Data: 10 września Czas: 8:00
Drogi Pamiętniku,
Biblioteka jest moim ostatnim schronieniem. Wszędzie indziej bracia Cross znajdują sposób, by mnie zniszczyć lub sprawić, że zaczynam się zastanawiać, co robią w moim życiu. Aiden drażni mnie, jakby to była jego praca. Urok Ashera wydaje się pułapką, której nie mogę uniknąć. A Grayson... jest najbardziej zagadkowy ze wszystkich. Nie mówi wiele, ale jego obecność przemawia głośniej niż jakiekolwiek słowa.
Potrzebuję przestrzeni, żeby oddychać, żeby myśleć. Może biblioteka mi to da. Albo może oszukuję się, myśląc, że mogę od nich uciec.
-Lila
***
Po tygodniu nieustannych drwin i żartów potrzebowałam miejsca, by odetchnąć. Myślałam, że bracia Cross są zbyt zajęci rządzeniem szkołą, by się mną tutaj przejmować. Wyraźnie się myliłam.
Siedziałam przy stole z tyłu, zagubiona w moich notatkach, kiedy poczułam, że ktoś zajmuje miejsce obok mnie. Nie musiałam patrzeć, żeby wiedzieć, kto to był — delikatny zapach perfum, leniwa pewność siebie w sposobie poruszania się — to musiał być Aiden.
„Tak ciężko się uczysz, skarbie?” — powiedział przeciągle, opierając się na krześle i zakładając ręce za głowę. „Boisz się, że oblejesz przed końcem semestru?”
Nie odpowiedziałam, wpatrzona w mój zeszyt.
„No dalej, nie ignoruj mnie” — powiedział, jego głos przybrał łagodniejszy, drażniący ton. „Myślę, że lubisz tę uwagę. Przyznaj to, skarbie.”
Wbiłam pióro i spojrzałam na niego ostro. „Wolałabym połknąć szkło.”
Uśmiechnął się krzywo, przechylając głowę, jakby rozważał moje słowa. „Ostrożnie” — mruknął. „Mogę ci podać odłamek.”
Odsunęłam krzesło, gotowa odejść, ale jego ręka wystrzeliła, zatrzymując mnie. Uścisk nie był mocny, ale wystarczająco stanowczy, bym się zawahała.
„Dlaczego ciągle uciekasz, Lila?” — zapytał teraz niskim głosem, niemal poważnie. „Nie jesteśmy tacy źli, prawda?”
Wyrwałam rękę, moje spojrzenie nie osłabło. „Jesteście gorsi.”
Jeśli uwaga Aidena była niepokojąca, to Ashera była dezorientująca. Nie był tak oczywisty, ale znajdował sposoby, by wtrącać się w mój dzień, zwykle w najgorszych możliwych momentach.
Jak na lekcji WF-u, kiedy Tessa „przypadkowo” wepchnęła mnie na trybuny podczas gry w zbijaka. Miałam zamiar wstać, kiedy pojawił się Asher, oferując mi swoją rękę.
„Nie wszyscy jesteśmy tacy źli, wiesz” — powiedział, jego głos był gładki i spokojny, gdy mnie podnosił. „Tylko w większości.”
Spojrzałam na niego, niepewna, jak odpowiedzieć. Czy to było jego wyobrażenie o przeprosinach?
Zanim mogłam coś powiedzieć, pojawiła się Tessa, ze skrzyżowanymi ramionami i mroźnym spojrzeniem. „Co robisz, Asher?” — zażądała.
Wzruszył ramionami, jego wyraz twarzy był spokojny. „Pomagam. Powinnaś spróbować czasem.”
Twarzy Tessy przybrała szkarłatny odcień, ale nie powiedziała nic więcej. Asher tylko uśmiechnął się lekko i odszedł, zostawiając mnie bardziej zdezorientowaną niż kiedykolwiek.
Grayson z kolei nie drażnił ani nie dokuczał. Przez większość czasu nawet mnie nie zauważał, ale jego obecność była nie do zignorowania. Był jak burzowa chmura — milcząca, ale ciężka, zawsze wisząca nad głową.
Prawdziwym problemem była Tessa. Była nieustępliwa, a jej zazdrość pchała ją na nowe poziomy okrucieństwa. Wszystko doszło do kulminacji w łazience pewnego popołudnia.
Ledwie weszłam, kiedy Tessa i jej grupa zablokowały mi drogę.
„Naprawdę myślisz, że jesteś kimś wyjątkowym, co?” — szydziła, zbliżając się.
„Nie myślę o tobie wcale” — odparłam, mój głos był spokojny mimo węzła strachu w żołądku.
