passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dangerous Game with My Sweet Mobster - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

Dangerous Game with My Sweet Mobster

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Zadie

Od zwykłego drinka i świętowania... jakim cudem skończyłam na jednonocnej przygodzie z nieznajomym?

Telewizor nad barem był stary i wyciszony, ale nie musiałam słyszeć, żeby wiedzieć, o czym mówią: Największe Zatrzymanie Narkotykowe Roku. Victor Ruiz, zakuty w kajdanki i zakrwawiony, został wepchnięty do tyłu furgonetki SWAT jak śmieć. Zakręciłam whisky w szklance i pozwoliłam, by spaliła mi gardło.

Telefon zawibrował. "Zadie. Kurwa, dobra robota." Głos kapitana Chrisa był szorstki.

"Dzięki, sir," powiedziałam, nie odrywając wzroku od ekranu.

"Powinnaś odpocząć. Pogadamy jutro."

Rozłączyłam się bez odpowiedzi i rzuciłam telefon obok szklanki. Odpocząć? Co to, do cholery, jest? To nie było świętowanie. To był tylko wyciszony hałas na jedną noc.

Stołek obok mnie zaskrzypiał. "Jezu, Z," powiedział Marlowe, siadając przy mnie. Mój najlepszy gej przyjaciel jest też gliną. "Świętujesz sama? To tragiczne."

Uśmiechnęłam się krzywo, sięgając, by rozpuścić kucyk. Moje czarne włosy opadły na ramiona. "Było okej, dopóki się nie zjawiłeś."

"Niegrzeczna." Przywołał barmana. "Właśnie wsadziłaś bossa kartelu za kratki i sprawiłaś, że federalni wyglądają jak przedszkolaki. Powinnaś przynajmniej udawać, że się cieszysz."

"Obchodzi mnie to. Po prostu... nie na tyle, by udawać uśmiech."

"Za piękną, przerażającą Zadie," powiedział, unosząc szklankę. "Wciąż rozwiązuje sprawy. Wciąż singielka. Nie wiem, czy chcę być tobą, czy z tobą."

"Złamałbyś paznokieć, próbując być mną."

Uśmiechnął się szeroko. "Jak ty to robisz? Jak ich demaskujesz?"

Wzięłam łyk, spojrzałam mu w oczy. "Sam powiedz."

Marlowe zaśmiał się i szturchnął mnie. "Chciałbym, żebyś wykorzystała tę urodę do zdobycia nowego faceta, wiesz. Myślałaś o tym, żeby przelecieć się z kimś, kto nie ma kajdanek?"

"Nie potrzebuję faceta," powiedziałam. Taa, jasne, kłam, 27-letnia dziewico i glino.

Przechylił głowę. "Faceci to świnie. Ale musisz przestać pozwalać temu zdradliwemu ex mieszkać za darmo w twojej głowie." Zacięłam szczękę. Wypiłam resztę drinka jednym haustem.

Westchnął. "Zasługujesz na coś więcej niż duchy i zimną whisky, Z."

Wtedy jego telefon zawibrował. Spojrzał na niego i jęknął. "To Jude. Znowu spalił kolację. Jak nie wrócę do domu, spali mieszkanie próbując zrobić mrożoną lasagnę."

Przewróciłam oczami. "Ratuj męża, zanim spali ci mieszkanie."

Marlowe nachylił się, pocałował mnie w głowę. "Gratulacje, Z. Ale serio. Uważaj na siebie."

I znów zostałam sama. Ja, moja szklanka i resztki adrenaliny, które nie chciały ucichnąć. Minęła minuta. Wtedy ktoś usiadł obok.

Nie pytał. Nie uśmiechnął się. Po prostu zajął stołek obok mnie, jakby już miał na nim swoje imię. Kruczoczarne włosy. Opalona skóra. Wyraźna linia szczęki. Szerokie ramiona w czarnej koszuli, która opinała się tam, gdzie trzeba. A te stalowoszare oczy? Te oczy nie tylko na mnie patrzyły. One mnie czytały.

"Chcę mieć przestrzeń," mruknęłam.

"Ja też," odparł niskim głosem. "Nie mogłem jej znaleźć tam, gdzie siedziałem."

W końcu odwróciłam się do niego. "I to jest twoja wymówka, żeby wejść w moją?"

