, co mogłoby zniszczyć mój wizerunek lub wizerunek mojej rodziny. Po tych dwóch latach nigdy nie możesz pojawić się przede mną przez całe swoje życie. Na resztę życia i tak długo, jak będziesz żyła, nasze ścieżki nigdy nie mogą się przeciąć," Noah przedstawił swoje warunki prostymi słowami. Jego głos był płaski. Było oczywiste, że mężczyzna był przyzwyczajony do wydawania poleceń. Miał moc, by ludzie podświadomie podporządkowywali się jego rozkazom, nieodparcie. Emily wpatrywała się w dokument. Dwuletnia umowa miała być lepsza niż pozostanie w rodzinie Masonów czy w jej własnej rodzinie. Co więcej, poślubienie kogoś tak potężnego jak Noah ochroniłoby ją przed jej rodziną i rodziną Masonów. Podpis Noaha już widniał na dokumentach. Było to również opieczętowane oficjalną pieczęcią. Paparazzi czekali z niecierpliwością na Noaha na dole. Gdy tylko wyszedł, przyciągnął Emily blisko i szepnął stanowczo, "Zachowuj się." Paparazzi rzucili się do nich. Krzyki "Och! Są razem!" znów rozbrzmiały w powietrzu. Aparaty kliknęły i migały.
„Proszę nam coś powiedzieć, proszę pana.”
„Powiedz nam, co się dzieje.”
„Chwila, proszę pana.”
„Chwila twojego czasu, proszę pana.”
„Kim jest ta dama?”
„Czy w końcu ujawniacie swój związek publicznie?”
Lista była niekończąca się. Paparazzi zadawali pytania jednocześnie. Noah w końcu się zatrzymał i powiedział,
„Ona jest moją narzeczoną.”
Emily była zaskoczona. Jeszcze nie podpisała kontraktu. Próbowała grać zgodnie z umową. Wsiadali do samochodu i odjechali od paparazzi, którzy byli wszyscy rozczarowani. Czekali, aby znaleźć więcej brudów na Noah.
W momencie, gdy byli w samochodzie i z dala od paparazzi, Noah puścił ją, jakby była gorącym węglem.
"Do biura spraw cywilnych," Noah polecił swojemu kierowcy.
"Tak jest, proszę pana," odpowiedział natychmiast.
Emily była zszokowana. Biuro spraw cywilnych? Naprawdę zamierzał ją poślubić. Jeszcze nie podpisała kontraktu. Emily wyciągnęła papiery z torby.
"Proszę o długopis," poprosiła uprzejmie.
Noah spojrzał na nią i wyjął z kieszeni elegancki długopis, który jej podał.
"Prezydencie Noah, nic nie wiem o tym, co się stało zeszłej nocy. Nie informowałam też prasy ani paparazzi. W rzeczywistości zostałam wczoraj odurzona," próbowała wyjaśnić Emily.
"Miło. Nie spodziewałbym się prawdy od dziwki," drwił.
Emily była załamana. Nie powiedziała już nic więcej. Wzięła długopis i podpisała się na obu dokumentach. Podpisała dwuletni kontrakt. Co dalej? Co życie miało dla niej w zanadrzu?
Przesuń w górę, aby kontynuować
W Biurze Spraw Obywatelskich było mnóstwo ludzi, którzy albo rejestrowali swoje małżeństwo, albo załatwiali inne sprawy. Gdy tylko weszli, wszystkie oczy zwróciły się w ich kierunku. Byli idealnie dopasowani. Noah był przystojny i atrakcyjny, był marzeniem każdej kobiety. Emily również była bardzo ładną młodą dziewczyną o krągłej sylwetce, która mogła przyciągać spojrzenia.
„Wow! Spójrz na tego przystojniaka,” szepnęła jedna kobieta do swojej przyjaciółki.
„O mój Boże! Jest niesamowicie przystojny. Zazdroszczę tej dziewczynie,” powiedziała inna.
