Noce zlewały się ze sobą, dni Loreley wypełnione były treningami, a noce przemykaniem między stolikami, słuchaniem, uczeniem się, czekaniem.
Powietrze w klubie nocnym "The Queens" było gęste od dymu papierosowego, rozlanego alkoholu i cichego szumu pokusy. Muzyka wibrowała przez ściany, ciężki bas przenikał jej żyły jak narkotyk.
Weszła do tego świata jako cień, jako duch, ale w ciągu kilku tygodni stała się kimś zupełnie innym.
Loreley zaczynała jako kelnerka, przemykając przez tłum z wyćwieczonym uśmiechem, tacą idealnie zbalansowaną na jednej dłoni. Mężczyźni szeptali sekrety do swoich szklanek, ich głosy rozluźnione alkoholem i arogancją.
Nigdy nie zauważyli, jak uważnie słuchała, jak zapamiętywała imiona, przyciszone rozmowy, wymruczane groźby.
Riley nie potrzebowała dużo czasu, by zauważyć, jak spojrzenia klientów zatrzymują się na niej, jak ich portfele otwierają się szerzej, gdy przechodziła obok.
"Marnujesz się przy obsłudze stolików," mruknęła Riley pewnej nocy, krzyżując ramiona. "Potrzebuję cię na scenie."
I tak Loreley została artystką.
Poruszała się teraz inaczej. Bardziej celowo.
Każdy krok, każde spojrzenie było wykalkulowane. Przechylenie głowy, powolne przeciągnięcie palcami po stojaku mikrofonu - wszystko zaprojektowane, by pragnęli więcej.
Ale nie chodziło o pieniądze. Chodziło o władzę.
Klub był jej terenem łowieckim, a noc, która wszystko zmieniła, zaczęła się jak każda inna.
Loreley opierała się o bar, popijając wodę, gdy Mateo - jeden ze starszych barmanów - nachylił się blisko.
"Lepiej uważaj dzisiaj," wymruczał, ledwo poruszając ustami. "Dario Cattaneo przyjeżdża."
Palce Loreley zacisnęły się na szklance.
Znała to nazwisko.
Dario Cattaneo był jednym z najbardziej przerażających bossów mafii w mieście, człowiekiem, którego reputacja została zbudowana na krwi i ogniu. Był największym rywalem jej ojca, historią grozy, którą rodzice straszyli swoje dzieci.
A teraz przyjeżdżał tutaj.
Zmusiła się do zachowania spokoju, odstawiając szklankę. "Kiedy?"
"Trzydzieści minut, może mniej." Mateo wycierał bar, jakby rozmawiali o pogodzie. "Na twoim miejscu trzymałbym się z daleka."
Ale to było ostatnie, co Loreley planowała zrobić.
"Nie podoba mi się to." Głos Riley był ostry, gdy podążała za Loreley do garderoby, mocno krzyżując ramiona.
Loreley stanęła przed lustrem, wpatrując się w swoje odbicie. Jej sukienka była elektryzująco niebieska, materiał przylegał do niej jak płynny jedwab. To był rodzaj sukienki, którą mężczyźni pamiętali długo po tym, jak ją zobaczyli.
"Nie myślisz trzeźwo," kontynuowała Riley. "Dario nie jest jakimś idiotą, którego możesz zmanipulować ładnym uśmiechem. On jest-"
"Dokładnie tym, czego potrzebuję." Loreley spotkała spojrzenie Riley w lustrze. "Jest potężny, niebezpieczny i prawdopodobnie nienawidzi rodziny Xandros. To czyni go przydatnym."
"Przydatnym?" Riley prychnęła. "On jest jak wściekły pies, Loreley. Myślisz, że możesz go kontrolować?"
Loreley odwróciła się, wygładzając materiał na biodrach. "Nie muszę go kontrolować," powiedziała cicho. "Muszę tylko sprawić, by na mnie spojrzał."
