"Daisy," powiedział Blake do mojego ucha i potrząsnął mną groźnie. "Obudź się."
Zażęczałem i zmusiłem oczy do otwarcia. "Lepiej masz dobry powód, żeby mnie budzić," burknąłem.
"Zaufaj mi," uśmiechnął się Blake. "Wstawaj, idziemy spać."
Zauważyłem, że zasnąłem na kolanach Blake'a i szybko wskoczyłem w górę, przeklinając, gdy za dużo nacisnąłem na moją nogę.
"Jesteś idiotą," zaśmiał się Blake. "Idziemy spać, więc lepiej się poruszaj."
W porządku, chłopaki.
"Nie rób niczego, czego nie zrobiłyby twoje matki!" - zawołał Mason, a ja przewróciłem oczami, gdy wyszliśmy z pokoju.
"Oni na pewno się przelezą" - mruknął Jack, a Blake zaśmiał się, gdy wchodziliśmy po schodach do jego pokoju. Jak tylko za nami zamknięto drzwi, Blake złapał mój top, technicznie rzecz biorąc jego, i przyciągnął mnie na swoje łóżko. Jego usta znalazły moje i nagle poczułem, że wcale nie było mnie tak długo. Sciągnąłem jego top
ponad jego głową, a jego ręce ściągnęły moje spodenki w dół.
Westchnęłam cicho, a Blake przesuwał pocałunki w dół mojej szyi. Rozpiąłem jego pasek, gdy jego ręce poszły w dół i ściągnęły mój stringi. Delikatnie drażnił moje łechtaczkę palcami, odmawiając dalszego działania, dopóki nie udało mi się rozpiąć jego cholernego pasa. Gdy go rozpiąłem, ściągnąłem jego dżinsy, a jego usta były znowu na moich.
"Boże, tęskniłem za tym" - jęknął Blake, a ja uniosłam plecy, gdy wszedł we mnie. Cicho jęknęłam i chwyciłam...
Jego ramiona poruszały się coraz mocniej i szybciej.
"Ja też," wyszeptałam.
Obudziłam się całkowicie naga, leżąc obok Blake'a.
"Dzień dobry," mamrotał, a ja ziewnęłam.
"Dzień dobry," powiedziałam i chciałam się usiąść, ale Blake złapał mnie za pas i przyciągnął do swojego klatka piersiowa. Przejechał palcami po moich żebrach i wzdłuż uda, przez co przeszedł mnie dreszcz.
"Gdybyś uciekła, nie doświadczyłabyś tego ostatniej nocy," uśmiechnął się Blake, a ja zwinęłam się w kłębek.
Podniosłem wzrok.
Nagle drzwi się rozwarły, a ja zaskoczony zaniemówiłem, gdy Oli i Jack wpadli do środka.
"Jezus, wynoście się!" krzyknąłem, a Blake przeklął, chwytając koc z łóżka i okrywając nas oboje.
"Dobrze, oni się poszli pieprzyć," Jack kiwnął głową.
"Oczywiście!" syczałem.
"Jeśli wdzieracie się tu dla jakiegoś bezsensownego powodu, to zaraz wam dam w łeb moim skarpetkiem," ostrzegł Blake, a jego dłoń pod kołdrą zsunęła się na mój brzuch, gdy rozmawiał z chłopakami.
&quo
"Muszą cię mieć w Agencji o 13:00", powiedziała Oli i spiąłem się, gdy Blake zaczął opuszczać swoją rękę niżej. "Musisz pomóc w zajęciach samoobrony dla rekrutów."
Mason przeszedł obok pokoju i zatrzymał się za Jackiem i Oli. "A my potrzebujemy jedzenia," zawołał i spojrzał na mnie, "to twoje zadanie, słodkie policzki."
"Okej, cokolwiek", powiedziałem i miałem nadzieję, że odejdą. Ugryzłem wargę, gdy palce Blake'a dotarły do wrażliwych miejsc.
p>"Kurwa, to obrzydliwe, przed nami?" powiedział Mason i Blake uśmiechnął się.
"Co?" Oli zmarszczył brwi.
"Blake, przestań obmacywać Daisy i wynoś się z łóżka", powiedział Mason, na co ja jęknąłem, rumieniąc się.
"O, uroczo", Jack powiedział sarkastycznie, a wkrótce drzwi się zamknęły i zostaliśmy sami.
Blake się roześmiał i wyskoczył z łóżka. Sięgnąłem na bok łóżka i chwyciłem podkoszulkę, którą miałem na sobie wczoraj wieczorem. Wciągnąłem ją
Podniósłem się z bólem w głowie i jęknąłem, kiedy bolała mnie noga. Szybko założyłem majtki i przeczesałem długie włosy palcami.
"Jak się czujesz?" zastanawiał się Blake, zakładając na siebie szare dresowe spodnie.