„Oddałabym wszystko, żeby znaleźć się w jego łóżku,” powiedziała jedna bezwstydnie.
Szeptały, ale wystarczająco głośno, by Emily mogła to usłyszeć. Gdzieś w pobliżu para się całowała. To był normalny widok i pracowników oraz ludzi wokół to nie obchodziło. Ale Emily uważała, że tak nie powinno być.
„Wszyscy ci ludzie nas podziwiają. Gdyby tylko wiedzieli, że to fikcyjne małżeństwo,” pomyślała Emily.
„Dlaczego tam stoisz?” zapytał Noah, przerywając jej myśli.
„Hę…”
„Chodźmy,” powiedział i odszedł.
Dokąd? Było mnóstwo ludzi, którzy byli tam przed nimi. Patrzyła, jak idzie na przód. Przyspieszyła i podążyła za nim.
"Ach! Pierwszy Mistrz Noah!" powiedział głos. Wszyscy ustąpili miejsca. Zapanowała cisza. Był potężnym CEO i rzadko go widywano. Większość ludzi widziała go tylko na zdjęciach, w magazynach lub w wiadomościach. Niektóre kobiety gapiły się na niego pomimo obecności partnerów obok.
"Arogancki brut. Używa tutaj swoich wpływów. Chce być obsłużony pierwszy. A co z innymi ludźmi, którzy byli tutaj przed nim?" powiedziała w myślach Emily. Nienawidziła faktu, że używał swoich wpływów, aby załatwiać sprawy bez odpowiednich procedur. Patrzył na ludzi z góry i uważał ich za trywialnych.
Z aktem małżeństwa w rękach, Noah opuścił biuro spraw cywilnych z Emily.
"Jeszcze kilka godzin temu byłam singielką i wkrótce miałam być panią Mason. Teraz jestem panią Harper."
Gdy tylko wsiedli do samochodu, zadzwonił telefon Emily. To była jej szefowa. Emily nigdy nie była w jej łaskach. Nienawidziła Emily, ponieważ Emily była wszystkim, czym ona nie była. Była piękna, seksowna, inteligentna i w ogóle. Zmuszała Emily do wykonywania całej pracy.
"Dobry wieczór, proszę pani," grzecznie przywitała się Emily.
"Dlaczego byłaś nieobecna bez pozwolenia?" zapytała jej szefowa, Linda.
"Przepraszam, proszę pani. To było…" Emily przepraszała i próbowała wyjaśnić, ale Linda jej nie pozwoliła.
"Jesteś zwolniona," przerwała Linda i zakończyła rozmowę. Łzy napłynęły jej do oczu. Zwolniona? Jak to? To był tylko dzisiejszy dzień. Jednorazowy błąd. Co teraz zrobi? Nie będzie bezrobotna. Noah otworzył oczy, które miał zamknięte od chwili, gdy wsiedli do samochodu.
"Umowa również uwzględniała twoje zatrudnienie," powiedział i ponownie zamknął oczy. Serce Emily zabiło z radości. Całkowicie o tym zapomniała.
"Dziękuję bardzo, sir," podziękowała mu z entuzjazmem.
Kierowca skręcił w lewo i włosy Emily stanęły dęba. Dokąd jechali? Kierunek do jej domu to był prawy skręt. Zebrała odwagę i zapytała ostrożnie,
"Dokąd jedziemy, proszę?"
Kierowca odwrócił się i odpowiedział, "Jedziemy do domu, pani."
Co? Do domu? On również nazwał ją panią. Czekaj. Czy miała z nim zamieszkać? Noah odpowiedział na pytanie w jej myślach.
"Jesteśmy małżeństwem. Nie ma mowy, żebyś mieszkała poza moją willą," powiedział stanowczo, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw.
To było fikcyjne małżeństwo.
"Ale..." zaczęła.
"Ale co?" zapytał z marsową miną. Był przyzwyczajony do wydawania poleceń i ich natychmiastowego wykonywania bez sprzeciwu.
