Lekcja WF-u była już moją najmniej ulubioną częścią dnia. Nie pomagał fakt, że bracia Cross też w niej uczestniczyli, zamieniając każdą chwilę w okazję do dręczenia mnie. Dziś jednak starałam się ich ignorować, skupiając się na tym, by nie skompromitować się przed całą klasą.
Szłam po butelkę wody, gdy usłyszałam ich głosy. Nie wiedzieli, że jestem w pobliżu, ukryta za trybunami, podczas gdy oni nonszalancko opierali się o ścianę.
"Marnujesz czas, Aiden," powiedział Asher, jego głos pewny i rozbawiony. "Ja złamię ją pierwszy."
Aiden prychnął, krzyżując ramiona. "Możesz sobie pomarzyć. Będzie moja, zanim w ogóle się zbliżysz."
Żołądek podszedł mi do gardła. O czym oni mówili?
Głęboki, zimny głos Graysona przerwał ich sprzeczkę. "Jesteście żałośni," powiedział z pogardą w głosie. "Nie jest warta zachodu."
Zamarłam. Czy mówili o mnie? Policzki zapłonęły mi żarem, w piersi narastała mieszanka gniewu i upokorzenia.
"Jest bardziej interesująca niż zwykłe towarzystwo," powiedział Aiden z uśmieszkiem. "Przynajmniej ma w sobie trochę waleczności."
"Zobaczymy, jak długo to potrwa," dodał Asher, śmiejąc się cicho.
Nie mogłam już dłużej tego słuchać. Z walącym sercem wyszłam zza trybun, mój głos ostry i pełen furii.
"Przepraszam bardzo?" warknęłam, zaskakując ich.
Uśmiech Aidena się poszerzył, a Asher wyprostował się, wyglądając na lekko rozbawionego. Grayson, jak zwykle, nie wyglądał na zaskoczonego - tylko zirytowanego.
"Chyba sobie żartujecie," powiedziałam, mój głos drżał ze złości. "Robicie zakłady o mnie?"
Aiden oparł się o ścianę, całkowicie niewzruszony. "Co jest, słoneczko? Boisz się, że przegrasz?"
"Przegram?" powtórzyłam, zaciskając pięści. "Przegram co? Zdrowe zmysły?"
Asher wystąpił do przodu, jego uśmiech ostry i drwiący. "Na to już za późno," powiedział gładko.
Odwróciłam się do Graysona, mając nadzieję na jakieś wyjaśnienie, ale on tylko patrzył na mnie pustym wzrokiem. Jego milczenie było prawie gorsze niż ich szyderstwa.
"Jesteście obrzydliwi," warknęłam, odwracając się na pięcie i odchodząc.
Za sobą usłyszałam chichot Aidena. "Lubię ją. Jest zabawna, gdy się złości."
Asher zaśmiał się. "Tak, zobaczmy, jak długo wytrzyma."
Przez resztę dnia unikałam ich jak mogłam. Skupiałam się na lekcjach, odmawiając pozwolenia, by ich słowa do mnie dotarły. Ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, ich zadowolone z siebie głosy odbijały się echem w mojej głowie.
Kiedy zadzwonił ostatni dzwonek, myślałam, że jestem bezpieczna. Szłam do swojej szafki, gotowa zabrać swoje rzeczy i wyjść, gdy poczułam, że ktoś staje za mną.
"Lila."
Odwróciłam się i zobaczyłam Graysona, jego wysoka sylwetka blokowała korytarz. Jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale ciemne oczy były ostre i intensywne.
"Czego chcesz?" zapytałam zmęczonym głosem.
Podszedł bliżej, jego ton niski i groźny. "Jeśli jesteś mądra, będziesz trzymać się z daleka."
Mrugnęłam, zaskoczona. "Z daleka? Nie stoję wam na drodze."
"Teraz stoisz," powiedział beznamiętnie. "I to się źle dla ciebie skończy."
Zmrużyłam oczy, gniew znów narastał. "Więc co? Myślisz, że możesz mnie po prostu zastraszyć, żebym odeszła? Nowość, Grayson - nie boję się ciebie."