"Cudownie" mamrotałem i spojrzałem w lustro Blake'a, które wisiało na jego ścianie. Miałem brzydką ranę nad prawym łukiem brwiowym, miałem piękną siniak na lewym policzku poniżej oka i miałem także siniak na skroni od uderzenia Blake'a.
z pistoletem. Dotknąłem delikatnej skóry i zacisnąłem zęby. „Miałeś gorsze” - wzruszył ramionami Blake i wyszedł z pokoju. Westchnąłem i poszedłem za nim, wchodząc do kuchni, która wydawała się bardzo ruchliwa. Będzie dziwnie przyzwyczajać się do życia z pięcioma nowymi osobami. Spojrzałem na Elego, który stał przed czajnikiem, i westchnąłem, podchodząc do niego. „Czy możesz się przesunąć?” - powiedziałem, a on spojrzał na mnie. Był bez koszulki, jak wszyscy chłopcy, a jego ramię
s były przekreślone na jego tatuażowym, pokrytym klatce piersiowej.
"Nie."
"Odsuń się z mojej drogi" - warknąłem.
"Powiedziałem nie."
"Chcesz dostać w twarz?"
Eli wzruszył ramionami i przewrócił oczami. "Możesz spróbować jak możesz najlepiej."
Skrzywiłem oczy, ale zanim zdążyłem cokolwiek zrobić, Mason przeszedł obok mnie i uderzył mnie w tyłek, który ledwo przykrywała koszulka Blake'a.
Obróciłem się i zamierzyłem się na Masona, ale Blake skoczył mi na drogę i złapał moją pięść.
t. "Minęło mniej niż jeden dzień, Mason może poczekać trochę dłużej, zanim dostanie cios," uśmiechnął się Blake i zmusił mnie, żebym schował pięść.
Mason spojrzał przez ramię i uśmiechnął się do mnie.
"Jesteś taki zboczony!" zawołałem.
"To ty chodzisz wokół z ledwo zakrytym tyłkiem, kochanie," zadrwił Mason. "Ja tylko jestem facetem."
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, rozległ się głośny pukanie do drzwi frontowych i rzuciłem gniewne spojrzenie w stronę Eli, zanim zakończyłam.
Wchodząc na obcasie z kuchni, otworzyłem drzwi, aby ujawnić Roba, ubranego elegancko w garnitur. Jego brązowe włosy były elegancko zaczesane do tyłu, a on spoglądał na swój telefon.
Miał tylko 40 kilka lat. Nie planował mnie adoptować, po prostu uratował mnie z trudnej sytuacji, a adopcja była improwizacją. Nie mieliśmy najlepszego stosunku, ale byłem mu winien życie i mimo że nigdy bym tego nie przyznał, kochałem go.
Odszedłem i zostawiłem go.
Otworzyłem drzwi, by Rob mógł wejść. Wróciłem do kuchni, a wszyscy nowi chłopcy, oprócz Eli, siedzieli przy stole z Blake'em, Jackiem i Masonem, pijąc kawę i jedząc prawdopodobnie czerstwe płatki.
Oparłem się o blat kuchenny obok Olego i spojrzałem gniewnie na Eli, który stał naprzeciwko mnie.
"Kto to był, Dais?" zastanawiał się Blake, gdy właśnie Rob wszedł do pokoju.
Nowi chłopcy, oprócz Eli, byli zszokowani jego obecnością i wstali z szacunkiem w postawie.
Razem z wszystkimi innymi, oprócz mnie. Pozostałem przygarbiony na blacie. Uśmiechnąłem się do zszokowanej twarzy nowego chłopaka, nie zdarzało się codziennie, że właściciel organizacji zabójców, dla której pracowałeś, przychodził do domu.
"Na luzie, chłopaki," powiedział Rob przyjaznym tonem. Odwrócił się, aby na mnie patrzeć surowo, a ja uśmiechnąłem się słodko, nie przejmując się, że jestem niegrzeczny. "Cieszę się, że wszyscy się dogadujecie."
"Nie wszyscy z nas," zakasłał Blake, a Rob prze
Zakłopotany, patrzył na mnie i Eli.
"Jesteście dorosłymi, poradźcie sobie z tym", powiedział, ale głównie skierowane to było w moją stronę. "Czy ona już próbowała uciekać?"
"Nie jest głupia", zaśmiała się Blake.
"Włożyłem w nią śledzik, jak mówiłeś", wyjaśnił Jack, a ja pocierałem bolejące nadgarstki. "Nie ucieknie".
"Mimo to i tak spróbuje, gdy będzie miała okazję", wzruszył ramionami Rob.
Poklepałem się po głowie.
t. "Znasz swoją córkę tak dobrze."
Nagle Carter zachłysnął się płatkami zbożowymi i z szeroko otwartymi oczami spoglądał na Roba i mnie. "Córka?"
"Przybrana córka," mruknęłam.
"Wygląda na to, że bardzo chce mi o tym przypominać," mruknął Rob. "Miałem zamiar powiedzieć Daisy sama, ale potem zdałem sobie sprawę, że by nie poszła, więc mówię to wszystkim, żeby nie miała wyboru. Musi chodzić do Agencji co środę i piątek o 11 rano na konsultacje."
Idź. Upewnij się, że ona idzie. - powiedziałam.
"Nie potrzebuję terapii, Robie" - powiedziałam.
"Chłopaki, przeciągnijcie ją tam, kopiąc i krzycząc, naprawdę mi nie zależy, byleby tylko tam dotarła" - wzruszył ramionami Rob i zmarszczyłam brwi na jego widok.
"Kurwa, nie potrzebuję jebanego psychologa, tato" - warknęłam.