"Tak. Wyglądasz, jakbyś miała chujowy dzień. Może potrzebujesz kompana do picia." Mogłam mu kazać spadać. Ale było coś w sposobie, w jaki to powiedział, swobodnym, niewymuszonym, jakby nie przyszedł mi zaimponować.

"To postaw mi drinka."

Uśmiechnął się kącikiem ust. "Myślałem, że nigdy nie poprosisz." Whisky trzasnęła o blat. Stuknęliśmy się szklankami. Piliśmy dalej. Ciepło rozlało mi się w piersi. Bar zniknął w tle.

"Więc," powiedział, opierając łokieć o ladę, patrząc na mnie. "Mogę znać twoje imię?"

"Nie."

Uniósł brew. "Tajemnicza."

"Ludzie są dziś niebezpieczni," powiedziałam, patrząc prosto na barmana. Spojrzałam na niego spod rzęs. "Jak bardzo jesteś niebezpieczny z pijaną kobietą jak ja?"

"Nie wykorzystuję." Ale nasze kolana się zetknęły. Jego ramię musnęło moje. Zabrakło mi tchu.

"Ale jeśli pozwolę," powiedziałam cicho, "będziesz wtedy niebezpieczny?"

Pochylił się lekko. "Chcesz, żebym był?"

Zachichotałam pod nosem. "Tak. Chyba chcę."

Ledwo dotarliśmy do hotelu. Jestem tak pijana, że nawet nie wiem, gdzie jest mój telefon.

Popchnęłam go na siedzenie, wgramoliłam się na jego kolana, nasze usta zderzyły się gwałtownie. Smakował whisky i mięty, gładko i niebezpiecznie. Jego dłonie sunęły w górę moich ud, pod sukienkę, a ja kołysałam biodrami na jego twardym jak skała członku, już pulsującym pod spodniami.

"Chcesz tego?" zapytał, jego głos był niski i ochrypły przy moich ustach.

Ugryzłam go w wargę. "Zamknij się i pozwól mi cię posmakować."

Warknął, rozpinając pasek. Jego kutas wyskoczył wolny, gruby, twardy i aż się prosił o uwagę. Zsunęłam się na podłogę tylnego siedzenia, oblizując wargi, patrząc mu prosto w oczy.

"Kurwa," jęknął, gdy objęłam go ustami, powoli i ciasno.

Wzięłam go głęboko. Głębiej, niż powinnam, trochę się dławiąc, ślina zbierała mi się w kącikach ust. Zacisnął pięść w moich włosach, jego oczy przewróciły się do tyłu, gdy pracowałam gardłem.

"Kurwa mać, doprowadzasz mnie do szału." Zamruczałam wokół niego, cofając się na tyle, by mocno zassać czubek, drażniąc go.

Wbił się do przodu. "O kurwa, tak. Właśnie tak." Kiedy w końcu go puściłam, złapał mnie za biodra, podciągnął na siebie i posadził na swoich kolanach.

"Teraz usiądź na nim," warknął.

Wsunęłam się na niego z ostrym westchnieniem. "Kurwa. Tak," jęknęłam. "Włóż go... głębiej... o Boże... tam właśnie."

Walił we mnie, ściskając mocno moje pośladki, podbijając mnie na swoim kutasie jakby był właścicielem mojego ciała. "Jęcz moje imię," dyszał, pot spływał mu po szyi.

"Nawet nie znam twojego pieprzonego imienia!"

"To nazywaj mnie panem, gdy napierdalam cię w cipkę."

Zawyłam, orgazm narastał tak szybko, że nie mogłam oddychać. "Tak... panie... kurwa. Nie przestawaj... proszę... panie!"

Obrócił mnie w jednym brutalnym ruchu, przycisnął do siedzenia i pociągnął za włosy. "Chcesz ostro?" warknął mi do ucha. Kiwnęłam głową, ledwo mogąc mówić.

"To bierz." Wbił się we mnie od tyłu, surowo i głęboko. Palce wbijały się w siedzenie, gdy trzymał mnie za biodra i pieprzył mocniej, niż myślałam, że można.

Wrzeszczałam w skórę siedzenia, orgazm rozrywał mnie jak jebane trzęsienie ziemi. "KURWA- WŁAŚNIE TAM!"

Zawył nisko, zwierzęco i skończył we mnie ostrym pchnięciem, odciągając mi głowę do tyłu, gdy jęczałam jego imię, cokolwiek by to nie było.