Jej oczy zwęziły się, a ja przygotowywałam się na to, co miało nadejść. Ale zanim zdążyła coś zrobić lub powiedzieć, głos przeciął napięcie jak ostrze.
„Odejdź. Teraz.”
Wszyscy spojrzeliśmy, by zobaczyć Graysona stojącego w drzwiach, jego wyraz twarzy był zimniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.
Tessa się zawahała, ewidentnie rozdarta między sprzeciwieniem się mu a zachowaniem twarzy. Ale jedno spojrzenie w jego oczy i odpuściła, wycofując się z mrukniętym wyjaśnieniem, zanim pospiesznie wyszła ze swoimi przyjaciółkami.
Zostałam nieruchoma, niepewna, co powiedzieć.
„Wszystko w porządku?” — zapytał Grayson, jego głos był teraz miększy, niemal niechętny.
Kiwnęłam głową, moje gardło było zbyt ściśnięte, by mówić.
Zatrzymał się na chwilę, zanim się odwrócił, jego słowa zatrzymały mnie. „Uważaj na siebie, Lila. Nie wszyscy tutaj grają fair.”
Tamtej nocy nie mogłam wyrzucić z głowy wydarzeń dnia. Drwiny Aidena, mieszane sygnały Ashera, ostrzeżenie Graysona — wszystko to krążyło w mojej głowie.
Siedziałam przy oknie, patrząc na cichą ulicę, mając nadzieję, że chłodne nocne powietrze oczyści moje myśli. Ale wtedy to zobaczyłam.
Grayson, stojący przy swoim oknie, obserwujący mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Data: 14 września Godzina: 8:30
Drogi Pamiętniku,
Grayson. Jest najtrudniejszy do rozgryzienia. Nie dokucza jak Aiden ani nie prowokuje jak Asher. Po prostu obserwuje - zimny i wyrachowany, jakby zastanawiał się, co ze mną zrobić.
Inni są jak głośne, nieustępliwe burze, ale Grayson jest inny. Jest jak oko huraganu, spokojny, ale nie mniej niebezpieczny. Ciągle powtarzam sobie, żeby pozostać dla niego niewidzialną, ale coś mi mówi, że to już nie jest możliwe.
-Lila
Kolejne dni były dziwnie ciche. Aidena i Ashera nigdzie nie było widać. Nie byłam pewna, czy czuć ulgę czy niepokój. Bez nich szkoła wydawała się mniej chaotyczna - ale z Graysonem jako jedynym obecnym bratem Cross, jakby zupełnie inne napięcie zawisło nad korytarzami.
Grayson nie odzywał się do mnie przez cały dzień. Rzadko to robił. Po prostu istniał w tle, zimny i ponury, jak burza czekająca na wybuch. Mówiłam sobie, że tak jest lepiej - lepiej pozostać dla niego niewidzialną. Ale to się zmieniło w bibliotece.
Siedziałam w moim zwykłym kącie, próbując się uczyć, gdy poczułam, że ktoś wkracza w moją przestrzeń. Serce natychmiast mi zamarło. Powoli podniosłam wzrok - i tam był.
Grayson Cross. Jego ciemne oczy utkwione w moich, jego obecność tak przytłaczająca, że musiałam powstrzymać chęć skulenia się. Nigdy nie podchodził tak blisko, nigdy mnie nie szukał. Coś było nie tak.
"Grayson," powiedziałam ostrożnie. "Czego chcesz?"
Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego sięgnął do kieszeni bluzy i wyciągnął kawałek materiału. Żołądek mi się przewrócił, gdy zdałam sobie sprawę, co to jest.
Stanik. Mój stanik.
Upuścił go na stół przede mną, jego wyraz twarzy nieodgadniony. "Zostawiłaś to w swoim pokoju."
Mój umysł pracował na wysokich obrotach, ogarniała mnie panika. "Co... o czym ty mówisz?" wyszeptałam drżącym głosem.
Grayson przechylił lekko głowę, jego spojrzenie niewzruszone. "Wziąłem go z twojego pokoju zeszłej nocy. Kiedy spałaś."
Czas jakby stanął w miejscu. Serce waliło mi w piersi, gdy docierały do mnie jego słowa. "Co do cholery, Grayson?!" warknęłam, odsuwając gwałtownie krzesło, gdy wstałam. "Byłeś w moim pokoju?"
Jego wyraz twarzy się nie zmienił. Jeśli już, to wyglądał na... rozbawionego. "Nie zamknęłaś okna. Może powinnaś zacząć."