"Upewnimy się, że tam pójdzie" - odezwał się Oli. Zazwyczaj był odpowiedzialnym z nas.
"Dziękuję, Oli" - uśmiechnął się Rob i podał coś.
z kieszeni. Poszedł do przodu i położył to na stole. To była mała srebrna opaska, która wyglądała na wystarczająco dużą, aby owinąć wokół nadgarstka. "Nie obchodzi mnie jak, ale spraw, żeby to znalazło się na jej nadgarstku."
"Jestem tutaj, nie musisz o mnie mówić, jakbym nie był," powiedziałem.
"I tak byś mnie zignorował, nawet gdybym to zrobił," powiedział Rob, nie patrząc na mnie.
"Co to jest?" zapytał Tom, podnosząc opaskę.
"To taki rodzaj lokalizatora,"
"Jack wyjaśnił. "Zaprojektowałem prototyp. Po umieszczeniu go na nadgarstku osoby, będzie śledził każde jej ruchy online i technologiczne. Jeśli osoba zacznie zagłębiać się w rzeczy, których nie powinna, zablokuje jej dostęp."
"Dlaczego mam to nosić?" zapytałem.
"Bo nie ufam ci, że po prostu usiądziesz i zaakceptujesz powrót tutaj", powiedział Rob. "Wychowałem cię na jednego z najlepszych agentów, wiem, że będziesz się potajemnie poruszał, szukając sposobów na ucieczkę.
e znowu. Ta grupa cię powstrzyma. Nawet nie będziesz w stanie podnieść telefonu, żeby nikt nie wiedział. Nawet jeśli zmienisz kanał telewizyjny, bransoletka to zauważy. Powstrzyma cię przed włamywaniem się do Agencji."
"Twoje zaufanie do mnie jest przytłaczające," powiedziałem, a Rob uśmiechnął się z wyższością.
"Nie spodziewałbym się niczego innego po mojej córce," powiedział. "Ale nie uciekniesz, Daisy."
Ja tylko westchnąłem i skrzyżowałem ręce na piersiach.
"Jesteś również objęty/a aresztem domowym" - powiedział Rob - "aż powiem, że to się skończy".
"Areszt domowy?" - powtórzyłem/am.
"Tak. Jesteś uziemiony/a, młoda damo" - powiedział surowo. "Nie myśl, że zapomniałem o karaniu cię. Potrafię zrobić twoje życie piekłem, Daisy, więc lepiej zacznij się zachowywać".
"Panie, tak, panie" - odparłem/am z tupetem.
"Tylko możesz opuszczać dom na swoje sesje z doradcą. Czy jestem jasny?"
&quo;
"Chrystal," westchnąłem.
"Lepiej się oddalam," powiedział Rob. Przyszedł do mnie i szybko mnie pocałował w czoło, zanim odwrócił się na pięcie i odszedł.
"Pa, tato," burknąłem.
"Te bransoletki przeszły długą drogę od pierwszego prototypu," skomentował Jack, badając bransoletkę.
Jack był swojego rodzaju geniuszem. Uwielbiał projektować nową technologię i był w tym ekspertem. Wiele gadżetów, które mieliśmy w Agencji, pochodziło od niego. Miał tylko 19 lat, ale był jednym z najinteligentniejszych.
Najbardziej irytujący człowiek, jakiego kiedykolwiek spotkałem.
Był również jednym z najbardziej irytujących.
"To naprawdę genialny pomysł" - powiedział Erik brzmiąc pod wrażeniem. Okazało się, że Erik był kolejnym geniuszem, ale jego umiejętności skierowane były w stronę hakowania i kodów, a nie nauki i technologii, tak jak Jack.
"Czy możemy wrócić do momentu, gdy dowiedzieliśmy się, że Rob jest twoim ojcem?" - powiedział Carter. "Nawet nie wiedziałem, że ma córkę!"
"To żadna tajemnica" - wzruszyłam ramionami.
&q
"To jest obłąkane. Twój tata jest liderem organizacji zabójców!" powiedział Carter i kiwnąłem głową.
"Tak," odpowiedziałem.
"To niesamowite."
"To nie jest tak fajne, jak się wydaje," mamrotałem.
"Dobra, wracając do bransoletki," powiedział Jack. "Daisy, czy będziesz trudna czy po prostu ją założysz?"
"To Daisy, oczywiście, że będzie trudna," wyśmiał się Blake, a ja zacisnęłam usta.
yone odwrócił się do mnie.
"Możesz po prostu ignorować mojego taty", powiedziałem. "Ja robię to cały czas".
Blake zaśmiał się i wstał, wyrywając bransoletkę Jacka. Powoli zaczął podchodzić do mnie, a ja szybko się odsunąłem, gdy Oli próbował mnie złapać.
"Czy ty kiedykolwiek nie stawiasz oporu?" Eli mruknął i potrząsnął głową.
"Czy ty kiedykolwiek przestaniesz być dupkiem?" odparłem i cofnąłem się, gdy zarówno on, Oli, jak i Blake zbliżali się do mnie.
Przeskoczyłem pod ręką Oli'ego.
Usunąłem się, gdy próbował mnie złapać. Przebiegłem obok niego, ale wykrzyknąłem, gdy ktoś złapał mnie za włosy i wyrwał do tyłu. Eli uderzył mnie w brzuch i pochyliłem się. To nie było wystarczająco mocne, żeby wyrządzić jakiekolwiek szkody, ale i tak bardzo bolało.