Na pewno będę tego jutro żałować, z bolącą, obolałą cipką na 100%.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Zadie

Co, do cholery, zrobiłam?

Głowa dudniła mi jak podczas solówki na perkusji, w ustach czułam mieszankę taniej whisky i złych decyzji, a moje ciało… o Boże, moje ciało, czuło się tak, jakbym przeszła przez trzy rundy walki, której ledwo pamiętałam, że wygrałam.

Pierwsza rzecz, którą zauważyłam? Ból między nogami, wzdłuż kręgosłupa, mięśnie, o których istnieniu nawet nie wiedziałam, były cholernie obolałe. Przetoczyłam się… i zamarłam. Tam był. Mężczyzna, któremu pozwoliłam się zniszczyć zeszłej nocy.

Nagi tors. Wyrzeźbiona szczęka. Ten irytująco spokojny, grzesznie pewny siebie wyraz twarzy… nawet we śnie. Jakby nie był powodem, dla którego wychodziłam stąd kulejąc, z podbitym ego i prawdopodobnie uszkodzeniami wewnętrznymi. Spróbowałam się podnieść i wtedy to zobaczyłam. Jego. Tę cholerną rzecz między jego nogami. Nadal miękka. Nadal ogromna. Jak… przerażająco ogromna.

Mrugnęłam, przerażona. „Jezu Chryste”, szepnęłam. „Nic dziwnego, że nie czuję ud.”

To coś wyglądało, jakby potrzebowało pozwolenia. Byłam wyszkoloną agentką federalną. Widziałam tortury. Krew i śmierć. Ale ten kutas? To była trauma. Ścisnęłam koc przy piersi, serce waliło jak szalone. Zadie-cholera-Hollis. Najlepsza w swoim oddziale. Zawsze pod kontrolą. A teraz? Jakoś straciła dziewictwo z facetem, którego nawet nie potrafi nazwać, po tym jak dała mu pełen dostęp jak pijana cheerleaderka w motelu.

„Ogarnij się”, syknęłam do siebie. Zeskoczyłam z łóżka, chwyciłam sukienkę z podłogi i półprzyklękiem wciągnęłam ją na uda. Stanik był w torebce. Godność? Przepadła. Nie spojrzałam na niego. Chwyciłam szpilki i wybiegłam z pokoju jak włamywacz.

Poranek uderzył mnie w twarz – zimny, głośny i brutalny. Obcasy stukały o chodnik, gdy biegłam w dół ulicy, sukienka przekręcona, tusz rozmazany, włosy jak po walce z tornadem, którą przegrałam. Telefon zawibrował. Marlowe. Oczywiście.

Odebrałam. „Co.”

„Kurwa”, powiedział. „Tobie też dzień dobry.”

„Idę. Mów od razu”, rzuciłam już zirytowana.

„Chciałem tylko sprawdzić, czy wróciłaś do domu. Zniknęłaś mi wczoraj.” Czemu brzmi jak marudząca suka? To on zostawił mnie wczoraj.

„Żyję”, powiedziałam, ledwo.

„Brzmisz jak kac na nogach.”

Jęknęłam. „Czego chcesz?”

Zawahał się. „Wszystko w porządku?” Nie odpowiedziałam. „Z… coś się stało?”

Wypuściłam powietrze przez zęby. „Po prostu… napiszę później.” Rozłączyłam się. Wrzuciłam telefon do torebki. I modliłam się, żeby ziemia się pode mną otworzyła i pochłonęła mnie całą. Bo jak, do cholery, mam powiedzieć najlepszemu przyjacielowi, że właśnie straciłam dziewictwo z chodzącym bogiem seksu… i nawet nie zapytałam, jak ma na imię?

Otworzyłam drzwi mieszkania i trzasnęłam nimi za sobą. Cisza uderzyła mnie jak cegła. Zimna. Nieruchoma. Oceniająca. Rzuciłam klucze na blat i ruszyłam prosto pod prysznic. Nawet nie spojrzałam w lustro, już wiedziałam, że wyglądam jakby mnie przejechał walec na każdej możliwej płaszczyźnie. Gorąca woda lała się po moich plecach, gdy opierałam czoło o kafelki. I wtedy wszystko wróciło. Jego głos. Jego dłonie. Moje jęki. Jego rozkazujący szept przy moim uchu.

„Mów do mnie per pan.” Żołądek mi się ścisnął.