Nie mogłam oddychać. To nie było dokuczanie. To nie był żart. To było coś mroczniejszego.
"Jesteś szalony," powiedziałam, chwytając stanik ze stołu i wpychając go do torby.
Grayson uśmiechnął się lekko. "Może." Potem, jakby nic się nie stało, odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie wstrząśniętą i bardziej zdezorientowaną niż kiedykolwiek.
Kiedy zabrzmiał ostatni dzwonek, wciąż próbowałam zrozumieć, co wydarzyło się w bibliotece. Słowa Graysona odtwarzały się w mojej głowie w kółko, każde z nich czyniło mnie bardziej wściekłą i bardziej zaniepokojona. Ledwo zauważałam szepty, które podążały za mną, gdy szłam przez korytarze - dopóki nie stały się głośniejsze.
"Słyszałaś?" powiedziała dziewczyna, nie kłopocząc się ściszeniem głosu. "Lila i Grayson. Możesz w to uwierzyć?"
"Ugh, co za dziwka," dodała druga.
Moje kroki się zachwiały. Odwróciłam się i zobaczyłam Tessę stojącą przy swojej szafce, ze skrzyżowanymi ramionami i uśmiechem ostrym jak nóż. Jej przyjaciółki otaczały ją, szepcząc i chichocząc, patrząc na mnie.
"Tessa," powiedziałam lodowatym głosem. "Co o mnie mówisz?"
Uśmiechnęła się złośliwie, podchodząc bliżej. "Och, tylko to, że ty i Grayson jesteście ostatnio bardzo blisko." Jej ton ociekał sztuczną słodyczą. "Czy nie tak? Zakrada się do twojego pokoju, prawda?"
Krew mi zmarzła. Skąd wiedziała?
"Nie zaprzeczaj," kontynuowała, jej głos był na tyle głośny, by przyciągnąć uwagę wszystkich w pobliżu. "Grayson mi wszystko powiedział. Podobno nie mogłaś od niego oderwać rąk."
"To kłamstwo," warknęłam, zaciskając pięści.
"Naprawdę?" Tessa uniosła brew, udając zdziwienie. "Bo to nie to, co mówią wszyscy inni. Pogódź się z tym, Lila - zostałaś naznaczona. Jesteś tylko nową zabawką, którą bracia Cross sobie przekazują."
Śmiech przetoczył się przez tłum, a ja poczułam, jak moje policzki płoną z upokorzenia.
"Trzymaj się z dala od moich spraw, Tessa," syknęłam.
Tessa pochyliła się bliżej, ściszając głos. "To ty powinnaś trzymać się z dala od naszych spraw. Igrasz z ogniem, to się sparzysz."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nie chciałam iść na tę imprezę.
To nie było moje towarzystwo, a po wszystkim, co się wydarzyło z braćmi Cross i Tessą, ostatnią rzeczą, jakiej pragnęłam, było utknięcie w domu pełnym ich znajomych. Ale moi rodzice byli zachwyceni, gdy Aiden i Asher pojawili się pod moimi drzwiami, cali w uśmiechach i czarujący, przekonując moją mamę, że to niewinne spotkanie.
"Będzie fajnie," powiedział Aiden, z tym swoim jak zawsze figlarnym uśmiechem. "Obiecujemy, że oddamy ją w jednym kawałku."
Mama spojrzała na mnie wyczekująco, jej oczy praktycznie błagały, żebym się zgodziła. Wzdychając, niechętnie chwyciłam kurtkę. "Dobra," mruknęłam. "Miejmy to za sobą."
Impreza była już w pełnym rozgardiaszu, gdy dotarliśmy. Muzyka była głośna, powietrze przesiąknięte zapachem taniego alkoholu i perfum. Natychmiast poczułam się nie na miejscu. Aiden i Asher, przeciwnie, wmieszali się w tłum, jakby byli do tego stworzeni.
"Chodź, słoneczko," powiedział Aiden, chwytając mnie za nadgarstek i ciągnąc w stronę salonu. "Zróbmy to ciekawszym."
Ledwo zdążyłam zaprotestować, zanim zostałam wciągnięta do kręgu ludzi siedzących na podłodze. Aiden usiadł obok mnie, jego uśmiech się poszerzył.
"Prawda czy wyzwanie," oznajmił, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.
"Nie ma mowy," powiedziałam, próbując wstać.
Pociągnął mnie z powrotem w dół. "Wyluzuj. To tylko gra."
Krąg zawiwatował i zanim się zorientowałam, butelka się kręciła. Oczywiście wypadło na Aidena.
"Wyzwanie," powiedział pewnie, opierając się na łokciach.