Riley westchnęła, przyciskając palce do skroni. "To cię zabije. Jeśli odkryje, że jesteś córką Don Morettiego, dzieckiem jego rywala, możesz zostać żywcem obdarta ze skóry."
Loreley uśmiechnęła się, ale nie było w tym ciepła. "Nie, jeśli zagram to dobrze."
Wyszła, zanim Riley mogła dalej argumentować.
Dario Cattaneo przybył jak burza. Atmosfera w klubie zmieniła się w momencie, gdy wszedł, fala świadomości rozeszła się przez tłum.
Rozmowy przycichły, oczy nerwowo kierowały się w stronę sekcji VIP. Nawet ochroniarze, mężczyźni zbudowani jak ze stali, stali nieco prościej.
Dario poruszał się z pewnością kogoś, komu nigdy nie powiedziano 'nie'.
Jego garnitur był ciemny, idealnie skrojony, jego obecność niemożliwa do zignorowania. Towarzyszyli mu porucznicy - mężczyźni, którzy nosili w kościach rodzaj przemocy, który nigdy nie znika.
Loreley obserwowała z cienia, jak zajmowali miejsca w najlepszej części klubu.
Jej puls przyspieszył. Spędziła tygodnie czekając na okazję.
Teraz nadeszła.
Weszła na scenę. Światła przygasły, pojedynczy reflektor oświetlał ją, gdy muzyka się zaczęła.
Loreley poruszała się powoli, celowo, jej ciało kołysało się w rytm melodii. Nie była najbardziej utalentowaną artystką w klubie - były kobiety, które trenowały latami - ale talent nie był tym, co trzymało publiczność w napięciu.
Władza była. A dzisiaj ją miała.
Pozwoliła swojemu spojrzeniu przesunąć się po tłumie, zanim spoczęło na nim.
Dario.
Ich oczy się spotkały i po raz pierwszy zauważył ją. Utrzymała jego spojrzenie, pozwalając sekundom się przeciągać, pozwalając mu się zastanawiać.
Potem, z najmniejszym, najbardziej celowym przechyleniem ust, uśmiechnęła się. I kontynuowała taniec.
Dario nie odwrócił wzroku.
Kiedy jej występ się skończył, cały klub wstrzymał oddech. Ale Loreley zależało tylko na jednej osobie.
Dario uniósł rękę. Jeden z jego ludzi pochylił się, gdy coś wymruczał, po czym skinął głową i zniknął w tłumie.
Loreley powoli wypuściła powietrze. Miała go.
Riley dopadła ją w sekundzie, gdy zeszła ze sceny.
"Chce cię widzieć." Jej wyraz twarzy był napięty, szczęka zaciśnięta. "Prywatny pokój VIP."
Loreley skinęła głową, już się tego spodziewając.
Riley złapała ją za nadgarstek. "Loreley. Nie musisz tego robić."
Spotkała spojrzenie Riley, czując jak coś ostrego i nieustępliwego osadza się w jej piersi. "Tak, muszę."
Wyrwała się, poprawiła sukienkę i podążyła za czekającym ochroniarzem w kierunku prywatnego pokoju.
Nie obejrzała się za siebie.
Przy drzwiach zawahała się przez ułamek sekundy, palcami muskając klamkę.
Potem weszła do środka. To był pierwszy krok.
I nie zamierzała zawieść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi zamknęły się za nią z cichą ostatecznością.
Loreley stała tuż za progiem słabo oświetlonego pokoju VIP, jej wzrok przemknął po luksusowym otoczeniu, zatrzymując się na mężczyźnie rozpartym na skórzanej kanapie.
Dario Cattaneo.
Z bliska był jeszcze bardziej uderzający niż się spodziewała. Szeroki w ramionach, ubrany w ciemną koszulę z podwiniętymi rękawami odsłaniającymi przedramiona pokryte wyblakłymi bliznami.
Miał wygląd człowieka, który zbudował swoje imperium własnymi rękami - bezlitosny, pewny siebie, nietykany.