Zazwyczaj stawiałbym większy opór, ale wciąż bolałem jak diabli po wczoraj.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Eli strącił mnie z nóg i upadłem na kolana. Wcisnął mnie na podłogę i boleśnie przygniótł kolano na mojej dolnej części pleców. Przytrzymał mi ręce do podłogi, a ja zaciśniłem zęby złością.
Blake przysiadł obok mnie, a Eli zmusił mnie do wyciągnięcia ręki, aby Blake mógł nałożyć opaskę na mnie. Przypiął ją do mojego nadgarstka, a ja westchnąłem z pokorą.
Blake uśmiechnął się do mnie i poklepał mnie po nosie. Spojrzałem na niego ze złością i próbowałem się wydostać z mocnego uścisku Eli. "Możesz mnie teraz puścić" - powiedziałem z irytacją.
Rozpocząłem czuć się niezręcznie, gdy byłem pewien, że mój t-shirt się podwinął, a moje pośladki były wyraźnie widoczne dla Eli.
Nie obchodziło mnie, czy Blake czy ktokolwiek z starego zespołu zobaczył, mieszkaliśmy razem przez rok i byliśmy bliscy, ale czułem się nieco niezręcznie z nowymi członkami zespołu. Szczególnie z Eli.
Nie chciałem, żeby był blisko mnie.
Odepchnąłem Elego ode mnie, gdy pozwolił mi wstać i spojrzałem na opaskę, która była zabezpieczona na moim nadgarstku, z wąskimi oczami.
Blake poszedł dalej.
Podszedłem do szafki i wyjąłem pudełko pełne aptecznych środków. "Musisz zmienić opatrunek."
Spojrzałem na opatrunek owinięty wokół mojego uda i zobaczyłem, jak plama krwi zaczynała rosnąć. Westchnąłem i skinąłem głową, wskakując na blat kuchenny. Powoli odwinąłem opatrunek i wrzuciłem go do kosza.
"Zrobię to," powiedział Blake, gdy zobaczył, że sięgam po świeży opatrunek. Przesunąłem się na krawędź blatu i pozwoliłem mu perfekcyjnie opatrzyć moją nogę. Cześć.
Jego ręce powędrowały trochę wyżej, niż było to akceptowalne publicznie, i uderzyłam go w ramię. "Nie rób tego" ostrzegłam, a on uśmiechnął się do mnie i przejechał palcami wzdłuż wewnętrznej strony mojego uda. "Już widziałem, jak poruszasz się z Daisy dziś rano, nie chcę tego ponownie widzieć" powiedział Mason i zdziwiłem się, jak bezceremonialnie o tym wspomniał przed nowymi chłopakami. "Nie widziałeś niczego" powiedział Blake i przewrócił oczami. "Koc zasłaniał"
"Nic," wyśmiał się Mason.
"No cóż, zobaczyliśmy Daisy nago, ty się trochę spóźniłeś żeby to zobaczyć," szczerzył zęby Jack.
"Cholera," zaśmiał się Mason.
"Koniec rozmowy!" krzyknąłem głośno. "Musisz nauczyć się pukać."
"Ale gdzie w tym byłaby zabawa?" Jack uśmiechnął się, a ja przewróciłem oczami.
"Idę się przebrać," powiedziałem i ostrożnie zszedłem z blatu, pamiętając, żeby cała moja waga spoczywała na dobrej nodze.
Przeszedłem obok Eli i złapałem go w brzuch. "Nie dotykaj mnie więcej" - warknąłem, a Eli jęknął z bólu, co wywołało śmiech wszystkich chłopaków.
Poświęciłem sobie chwilę na wejście po schodach i w końcu wszedłem do mojego pokoju, którego nie widziałem od dwóch miesięcy. Wyglądał dokładnie tak samo, jak go zostawiłem, oprócz nieposprzątanego łóżka, na którym chłopcy spali zeszłej nocy.
Podeszłem do mojej szafy, w której nadal była większość moich ubrań, i odświeżyłem się w łazience.
Przed zmianą w parę szarych spodni do jogi i luźny biały crop top. Gdy zakładałam top na głowę, moje drzwi nagle się otworzyły, a Erik spojrzał na mnie szeroko otwartymi oczami.
"Cholera, przepraszam!" Wykrzyknął, a ja szybko całkowicie opuściłam swój top.
"Wyjdź, ty podglądaczu!" Krzyknęłam, a Erik podniósł ręce w górę.
"Nie podglądałem!" Powiedział. "Cholera, Daisy, przepraszam. Jestem gejem, obiecuję, że nie jestem natrętem!"
"Przestraszyłeś mnie jak diabli!
"Zejdź mi z drogi," mamrotałem i skrzyżowałem ręce na piersiach. "Zakładam, że czegoś chciałeś?"
"O tak, zostawiłem swojego laptopa w starym domu. Chłopaki powiedzieli, że mogę pożyczyć twój na razie?"
"Czy o tym wiedzieli?" powiedziałem i podszedłem do parapetu, gdzie zostawiłem laptopa w dniu, w którym wyjechałem. "Po prostu weź go." Podaję go Erikowi, który się do mnie uśmiecha. "Nie będę zbyt wiele robił z tym," powiedziałem i uniosłem go.
