passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me - Rozdział #3 - autor itsvlada

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me

/

Rozdział 3

Bracia Cross Rządzą Szkołą

Data: 29 sierpnia Godzina: 21:15

Drogi Pamiętniku, Pierwszy dzień w Ridgemont High. To oficjalne: weszłam do basenu z rekinami. Bracia Cross są w centrum tego wszystkiego i jakoś stałam się ich ulubionym celem. Uśmiech Aidena doprowadza mnie do szału, zadufanie Ashera sprawia, że krew się we mnie gotuje, a zimna obojętność Graysona jest gorsza niż oni obaj razem wzięci.

Chciałabym zniknąć. Zamiast tego, tkwię tu, unikając obelg i spojrzeń. Nie jestem pewna, ile jeszcze mogę znieść.

-Lila

***

Pierwszy dzień szkoły zaczął się tak samo jak moja przeprowadzka: okropnie. Przejście przez wypolerowane korytarze Ridgemont High było jak wejście do basenu z rekinami. Uczniowie byli nieskazitelnie ubrani, perfekcyjnie zadbani i emanowali rodzajem pewności siebie, której nigdy nie potrafiłabym udawać.

Ale nic nie przygotowało mnie na nich.

Bracia Cross nie po prostu weszli do szkoły - oni ją posiadali. Aiden, Asher i Grayson byli nietykalni, królowie tego błyszczącego królestwa bogatych dzieciaków. Ich imiona były szeptane, gdy przechodzili, ich obecność wymagała uwagi.

Aiden był czarującym rozrabiaką. Jego uśmiech mógłby prawdopodobnie stopić lodowce i on o tym wiedział. Asher, złoty chłopiec, był gwiazdą sportu w szkole, zawsze z tłumem wielbicieli wiszących na każdym jego słowie. A Grayson... Grayson był ponurym przywódcą, którego wszyscy zdawali się jednocześnie bać i szanować.

A ja? Najwyraźniej stałam się ich nowym ulubionym celem.

Zaczęło się na korytarzu. Miałam pełne ręce książek, próbując znaleźć drogę na lekcję angielskiego, gdy ktoś mocno na mnie wpadł. Moje książki rozsypały się po podłodze, a ja się zachwiałam, patrząc gniewnie na sprawcę.

Aiden stał tam z uniesionymi rękami w udawanej skrusze, z szerokim uśmiechem rozlanym na jego irytująco idealnej twarzy.

"Ups," powiedział tonem ociekającym fałszywą niewinnością. "Nie zauważyłem cię, słoneczko."

Przykucnęłam, żeby pozbierać książki, z płonącą twarzą. "Jasne, że nie."

On też przykucnął, podnosząc jeden z moich zeszytów i otwierając go, zanim zdążyłam go wyrwać.

"Ciekawe notatki," powiedział, przeglądając stronę. "Wow, twoje pismo jest... kreatywne."

Wyrwałam zeszyt z jego rąk, patrząc na niego ostro. "Nie masz gdzie indziej być?"

Wstał, wciąż się uśmiechając i zasalutował mi na żarty. "Do zobaczenia, słoneczko."

Na WF-ie nie było lepiej. Trener kazał nam wziąć stroje z szafek, ale kiedy podeszłam do mojej, szyfr nie działał.

Spróbowałam ponownie, moje palce drżały, gdy ogarniała mnie panika. To był właściwy numer - byłam tego pewna.

"Masz problem?" Gładki głos Ashera przebił się przez moją frustrację. Odwróciłam się i zobaczyłam go opartego o szafki, wyglądającego całkowicie swobodnie w swoim stroju gimnastycznym.

"Nie dzięki tobie," warknęłam, natychmiast podejrzliwa.

Uniósł brew, udając niewinność. "Co sprawia, że myślisz, że miałem z tym coś wspólnego?"

Spojrzałam na niego gniewnie. "Bo masz to wypisane na twarzy."

Wzruszył ramionami, uśmieszek błądził mu po ustach. "Może po prostu jesteś słaba z liczb."

Zanim uporałam się z szafką (z pomocą trenera), spóźniłam się na zajęcia. Asher, oczywiście, już tam był, biegając jak złoty chłopiec, którego wszyscy kochali. Puścił mi szybko oko, gdy przechodziłam obok, a ja zaklęłam pod nosem.

Lunch powinien być bezpieczny, ale nie. Nie z braćmi Cross w pobliżu.