Przyglądał się jej leniwie, z palcami owiniętymi wokół kryształowej szklanki wypełnionej czymś drogim. Jego ciemne oczy błyszczały ciekawością.
Czekał.
Loreley wiedziała, że musi postępować ostrożnie. Dario nie był podobny do mężczyzn, których spotkała wcześniej. Nie był głupi. Nie dawał się łatwo przekonać.
Jeśli źle rozegra swoje karty, przejrzy ją na wylot. Więc przechyliła lekko głowę, pozwalając, by powolny, nieśmiały uśmiech wykrzywił jej usta.
"Wzywałeś mnie?" zapytała, utrzymując lekki, żartobliwy ton.
Dario zaśmiał się, nisko i głęboko. "Wzywałem?" Wskazał na puste miejsce naprzeciwko. "Usiądź, dolcezza."
Kochanie.
Poruszała się z celową gracją, jedwab sukienki muskał jej uda, gdy opadała na fotel. Dario nie odwrócił wzroku.
"Dobrze tańczysz," powiedział, jego głos był gładki, z nutą mroku. "Ale już o tym wiesz, prawda?"
Loreley wydała z siebie miękki, urywany śmiech, przesuwając się lekko w fotelu, just na tyle, by przyciągnąć jego spojrzenie w dół na ułamek sekundy, zanim znów spotkało się z jej wzrokiem.
"Staram się być... zapamiętana."
"Cóż." Dario powoli upił łyk swojego drinka, utrzymując intensywny kontakt wzrokowy. "Udało ci się."
Cisza rozciągnęła się między nimi, gęsta od niewypowiedzianych znaczeń.
Loreley wiedziała, że lepiej nie wypełniać tej pustki bezsensowną paplaniną. Mężczyźni jak Dario cenili ciszę, czekając, by zobaczyć, czy będzie się wiercić pod jego spojrzeniem.
Nie zrobiła tego.
W końcu uśmiechnął się z przekąsem. "Opowiedz mi o sobie."
Loreley spodziewała się tego. Była przygotowana. Westchnęła, opierając się w fotelu, jej palce kreśliły krawędź nietkniętej szklanki przed nią.
"Niewiele jest do opowiedzenia," wymruczała. "Żadnej rodziny wartej wspomnienia. Żadnego prawdziwego domu. Tylko ja."
Dario studiował ją, jego wyraz twarzy był nieczytelny. Pozwoliła swoim oczom opaść, tylko na sekundę, just wystarczająco, by zasugerować coś niewypowiedzianego. Nutę bezbronności.
Mężczyźni to kochali. Szczególnie mężczyźni, którzy chcieli posiadać coś kruchego.
Dario pochylił się do przodu, jego głos był szeptem ciekawości.
"Kobieta taka jak ty, całkiem sama na świecie?" Jego uśmieszek się zaostrzył. "To wydaje się być szkodą."
Uśmiechnęła się, przechylając głowę. "Naprawdę?"
Coś zamigotało w jego spojrzeniu. Zainteresowanie.
Połknął haczyk.
Po tamtej nocy Dario stał się stałym bywalcem klubu.
Nie tylko odwiedzał - zajmował miejsce w sekcji VIP, zawsze ustawione tak, by miał najlepszy widok na występy Loreley.
Jego ludzie otaczali go, ale ona skupiała się tylko na nim.
A Dario? On patrzył tylko na nią. Loreley się o to zatroszczyła.
Utrzymywała ich interakcje w starannej równowadze - zawsze dając wystarczająco dużo, by go zaintrygować, nigdy dość, by zaspokoić. Śmiała się z jego suchego humoru, ale nigdy go nie dotykała. Pochylała się, gdy mówił, pozwalała swojemu spojrzeniu zatrzymywać się na jego ustach, ale zawsze odsuwała się, zanim mógł zmniejszyć dystans między nimi.
Była idealną sprzecznością - odurzającą mieszanką niewinności i pokusy.
