POV Zadie
Co, do cholery, zrobiłam?
Głowa dudniła mi jak podczas solówki na perkusji, w ustach czułam mieszankę taniej whisky i złych decyzji, a moje ciało… o Boże, moje ciało, czuło się tak, jakbym przeszła przez trzy rundy walki, której ledwo pamiętałam, że wygrałam.
Pierwsza rzecz, którą zauważyłam? Ból między nogami, wzdłuż kręgosłupa, mięśnie, o których istnieniu nawet nie wiedziałam, były cholernie obolałe. Przetoczyłam się… i zamarłam. Tam był. Mężczyzna, któremu pozwoliłam się zniszczyć zeszłej nocy.
Nagi tors. Wyrzeźbiona szczęka. Ten irytująco spokojny, grzesznie pewny siebie wyraz twarzy… nawet we śnie. Jakby nie był powodem, dla którego wychodziłam stąd kulejąc, z podbitym ego i prawdopodobnie uszkodzeniami wewnętrznymi. Spróbowałam się podnieść i wtedy to zobaczyłam. Jego. Tę cholerną rzecz między jego nogami. Nadal miękka. Nadal ogromna. Jak… przerażająco ogromna.
Mrugnęłam, przerażona. „Jezu Chryste”, szepnęłam. „Nic dziwnego, że nie czuję ud.”
To coś wyglądało, jakby potrzebowało pozwolenia. Byłam wyszkoloną agentką federalną. Widziałam tortury. Krew i śmierć. Ale ten kutas? To była trauma. Ścisnęłam koc przy piersi, serce waliło jak szalone. Zadie-cholera-Hollis. Najlepsza w swoim oddziale. Zawsze pod kontrolą. A teraz? Jakoś straciła dziewictwo z facetem, którego nawet nie potrafi nazwać, po tym jak dała mu pełen dostęp jak pijana cheerleaderka w motelu.
„Ogarnij się”, syknęłam do siebie. Zeskoczyłam z łóżka, chwyciłam sukienkę z podłogi i półprzyklękiem wciągnęłam ją na uda. Stanik był w torebce. Godność? Przepadła. Nie spojrzałam na niego. Chwyciłam szpilki i wybiegłam z pokoju jak włamywacz.
Poranek uderzył mnie w twarz – zimny, głośny i brutalny. Obcasy stukały o chodnik, gdy biegłam w dół ulicy, sukienka przekręcona, tusz rozmazany, włosy jak po walce z tornadem, którą przegrałam. Telefon zawibrował. Marlowe. Oczywiście.
Odebrałam. „Co.”
„Kurwa”, powiedział. „Tobie też dzień dobry.”
„Idę. Mów od razu”, rzuciłam już zirytowana.
„Chciałem tylko sprawdzić, czy wróciłaś do domu. Zniknęłaś mi wczoraj.” Czemu brzmi jak marudząca suka? To on zostawił mnie wczoraj.
„Żyję”, powiedziałam, ledwo.
„Brzmisz jak kac na nogach.”
Jęknęłam. „Czego chcesz?”
Zawahał się. „Wszystko w porządku?” Nie odpowiedziałam. „Z… coś się stało?”
Wypuściłam powietrze przez zęby. „Po prostu… napiszę później.” Rozłączyłam się. Wrzuciłam telefon do torebki. I modliłam się, żeby ziemia się pode mną otworzyła i pochłonęła mnie całą. Bo jak, do cholery, mam powiedzieć najlepszemu przyjacielowi, że właśnie straciłam dziewictwo z chodzącym bogiem seksu… i nawet nie zapytałam, jak ma na imię?
Otworzyłam drzwi mieszkania i trzasnęłam nimi za sobą. Cisza uderzyła mnie jak cegła. Zimna. Nieruchoma. Oceniająca. Rzuciłam klucze na blat i ruszyłam prosto pod prysznic. Nawet nie spojrzałam w lustro, już wiedziałam, że wyglądam jakby mnie przejechał walec na każdej możliwej płaszczyźnie. Gorąca woda lała się po moich plecach, gdy opierałam czoło o kafelki. I wtedy wszystko wróciło. Jego głos. Jego dłonie. Moje jęki. Jego rozkazujący szept przy moim uchu.
„Mów do mnie per pan.” Żołądek mi się ścisnął.
„Kurwa, Zadie”, szepnęłam, uderzając dłonią w kafelki. „Co ty, do cholery, zrobiłaś?”