Ucięło mi nadgarstek.
"Złapałem się raz, jak włamywałem się do zabezpieczonych serwerów", przyznał Erik. "Miałem to na sobie przez miesiąc jako karę. Uniemożliwia ci dosłownie wszystko. Otworzyłem Instagram na telefonie i zostałem zablokowany."
"Wspaniale", powiedziałem sarkastycznie.
"Dzięki za laptopa", skinął głową Erik.
Wzruszyłem ramionami, a on wyszedł z mojego pokoju. Westchnąłem, związałem włosy i złapałem magazyn, zanim zszedłem na dół.
.
Wszedłem do kuchni, gdzie wszyscy faceci byli jeszcze, i włączyłem czajnik, wyciągając filiżankę z szafki.
"Potrzebujemy jedzenia", powiedziałem do nikogo konkretnie.
"To twoja robota", powiedział Jack. "Zawsze robisz zakupy."
"Chyba szkoda, że jestem na areszcie domowym", wzruszyłem ramionami i zrobiłem sobie filiżankę kawy. "Nawet napiszę cholerną listę, ale ktoś dzisiaj kupi jedzenie."
"Ja...
„Muszę dziś pójść do Agencji” – wzruszył ramionami Blake. „Jestem poza grą.”
„Pójdę ja” – powiedział Oli.
„Pójdę z tobą” – powiedział Erik, odrywając wzrok od mojego laptopa.
„Załatwione” – powiedziałem i wziąłem łyk gorącej czarnej kawy.
„Teraz się przygotuję, a potem pójdę do Agencji” – ogłosił Blake i wyszedł z pokoju. Chwyciłem magazyn z boku i udałem się do salonu, zajmując miejsce na sofy.
fa z moją kawą.
Niedługo po tym dołączyli do mnie Carter, Tom, Hampson, Mason, Jack i niestety Eli.
"Hej," powiedział Tom, siadając obok mnie.
Podniosłem wzrok i skinąłem głową, a potem spojrzałem z powrotem na swoje czasopismo.
"Chciałem przeprosić za, wiesz... całą tę porwanie," powiedział.
"Nie przejmuj się tym," wzruszyłem ramionami. "Niewiele wniosłeś."
"Więc nie nienawidzisz mnie?" zapytał. "Myślałem, że tak, odkąd..."
Ty i Eli sobie nie dogadujecie-"
"Eli to idiota. Ja jestem w porządku z tobą," powiedziałem, a Eli spojrzał na mnie ze złością.
"Spierdalaj," odparł.
"To jest mój dom. Możesz spierdalać do swojego, jeśli chcesz," powiedziałem.
"Przynajmniej mi wolno odejść," Eli powiedział z wyższością. "Na każdym kroku masz oczy na sobie. Nawet twój własny ojciec ci nie ufa."
"Nie mów o tym, o czym nie masz zielonego pojęcia!"
Ostrzegłem. "Nie mów o moim tacie!"
"Myślę, że jest całkiem jasne, jaki jest twój z nim związek" - Eli wzruszył ramionami. Miał złowrogie błysk w oczach, a jego zadowolony uśmiech sprawiał, że wyglądał jakby właśnie wygrał na loterii. Zrozumiał, co mnie denerwuje. Chłopaki wszyscy wiedzieli, że nie należy zbyt wiele rozmawiać ze mną o moim ojcu.
To nie był temat, o którym chętnie rozmawiałem.
"Zamknij się" - warknąłem.
"Ledwo na ciebie spojrzał wcześniej" -
t; Eli kontynuował, a ja zobaczyłem, jak Mason i Jack spojrzeli na mnie niepewnie. "A wczoraj w jego biurze nawet nie wydawał się zadowolony, że jesteś w porządku."
"Zamknij się pierdolnięty! - wrzasnąłem i wstałem z miejsca, ale Mason i Jack byli gotowi i zablokowali mnie, zanim dotarłem do Eli. "Puśćcie mnie! Zamierzam wyrwać mu jelita i powiesić go na nich!"
"Uspokój się, kochanie!" - warknął Mason. "Wiesz, że on tylko mówił
Robię to tylko po to, żeby cię zdenerwować. Odstąp!
"Pozwól jej na mnie" - namawiał Eli, a ja próbowałem przebić się przez Masona i Jacka, ale trzymali mnie z tyłu.
"Zabiję cię!" - krzyczałem, a Eli uśmiechnął się złośliwie.
"Kurwa, co ją tak wkurza?" - zawołał Oli, wychylając głowę zza drzwi kuchni.
"Eli" - burknął Mason, a on wykrzywił się, gdy uderzyłem go łokciem w twarz.
"Wspomniałeś o jej tacie?" - zastanawiał się Oli.
"Możliwe, że tak" - E
kiwnąłem głową, a on na mnie spojrzał.
"Puść mnie!" krzyknąłem.
"Kurwa, ziomek, ona dostaje szału, gdy ktoś mówi coś o niej i jej tacie", mruknął Oli.
"Chyba już to zrozumieliśmy", powiedział Tom.
"Co do cholery się dzieje?" wrzasnął Blake, schodząc po schodach.