I to doprowadzało Daria do szaleństwa.
"Nie podoba mi się to," mruknęła Riley pewnej nocy, z założonymi rękami, gdy obserwowały Daria zza baru. "Igrasz z ogniem."
Loreley uśmiechnęła się z przekąsem, biorąc łyk swojego drinka. "Dobrze, że nie boję się oparzeń."
Riley zmarszczyła brwi. "Ten człowiek nie przegrywa, Loreley. On nie pozwala odejść."
Spojrzała na Daria, który obserwował ją z cichą intensywnością.
"Dobrze," wymruczała.
A potem Dario zaczął wysyłać prezenty.
Zaczęło się od małych rzeczy - delikatnych złotych bransoletek, jedwabnych szali, vintage'owej butelki wina. Potem przyszły drogie sukienki, designerskie szpilki, naszyjnik wysadzany diamentami, który znalazła czekający na nią w garderobie pewnej nocy.
Przyjmowała je ze starannie wypracowaną niechęcią, nigdy zbyt chętnie, zawsze just na tyle wahając się, by musiał pracować na jej uczucia.
A Dario? Dario chciał wygrać.
Potrzebował tego.
Gra rozwijała się dokładnie tak, jak zaplanowała. Do nocy, kiedy wszystko się zmieniło.
Prywatny pokój VIP był słabo oświetlony, zapach drogich cygar unosił się w powietrzu. Loreley siedziała naprzeciwko Daria, światło świec rzucało złote błyski na jego ostre rysy.
Ta noc czuła się inaczej. Powietrze między nimi było cięższe. Naładowane.
Dario oparł się w fotelu, kręcąc whisky w szklance. "Fascynujesz mnie, dolcezza."
Uśmiechnęła się kokieteryjnie. "Naprawdę?"
"Nie prosisz o nic," zastanawiał się. "Przyjmujesz moje prezenty, ale ich nie gonisz." Przechylił głowę. "Większość kobiet byłaby chętna. Ale ty... ty się wahasz."
Wydychała miękko. "Może nie chcę być kupiona."
Dario uśmiechnął się z przekąsem. "Więc czego chcesz?"
Loreley spuściła wzrok, udając niepewność. "Jeszcze nie wiem."
Dario odstawił szklankę, cichy brzęk odbił się echem w cichym pokoju.
Potem jego głos stał się zamyślony. "Powiedziałaś, że nie masz rodziny."
Puls Loreley przeskoczył. To było niebezpieczne terytorium.
Wymusiła swobodny śmiech. "Powiedziałam?"
Dario nie mrugnął. "Powiedz mi prawdę."
Zawahała się - just wystarczająco długo, by wydawało się prawdziwe - zanim westchnęła, palcami kreśląc nóżkę kieliszka do wina.
"Moja rodzina nigdy mnie nie chciała," wymruczała. "Byli... tradycyjni. Konserwatywni. Kontrolujący. Więc odeszłam. Koniec historii."
Dario obserwował ją, wyraz twarzy nieczytelny. "Więc rozumiesz, co to znaczy przetrwać."
Spotkała jego spojrzenie. "Tak."
Coś zamigotało w jego oczach. Aprobata. Posiadanie.
Potem, just gdy miała skierować rozmowę gdzie indziej, Dario pochylił się do przodu i powiedział jedyną rzecz, której się nie spodziewała.
"Wyjdź za mnie."
Loreley wstrzymała oddech. Po raz pierwszy, prawie złamała charakter.
Prawie.
Zmusiła swoje oczy do rozszerzenia się, usta lekko się rozchyliły, pozwalając szokowi osiąść na jej rysach. "C-co?"
Dario uśmiechnął się z przekąsem. "Słyszałaś mnie."
Pokój nagle wydawał się mniejszy. Gorętszy.
"Dlaczego?" szepnęła.