„Kurwa, Zadie”, szepnęłam, uderzając dłonią w kafelki. „Co ty, do cholery, zrobiłaś?”

Woda była wrząca, ale nie mogła tego zmyć. Winy. Błędu. Nie tylko straciłam kontrolę. Oddałam ją. Błagałam o to. Owinięta w ręcznik, doczołgałam się na skraj łóżka, ledwo mogąc myśleć jasno. Wtedy telefon się rozświetlił.

NOWA WIADOMOŚĆ SZYFROWANA — Szef Chris

NOWA MISJA — PRIORYTET: CZARNY

Operacja: Głębokie wniknięcie

Przykrywka: Asystentka korporacyjna

Cel: Korporacja Saventino

Zarzuty: Międzynarodowe pranie broni, konta offshore, podejrzenia powiązań z przestępczością zorganizowaną.

Cel: Wejść jako szeregowy pracownik. Ustalić rutynę. Uzyskać dostęp. Zbudować profil. Zebrać dowody. Działać cicho. Nie zostawiać śladów.

Bez nazwisk. Bez zdjęć. Tylko rozkazy. Ale jedno słowo biło po oczach jak naładowana broń: Saventino . Krew mi zamarzła. Saventino to nazwisko szeptane w ciemnych pokojach. Nikt nie miał dowodów. Nikt szczegółów. Same pogłoski. Teraz miałam pracować dla niego. Pod przykrywką i sama.

Nowa tożsamość: Marina Velastro . Świeże CV. Czysta przeszłość. Prosta historia. Plik załadowany.

Moje zdjęcie: lekko przerobione. Jaśniejsze oczy. Smuklejsza sylwetka. Węższy uśmiech. Ktoś, kto wygląda na zadbaną, cichą, niewidzialną. Wpatrywałam się w nią. Nie wyglądała jak Zadie.

Wyglądała jak ktoś, kto nie dałby się zniszczyć przez nieznajomego na tylnym siedzeniu auta i nie odszedłby bez odpowiedzi. Wyglądała jak ktoś, kto nie oddałby swojego ciała i nie zapomniał o swojej misji, zanim ta się w ogóle zaczęła. Bo teraz? Właśnie to zrobiłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Zadiei

Byłam spóźniona. I to nie takie zwykłe „ups, pięć minut” spóźnienie. Bardziej: „pędzę przez lobby na obcasach” spóźnienie. Idealny sposób na rozpoczęcie operacji pod przykrywką, prawda? Winię za to moje bezsenne, pieprzone noce.

A konkretniej? Jednonocną przygodę rodem z piekła, po której bolały mnie miejsca, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Ten facet mnie zniszczył. Fizycznie, psychicznie, duchowo. Wciąż miałam siniaki na udach i przebłyski jego głosu, każącego mi nazywać go panem. I nadal nie znałam jego pieprzonego imienia.

Trochę siebie nienawidziłam. Ok, może nawet bardzo. Ale nie miałam czasu się nad sobą użalać. Dziś musiałam stać się kimś innym. Marina Velastro: dwadzieścia osiem lat, asystentka korporacyjna, czyste CV, brak kartoteki, fałszywe referencje, cicha, mądra i lojalna. Kobieta, która wtapia się w tłum, przynosi kawę i uśmiecha się, gdy ktoś jej przerywa.

To zdecydowanie nie ja. Ja byłam Zadie Hollis. Agentka federalna. Wyszkolona, by strzelać pod presją, łamać podejrzanych, kłamać lepiej niż jakikolwiek facet, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Moja praca? Infiltracja, dekonspiracja, przetrwanie. Biuro dało mi tę sprawę, bo nikt inny nie potrafiłby jej poprowadzić. A może po prostu nikt inny nie był na tyle głupi, by się jej podjąć.

Saventino Corporation. Podobno przykrywka dla międzynarodowego przemytu, handlu bronią i prania pieniędzy tak czystych, że aż lśniły. Żadnych zdjęć, brak potwierdzonej tożsamości prezesa. Wchodziłam całkiem w ciemno. Moje zadanie? Dostać się do środka, nie wychylać, zebrać haki i spalić to wszystko od środka.

A to wszystko zaczynało się od jednego fałszywego CV i ryzykownego wejścia na rozmowę kwalifikacyjną bez zaproszenia. Poprawiłam ołówkową spódnicę, chwyciłam torebkę i przeszłam przez podwójne szklane drzwi, jakby nie toczyła się już pod moją bielizną potliwa wojna.