Ledwo usiadłam z moją tacą, próbując ignorować spojrzenia, które dostawałam przez cały dzień, gdy Aiden i Asher wsunęli się na miejsca naprzeciwko mnie.

"Nie masz nic przeciwko, jeśli się przyłączymy?" zapytał Aiden, uśmiechając się, jakby już znał odpowiedź.

"Tak," powiedziałam stanowczo.

Zignorowali mnie, oczywiście. Aiden pochylił się do przodu, obserwując, jak biorę kęs kanapki.

"Jesz jak wiewiórka," powiedział, jego uśmiech się poszerzył.

Zamarłam w połowie żucia, patrząc na niego gniewnie. "Słucham?"

Asher uśmiechnął się złośliwie, od niechcenia podrzucając jabłko w dłoni. "Może być pierwszą osobą, która zadławi się powietrzem."

Trzasnęłam kanapką o stół. "Jesteście obaj nieznośni."

Nowy głos wtrącił się zza moich pleców, głęboki i zimny.

"A ty już mnie nudzisz."

Grayson.

Stał tam, jego wyraz twarzy nieczytelny, ale jego słowa zabolały bardziej niż dokuczanie Aidena i Ashera razem wzięte. Nawet nie czekał na moją odpowiedź, zanim odszedł, zostawiając mnie wściekłą.

Jakby bracia nie byli wystarczająco źli, ich znęcanie się zainspirowało innych do przyłączenia się - a konkretnie Tessę.

Tessa była byłą dziewczyną Ashera i gdyby spojrzenia mogły zabijać, byłabym martwa w momencie, gdy przekroczyłam próg szkoły. Ona i jej klika obserwowały mnie cały dzień, szepcząc i chichocząc za dłońmi.

Kiedy zabrzmiał ostatni dzwonek, byłam gotowa wrócić do domu i się schować, ale upokorzenie jeszcze się nie skończyło.

Podeszłam do mojej szafki, żeby zabrać swoje rzeczy, tylko po to, by znaleźć ją kompletnie zdewastowaną. Brokat wysypał się, jak tylko otworzyłam drzwi, pokrywając moje książki i papiery. Przyklejone w środku były fałszywe liściki miłosne z napisami takimi jak "Odrzut Crossów" nabazgranymi na nich.

Śmiech odbił się echem po korytarzu i odwróciłam się, by zobaczyć Tessę i jej przyjaciółki obserwujące mnie, ich oczy błyszczały rozbawieniem.

"Witamy w Ridgemont," powiedziała Tessa słodko, przerzucając swoje blond włosy przez ramię. "Świetnie tu pasujesz."

Posprzątałam jak najlepiej mogłam, moje ręce drżały ze złości. Chciałam po prostu wrócić do domu, zapomnieć, że ten dzień kiedykolwiek się wydarzył. Ale gdy sięgnęłam po plecak, wypadła z niego złożona kartka.

Mój żołądek się skręcił, gdy ją rozłożyłam.

"Zrezygnuj teraz, zanim będzie gorzej."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Zakład

Lekcja WF-u była już moją najmniej ulubioną częścią dnia. Nie pomagał fakt, że bracia Cross też w niej uczestniczyli, zamieniając każdą chwilę w okazję do dręczenia mnie. Dziś jednak starałam się ich ignorować, skupiając się na tym, by nie skompromitować się przed całą klasą.

Szłam po butelkę wody, gdy usłyszałam ich głosy. Nie wiedzieli, że jestem w pobliżu, ukryta za trybunami, podczas gdy oni nonszalancko opierali się o ścianę.

"Marnujesz czas, Aiden," powiedział Asher, jego głos pewny i rozbawiony. "Ja złamię ją pierwszy."

Aiden prychnął, krzyżując ramiona. "Możesz sobie pomarzyć. Będzie moja, zanim w ogóle się zbliżysz."

Żołądek podszedł mi do gardła. O czym oni mówili?

Głęboki, zimny głos Graysona przerwał ich sprzeczkę. "Jesteście żałośni," powiedział z pogardą w głosie. "Nie jest warta zachodu."

Zamarłam. Czy mówili o mnie? Policzki zapłonęły mi żarem, w piersi narastała mieszanka gniewu i upokorzenia.

"Jest bardziej interesująca niż zwykłe towarzystwo," powiedział Aiden z uśmieszkiem. "Przynajmniej ma w sobie trochę waleczności."

"Zobaczymy, jak długo to potrwa," dodał Asher, śmiejąc się cicho.