Spojrzenie Daria pociemniało. "Bo nie lubię dzielić się tym, co moje."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rodziny mafijne z całego kraju wypełniły salę balową, ich głosy przeplatały się z muzyką orkiestry, tworząc symfonię władzy i szeptanych układów.
Noc wypełniona była zapachem róż i delikatnymi nutami drogich cygar. Wspaniała posiadłość Cattaneo lśniła w blasku złotych żyrandoli, jej rozległe ogrody zdobione były białymi różami i wysokimi kryształowymi wazonami.
Dzisiejszy wieczór to nie było tylko wesele. To była demonstracja siły.
Loreley stała w centrum tego wszystkiego, uosobienie gracji i perfekcji.
Jej suknia ślubna była arcydziełem - jedwab i koronka, dopasowana do jej sylwetki, delikatny dekolt odsłaniający ramiona, pokazujący dokładnie tyle skóry, by kusić, ale nie gorszyć. Diamentowy naszyjnik, prezent od Daria, spoczywał na jej obojczyku niczym znamię.
Byla idealną mafijną panną młodą.
A jednak, gdy tylko wkroczyła do wielkiej sali balowej, poczuła ciężar nieobecności.
Jej rodziny tu nie było.
Ani ojca. Ani brata czy siostry.
Nawet matki. Jedynej osoby, która zdawała się o nią troszczyć. Jedynej osoby, której ojciec zakazał jakiegokolwiek kontaktu z Loreley po nocy zdrady Zaydena.
Być może by pokazać jej ostateczne odrzucenie przez rodzinę.
Być może by uczynić jej wygnanie jeszcze bardziej bolesnym.
Wiedziała, że nie przyjdą - w końcu rodzina się jej wyrzekła - ale widok pustej przestrzeni, gdzie powinni byli być, przeszył jej serce ostrym bólem.
Szemranie głosów podążało za nią, gdy przechodziła.
"Kim ona jest?" "Skąd się wzięła?" "Dario nigdy nikogo do siebie nie dopuszcza. A teraz żeni się z tą dziewczyną?"
Uśmiechała się przez to wszystko, unosząc podbródek, ignorując szepty. Wygrała tę bitwę. Zakorzeniła się w życiu Daria, owinęła się jego światem.
Pozostało już tylko upewnić się, że to ona będzie pociągać za sznurki.
Odwróciła głowę, szukając Daria w tłumie. A gdy go znalazła, zaparło jej dech.
Już na nią patrzył.
Dario stał przy głównym stole, bez wysiłku dominując przestrzeń wokół siebie. Jego czarny smoking był idealnie skrojony, górny guzik rozpięty, w jego postawie czaiła się nutka arogancji.
Ale to jego oczy - ciemne, drapieżne - wywołały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa.
Coś było nie tak.
W jego spojrzeniu czaił się błysk, coś wiedzącego. Po raz pierwszy, odkąd wprowadziła ten plan w życie, Loreley poczuła się nieswojo.
Mimo to grała swoją rolę. Podpłynęła do niego, idealna wizja oddania, wsuwając ramię pod jego.
"Mój mężu," wymruczała, pozwalając by słowo spłynęło z jej języka jak sekretna obietnica.
Dario uśmiechnął się z przekąsem, unosząc jej dłoń do ust. Ale gdy złożył pocałunek na jej kostkach, jego głos był ledwie szeptem - niski, intymny.
"Myślisz, że wygrałaś, dolcezza?"
Żołądek się jej ścisnął.
Ledwo zdążyła przetworzyć te słowa, zanim poprowadził ją na parkiet, wciągając w pierwszy taniec, gdy sala wypełniła się brawami.
I przez resztę nocy tańczyła w ramionach mężczyzny, który wiedział coś, czego ona nie wiedziała.
Posiadłość była cicha, gdy wrócili.
Wielkie korytarze rezydencji Cattaneo ciągnęły się przed nią bez końca, cały ten ciemny marmur i chłodna elegancja. Powinno to przypominać zamek.
Zamiast tego przypominało grobowiec.