Jego szczęka się zacisnęła i przez moment wydawało mi się, że zobaczyłam coś migającego w jego oczach. Żal? Nie. Zniknęło tak szybko, jak się pojawiło.
"Powinnaś," powiedział po prostu, zanim odwrócił się i odszedł.
Nadal się gotowałam w porze lunchu. Moja taca wydawała się cięższa niż zwykle, gdy niosłam ją przez zatłoczoną stołówkę, szukając spokojnego kąta, gdzie mogłabym zjeść w spokoju. Niestety, spokój nie był mi pisany.
Gdy przechodziłam obok jednego ze stołów, ktoś "przypadkowo" na mnie wpadł i zanim się zorientowałam, mój napój wylał się na przód mojej koszulki.
"Och nie," powiedział przesłodzony głos. "Tak mi przykro, Lila."
Spojrzałam w górę i zobaczyłam Tessę stojącą tam z udawanym zmartwieniem na twarzy. Jej przyjaciółki chichotały za nią, a cała stołówka zdawała się przyglądać.
Moje policzki płonęły, gdy chwytałam serwetki, próbując się oczyścić.
"Nie martw się," dodała Tessa z uśmieszkiem. "Jestem pewna, że bracia Cross pomogą ci się wysuszyć. Wydają się być tobą bardzo... zainteresowani."
Śmiech przetoczył się przez salę. Moje ręce trzęsły się, gdy wyrzucałam resztę mojej tacy do kosza i wychodziłam, trzymając głowę wysoko mimo upokorzenia palącego w piersi.
Na drugim końcu sali stał Grayson, oparty o ścianę, z zaciśniętą szczęką, jego wyraz twarzy jak zawsze nieodgadniony. Po raz pierwszy poczułam ukłucie czegoś, do czego nie chciałam się przyznać: strachu.
*** Data: 1 września Godzina: 22:45
Tessa. Jest nieustępliwa. Jej zazdrość popycha ją do nowych szczytów okrucieństwa. Jakby bracia Cross nie byli wystarczający, ona jest wisienką na torcie mojego koszmaru. Nigdy nie czułam się tak uwięziona.
Oni grają w grę, a ja jestem pionkiem. Aiden, Asher i Grayson dali jasno do zrozumienia, że mają kontrolę. Dziś podsłuchałam, jak robią o mnie zakłady. To już nie jest zwykłe znęcanie się; to pokręcona rywalizacja.
Nie jestem pewna, komu mogę ufać - czy w ogóle mogę komuś ufać. Chciałabym wrócić do mojej starej szkoły. Przynajmniej tam ludzie nie traktowali mnie jak śmieci.
-Lila
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kiedy dotarłam tego ranka na lekcje, czułam ciężar nieustannego nękania przez braci Cross. Trzymałam głowę nisko, modląc się o spokojny dzień. Ale oczywiście, oni mieli inne plany.
Weszłam na angielski i zauważyłam puste krzesło w środku sali. Ostrożnie położyłam książki i odsunęłam krzesło. Zanim zdążyłam usiąść, za mną rozległ się głos Aidena.
"Dzień dobry, słoneczko", powiedział z nutą złośliwości w głosie.
Zignorowałam go, co było moim pierwszym błędem. Drugim było niesprawdzenie krzesła.
Kiedy usiadłam, nogi krzesła zachwiały się przez ułamek sekundy, zanim całkowicie się załamały. Krzesło runęło pode mną, a ja upadłam z hukiem, a moje książki i papiery rozsypały się wszędzie.
Sala wybuchnęła śmiechem.
"Ojej, co się stało?" zapytał Aiden, udając troskę. Jego uśmieszek powiedział mi wszystko, co musiałam wiedzieć. Podmienił krzesło.
Podniosłam się szybko, z płonącą twarzą. "Jesteś taki dziecinny", syknęłam do niego.
"Nie złość się", powiedział, odchylając się na krześle, całkowicie niewzruszony. "Próbowałem ci tylko pomóc się zrelaksować. Wyglądałaś na spiętą."
Nauczyciel w końcu zainterweniował, uciszając wszystkich. Zbierałam swoje rzeczy, a moje upokorzenie rosło z każdą sekundą.