Woda była wrząca, ale nie mogła tego zmyć. Winy. Błędu. Nie tylko straciłam kontrolę. Oddałam ją. Błagałam o to. Owinięta w ręcznik, doczołgałam się na skraj łóżka, ledwo mogąc myśleć jasno. Wtedy telefon się rozświetlił.
NOWA WIADOMOŚĆ SZYFROWANA — Szef Chris
NOWA MISJA — PRIORYTET: CZARNY
Operacja: Głębokie wniknięcie
Przykrywka: Asystentka korporacyjna
Cel: Korporacja Saventino
Zarzuty: Międzynarodowe pranie broni, konta offshore, podejrzenia powiązań z przestępczością zorganizowaną.
Cel: Wejść jako szeregowy pracownik. Ustalić rutynę. Uzyskać dostęp. Zbudować profil. Zebrać dowody. Działać cicho. Nie zostawiać śladów.
Bez nazwisk. Bez zdjęć. Tylko rozkazy. Ale jedno słowo biło po oczach jak naładowana broń: Saventino . Krew mi zamarzła. Saventino to nazwisko szeptane w ciemnych pokojach. Nikt nie miał dowodów. Nikt szczegółów. Same pogłoski. Teraz miałam pracować dla niego. Pod przykrywką i sama.
Nowa tożsamość: Marina Velastro . Świeże CV. Czysta przeszłość. Prosta historia. Plik załadowany.
Moje zdjęcie: lekko przerobione. Jaśniejsze oczy. Smuklejsza sylwetka. Węższy uśmiech. Ktoś, kto wygląda na zadbaną, cichą, niewidzialną. Wpatrywałam się w nią. Nie wyglądała jak Zadie.
Wyglądała jak ktoś, kto nie dałby się zniszczyć przez nieznajomego na tylnym siedzeniu auta i nie odszedłby bez odpowiedzi. Wyglądała jak ktoś, kto nie oddałby swojego ciała i nie zapomniał o swojej misji, zanim ta się w ogóle zaczęła. Bo teraz? Właśnie to zrobiłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zadiei
Byłam spóźniona. I to nie takie zwykłe „ups, pięć minut” spóźnienie. Bardziej: „pędzę przez lobby na obcasach” spóźnienie. Idealny sposób na rozpoczęcie operacji pod przykrywką, prawda? Winię za to moje bezsenne, pieprzone noce.
A konkretniej? Jednonocną przygodę rodem z piekła, po której bolały mnie miejsca, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Ten facet mnie zniszczył. Fizycznie, psychicznie, duchowo. Wciąż miałam siniaki na udach i przebłyski jego głosu, każącego mi nazywać go panem. I nadal nie znałam jego pieprzonego imienia.
Trochę siebie nienawidziłam. Ok, może nawet bardzo. Ale nie miałam czasu się nad sobą użalać. Dziś musiałam stać się kimś innym. Marina Velastro: dwadzieścia osiem lat, asystentka korporacyjna, czyste CV, brak kartoteki, fałszywe referencje, cicha, mądra i lojalna. Kobieta, która wtapia się w tłum, przynosi kawę i uśmiecha się, gdy ktoś jej przerywa.
To zdecydowanie nie ja. Ja byłam Zadie Hollis. Agentka federalna. Wyszkolona, by strzelać pod presją, łamać podejrzanych, kłamać lepiej niż jakikolwiek facet, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Moja praca? Infiltracja, dekonspiracja, przetrwanie. Biuro dało mi tę sprawę, bo nikt inny nie potrafiłby jej poprowadzić. A może po prostu nikt inny nie był na tyle głupi, by się jej podjąć.
Saventino Corporation. Podobno przykrywka dla międzynarodowego przemytu, handlu bronią i prania pieniędzy tak czystych, że aż lśniły. Żadnych zdjęć, brak potwierdzonej tożsamości prezesa. Wchodziłam całkiem w ciemno. Moje zadanie? Dostać się do środka, nie wychylać, zebrać haki i spalić to wszystko od środka.
A to wszystko zaczynało się od jednego fałszywego CV i ryzykownego wejścia na rozmowę kwalifikacyjną bez zaproszenia. Poprawiłam ołówkową spódnicę, chwyciłam torebkę i przeszłam przez podwójne szklane drzwi, jakby nie toczyła się już pod moją bielizną potliwa wojna.
Lobby było ogromne. Zimne. Onieśmielające. Miejsce, gdzie ściany krzyczą pieniądzem, a cisza pewnie jest nagrywana. Ruszyłam prosto do recepcji.
Kobieta za biurkiem nawet nie podniosła wzroku. — Nazwisko?