Dario był za nią, jego obecność przytłaczająca, ciemny cień napierający na jej plecy. Ruszyła w stronę ich sypialni, utrzymując miarowy krok, równy oddech.
Potem drzwi się zamknęły. I wszystko się zmieniło.
Powietrze zgęstniało, coś duszącego owinęło się wokół nich.
Loreley odwróciła się - powoli, ostrożnie - tylko po to, by zobaczyć Daria patrzącego na nią tym samym nieodgadnionym wyrazem twarzy.
Mięsień w szczęce Daria drgnął. "Dobrze ci poszło dziś wieczorem," zamyślił się, podchodząc bliżej. "Wszyscy wierzą w iluzję."
Wymusiła lekki uśmiech. "Dobrze."
Jego ręka wystrzeliła, palce zacisnęły się na jej podbródku, odchylając jej głowę do góry. "Ale oboje wiemy, że to kłamstwo."
Wstrzymała oddech.
Dario pochylił się, jego usta musnęły jej ucho. "Naprawdę myślałaś, że nie dowiem się kim naprawdę jesteś, Loreley Moretti?"
Wszystko w niej zamarło. Przez jedno uderzenie serca świat się zachwiał, jej puls dudnił tak głośno, że ledwo słyszała cokolwiek innego.
On wie.
Dario zaśmiał się, puszczając ją z powolnym potrząśnięciem głowy. "Musisz uważać mnie za idiotę."
Loreley przełknęła ciężko, utrzymując starannie opanowany wyraz twarzy. "Jak długo wiedziałeś?"
Dario rozpiął spinki do mankietów, z łatwością podwijając rękawy. „Wystarczająco długo.” Przechylił głowę. „Zabawne było patrzeć, jak próbujesz tkać swoją małą sieć. Patrzeć, jak udajesz, że mnie nie studiujesz, że mnie nie używasz.”
Zmuszała się, by spojrzeć mu w oczy, jej umysł pracował na najwyższych obrotach. „A jednak nadal się ze mną ożeniłeś.”
Uśmiech Daria był ostry jak brzytwa. „Oczywiście, że tak.” Zrobił krok naprzód, wchodząc w jej przestrzeń. „Bo teraz należysz do mnie.”
Ścisnęła pięści. „Nie należę do nikogo. Nawet do ciebie.”
Ręka Daria wystrzeliła, chwytając jej włosy i szarpiąc głowę do tyłu. Z jej ust wyrwał się cichy okrzyk.
Jego uścisk nie był jeszcze bolesny, ale był zaborczy, dominujący. Jego głos był cichym szeptem, tuż przy jej ustach. „Będziesz.”
Puls Loreley dudnił, ale odmówiła odwrócenia wzroku. „Jeśli wiedziałeś, czemu mnie nie powstrzymałeś?”
Kciuk Daria przesunął się po jej dolnej wardze. „Bo o wiele bardziej satysfakcjonujące jest pozwolić ci myśleć, że masz szansę.”
Jej żołądek skręcił się gwałtownie. Potem ją puścił, cofając się. Jego wyraz twarzy pociemniał, znikło rozbawienie.
„Teraz cię posiadam,” powiedział po prostu. „A jeśli kiedykolwiek pomyślisz o mnie zdradzić, spalę każdego, na kim ci zależy. Jeden po drugim.”
Loreley wstrzymała oddech, gdy sięgnął do kieszeni i wyciągnął zestaw fotografii.
Rzucił je na pobliski stół. Jej żołądek opadł.
Pierwsze zdjęcie przedstawiało Riley, wychodzącego z nocnego klubu. Drugie, jej matkę, siedzącą na balkonie posiadłości Morettich, cel namalowany na jej kruchej egzystencji.
Krew Loreley zastygła.
Głos Daria był prawie znudzony. „Szkoda by było, gdyby coś im się stało, prawda?”
Podniosła spojrzenie, jej oddech był chwiejny. Dario uśmiechnął się.