Dziewczyna naprzeciwko uśmiechnęła się złośliwie. "Wyzywam cię, żebyś pocałował kogoś w tym pokoju."
Oczy Aidena natychmiast skupiły się na mnie.
"Nie," powiedziałam, kręcąc głową, zanim zdążył zapytać.
"Och, daj spokój, słoneczko," powiedział, jego ton był żartobliwy, ale stanowczy. "To tylko wyzwanie. Nie bądź tchórzem."
"Nie jestem tchórzem," warknęłam.
"Udowodnij," rzucił wyzwanie, pochylając się bliżej. W pokoju zapadła cisza, wszystkie oczy były skierowane na nas.
"Nie," powtórzyłam, tym razem wstając. "Nie będę grać w wasze głupie gry."
Napięcie w pokoju było namacalne, gdy wychodziłam, ignorując szepty i śmiech za plecami.
Znalazłam cichy kąt na podwórku, z dala od hałasu i spojrzeń. Chłodne nocne powietrze było przyjemną ulgą po chaosie w środku.
Myślałam, że jestem sama, dopóki nie usłyszałam kroków za sobą. Odwróciłam się, serce mi zamarło, gdy zobaczyłam zbliżającego się Graysona.
"Czego chcesz?" zapytałam, krzyżując ramiona.
Zatrzymał się kilka stóp ode mnie, jego wyraz twarzy był nieczytelny. "Nie powinnaś pozwalać im sobą manipulować."
Zmarszyłam brwi. "O czym ty mówisz?"
"Aiden. Asher. Oni nie przestaną," powiedział, jego głos był cichy i poważny. "Będą cię popychać, aż się złamiesz."
Prychnęłam, kręcąc głową. "I co? Teraz przyszedłeś mnie chronić? Daj spokój, Grayson."
Jego szczęka się zacisnęła. "Nie chronię cię. Ostrzegam."
"Dlaczego?" rzuciłam wyzwanie, podchodząc bliżej. "Dlaczego cię to obchodzi?"
"Nie obchodzi," powiedział zimno.
Jego słowa zabolały, mimo że nie powinny. "To trzymaj się z daleka," warknęłam.
Oczy Graysona błysnęły czymś - gniewem, frustracją, może żalem - ale nie odpowiedział. Zamiast tego odwrócił się i odszedł, zostawiając mnie samą z moimi myślami.
Noc tylko się pogorszyła.
Byłam w drodze z powrotem do środka, gdy wpadłam na Tessę. Stała przy basenie, z założonymi rękami i zadowolonym wyrazem twarzy.
"Proszę, proszę, kogo my tu mamy, ulubiony przypadek charytatywny braci Cross," zakpiła.
"Nie teraz, Tessa," mruknęłam, próbując ją minąć.
Zablokowała mi drogę, jej uśmiech stał się okrutny. "Co jest, Lila? Nie lubisz być w centrum uwagi? Myślałam, że już się do tego przyzwyczaiłaś."
"Zejdź mi z drogi," powiedziałam stanowczo.
"Bo co?" drwiła, podchodząc bliżej. "Pobiegniesz do Graysona? A może do Aidena? Naprawdę jesteś żałosna."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, popchnęła mnie. Mocno.
Zachwiałam się do tyłu, moja stopa poślizgnęła się na mokrym betonie. W następnej chwili wpadałam do basenu.
Woda była lodowata i przez moment ogarnęła mnie panika, gdy walczyłam, żeby wypłynąć na powierzchnię. Głosy nade mną były przytłumione, zniekształcone przez wodę, ale słyszałam śmiech.
Nagle silne ręce chwyciły moje ramię, wyciągając mnie z basenu. Łapałam powietrze, kaszląc i drżąc, gdy zostałam postawiona z powrotem na ziemi.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam Graysona, jego twarz centymetry od mojej, jego ciemne oczy pełne czegoś, czego nie potrafiłam określić.
"Wszystko w porządku?" zapytał, jego głos był cichy, ale pewny.
Kiwnęłam głową, zbyt wstrząśnięta, żeby mówić.
"Zostań tu," rozkazał, wstając i odwracając się do Tessy. Jego wyraz twarzy był lodowaty, ton śmiertelnie poważny. "Przekroczyłaś granicę, Tessa."
Zawahała się, ale tylko na moment. "Och, proszę cię," powiedziała, próbując brzmieć pewnie. "To był tylko żart."
Grayson zrobił krok w jej stronę, górując nad nią. "Dotknij jej jeszcze raz, a obiecuję, że tego pożałujesz."
Przesuń w górę, aby kontynuować