Nie mogłam już dłużej tego słuchać. Z walącym sercem wyszłam zza trybun, mój głos ostry i pełen furii.

"Przepraszam bardzo?" warknęłam, zaskakując ich.

Uśmiech Aidena się poszerzył, a Asher wyprostował się, wyglądając na lekko rozbawionego. Grayson, jak zwykle, nie wyglądał na zaskoczonego - tylko zirytowanego.

"Chyba sobie żartujecie," powiedziałam, mój głos drżał ze złości. "Robicie zakłady o mnie?"

Aiden oparł się o ścianę, całkowicie niewzruszony. "Co jest, słoneczko? Boisz się, że przegrasz?"

"Przegram?" powtórzyłam, zaciskając pięści. "Przegram co? Zdrowe zmysły?"

Asher wystąpił do przodu, jego uśmiech ostry i drwiący. "Na to już za późno," powiedział gładko.

Odwróciłam się do Graysona, mając nadzieję na jakieś wyjaśnienie, ale on tylko patrzył na mnie pustym wzrokiem. Jego milczenie było prawie gorsze niż ich szyderstwa.

"Jesteście obrzydliwi," warknęłam, odwracając się na pięcie i odchodząc.

Za sobą usłyszałam chichot Aidena. "Lubię ją. Jest zabawna, gdy się złości."

Asher zaśmiał się. "Tak, zobaczmy, jak długo wytrzyma."

Przez resztę dnia unikałam ich jak mogłam. Skupiałam się na lekcjach, odmawiając pozwolenia, by ich słowa do mnie dotarły. Ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, ich zadowolone z siebie głosy odbijały się echem w mojej głowie.

Kiedy zadzwonił ostatni dzwonek, myślałam, że jestem bezpieczna. Szłam do swojej szafki, gotowa zabrać swoje rzeczy i wyjść, gdy poczułam, że ktoś staje za mną.

"Lila."

Odwróciłam się i zobaczyłam Graysona, jego wysoka sylwetka blokowała korytarz. Jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale ciemne oczy były ostre i intensywne.

"Czego chcesz?" zapytałam zmęczonym głosem.

Podszedł bliżej, jego ton niski i groźny. "Jeśli jesteś mądra, będziesz trzymać się z daleka."

Mrugnęłam, zaskoczona. "Z daleka? Nie stoję wam na drodze."

"Teraz stoisz," powiedział beznamiętnie. "I to się źle dla ciebie skończy."

Zmrużyłam oczy, gniew znów narastał. "Więc co? Myślisz, że możesz mnie po prostu zastraszyć, żebym odeszła? Nowość, Grayson - nie boję się ciebie."

Jego szczęka się zacisnęła i przez moment wydawało mi się, że zobaczyłam coś migającego w jego oczach. Żal? Nie. Zniknęło tak szybko, jak się pojawiło.

"Powinnaś," powiedział po prostu, zanim odwrócił się i odszedł.

Nadal się gotowałam w porze lunchu. Moja taca wydawała się cięższa niż zwykle, gdy niosłam ją przez zatłoczoną stołówkę, szukając spokojnego kąta, gdzie mogłabym zjeść w spokoju. Niestety, spokój nie był mi pisany.

Gdy przechodziłam obok jednego ze stołów, ktoś "przypadkowo" na mnie wpadł i zanim się zorientowałam, mój napój wylał się na przód mojej koszulki.

"Och nie," powiedział przesłodzony głos. "Tak mi przykro, Lila."

Spojrzałam w górę i zobaczyłam Tessę stojącą tam z udawanym zmartwieniem na twarzy. Jej przyjaciółki chichotały za nią, a cała stołówka zdawała się przyglądać.

Moje policzki płonęły, gdy chwytałam serwetki, próbując się oczyścić.

"Nie martw się," dodała Tessa z uśmieszkiem. "Jestem pewna, że bracia Cross pomogą ci się wysuszyć. Wydają się być tobą bardzo... zainteresowani."

Śmiech przetoczył się przez salę. Moje ręce trzęsły się, gdy wyrzucałam resztę mojej tacy do kosza i wychodziłam, trzymając głowę wysoko mimo upokorzenia palącego w piersi.

Na drugim końcu sali stał Grayson, oparty o ścianę, z zaciśniętą szczęką, jego wyraz twarzy jak zawsze nieodgadniony. Po raz pierwszy poczułam ukłucie czegoś, do czego nie chciałam się przyznać: strachu.