Loreley ledwo zdążyła zareagować, zanim dłoń Daria znalazła się na jej gardle, pchając ją do tyłu o krawędź stołu.
„Powiedz to,” Dario wyszeptał przy jej ustach, jego uścisk zacieśniał się tylko na tyle, by przypomnieć jej, jak mało kontroli jej pozostało. „Powiedz, że rozumiesz.”
Przełknęła mocno, jej paznokcie wbijały się w wypolerowaną powierzchnię stołu. Zimne rozbawienie w jego oczach przyprawiło ją o dreszcz.
Chciał jej strachu. Chciał jej uległości.
Odmówiła mu obu.
Ale Riley—jej matka—
Jej milczenie spotkało się z ostrymi konsekwencjami. Dario nie musiał podnosić głosu. Nie musiał krzyczeć.
„A teraz bądź grzeczną dziewczynką i zdejmij sukienkę, dolcezza.” rozkazał Dario, jego oczy ciemne od pożądania.
Drżącymi rękami niechętnie rozpinała guziki i pozwoliła sukience opaść do jej stóp, pozostawiając ją odkrytą w samych delikatnych bieliźnianych elementach. Jego wzrok wędrował po jej ciele zaborczo, każdy dłuższy rzut oka sprawiał, że jej skóra cierpła.
Powoli się do niej zbliżył, zmniejszając dystans między nimi, zanim chwycił jej nadgarstki i przyciągnął ją do siebie.
Jej serce przyspieszyło, gdy jego gorący oddech przebiegł po jej twarzy i pochylił się, by okrutnie wyszeptać: „Teraz jesteś moja.”
Skrzywiła się, gdy brutalnie pchnął ją na łóżko, zdzierając swoje ubrania, zanim zrobił to samo z jej. Przesunął się nad nią, każdy dotyk agresywny i bezlitosny.
Jego usta znalazły jej w serii miażdżących pocałunków, podczas gdy jego palce wędrowały od jej piersi po wewnętrzne uda. Chciała odwrócić wzrok, uciec w ciemność swojego umysłu, ale trzymał jej spojrzenie.
Ręka Daria wsunęła się między nimi, by ustawić się na jej wejściu, nie zwracając uwagi na brak ciepła czy wilgoci, gdy w nią wszedł.
Ból przeszył ją jak nóż, gdy zaczął się w niej poruszać—najpierw powoli, ale szybko zyskując na sile. Łzy zaszkliły się za jej oczami, gdy kontynuował swoje nieustępliwe ataki na ciało i duszę.
Pieprzył ją jak opętany, jego biodra uderzały w nią z nieustępliwym rytmem, który zmuszał ją do wykręcania się pod nim. Jego ciało uderzało o jej ciało przy każdym brutalnym pchnięciu, dźwięk uderzenia skóry o skórę rozchodził się po pokoju jak plugawa symfonia.
Przy porannym świetle leżała bez ruchu na ich małżeńskim łóżku. Każdy centymetr jej ciała pulsował bólem i wyczerpaniem; wszystko, co pozostało, to rozbita skorupa kobiety, która jeszcze kilka godzin temu znała miłość.
Z zadowolonym uśmiechem Dario mocno pocałował jej skroń, zanim opuścił ich sypialnię.
„Odpocznij trochę, dolcezza,” wyszeptał z złowrogą delikatnością. „Mamy przed sobą tyle czasu, jeszcze się z tobą nie skończyłem. Od teraz jesteś moją małą, cenną dziwką.”
Loreley zacisnęła zęby, odpychając płonące w jej piersi uczucie.
Jeśli miała to przetrwać, jeśli miała odzyskać kontrolę—
Musiałaby stać się dokładnie tym, czego chciał. Pozwoliłaby mu wierzyć, że jest jego. Pozwoliłaby mu myśleć, że wygrał.
A kiedy przyjdzie czas? Zniszczy go od środka.
Przesuń w górę, aby kontynuować