"Ja... Chcę zabrać kilka rzeczy z domu," powiedziała cicho.
"Nie ma potrzeby. Wszystko zostanie zastąpione," padła odpowiedź.
"Proszę, po prostu potrzebuję..." zaprotestowała Emily.
"Dobrze. Zawracaj i wysadź ją," powiedział Noah z irytacją.
"Dziękuję, ale mogę pójść stąd," Emily odmówiła przejażdżki uprzejmie.
Noah spojrzał na nią, jakby chciał ją zamordować.
"Dobrze, więc. Wysiadaj."
Kierowca wcisnął hamulce i samochód się zatrzymał.
"Dziękuję," powiedziała Emily i otworzyła drzwi.
"Kiedy skończysz, zadzwoń do mnie. Wyślę kogoś, żeby cię odebrał," powiedział Noah, podając jej dobrze ozdobioną wizytówkę.
****************************************************
Noah spojrzał na zegarek i zastanawiał się, co zatrzymuje Emily i dlaczego nie zadzwoniła.
„A może ma ukryte motywy? Tak właśnie myślałem” - przysiągł.
„Gdzie byłaś cały dzień? Gdzie?” - ryknęła Olivia na biedną Emily.
„Chcesz zrujnować nasze szanse, prawda? Chcesz, żebyśmy stali się pośmiewiskiem? Czy nie wiesz, że rodzina Mason może nas zbankrutować w sekundę i jednym pstryknięciem palców, co? Wiesz?” - dołączył Williams Grant, ojciec Emily.
„Dlaczego zawsze muszę to być ja, ojcze?” - zapłakała Emily.
„Dlaczego ja? Dlaczego muszę być tutaj wyrzutkiem? Jestem też twoim dzieckiem.”
„Tak. Bezużytecznym. Bezużytecznym dzieckiem. Tym właśnie jesteś” - odpowiedziała Rose, wskazując palcem na jej twarz.
„Prosi się ciebie, żebyś była użyteczna tylko ten jeden raz. Wyjdź za mąż do tej rodziny i trzymaj się z dala od naszej. Nie będziemy ci więcej przeszkadzać. Po prostu wyjdź za mąż. Wyjdź za mąż, Emily” - zakończyła Rose.
Drzwi zostały kopnięte i wpadł wściekły Jayden.
"Jak śmiesz?" wypluł Jayden. "Dlaczego sprzeciwiasz się moim rozkazom? Wysłałaś ją do czyjegoś łóżka zeszłej nocy i myślisz, że wam wszystkim ujdzie to na sucho? Zniszczę rodzinę Grantów. Wyślę ją do Hadesu," zagroził. "Wybacz nam, Panie Jayden. To ona zakradła się do jego łóżka zeszłej nocy. Jest bezwstydna," skłamała Rose. "Tak. To była ona," poparła ją Olivia, jej matka. Emily była zbyt zszokowana, by mówić. Jak mogą tak kłamać? "Ale nie martw się. Nauczę tę moją nieposłuszną córkę lekcji. Natychmiast uklęknij i przeproś pana Jaydena. Szybko," rozkazała Olivia. Emily otworzyła usta, aby zaprotestować. "Co tu się dzieje?" odezwał się zimny i dominujący głos od drzwi. Odwrócili się, aby zobaczyć, kto to był. Oto był...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oto był Noah Harper!
"Witam Mistrzu Harper. Czuję się zaszczycony, że mogę gościć cię w moim domu. Mam nadzieję, że moja rodzina w żaden sposób nie obraziła wielkiego Mistrza Harpera?" – powiedział Williams ostrożnie, gdy w końcu odzyskał głos.
"Emily, wstań i podejdź tutaj," zawołał do niej Noah. Głos był zimny, apodyktyczny i pełen autorytetu. Emily posłuchała bez wahania. Wstała i natychmiast do niego podeszła. Noah był człowiekiem małomównym. Uważnie przyglądał się wszystkim i powiedział,
"Trzymajcie się od niej z daleka i nie niepokójcie jej więcej." Zwrócił się do Emily i powiedział,
"Chodźmy."