"Kurwa, pomóżcie jej się uspokoić!" syczał Mason, a Blake podszedł do mnie i łatwo mnie podniósł i rzucił mi na ramię.
"Blake, pozwól mi się z-
Och! - krzyknąłem i wykrzywiłem się, gdy moja głowa uderzyła w ścianę, gdy Blake brutalnie mnie opuścił i popchnął mnie w stronę ściany. Przypiął moje ręce nad moją głową i trzymał mnie mocno na miejscu. Nasze ciała były przylegające do siebie i wzrokiem pełnym gniewu spojrzałem na niego. "Chcę go zabić. Powoli i boleśnie."
"Co się stało?" - spokojnie zapytał Blake.
"Zaczął pleść bzdury o Robie" - burknąłem.
Blake westchnął i przewrócił oczami. "Nie przepadacie za sobą, co?"
Tak, rozumiem, Dais, ale łatwo się denerwujesz, oczywiście on będzie cię drażnił tematami, które cię dotyczą. Musisz nauczyć się to ignorować.
"Nawet nie będziesz się za mnie stawiał!" syczałem.
Blake się śmiał. "Daisy, jesteś ostatnią osobą, która potrzebuje obrony."
"Chcę, żeby go nie było."
"Jesteśmy drużyną."
"Czy wygląda na to, że mi na tym zależy?" zgrzytnąłem.
"Daisy, uspokoisz się
"Kiedy puścisz, nie będziesz robić nic głupiego" - powiedział Blake surowo.
"Zdefiniuj 'głupi'" - powiedziałem, a Blake uśmiechnął się złośliwie.
"Obiecujesz, że będziesz spokojna?"
"Obiecuję na mały palec" - powiedziałem sarkastycznie, a Blake powoli zaczął rozluźniać swoje chwyty.
Zanim zdążyłem zrobić krok w kierunku Eli, Blake z impetem przycisnął mnie do ściany.
"Daisy!" - krzyknął Blake nagle.
Jego usta były na moich. Natychmiast odpowiedziałam i gorąco go pocałowałam. Język Blake'a przebiegł po mojej wardze i otworzyłam usta, spotykając mój język z jego.
Blake odsunął się po kilku minutach i cicho westchnąłem, pocałunek odbierając mi oddech.
"Jesteś już spokojniejsza?" powiedział Blake i kiwnąłem głową, a potem znów mnie pocałował zanim się odsunął. "Jeśli nawet zbliżysz się w kierunku Eli'ego, przywiążę cię do łóżka na górze, jasne?"
Zacisnęłam zęby i wtargnęłam.
przez ramię Blake'a, gdy przeszedłem obok niego. Usiadłem na kanapie obok Toma i spojrzałem na Eli z wrogością.
"Nie zamierzasz mnie zaatakować, tak?
"Nie" mruknąłem, a Jack i Mason wrócili na swoje miejsca.
"Dobrze, już idę do Agencji" powiedział Blake.
"Zamierzasz zostawić nas z rozzłoszczoną Daisy? Nie możemy przecież podejść i całować jej, jeśli się rozzłości".
"Znowu ty," powiedział Jack, a Blake uniosł do mnie brwi.
"Nie zamierzasz oszaleć, prawda?" Powiedział i zaśmiał się. "Bo jeśli tak, to przez co najmniej kilka miesięcy nie będę nawet cię dotykać."
"To jest twoje zagrożenie?" Przyśmiałam się i przewróciłam oczami.
"Tak," potwierdził Blake. "Więc pytanie brzmi: czy chcesz, żebym cię dziś wieczorem pieprzył czy nie?"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Minęły trzy dni.
Dobrze dostosowywałem się do życia z tak wieloma ludźmi. Oprócz Eli'ego nie miałem żadnych problemów z nowymi chłopakami. Hampson był humorzastym dupkiem, ale według Toma zawsze taki był.
Starłem się trzymać się z dala od Eli'ego, ale on robił wszystko, żeby mnie wkurzać. Wczoraj groziłem mu nożem, ale Blake mnie powstrzymał, zanim faktycznie wbiłbym go w brzuch.
"Więc," powiedział Tom, gdy on i Carter sa
Siedziałem po obu stronach mnie.
"Co?" zapytałem, uniosąc brwi na dwóch chłopcach.
Prawdopodobnie nawiązałem najbliższą relację z nimi spośród całego nowego zespołu. Byli jak dwaj irytujący bracia. Jedyną wadą było to, że Tom był najlepszym kolegą Eli'ego.
"Ty i Blake," powiedział Carter. "Jesteśmy tutaj od kilku dni i każdej nocy się bzykasz, oprócz wczoraj, bo był w Agencji późno."
"Świetne spostrzeżenie
umiejętności.
"Wychodzisz?" zapytał Tom i głośno się zaśmiałem.
"Myślę, że wolałbym się udusić niż wyjść z Blake'em," wyśmiałem się.
"Więc nie jesteście razem?" zaniepokoił się Carter.
"Boże, nie. Wprawdzie próbowaliśmy tego jakiś czas temu, ale nie wyszło. Jeśli nie zauważyłeś, często się kłócimy, a to nie działało dobrze w związku," powiedziałem, wzruszając ramionami. "Więc teraz tylko się bzykamy."
"
"Przyjaciele z korzyściami?" powiedział Tom.