Myślałam, że na WF-ie będzie bezpiecznie, ale okazało się być jeszcze gorzej. Graliśmy w koszykówkę, a ja starałam się trzymać z boku. Nie chciałam zwracać na siebie uwagi, szczególnie po porannej katastrofie.
Ale Asher najwyraźniej miał inne plany.
"Lila, łap!" zawołał.
Zanim zdążyłam przetworzyć jego słowa, piłka do koszykówki pędziła w moim kierunku. Ledwo zdążyłam się schylić, gdy przeleciała obok mojego ucha i uderzyła w trybuny za mną.
Trener odwrócił się do Ashera, marszcząc brwi. "Cross, uważaj gdzie rzucasz."
"Przepraszam, trenerze", powiedział Asher gładko, błyskając swoim charakterystycznym uśmiechem złotego chłopca. "Nie zauważyłem jej tam."
Spojrzałam na niego gniewnie, z walącym sercem. Spotkał moje spojrzenie, jego oczy iskrzyły się rozbawieniem.
"Następnym razem spróbuj złapać", powiedział głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć. "To gra w koszykówkę, nie w zbijaka."
Jakby Aiden i Asher nie byli wystarczający, Grayson miał swój własny sposób na uprzykrzanie mi życia. Nie dręczył mnie aktywnie jak jego bracia, ale jego obecność była równie zła. Za każdym razem, gdy się mijaliśmy, rzucał cichą, ciętą uwagę, która frustrowała mnie bardziej niż cokolwiek innego.
Jak dziś na korytarzu. Zbierałam książki z szafki, kiedy przechodził obok. Nawet się nie zatrzymał, tylko spojrzał na mnie tym zimnym, nieodgadnionym wyrazem twarzy.
"Wciąż tu jesteś?" powiedział beznamiętnie. "Musisz lubić cierpieć."
Trzasnęłam szafką i odwróciłam się do niego. "Dlaczego w ogóle cię to obchodzi?"
Wzruszył ramionami, nie zwalniając kroku. "Nie obchodzi."
Do lunchu byłam już na skraju wytrzymałości. Śmiech, komentarze, ciągłe uczucie, że jestem obiektem każdego żartu - to było za dużo. Chciałam po prostu zjeść lunch w spokoju, ale najwyraźniej to było zbyt wiele.
Ledwo wzięłam kęs kanapki, gdy Aiden i Asher wsunęli się na miejsca naprzeciwko mnie. Aiden jak zwykle się szczerzył, podczas gdy Asher patrzył na mnie jak na jakiś eksperyment naukowy.
"Nie masz dziś apetytu, słoneczko?" zapytał Aiden.
"Może jest na diecie", powiedział Asher, uśmiechając się złośliwie. "Wiesz, próbuje się dopasować."
Zacisnęłam szczękę, odmawiając dania im reakcji, której chcieli. Ale wtedy Aiden pochylił się do przodu, jego uśmiech się poszerzył.
"Wyluzuj", powiedział. "My się tylko bawimy. Powinnaś spróbować czasem."
Coś we mnie pękło. Bez zastanowienia chwyciłam moją colę i wylałam ją na głowę Aidena. Stołówka na moment zamilkła, zanim wybuchła oklaskami i wiwatami.
Aiden znieruchomiał, z mokrymi włosami i koszulą, ale zamiast się zezłościć, zaczął się śmiać.
"Masz w sobie ogień, słoneczko", powiedział, potrząsając głową, gdy cola kapała na stół. "To mi się podoba."
Nie powiedziałam ani słowa. Po prostu chwyciłam tacę i odeszłam, ignorując śmiech i wiwaty, które za mną podążały.
Myślałam, że to koniec, ale powinnam była wiedzieć lepiej. Bracia Cross nie pozwalali, by cokolwiek uchodziło płazem.
Po ostatnim dzwonku poszłam do szafki po swoje rzeczy. Gdy tylko ją otworzyłam, zorientowałam się, że coś jest nie tak. Moja torba zniknęła. Ogarnęła mnie panika, gdy przeszukiwałam okolicę, ale nigdzie jej nie było.