Członkowie rodziny byli zbyt zszokowani i przestraszeni, by cokolwiek powiedzieć. Emily wzięła swoją torbę ze stołu i poszła za nim.
"Co? Czyż to nie był Noah Harper?" – Rose odezwała się pierwsza, przerywając ciszę.
"Mam nadzieję, że nie obraziliśmy w żaden sposób pierwszego mistrza, w przeciwnym razie będziemy zgubieni," – powiedział Williams przestraszony.
"Też się o to modlę," – dodała Olivia.
Nigdy by nie uwierzyli, że Noah ją obroni, a nawet ostrzeże ich, by trzymali się od niej z daleka.
Jayden był w swoim własnym świecie. Jak? Emily i Harper? Jak doszła tak daleko? Wiedział, że jego rodzina nie dorównuje rodzinie Harperów. Wiedział, że musi się teraz wycofać, albo będzie tego żałować. Harper był bezlitosnym człowiekiem i mógł zniszczyć jego rodzinę w mgnieniu oka.
"Emily nigdy nie ucieknie. Ale ma silnego mężczyznę, który ją wspiera. Niemniej jednak, zajmę się nią na swój sposób," przysiągł i odszedł bardziej wściekły niż na początku. Nigdy wcześniej nie był tak obrażony i poniżony, jak dziś. Został całkowicie zepchnięty na dalszy plan w momencie, gdy pojawił się Noah Harper.
"Emily na pewno zapłaci," mruknął ponownie.
"Dziękuję za uratowanie mnie," powiedziała Emily do niego, gdy tylko byli poza zasięgiem słuchu. Nie odpowiedział. Udawał, że jej nie słyszy. Otworzył drzwi i wsiadł. Sam przyjechał do domu. Emily poszła za nim i wsiadła do samochodu.
Uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy samochód odjechał. To było pożegnanie z jej piekielnym domem. Przez 21 lat swojego życia nie zaznała tam spokoju i szczęścia. Dorastając, była pogardzana przez rodziców. Zawsze była dyskryminowana i cierpiała na autyzm, gdy miała trzy lata. Kiedy zachorowała, rodzice się nią nie przejmowali. Wysłali ją do sierocińca, gdzie pewna guwernantka miała opiekować się dziećmi z takimi chorobami. Emily znalazła matkę w guwernantce Shields. Opiekowała się nią jak własnym dzieckiem. Jej biologiczni rodzice zapomnieli o niej i rzadko ją odwiedzali. Kiedy miała siedem lat, została odesłana do domu, ponieważ wyzdrowiała. Od tego dnia wszystko wróciło do normy. Nie znała miłości rodzicielskiej. Chciała wrócić do sierocińca. Rzadko odwiedzała guwernantkę Shields. Zobaczyła ją tylko raz i niestety, guwernantka przeprowadziła się, gdy miała 15 lat i nigdy więcej o niej nie słyszała.
Dzwonek telefonu przerwał ciszę w samochodzie i wyrwał ją z zamyślenia. To nie mogło być marzenie. Nie miała przyjemnych wspomnień z domu.
Przejechał smukłymi i pięknymi palcami po ekranie i odebrał połączenie. Emily uznała ten gest za fascynujący. Tym razem spojrzała na niego uważniej. Był rzeczywiście bardzo przystojnym i seksownym młodzieńcem. Myśl o tym przystojnym mężczyźnie, który poprzedniej nocy całkowicie ją zaspokoił, sprawiła, że poczuła wilgoć. Naprawdę była w siódmym niebie poprzedniej nocy. Mogłaby przysiąc, że chciała więcej.
"Co mnie opętało? Jak mogę o tym myśleć?" szybko się zganiła.
"Dobry wieczór, tato," Noah spokojnie powiedział do rozmówcy. To był jego ojciec, Joshua Harper.
"Co to ja słyszę o tobie, synu?" zapytał.
"Nic, ojcze."
"Zobacz mnie dziś wieczorem," polecił Joshua.
"Dobrze, ojcze," odpowiedział Noah i zakończył rozmowę.
Jego głos wciąż był zimny. Emily nie mogła zrozumieć, jakiego rodzaju relację miał ze swoim ojcem.
Samochód zatrzymał się przed wspaniałym budynkiem. Wyszli z samochodu, a Emily przyjrzała się temu wspaniałemu widokowi. Dom był naprawdę piękny. Otoczenie, dobrze zaplanowane ścieżki, ogród i wiele innych rzeczy.
"Nie wejdziesz? Czy będziesz tak stała i gapiła się?" skarcił ją Noah.
"Przepraszam," szybko przeprosiła i ruszyła dalej.
Otworzył drzwi, a ona podążyła za nim do środka. Dom był większy i lepszy niż sobie wyobrażała. Zewnętrze nie mogło się równać z wnętrzem. Szczęka Emily prawie opadła, ale szybko się powstrzymała.
Emily była zaskoczona, że nie było widać żadnego służącego.
"Przychodzą tylko w ciągu dnia," wyjaśnił Noah, odgadując jej myśli poprawnie.
Podobało mu się życie w samotności i tak właśnie żył. Nie chciał, aby ktokolwiek wtrącał się w jego prywatne sprawy. Miał powściągliwą naturę i nie chciał, aby ktokolwiek wiedział cokolwiek o nim. Służący przychodzili tylko w ciągu dnia, aby wypełnić swoje obowiązki, a nocą odchodzili. Mieszkał sam w tym dużym domu.
Noah wszedł po schodach, a Emily szła tuż za nim. Wszystko w domu było na swoim miejscu. To był dom pierwszej klasy. Noah zatrzymał się i wskazał na drzwi.
"To będzie teraz twój pokój. Wszystko, czego potrzebujesz, zostanie dostarczone jutro, ale podstawowe środki higieniczne są tam na razie."
"Dziękuję," odpowiedziała Emily.
"Kolacja jest przygotowana na dole. Podgrzej ją w mikrofalówce, jeśli chcesz."
"Dobrze, dziękuję, panie," powiedziała Emily ponownie. Była szczerze wdzięczna.
Noah odwrócił się i odszedł.
"Panie Harper," zawołała Emily, zatrzymując go.
Odwrócił się i spojrzał na nią.
"Przepraszam. Nie planowałam żadnego z tego. Uwierz mi, proszę. To nie było celowe. Zostałam odurzona i wysłana do twojego pokoju zeszłej nocy. To miał być pokój Jaydena, ale doszło do pomyłki. To nie było zamierzone," Emily próbowała jeszcze raz wyjaśnić.
"Kłamstwa. Nie uwierzę w żadne z twoich nikczemnych kłamstw. Słuchaj, trzymaj się ode mnie z daleka i nie dopuść do żadnych braków. Podpisaliśmy kontrakt," syknął i wszedł do jednego z pokoi na dalszym końcu. Trzasnął drzwiami.
Noah leżał na łóżku i wpatrywał się w sufit. Jego pokój był dobrze umeblowany i miał wszystko, co powinien mieć standardowy pokój. Na jednym końcu pokoju stała duża biblioteka. Zawsze była wypełniona najnowszymi powieściami. Wyciągnął rękę i wziął powieść ze stolika nocnego. Zwykle czytał powieści, aby zabić czas. Każdej nocy kończył jedną i rano służący wymieniał ją na nową. Nieznane nikomu, cierpiał na bezsenność. Rzadko spał, dlatego używał powieści, by zabić czas. Kiedy wziął książkę, wypadło z niej zdjęcie.
Co to było i skąd się wzięło? Spojrzał na zdjęcie i zamarł na chwilę. Na odwrocie zdjęcia było napisane imię osoby. Imię, które było zakazane w świecie Noego.
Przesuń w górę, aby kontynuować