— Marina Velastro. Mam rozmowę kwalifikacyjną.
W końcu na mnie spojrzała, potem zerknęła na zegar za sobą. Uniosła brew. — Spóźniła się pani na rozmowę na stanowisko asystentki zarządu.
Obdarzyłam ją najlepszym fałszywym uśmiechem, jaki mogłam wykrzesać. — Korki były koszmarne.
Ona nie odwzajemniła uśmiechu. — Proszę wziąć windę na ostatnie piętro. Ktoś panią odbierze.
Chwyciłam przepustkę, którą wepchnęła mi w dłoń, i ruszyłam do windy, zanim zdążyła zmienić zdanie. Obcasy brzmiały na marmurze jak wystrzały z pistoletu. Już ich nienawidziłam. W lustrze windy zobaczyłam swoje odbicie. Gładko spięty kucyk. Delikatny makijaż. Neutralna pomadka. Spokojne oczy, choć byłam o krok od paniki.
Drzwi otworzyły się na ostatnim piętrze. Tutaj wszystko było cichsze. Przeraźliwie bogate. Recepcjonistka siedziała za małym biurkiem przed drzwiami, które musiały prowadzić do gabinetu prezesa.
— Pani Velastro? — zapytała, zerkając na tablet. — Była pani umówiona na dziesiątą.
— Wiem — rzuciłam szybko. — Przepraszam. Liczyłam, że ktoś jeszcze mnie przyjmie. Spojrzała na mnie z góry na dół. Zachowałam kamienną twarz.
Westchnęła. — Proszę poczekać. Sprawdzę.
Gdy odeszła, zaczęłam się przechadzać. Dasz radę, Zadie. Umiesz wykręcić się z porwania, poradzisz sobie z rozmową kwalifikacyjną. A jednak jakaś część mnie nie przestawała o tym myśleć. O nim. O tej nocy, kiedy wyrzuciłam całą logikę za okno. Nie byłam na tyle pijana, żeby zapomnieć, jak to było. Jego dłonie. Jego usta. Jego— żołądek mi się ścisnął.
Dlaczego, do cholery, oddałam mu pierwszy raz? Ja, z wszystkich ludzi? Latami budowałam mury. Nikogo nie wpuszczałam. Zawsze mówiłam „nie”. A potem przystojny nieznajomy się do mnie uśmiecha i nagle ląduję w hotelu, krzycząc coraz głośniej? Boże, jestem idiotką.
Recepcjonistka wróciła. — Pan Saventino może panią przyjąć. Skinęłam głową, jakbym nie miała serca, które właśnie wali o żebra.
Otworzyła drzwi. — Proszę wejść.
Weszłam do środka. Gabinet był ogromny. Cały w czerni i szkle, pełen kosztownej ciszy. Żadnych osobistych akcentów. Sama władza, zamknięta w architekturze. I wtedy go zobaczyłam. Nie całą twarz. Tylko plecy.
Szerokie ramiona. Kruczoczarne włosy. Podwinięte rękawy. Jedna dłoń w kieszeni. Druga oparta o brzeg biurka. Jego postawa? Czysta kontrola. Coś w tym sprawiło, że serce mi przyspieszyło. Nie, stop. Opanuj się.
Obrócił się tylko lekko i zobaczyłam zarys szczęki. Ostry i znajomy. Na pół sekundy wstrzymałam oddech. Ale stłumiłam to w sobie. To tylko nerwy. Tylko nerwy. Nadal na mnie nie spojrzał.
— Usiądź — powiedział, nie odwracając się. Głos? Chropowaty. Niski. Nie ma opcji. To nie może być on. Prawda?
Usiadłam. Serce waliło mi jak młot, dłonie miałam spocone. Powtarzałam sobie, że nie ma absolutnie żadnej szansy, by facet, z którym spałam, właśnie miał mnie przepytywać do pracy. Proszę, niech to będzie tylko moja wyobraźnia płatająca figle.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zadie
W chwili, gdy się odwrócił, przysięgam, że moja dusza próbowała wydostać się z mojego ciała. To był on. Lazaro Saventino to mężczyzna, z którym się pieprzyłam.
Krukoczarne włosy, oczy jak burzowe chmury, szczęka wyrzeźbiona ze skały i twarz, która mogłaby trafić albo na list gończy, albo na okładkę pieprzonego magazynu. Szeroka klatka piersiowa, silne dłonie, to samo lodowate opanowanie, które poczułam, gdy przygwoździł mnie do tylnego siedzenia swojego samochodu.
A teraz? Siedział za biurkiem prezesa. Z tą samą miną, która zrujnowała mi przed chwilą cały układ nerwowy czterdzieści osiem godzin temu. A ten drań nawet nie drgnął.
— Spóźniłaś się — powiedział, jakbyśmy nie grzeszyli właśnie w pokoju hotelowym.
Usiadłam, serce waliło mi w gardle. — Korek.
Jego spojrzenie było suche, znudzone. — Tak samo jak twoje usprawiedliwienie. — Wow. Okej. To może od razu mnie uderz.
Zachowałam napięty uśmiech. — To się nie powtórzy.
Lazaro odchylił się w fotelu, skrzyżował ramiona. — Przyszłaś na stanowisko asystentki zarządu.
Kiwnęłam głową. — Marina Velastro.
Fałszywe imię i fałszywa przeszłość. Obejrzał mnie, nie tak, jakby mnie oceniał, ale jakby próbował mnie rozszyfrować. Jakby już mnie kiedyś widział, ale nie mógł sobie przypomnieć gdzie. Dobrze. Niech się wpatruje. Niech się waha. Bo gdy tylko się zorientuje, kim naprawdę jestem, cały ten budynek wyleci w powietrze.
— Wyglądasz na niedostatecznie wykwalifikowaną — powiedział.
— Pozory mylą — odparłam. Przechylił lekko głowę, jakby go zaskoczyłam.
Wtedy jego głos się obniżył, stał się gładki i ostry. — Zawsze jesteś taka pyskata podczas rozmów kwalifikacyjnych?
Pochyliłam się do przodu. — A ty zawsze jesteś taki protekcjonalny wobec kobiet, z którymi już spałeś?
Jego wyraz twarzy się nie zmienił. Ale drgnęło mu oko. Ledwo zauważalnie. Czyli pamiętał. Wiedziałam to, cholera. Ale zamiast to przyznać, sięgnął po teczkę na biurku, pewnie moje fałszywe CV, i otworzył ją, jakbyśmy nie byli w środku cichej wojny.
— Dużo zmieniałaś pracę — stwierdził.
— Korporacyjne życie jest nudne — odpowiedziałam. — Lubię być zajęta.
Jego spojrzenie wróciło do mojego. — Tu będziesz miała co robić.
— Świetnie. — Zawiesił głos, palcami wystukiwał rytm na teczce. Nienawidziłam tego, jak spokojny i opanowany wyglądał. Jakby nie widział, że rozwalam się przy nim na kawałki.
Jeszcze raz mnie zmierzył wzrokiem i powiedział: — Zaczynasz w poniedziałek. — Mrugnęłam. To już?
— Zatrudniasz mnie? — zapytałam, starając się nie zabrzmieć na zbyt zaskoczoną.
Uśmiechnął się półgębkiem. Prowokacyjnie. — Chyba że wolisz, żebym zadzwonił na recepcję i kazał ochronie cię wyprowadzić? Boże, nienawidziłam jego twarzy. I faktu, że na niej jeździłam.
Wstałam powoli, złapałam torebkę. — Do zobaczenia w poniedziałek, panie. — Ostatnie słowo wypowiedziałam jak truciznę. On nawet nie drgnął. Po prostu patrzył, jak wychodzę, jakby już wiedział, że będę problemem. Dopiero w windzie pozwoliłam sobie oddychać. Zaraz potem prawie krzyknęłam.
To był Lazaro, pieprzony Saventino, nazwisko na naszych aktach. Duch, którego Biuro nie mogło tknąć. Czysty na papierze, zabójczy w rzeczywistości. Oskarżony o wszystko — od handlu bronią, przez pranie pieniędzy za granicą, po zlecanie ludziom zniknięcia.
A ja? Pozwoliłam mu się przelecieć już pierwszej nocy, jakbym startowała w olimpiadzie na żonę mafioza. Oparłam się o ścianę windy, palce wbijałam w skronie. Co ze mną jest nie tak?
Nie spojrzałam na żadnego innego faceta od lat. Byłam zbyt skupiona, zbyt ostrożna. A potem jedna noc whisky, bólu i samotności, i spuszczam gardę dla jednego faceta? I to musiał być on?
Pozwoliłam mu wejść we mnie. Sprawił, że błagałam. Że krzyczałam. Że poczułam coś, czego nie powinnam była czuć. A teraz był moim pieprzonym szefem. Zaśmiałam się pod nosem. Gorzki, chropowaty dźwięk. Ta misja już dawno wymknęła się spod kontroli.
Przesuń w górę, aby kontynuować