"Tak," kiwnąłem głową. "Chyba tak jesteśmy."
"Czy jest szansa, że mogę dołączyć do tego?" zapytał z szelmowskim uśmiechem, a ja dałem mu łokciem w żebra.
"Hej, lepiej się pilnuj, wciąż masz Beth na ogonie," ostrzegł Carter, uśmiechając się do Toma. "Zabiłaby cię, gdyby mogła."
"Cholera," wymamrotał Tom, a ja uniosłem brwi.
"Co to ma być?"
"Jego była," odpowiedział Carter.
Powiedziałem mu: „On ją zdradził. Ona go nienawidzi.”
„Całkowicie zrozumiałe” skinąłem głową i zmarszczyłem brwi. „Jak ona wygląda?”
„Dość wysoka, długie ciemne włosy, opalona, niesamowity tyłek-”
Podniosłem rękę i przerwałem Tomowi. „Tomku, Tomku, Tomku” westchnąłem i uśmiechnąłem się do niego. „Myślę, że twoja była dziewczyna to siostra Blake'a.”
„Co?” Tom wykrzyknął. „Kurczę, on mnie zabije!”
Carter się roześmiał, a ja zaśmiałem się z lekkim uśmiechem.
. "Myślę, że pamiętam, że wspominała także o chłopaku o imieniu Tom. Nie martwiłbym się zbytnio o Blake'a. Kocha swoją siostrę, ale nic dla niej nie robi. Postrzeliłem ją, a on nawet się na mnie nie zdenerwował" - zapewniłem panikującego Toma. "Muszę przyznać, że są lepsi ode mnie i mojego brata."
"Masz brata?"
"Tak" - mamrotałem.
"Czyli Rob ma syna oprócz córki?" - powiedział Carter. "
Kurwa, jak to nie wiedzieliśmy!
"Wiedziałem, że ma syna," Tom wzruszył ramionami, "ale nie wiem, kim on jest."
"Miejmy tylko nadzieję, że nigdy go nie spotkasz," powiedziałem i wstałem z kanapy, przechodząc do kuchni, gdzie Oli, Erik i Jack byli zgromadzeni wokół mojego laptopa. "Co takiego interesującego?" zastanawiałem się, otwierając lodówkę. Ktoś wreszcie poszedł na zakupy i mieliśmy teraz jadalne jedzenie, dzięki Bogu.
"Erik i
"Mam nowy pomysł" - powiedział Jack, a ja przestałem go słuchać, gdy zaczął rozmawiać z Erikiem, używając bardzo skomplikowanych naukowych słów, których nie rozumiałem.
"Brzmi świetnie!" - uśmiechnął się Jack, a ja zostawiłem na boku składniki do zrobienia kanapki.
"Super fajne" - powiedziałem niezainteresowanie.
"Nie słuchałeś ani słowa z tego, co właśnie powiedzieliśmy, prawda?" - powiedział Jack, a ja się uśmiechnąłem.
"Nie."
"Sukinsynu" - wymamrotał Jack, a ja się odwróciłem.
Wyrzuciłem go.
"Hej, Dais, możesz mi zrobić jedno?" zawołał Oli, gdy zaczynałem robić sobie kanapkę.
"Zrób sobie sam," wzruszyłem ramionami, a nagle Eli pojawił się niespodziewanie i wyjął mi kanapkę sprzed nosa. "Hej!" krzyknąłem, a on szybko się oddalił, gryząc w międzyczasie. "Nie ukradłeś mi jedzenia, ty mała szczurze!"
"Nie widziałem twojego imienia na tym," wzruszył ramionami, a ja spojrzałem na niego gniewnie, wymachując nożem, gdy podchodziłem w jego kierunku. &
"Czy to się nie wydarzyło wczoraj?" - powiedział, patrząc na nóż z nudnym wyrazem twarzy.
"Nie tak, jakbym chciała" - odparłam i Eli upuścił kanapkę na podłogę, gdy rzuciłam się na niego.
"Jesteś jedną szaloną suką" - mruknął i złapał moją rękę, boleśnie wykręcając palce, co spowodowało, że nóż spadł na ziemię. Skrzywiłam się i zobaczyłam, jak Oli szybko podnosi nóż z ziemi, trzymając go z dala ode mnie.
"Nie, po prostu...
"Nie lubię cię!" Ryknąłem i uwolniłem się od jego bolesnego uścisku, stając przed nim z rękoma w górze. Eli powoli wszedł do salonu, a ja poszedłem za nim. "Jaki masz problem? Dlaczego ciągle czujesz potrzebę, żeby mnie wkurzać!"
"Jesteś łatwy do zdenerwowania," Eli wzruszył ramionami i uniknął mojego ciosu. "To zabawne, jak cię oglądać, księżniczko."
"Księżniczka?" Ryknąłem i odbiłem jego cios. "Czy nie możesz się o mnie uszanować?"
Po prostu zostaw mnie w spokoju!
"To ty zacząłeś" - bronił się Eli. "Nie rzuciłem się na ciebie z nożem!"
"Ukradłeś mi kanapkę!" - krzyknąłem i kopnąłem go w żebra. Wtedy zdałem sobie sprawę, jak absurdalnie to brzmiało, ale moje stanowisko wciąż było prawdziwe. Eli robił wszystko, żeby mnie irytować, nawet jeśli chodziło tylko o kanapkę, to nie miało znaczenia.