Lobby było ogromne. Zimne. Onieśmielające. Miejsce, gdzie ściany krzyczą pieniądzem, a cisza pewnie jest nagrywana. Ruszyłam prosto do recepcji.

Kobieta za biurkiem nawet nie podniosła wzroku. — Nazwisko?

— Marina Velastro. Mam rozmowę kwalifikacyjną.

W końcu na mnie spojrzała, potem zerknęła na zegar za sobą. Uniosła brew. — Spóźniła się pani na rozmowę na stanowisko asystentki zarządu.

Obdarzyłam ją najlepszym fałszywym uśmiechem, jaki mogłam wykrzesać. — Korki były koszmarne.

Ona nie odwzajemniła uśmiechu. — Proszę wziąć windę na ostatnie piętro. Ktoś panią odbierze.

Chwyciłam przepustkę, którą wepchnęła mi w dłoń, i ruszyłam do windy, zanim zdążyła zmienić zdanie. Obcasy brzmiały na marmurze jak wystrzały z pistoletu. Już ich nienawidziłam. W lustrze windy zobaczyłam swoje odbicie. Gładko spięty kucyk. Delikatny makijaż. Neutralna pomadka. Spokojne oczy, choć byłam o krok od paniki.

Drzwi otworzyły się na ostatnim piętrze. Tutaj wszystko było cichsze. Przeraźliwie bogate. Recepcjonistka siedziała za małym biurkiem przed drzwiami, które musiały prowadzić do gabinetu prezesa.

— Pani Velastro? — zapytała, zerkając na tablet. — Była pani umówiona na dziesiątą.

— Wiem — rzuciłam szybko. — Przepraszam. Liczyłam, że ktoś jeszcze mnie przyjmie. Spojrzała na mnie z góry na dół. Zachowałam kamienną twarz.

Westchnęła. — Proszę poczekać. Sprawdzę.

Gdy odeszła, zaczęłam się przechadzać. Dasz radę, Zadie. Umiesz wykręcić się z porwania, poradzisz sobie z rozmową kwalifikacyjną. A jednak jakaś część mnie nie przestawała o tym myśleć. O nim. O tej nocy, kiedy wyrzuciłam całą logikę za okno. Nie byłam na tyle pijana, żeby zapomnieć, jak to było. Jego dłonie. Jego usta. Jego— żołądek mi się ścisnął.

Dlaczego, do cholery, oddałam mu pierwszy raz? Ja, z wszystkich ludzi? Latami budowałam mury. Nikogo nie wpuszczałam. Zawsze mówiłam „nie”. A potem przystojny nieznajomy się do mnie uśmiecha i nagle ląduję w hotelu, krzycząc coraz głośniej? Boże, jestem idiotką.

Recepcjonistka wróciła. — Pan Saventino może panią przyjąć. Skinęłam głową, jakbym nie miała serca, które właśnie wali o żebra.

Otworzyła drzwi. — Proszę wejść.

Weszłam do środka. Gabinet był ogromny. Cały w czerni i szkle, pełen kosztownej ciszy. Żadnych osobistych akcentów. Sama władza, zamknięta w architekturze. I wtedy go zobaczyłam. Nie całą twarz. Tylko plecy.

Szerokie ramiona. Kruczoczarne włosy. Podwinięte rękawy. Jedna dłoń w kieszeni. Druga oparta o brzeg biurka. Jego postawa? Czysta kontrola. Coś w tym sprawiło, że serce mi przyspieszyło. Nie, stop. Opanuj się.

Obrócił się tylko lekko i zobaczyłam zarys szczęki. Ostry i znajomy. Na pół sekundy wstrzymałam oddech. Ale stłumiłam to w sobie. To tylko nerwy. Tylko nerwy. Nadal na mnie nie spojrzał.

— Usiądź — powiedział, nie odwracając się. Głos? Chropowaty. Niski. Nie ma opcji. To nie może być on. Prawda?

Usiadłam. Serce waliło mi jak młot, dłonie miałam spocone. Powtarzałam sobie, że nie ma absolutnie żadnej szansy, by facet, z którym spałam, właśnie miał mnie przepytywać do pracy. Proszę, niech to będzie tylko moja wyobraźnia płatająca figle.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dangerous Game with My Sweet Mobster

Dangerous Game with My Sweet Mobster

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa