POV Zadiei
Byłam spóźniona. I to nie takie zwykłe „ups, pięć minut” spóźnienie. Bardziej: „pędzę przez lobby na obcasach” spóźnienie. Idealny sposób na rozpoczęcie operacji pod przykrywką, prawda? Winię za to moje bezsenne, pieprzone noce.
A konkretniej? Jednonocną przygodę rodem z piekła, po której bolały mnie miejsca, o których istnieniu nawet nie wiedziałam. Ten facet mnie zniszczył. Fizycznie, psychicznie, duchowo. Wciąż miałam siniaki na udach i przebłyski jego głosu, każącego mi nazywać go panem. I nadal nie znałam jego pieprzonego imienia.
Trochę siebie nienawidziłam. Ok, może nawet bardzo. Ale nie miałam czasu się nad sobą użalać. Dziś musiałam stać się kimś innym. Marina Velastro: dwadzieścia osiem lat, asystentka korporacyjna, czyste CV, brak kartoteki, fałszywe referencje, cicha, mądra i lojalna. Kobieta, która wtapia się w tłum, przynosi kawę i uśmiecha się, gdy ktoś jej przerywa.
To zdecydowanie nie ja. Ja byłam Zadie Hollis. Agentka federalna. Wyszkolona, by strzelać pod presją, łamać podejrzanych, kłamać lepiej niż jakikolwiek facet, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Moja praca? Infiltracja, dekonspiracja, przetrwanie. Biuro dało mi tę sprawę, bo nikt inny nie potrafiłby jej poprowadzić. A może po prostu nikt inny nie był na tyle głupi, by się jej podjąć.
Saventino Corporation. Podobno przykrywka dla międzynarodowego przemytu, handlu bronią i prania pieniędzy tak czystych, że aż lśniły. Żadnych zdjęć, brak potwierdzonej tożsamości prezesa. Wchodziłam całkiem w ciemno. Moje zadanie? Dostać się do środka, nie wychylać, zebrać haki i spalić to wszystko od środka.
A to wszystko zaczynało się od jednego fałszywego CV i ryzykownego wejścia na rozmowę kwalifikacyjną bez zaproszenia. Poprawiłam ołówkową spódnicę, chwyciłam torebkę i przeszłam przez podwójne szklane drzwi, jakby nie toczyła się już pod moją bielizną potliwa wojna.
Lobby było ogromne. Zimne. Onieśmielające. Miejsce, gdzie ściany krzyczą pieniądzem, a cisza pewnie jest nagrywana. Ruszyłam prosto do recepcji.
Kobieta za biurkiem nawet nie podniosła wzroku. — Nazwisko?
— Marina Velastro. Mam rozmowę kwalifikacyjną.
W końcu na mnie spojrzała, potem zerknęła na zegar za sobą. Uniosła brew. — Spóźniła się pani na rozmowę na stanowisko asystentki zarządu.
Obdarzyłam ją najlepszym fałszywym uśmiechem, jaki mogłam wykrzesać. — Korki były koszmarne.
Ona nie odwzajemniła uśmiechu. — Proszę wziąć windę na ostatnie piętro. Ktoś panią odbierze.
Chwyciłam przepustkę, którą wepchnęła mi w dłoń, i ruszyłam do windy, zanim zdążyła zmienić zdanie. Obcasy brzmiały na marmurze jak wystrzały z pistoletu. Już ich nienawidziłam. W lustrze windy zobaczyłam swoje odbicie. Gładko spięty kucyk. Delikatny makijaż. Neutralna pomadka. Spokojne oczy, choć byłam o krok od paniki.
Drzwi otworzyły się na ostatnim piętrze. Tutaj wszystko było cichsze. Przeraźliwie bogate. Recepcjonistka siedziała za małym biurkiem przed drzwiami, które musiały prowadzić do gabinetu prezesa.
— Pani Velastro? — zapytała, zerkając na tablet. — Była pani umówiona na dziesiątą.
— Wiem — rzuciłam szybko. — Przepraszam. Liczyłam, że ktoś jeszcze mnie przyjmie. Spojrzała na mnie z góry na dół. Zachowałam kamienną twarz.
Westchnęła. — Proszę poczekać. Sprawdzę.
Gdy odeszła, zaczęłam się przechadzać. Dasz radę, Zadie. Umiesz wykręcić się z porwania, poradzisz sobie z rozmową kwalifikacyjną. A jednak jakaś część mnie nie przestawała o tym myśleć. O nim. O tej nocy, kiedy wyrzuciłam całą logikę za okno. Nie byłam na tyle pijana, żeby zapomnieć, jak to było. Jego dłonie. Jego usta. Jego— żołądek mi się ścisnął.
Dlaczego, do cholery, oddałam mu pierwszy raz? Ja, z wszystkich ludzi? Latami budowałam mury. Nikogo nie wpuszczałam. Zawsze mówiłam „nie”. A potem przystojny nieznajomy się do mnie uśmiecha i nagle ląduję w hotelu, krzycząc coraz głośniej? Boże, jestem idiotką.
Recepcjonistka wróciła. — Pan Saventino może panią przyjąć. Skinęłam głową, jakbym nie miała serca, które właśnie wali o żebra.
Otworzyła drzwi. — Proszę wejść.
Weszłam do środka. Gabinet był ogromny. Cały w czerni i szkle, pełen kosztownej ciszy. Żadnych osobistych akcentów. Sama władza, zamknięta w architekturze. I wtedy go zobaczyłam. Nie całą twarz. Tylko plecy.
Szerokie ramiona. Kruczoczarne włosy. Podwinięte rękawy. Jedna dłoń w kieszeni. Druga oparta o brzeg biurka. Jego postawa? Czysta kontrola. Coś w tym sprawiło, że serce mi przyspieszyło. Nie, stop. Opanuj się.
Obrócił się tylko lekko i zobaczyłam zarys szczęki. Ostry i znajomy. Na pół sekundy wstrzymałam oddech. Ale stłumiłam to w sobie. To tylko nerwy. Tylko nerwy. Nadal na mnie nie spojrzał.
— Usiądź — powiedział, nie odwracając się. Głos? Chropowaty. Niski. Nie ma opcji. To nie może być on. Prawda?
Usiadłam. Serce waliło mi jak młot, dłonie miałam spocone. Powtarzałam sobie, że nie ma absolutnie żadnej szansy, by facet, z którym spałam, właśnie miał mnie przepytywać do pracy. Proszę, niech to będzie tylko moja wyobraźnia płatająca figle.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zadie
W chwili, gdy się odwrócił, przysięgam, że moja dusza próbowała wydostać się z mojego ciała. To był on. Lazaro Saventino to mężczyzna, z którym się pieprzyłam.
Krukoczarne włosy, oczy jak burzowe chmury, szczęka wyrzeźbiona ze skały i twarz, która mogłaby trafić albo na list gończy, albo na okładkę pieprzonego magazynu. Szeroka klatka piersiowa, silne dłonie, to samo lodowate opanowanie, które poczułam, gdy przygwoździł mnie do tylnego siedzenia swojego samochodu.
A teraz? Siedział za biurkiem prezesa. Z tą samą miną, która zrujnowała mi przed chwilą cały układ nerwowy czterdzieści osiem godzin temu. A ten drań nawet nie drgnął.
— Spóźniłaś się — powiedział, jakbyśmy nie grzeszyli właśnie w pokoju hotelowym.
Usiadłam, serce waliło mi w gardle. — Korek.
Jego spojrzenie było suche, znudzone. — Tak samo jak twoje usprawiedliwienie. — Wow. Okej. To może od razu mnie uderz.
Zachowałam napięty uśmiech. — To się nie powtórzy.
Lazaro odchylił się w fotelu, skrzyżował ramiona. — Przyszłaś na stanowisko asystentki zarządu.
Kiwnęłam głową. — Marina Velastro.
Fałszywe imię i fałszywa przeszłość. Obejrzał mnie, nie tak, jakby mnie oceniał, ale jakby próbował mnie rozszyfrować. Jakby już mnie kiedyś widział, ale nie mógł sobie przypomnieć gdzie. Dobrze. Niech się wpatruje. Niech się waha. Bo gdy tylko się zorientuje, kim naprawdę jestem, cały ten budynek wyleci w powietrze.
— Wyglądasz na niedostatecznie wykwalifikowaną — powiedział.
— Pozory mylą — odparłam. Przechylił lekko głowę, jakby go zaskoczyłam.
Wtedy jego głos się obniżył, stał się gładki i ostry. — Zawsze jesteś taka pyskata podczas rozmów kwalifikacyjnych?
Pochyliłam się do przodu. — A ty zawsze jesteś taki protekcjonalny wobec kobiet, z którymi już spałeś?
Jego wyraz twarzy się nie zmienił. Ale drgnęło mu oko. Ledwo zauważalnie. Czyli pamiętał. Wiedziałam to, cholera. Ale zamiast to przyznać, sięgnął po teczkę na biurku, pewnie moje fałszywe CV, i otworzył ją, jakbyśmy nie byli w środku cichej wojny.
— Dużo zmieniałaś pracę — stwierdził.
— Korporacyjne życie jest nudne — odpowiedziałam. — Lubię być zajęta.
Jego spojrzenie wróciło do mojego. — Tu będziesz miała co robić.
— Świetnie. — Zawiesił głos, palcami wystukiwał rytm na teczce. Nienawidziłam tego, jak spokojny i opanowany wyglądał. Jakby nie widział, że rozwalam się przy nim na kawałki.
Jeszcze raz mnie zmierzył wzrokiem i powiedział: — Zaczynasz w poniedziałek. — Mrugnęłam. To już?
— Zatrudniasz mnie? — zapytałam, starając się nie zabrzmieć na zbyt zaskoczoną.
Uśmiechnął się półgębkiem. Prowokacyjnie. — Chyba że wolisz, żebym zadzwonił na recepcję i kazał ochronie cię wyprowadzić? Boże, nienawidziłam jego twarzy. I faktu, że na niej jeździłam.
Wstałam powoli, złapałam torebkę. — Do zobaczenia w poniedziałek, panie. — Ostatnie słowo wypowiedziałam jak truciznę. On nawet nie drgnął. Po prostu patrzył, jak wychodzę, jakby już wiedział, że będę problemem. Dopiero w windzie pozwoliłam sobie oddychać. Zaraz potem prawie krzyknęłam.
To był Lazaro, pieprzony Saventino, nazwisko na naszych aktach. Duch, którego Biuro nie mogło tknąć. Czysty na papierze, zabójczy w rzeczywistości. Oskarżony o wszystko — od handlu bronią, przez pranie pieniędzy za granicą, po zlecanie ludziom zniknięcia.
A ja? Pozwoliłam mu się przelecieć już pierwszej nocy, jakbym startowała w olimpiadzie na żonę mafioza. Oparłam się o ścianę windy, palce wbijałam w skronie. Co ze mną jest nie tak?
Nie spojrzałam na żadnego innego faceta od lat. Byłam zbyt skupiona, zbyt ostrożna. A potem jedna noc whisky, bólu i samotności, i spuszczam gardę dla jednego faceta? I to musiał być on?
Pozwoliłam mu wejść we mnie. Sprawił, że błagałam. Że krzyczałam. Że poczułam coś, czego nie powinnam była czuć. A teraz był moim pieprzonym szefem. Zaśmiałam się pod nosem. Gorzki, chropowaty dźwięk. Ta misja już dawno wymknęła się spod kontroli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Zadie
Nie byłam pewna, co uderzyło mnie mocniej – zdobycie tej pracy czy świadomość, że muszę asystować mężczyźnie, przy którym kilka nocy temu jęczałam „proszę pana”.
Tam był. Za eleganckim biurkiem, w skrojonym na miarę grafitowym garniturze, z zegarkiem, który pewnie kosztował więcej niż moje mieszkanie, i tą samą zuchwałą miną, którą dosiadałam w hotelowym łóżku. Teraz musiałam mówić do niego „proszę pana” i udawać, że nie zrujnował mi życia – i kręgosłupa. Zachowałam kamienną twarz, nogi trzymałam pewnie. Zero emocji. Żadnych powrotów myślami. Skupić się na zadaniu.
Kiedy przechodziłam obok jego gabinetu, Lazaro nawet nie podniósł wzroku. – Pani Valestro. Mam nadzieję, że się pani zadomowiła.
– Tak – odparłam. – Dziękuję, proszę pana.
Jego usta lekko zadrgały. – Dobrze. Proszę dać znać, jeśli czegoś pani potrzebuje. A mam na myśli… cokolwiek. – Uśmiechnęłam się sztywno i poszłam dalej.
Poranek to była rekonesans pod przykrywką wdrożenia. Obchodziłam biuro, zagadywałam asystentki, udawałam szeroko otwartą ze zdumienia i podziwu. Ale obserwowałam wszystko. W pokoju ksero dwie rozgadane asystentki rozpływały się jak w komedii romantycznej.
– On jest taki miły – powiedziała jedna. – Zapłacił za operację Jenny w zeszłym roku.
– Na oddział onkologiczny też wpłacił – wyszeptała druga. – I nawet się tym nie pochwalił.
Udawałam śmiech. – Co za facet.
Tymczasem akta mówiły, że prał pieniądze przez fikcyjne fundacje i sprzedawał broń ludziom, których nazwiska kończyły się liczbą ofiar. Zbyt czysty. To było groźne.
Pod koniec dnia głowa mi pękała od udawanych uśmiechów i maskowania, jak bardzo nie cierpię powietrza, którym on oddycha. Przechodził obok mojego biurka dwa razy. Raz nic nie powiedział, za drugim razem tylko się uśmiechnął kpiąco. I to było gorsze. Punktualnie o piątej znów się pojawił.
– Pani Valestro. Proszę ze mną. – Chwyciłam torbę i ruszyłam za nim do windy. Żadnych pogaduszek. Ani w lobby, ani gdy wyszliśmy w wilgotny zmierzch.
Szedł szybko. Dotrzymywałam mu kroku, obcasy stukały po chodniku. Gdy doszliśmy do jego SUV-a, drzwi po stronie kierowcy się uchyliły.
Nagle – Bang! Bang! Bang!
Strzały i wrzaski. Stałam nieruchomo i czujna.
SERIO!? W pierwszy dzień mojej pracy!
– Padnij! – wrzasnął Lazaro, chwytając mnie za ramię. Wpadłam w jego pierś, a on odwrócił się, zasłaniając mnie własnym ciałem. Pobiegliśmy w stronę parkingu.
– Wsiadaj do cholernie auta! – Otworzył tylne drzwi i wepchnął mnie do środka.
– Co do…
– Nie ma czasu! – Wskoczył za mną. Drzwi się zatrzasnęły. Opony zapiszczały. I już nas nie było.
Siedziałam, bez tchu, gdy adrenalina uderzała mi do głowy. – Co to, do diabła, było?! – Lazaro nawet nie drgnął. Po prostu lustrował tylną szybę jak żołnierz.
– Ktoś wysłał wiadomość – rzucił nagle i sięgnął po telefon jak nastolatek czekający na kieszonkowe.
– Nie jesteś zaskoczony… – powiedział, patrząc na mnie i oceniając mnie wzrokiem.
– Nie jestem – odpowiedziałam, wciąż łapiąc oddech.
Jego głos był tak spokojny, że miałam ochotę mu przyłożyć. Siedzieliśmy w ciszy, przerywanej tylko rozmazanymi światłami miasta za oknem. W końcu powiedziałam: – Nie jesteś tym, kogo się spodziewałam.
Spojrzał na mnie. – Drugi raz to mówisz.
Wpatrywałam się w niego. – Próbują cię zabić, a ty flirtujesz?
Wzruszył ramionami. – To mnie uspokaja.
– Spróbuj terapii – rzuciłam, próbując go urazić.
– Chodzę. We wtorki. – Opadła mi szczęka. Zamrugałam. – Żartujesz.
Odwróciłam wzrok, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Ten facet to chaos owinięty pewnością siebie. Najgorsze? Moje ciało reagowało, jakby tęskniło. Jakby chciało wtulić się w mężczyznę, który właśnie mnie uratował.
Nie przyszłam tu, żeby się zakochać. Przyszłam złapać przestępcę. Ale teraz? Sama nie wiedziałam, co jest groźniejsze – jego wrogowie czy on sam.
Przesuń w górę, aby kontynuować