*** Data: 1 września Godzina: 22:45

Tessa. Jest nieustępliwa. Jej zazdrość popycha ją do nowych szczytów okrucieństwa. Jakby bracia Cross nie byli wystarczający, ona jest wisienką na torcie mojego koszmaru. Nigdy nie czułam się tak uwięziona.

Oni grają w grę, a ja jestem pionkiem. Aiden, Asher i Grayson dali jasno do zrozumienia, że mają kontrolę. Dziś podsłuchałam, jak robią o mnie zakłady. To już nie jest zwykłe znęcanie się; to pokręcona rywalizacja.

Nie jestem pewna, komu mogę ufać - czy w ogóle mogę komuś ufać. Chciałabym wrócić do mojej starej szkoły. Przynajmniej tam ludzie nie traktowali mnie jak śmieci.

-Lila

Przesuń w górę, aby kontynuować

Popchnięty do Granic

Kiedy dotarłam tego ranka na lekcje, czułam ciężar nieustannego nękania przez braci Cross. Trzymałam głowę nisko, modląc się o spokojny dzień. Ale oczywiście, oni mieli inne plany.

Weszłam na angielski i zauważyłam puste krzesło w środku sali. Ostrożnie położyłam książki i odsunęłam krzesło. Zanim zdążyłam usiąść, za mną rozległ się głos Aidena.

"Dzień dobry, słoneczko", powiedział z nutą złośliwości w głosie.

Zignorowałam go, co było moim pierwszym błędem. Drugim było niesprawdzenie krzesła.

Kiedy usiadłam, nogi krzesła zachwiały się przez ułamek sekundy, zanim całkowicie się załamały. Krzesło runęło pode mną, a ja upadłam z hukiem, a moje książki i papiery rozsypały się wszędzie.

Sala wybuchnęła śmiechem.

"Ojej, co się stało?" zapytał Aiden, udając troskę. Jego uśmieszek powiedział mi wszystko, co musiałam wiedzieć. Podmienił krzesło.

Podniosłam się szybko, z płonącą twarzą. "Jesteś taki dziecinny", syknęłam do niego.

"Nie złość się", powiedział, odchylając się na krześle, całkowicie niewzruszony. "Próbowałem ci tylko pomóc się zrelaksować. Wyglądałaś na spiętą."

Nauczyciel w końcu zainterweniował, uciszając wszystkich. Zbierałam swoje rzeczy, a moje upokorzenie rosło z każdą sekundą.

Myślałam, że na WF-ie będzie bezpiecznie, ale okazało się być jeszcze gorzej. Graliśmy w koszykówkę, a ja starałam się trzymać z boku. Nie chciałam zwracać na siebie uwagi, szczególnie po porannej katastrofie.

Ale Asher najwyraźniej miał inne plany.

"Lila, łap!" zawołał.

Zanim zdążyłam przetworzyć jego słowa, piłka do koszykówki pędziła w moim kierunku. Ledwo zdążyłam się schylić, gdy przeleciała obok mojego ucha i uderzyła w trybuny za mną.

Trener odwrócił się do Ashera, marszcząc brwi. "Cross, uważaj gdzie rzucasz."

"Przepraszam, trenerze", powiedział Asher gładko, błyskając swoim charakterystycznym uśmiechem złotego chłopca. "Nie zauważyłem jej tam."

Spojrzałam na niego gniewnie, z walącym sercem. Spotkał moje spojrzenie, jego oczy iskrzyły się rozbawieniem.

"Następnym razem spróbuj złapać", powiedział głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć. "To gra w koszykówkę, nie w zbijaka."

Jakby Aiden i Asher nie byli wystarczający, Grayson miał swój własny sposób na uprzykrzanie mi życia. Nie dręczył mnie aktywnie jak jego bracia, ale jego obecność była równie zła. Za każdym razem, gdy się mijaliśmy, rzucał cichą, ciętą uwagę, która frustrowała mnie bardziej niż cokolwiek innego.

Jak dziś na korytarzu. Zbierałam książki z szafki, kiedy przechodził obok. Nawet się nie zatrzymał, tylko spojrzał na mnie tym zimnym, nieodgadnionym wyrazem twarzy.

"Wciąż tu jesteś?" powiedział beznamiętnie. "Musisz lubić cierpieć."

Trzasnęłam szafką i odwróciłam się do niego. "Dlaczego w ogóle cię to obchodzi?"