Wtedy to usłyszałam - śmiech. Odwracając się, zobaczyłam grupę uczniów zgromadzonych na korytarzu, chichoczących i szepczących. Aiden i Asher stali w centrum tłumu, trzymając coś, co natychmiast rozpoznałam: mój pamiętnik.
Żołądek mi się ścisnął.
Aiden przewracał strony, jego głos był głośny i szyderczy. "'Drogi pamiętniku, chciałabym wrócić do mojej starej szkoły. Przynajmniej tam ludzie nie traktowali mnie jak śmiecia.'"
Tłum się zaśmiał, gdy Asher wziął pamiętnik od niego. "O, tu jest dobry fragment", powiedział z uśmieszkiem. "'Nienawidzę tego, jak idealni myślą, że są bracia Cross. Nie są nawet tacy przystojni.' Ostro, Lila. Naprawdę ostro."
Rzuciłam się do przodu, próbując go odebrać, ale Aiden trzymał go poza moim zasięgiem. "Co za pośpiech, słoneczko? Dopiero dochodzimy do najlepszego."
Moje policzki płonęły, gdy rozglądałam się dookoła, zdając sobie sprawę, że cały korytarz się przygląda. Szepty i śmiech otaczały mnie, a ja poczułam, jak zaciska mi się gardło.
Grayson stał na skraju tłumu, ze skrzyżowanymi ramionami. Jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale szczęka napięta. Nie powiedział nic, nie ruszył się, żeby ich powstrzymać - po prostu patrzył. Jak zawsze.
***
Data: 5 września Godzina: 23:20
Drogi Pamiętniku,
Dzisiejszy dzień nie był po prostu okrutny - był wykalkulowany. Aiden i Asher zamienili mój pamiętnik, moje prywatne myśli, w swoją najnowszą broń. Czytali go na głos, żeby wszyscy słyszeli, śmiejąc się z rzeczy, których nigdy nie chciałam, żeby ktokolwiek poznał.
A potem był Grayson. Nie śmiał się, nie szydził ze mnie. Ale też ich nie powstrzymał. Po prostu stał tam, patrząc jak zawsze. To prawie bolało bardziej.
-Lila
Przesuń w górę, aby kontynuować
Data: 10 września Czas: 8:00
Drogi Pamiętniku,
Biblioteka jest moim ostatnim schronieniem. Wszędzie indziej bracia Cross znajdują sposób, by mnie zniszczyć lub sprawić, że zaczynam się zastanawiać, co robią w moim życiu. Aiden drażni mnie, jakby to była jego praca. Urok Ashera wydaje się pułapką, której nie mogę uniknąć. A Grayson... jest najbardziej zagadkowy ze wszystkich. Nie mówi wiele, ale jego obecność przemawia głośniej niż jakiekolwiek słowa.
Potrzebuję przestrzeni, żeby oddychać, żeby myśleć. Może biblioteka mi to da. Albo może oszukuję się, myśląc, że mogę od nich uciec.
-Lila
***
Po tygodniu nieustannych drwin i żartów potrzebowałam miejsca, by odetchnąć. Myślałam, że bracia Cross są zbyt zajęci rządzeniem szkołą, by się mną tutaj przejmować. Wyraźnie się myliłam.
Siedziałam przy stole z tyłu, zagubiona w moich notatkach, kiedy poczułam, że ktoś zajmuje miejsce obok mnie. Nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, kto to był — delikatny zapach perfum, leniwa pewność siebie w sposobie poruszania się — to musiał być Aiden.
„Tak ciężko się uczysz, skarbie?” — powiedział przeciągle, opierając się na krześle i zakładając ręce za głowę. „Boisz się, że oblejesz przed końcem semestru?”
Nie odpowiedziałam, wpatrzona w mój zeszyt.
„No dalej, nie ignoruj mnie” — powiedział, jego głos przybrał łagodniejszy, drażniący ton. „Myślę, że lubisz tę uwagę. Przyznaj to, skarbie.”
Wbiłam pióro i spojrzałam na niego ostro. „Wolałabym połknąć szkło.”
Uśmiechnął się krzywo, przechylając głowę, jakby rozważał moje słowa. „Ostrożnie” — mruknął. „Mogę ci podać odłamek.”