"To tylko kanapka" - powiedział Eli, a moja złość się uciszyła.
Moja uwaga została skierowana gdzieś indziej i w tym rozproszonym momencie Eli zdołał uderzyć mnie w twarz
"Cholera!" Prychnąłem i zataczałem się. Chwyciłem pięść Eli, gdy rzucił następne uderzenie i ostro uderzyłem go w górną część ramienia, boleśnie skręcając je za plecy. Jego ciało zostało zmuszone do zetknięcia z ziemią, a ja uderzyłem go łokciem w plecy, między łopatkami.
"Ty suko!" Prychnął, a nagle mój świat zawirował i boleśnie wylądowałem na drewnianym podłodze, czując falę bólu.
moje plecy. Wymusiłem na sobie przewrócenie się i chwyciłem za kostkę Eli, przyciągając go na ziemię obok mnie. Zasapałem się, gdy Eli sięgnął i uderzył mnie łokciem w brzuch, a zanim mogłem wstać, usiadł na mnie i przypiął moje ręce nad głową. "Wygrałem" - powiedział zadyszany, a ja jęknąłem z frustracji, próbując wywinąć się spod niego.
"Zejdź ze mnie" - rozzłościłem się. Eli patrzył na mnie obojętnym spojrzeniem, a ja na niego spojrzałem gniewnie. "Eli, zejdź ze mnie do diabła!"
"Wyglądacie uroczo", zawołał Blake, a ja odwróciłam się na bok, gdy zszedł po schodach. "Kolejna kłótnia?" Obrócił się, żeby spojrzeć na Toma i Cartera, którzy z zainteresowaniem przyglądali się nam.
"Tak", odpowiedział Carter.
"Zejdź ze mnie, Eli", warknęłam. "I załóż jakąś koszulę!"
"Ty załóż jakieś spodnie!" Eli warknął, a wtedy zdałam sobie sprawę, jak moja koszulka (technicznie rzecz biorąc, była Blake'a, ale ja ją ukradłam) podniosła się, więc Eli był
siedzę na mojej talii, która jest jedynie przykryta moją bielizną.
"Proszę, nie rób tego, to miłe widoczko, gdy się schylasz!" zawołał Tom, a ja przewróciłem na niego oczami, podczas gdy Eli spojrzał na niego gniewnie.
"Jesteś gorszy od Masona," mamrotnąłem, a Eli w końcu się podniósł.
Spojrzał na mnie i przesunął palcami przez swoje blond włosy. "Krwawisz," to wszystko, co powiedział, zanim odszedł.
Podniosłem się na łokciach i podniósłem rękę do twarzy, gdzie...
Poczułem lepką ciecz. "Pieprzony drań" - warknąłem i wytrzełem krew z rozbitej wargi.
"Co się tym razem stało?" - zastanawiał się Blake i wyciągnął do mnie rękę.
"Nic" - odburknąłem i zignorowałem jego rękę, gdy wstałem.
"Musimy zamknąć wszystkie noże!" - zawołał Oli. "Albo trzymać Daisy z dala od kuchni!"
"Następnym razem Cię zakłuję, Oli!" - krzyknąłem i siedziałem na kanapie złośliwie.
"Daisy, ja...
"O jedenastej rano," powiedział Blake, a ja uniosłem brwi na jego widok.
"Więc co z tego?"
"To środa?"
"Moje poprzednie pytanie pozostaje bez zmian," wzruszyłem ramionami.
"Masz dzisiaj terapię," powiedział Blake.
"Nie, myślę że to jutro," odrzuciłem z lekceważeniem.
"Daisy," ostrzegł Blake. "Idź na górę, przebierz się, a potem wsiądź do mojego samochodu."
"Masz zły dzień," powiedziałem i podniosłem pilot do telewizora.
/p>
Blake wyrwał mi to z rąk i spojrzał na mnie surowo.
"Nie patrz na mnie tak," powiedziałem. "Nie idę i nie możesz mnie zmusić. Nie potrzebuję terapii, więc osobiście idź i powiedz Robowi, żeby się odjebał."
"Myślę, że Rob by mnie zastrzelił, gdybym mu to kiedykolwiek powiedział, bez względu na okoliczności," mruknął Blake. "Chodź, idźmy."
"Nie ma mowy."
"Zamknę cię i Eli razem w pokoju, jeśli będziesz się tak upierać."
nie ruszasz tyłka z tego kanapy.
"Kuszące," wzruszyłem ramionami. "Ale nadal nie."
"Dobra," wzruszył ramionami Blake i nagle zostałem rzucony na jego ramię.
"Blake!" krzyknąłem i uderzałem go po plecach. "Odłóż mnie! Nie potrzebuję terapeuty, jestem w porządku!"
Blake mnie zignorował i łatwo zaniósł mnie na górę do mojego pokoju. Mijaliśmy Masona i Hampsona po drodze, obaj podnieśli brwi, ale nie zadawali żadnych pytań.
Zapytano.
Blake odłożył mnie na łóżko, podszedł do mojej szafy i rzucił mi paczkę ubrań. "Przebierz się."
Przesuń w górę, aby kontynuować