Wzruszył ramionami, nie zwalniając kroku. "Nie obchodzi."

Do lunchu byłam już na skraju wytrzymałości. Śmiech, komentarze, ciągłe uczucie, że jestem obiektem każdego żartu - to było za dużo. Chciałam po prostu zjeść lunch w spokoju, ale najwyraźniej to było zbyt wiele.

Ledwo wzięłam kęs kanapki, gdy Aiden i Asher wsunęli się na miejsca naprzeciwko mnie. Aiden jak zwykle się szczerzył, podczas gdy Asher patrzył na mnie jak na jakiś eksperyment naukowy.

"Nie masz dziś apetytu, słoneczko?" zapytał Aiden.

"Może jest na diecie", powiedział Asher, uśmiechając się złośliwie. "Wiesz, próbuje się dopasować."

Zacisnęłam szczękę, odmawiając dania im reakcji, której chcieli. Ale wtedy Aiden pochylił się do przodu, jego uśmiech się poszerzył.

"Wyluzuj", powiedział. "My się tylko bawimy. Powinnaś spróbować czasem."

Coś we mnie pękło. Bez zastanowienia chwyciłam moją colę i wylałam ją na głowę Aidena. Stołówka na moment zamilkła, zanim wybuchła oklaskami i wiwatami.

Aiden znieruchomiał, z mokrymi włosami i koszulą, ale zamiast się zezłościć, zaczął się śmiać.

"Masz w sobie ogień, słoneczko", powiedział, potrząsając głową, gdy cola kapała na stół. "To mi się podoba."

Nie powiedziałam ani słowa. Po prostu chwyciłam tacę i odeszłam, ignorując śmiech i wiwaty, które za mną podążały.

Myślałam, że to koniec, ale powinnam była wiedzieć lepiej. Bracia Cross nie pozwalali, by cokolwiek uchodziło płazem.

Po ostatnim dzwonku poszłam do szafki po swoje rzeczy. Gdy tylko ją otworzyłam, zorientowałam się, że coś jest nie tak. Moja torba zniknęła. Ogarnęła mnie panika, gdy przeszukiwałam okolicę, ale nigdzie jej nie było.

Wtedy to usłyszałam - śmiech. Odwracając się, zobaczyłam grupę uczniów zgromadzonych na korytarzu, chichoczących i szepczących. Aiden i Asher stali w centrum tłumu, trzymając coś, co natychmiast rozpoznałam: mój pamiętnik.

Żołądek mi się ścisnął.

Aiden przewracał strony, jego głos był głośny i szyderczy. "'Drogi pamiętniku, chciałabym wrócić do mojej starej szkoły. Przynajmniej tam ludzie nie traktowali mnie jak śmiecia.'"

Tłum się zaśmiał, gdy Asher wziął pamiętnik od niego. "O, tu jest dobry fragment", powiedział z uśmieszkiem. "'Nienawidzę tego, jak idealni myślą, że są bracia Cross. Nie są nawet tacy przystojni.' Ostro, Lila. Naprawdę ostro."

Rzuciłam się do przodu, próbując go odebrać, ale Aiden trzymał go poza moim zasięgiem. "Co za pośpiech, słoneczko? Dopiero dochodzimy do najlepszego."

Moje policzki płonęły, gdy rozglądałam się dookoła, zdając sobie sprawę, że cały korytarz się przygląda. Szepty i śmiech otaczały mnie, a ja poczułam, jak zaciska mi się gardło.

Grayson stał na skraju tłumu, ze skrzyżowanymi ramionami. Jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale szczęka napięta. Nie powiedział nic, nie ruszył się, żeby ich powstrzymać - po prostu patrzył. Jak zawsze.

***

Data: 5 września Godzina: 23:20

Drogi Pamiętniku,

Dzisiejszy dzień nie był po prostu okrutny - był wykalkulowany. Aiden i Asher zamienili mój pamiętnik, moje prywatne myśli, w swoją najnowszą broń. Czytali go na głos, żeby wszyscy słyszeli, śmiejąc się z rzeczy, których nigdy nie chciałam, żeby ktokolwiek poznał.

A potem był Grayson. Nie śmiał się, nie szydził ze mnie. Ale też ich nie powstrzymał. Po prostu stał tam, patrząc jak zawsze. To prawie bolało bardziej.

-Lila

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me

Dear Diary, The Cross Brothers are After Me

60 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

60

Treść

Aa