Odsunęłam krzesło, gotowa odejść, ale jego ręka wystrzeliła, zatrzymując mnie. Uścisk nie był mocny, ale wystarczająco stanowczy, bym się zawahała.
„Dlaczego ciągle uciekasz, Lila?” — zapytał teraz niskim głosem, niemal poważnie. „Nie jesteśmy tacy źli, prawda?”
Wyrwałam rękę, moje spojrzenie nie osłabło. „Jesteście gorsi.”
Jeśli uwaga Aidena była niepokojąca, to Ashera była dezorientująca. Nie był tak oczywisty, ale znajdował sposoby, by wtrącać się w mój dzień, zwykle w najgorszych możliwych momentach.
Jak na lekcji WF-u, kiedy Tessa „przypadkowo” wepchnęła mnie na trybuny podczas gry w zbijaka. Miałam zamiar wstać, kiedy pojawił się Asher, oferując mi swoją rękę.
„Nie wszyscy jesteśmy tacy źli, wiesz” — powiedział, jego głos był gładki i spokojny, gdy mnie podnosił. „Tylko w większości.”
Spojrzałam na niego, niepewna, jak odpowiedzieć. Czy to było jego wyobrażenie o przeprosinach?
Zanim mogłam coś powiedzieć, pojawiła się Tessa, ze skrzyżowanymi ramionami i mroźnym spojrzeniem. „Co robisz, Asher?” — zażądała.
Wzruszył ramionami, jego wyraz twarzy był spokojny. „Pomagam. Powinnaś spróbować czasem.”
Twarzy Tessy przybrała szkarłatny odcień, ale nie powiedziała nic więcej. Asher tylko uśmiechnął się lekko i odszedł, zostawiając mnie bardziej zdezorientowaną niż kiedykolwiek.
Grayson z kolei nie drażnił ani nie dokuczał. Przez większość czasu nawet mnie nie zauważał, ale jego obecność była nie do zignorowania. Był jak burzowa chmura — milcząca, ale ciężka, zawsze wisząca nad głową.
Prawdziwym problemem była Tessa. Była nieustępliwa, a jej zazdrość pchała ją na nowe poziomy okrucieństwa. Wszystko doszło do kulminacji w łazience pewnego popołudnia.
Ledwie weszłam, kiedy Tessa i jej grupa zablokowały mi drogę.
„Naprawdę myślisz, że jesteś kimś wyjątkowym, co?” — szydziła, zbliżając się.
„Nie myślę o tobie wcale” — odparłam, mój głos był spokojny mimo węzła strachu w żołądku.
Jej oczy zwęziły się, a ja przygotowywałam się na to, co miało nadejść. Ale zanim zdążyła coś zrobić lub powiedzieć, głos przeciął napięcie jak ostrze.
„Odejdź. Teraz.”
Wszyscy spojrzeliśmy, by zobaczyć Graysona stojącego w drzwiach, jego wyraz twarzy był zimniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.
Tessa się zawahała, ewidentnie rozdarta między sprzeciwieniem się mu a zachowaniem twarzy. Ale jedno spojrzenie w jego oczy i odpuściła, wycofując się z mrukniętym wyjaśnieniem, zanim pospiesznie wyszła ze swoimi przyjaciółkami.
Zostałam nieruchoma, niepewna, co powiedzieć.
„Wszystko w porządku?” — zapytał Grayson, jego głos był teraz miększy, niemal niechętny.
Kiwnęłam głową, moje gardło było zbyt ściśnięte, by mówić.
Zatrzymał się na chwilę, zanim się odwrócił, jego słowa zatrzymały mnie. „Uważaj na siebie, Lila. Nie wszyscy tutaj grają fair.”
Tamtej nocy nie mogłam wyrzucić z głowy wydarzeń dnia. Drwiny Aidena, mieszane sygnały Ashera, ostrzeżenie Graysona — wszystko to krążyło w mojej głowie.
Siedziałam przy oknie, patrząc na cichą ulicę, mając nadzieję, że chłodne nocne powietrze oczyści moje myśli. Ale wtedy to zobaczyłam.
Grayson, stojący przy swoim oknie, obserwujący mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować